email-icon facebook-icon Instagram-icon

Like&Comment = กำลังใจ 💖

My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.4

ชื่อตอน : My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.4
แบบอักษร

@คฤหาสน์ไพโรจน์เพชรศิริสันต์

หลังออกมาจากคอนโดเฌอริน อยู่ๆฉันก็คิดถึงบ้านขึ้นมา เลยเปลี่ยนจากเส้นทางกลับคอนโด เป็นกลับบ้านแทนซะเลย คำนี้อาจดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เพราะมันดูใหญ่โตกว่าบ้านหลายเท่า พอรถคันหรูของฉันจอดเทียบหน้าบ้าน ป้าสายใจและคนใช้อีกสามคนรีบวิ่งมาต้อนรับทันที

เชื่อไหมว่าระหว่างทาง สมองหยุดคิดเรื่องผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลย ปากบอกช่างมัน แต่ใจกลับเป็นห่วงยัยเฌอริน ฉันคิดว่ามันดูงี่เง่าเกินไปที่ต้องมาทะเลาะกันเรื่องผู้ชายแบบนั้น ฉันพยายามเอาใจเขา มาใส่ใจเรา ยัยเฌอรินคงจะชอบหมอนั่นมาก ถึงได้คิดอะไรแบบนั้นแน่ๆ สรรหาหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองน่ะ -_-"

เฮ้ออออออ! ถอนหายใจรอบที่ล้าน ทำไมฉันต้องห่วงเฌอรินมากขนาดนี้ด้วย ไม่ใช่เรื่องของตัวเองซะหน่อย -_-

“คุณหนูขา คุณหนูของป้ากลับมาแล้ว” ป้าสายใจ หรือที่ฉันชอบเรียกว่า ‘ป้าสาย’ หัวหน้าคนรับใช้ของคฤหาสน์หลังนี้ ท่านเดินมาพร้อมทำหน้าดีใจสุดๆ ก็แน่ล่ะ...เกือบครึ่งปีแล้วมั้งที่ฉันไม่ได้กลับมา

“สวัสดีค่ะป้าสาย หนูคิดถึงป้าที่สุดเลยยย” ฉันทำหน้าอ้อนท่านพร้อมเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงสุดๆ ป้าสายใจเลี้ยงฉันมาตั้งแต่เกิดเลย ท่านจึงเหมือนคนในครอบครัวที่ฉันทั้งรักและเคารพ

“ป้าก็คิดถึงคุณหนูค่ะ เป็นอย่างไรบ้างคะ ไปอยู่คนเดียวเหงาแย่เลยใช่ไหมคะคุณหนูของป้า” คำถามที่ดูเป็นห่วงแสดงผ่านแววตาและน้ำเสียง ฉันเหงา...เหงามากด้วย แต่ชินแล้วล่ะ

“ไม่เหงาค่ะ หนูมีเพื่อนเยอะแยะเลย” ในใจกลับตอบตรงกันข้ามกับสิ่งที่พูด ไม่เลย...ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก หรือบางทีหลังจากนี้เป็นต้นไป อาจไม่มีใครเลย แม้กระทั่งยัยเฌอริน ทำไมฉันต้องรู้สึกเศร้า

“ดีแล้วค่ะ ป้าอยากให้คุณหนูมีความสุขที่สุด แดดเริ่มร้อนแล้วเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ” สองมือของป้าสายใจโอบตัวฉันเข้าไปข้างใน

“หนูคิดถึงฝีมือการทำอาหารของคุณป้าจะแย่ ทำทานเองไม่เหมือนกับที่ป้าทำให้ทานเลย T^T”

“โถๆ คุณหนูของป้า งั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวป้าไปทำกับข้าวมาให้ทาน รับรองว่าจะต้องติดใจกว่าเดิมแน่” ป้าสายใจพูดจบก็เรียกคนใช้สามถึงสี่คนเข้าไปเตรียมอาหาร

ป้าสายใจเป็นแม่บ้านคนเดียวที่ฉันสนิทมานานตั้งแต่เล็กๆ เวลาที่ป๊ากับแม่ไปทำงานที่ต่างประเทศ ฉันก็จะอยู่กับป้าสายใจ ท่านทำอาหารเก่งมาก อร่อยทุกเมนูเลยแหละ ช่วงที่ป๊าแม่ไปทำงาน ฉันเลยได้ฝึกทำอาหารจากป้าสายใจ จนตอนนี้ฉันเองก็ทำได้หลายเมนูแล้ว บรรยากาศในบ้านอบอวนไปด้วยความรัก ความคิดถึง หมายถึง ความรักจากป้าสายใจ ส่วนความคิดถึง หมายถึง ฉันคิดถึงป๊าแม่และน้องชายทั้งสองน่ะ

ป๊ากับแม่ทำงานจนไม่ค่อยมีเวลาให้ แต่ฉันพอเข้าใจได้ ท่านทั้งสองบอกรักลูกด้วยการหาเงินให้ใช้ ฉันเข้าใจความรักแบบนี้ได้มากกว่าคนอื่น ถ้าเป็นคนอื่นอาจไม่เข้าใจ ถึงขั้นทำอะไรตามใจเหมือนเด็กใจแตก ถ้าหากไม่มีป้าสายใจช่วยอบรมสั่งสอน ฉันก็คงจะเป็นหนึ่งในเด็กนั่นละมั้ง

 กริ๊งงงง~ จู่ๆ เสียงริงโทนไอโฟนของฉันดังขึ้น

- เฌอริน -

ครั้งนี้ยัยเฌอรินจะโทรมาง้อ หรือจะโทรมาด่าฉันกันแน่ เดาทางไม่ถูกเลยจริงๆ

“...” ฉันกดรับสายแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

(ฮานา ฉันขอโทษเธอนะ อยู่ไหนอ่ะ ฮึก)

ที่แท้ก็โทรมาง้อนี่เอง...เดี๋ยวนะ...เสียงสั่นเครือ? อย่าบอกนะว่ายัยเฌอรินร้องไห้...

“นี่ร้องไห้หรอ?”

(ก็ฉันตามมาง้อถึงคอนโดเลยเนี่ย ทำไมยังไม่กลับมาที่ห้องอีก คงโกรธฉันมาเลยใช่ไหม ฮึกฮือออ~ ฉันขอโทษจริงๆฮานา ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอหวังดีกับฉัน...)

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังมาก อย่าบอกนะว่าไปร้องไห้หน้าห้องฉันน่ะ ตอนนี้ฉันกลัวข้างห้องออกมาฉอดยัยเฌอรินมากกว่า -_-

“รอต่อไปก็ไม่ได้เจอฉันหรอก ตอนนี้ฉันกลับบ้าน -_-”

(ห้ะะะ!!! กลับบ้าน?)

“อืม มีเรื่องพูดแค่นี้ใช่ไหม ถ้าพูดเสร็จแล้วจะได้วาง”

(ฮานาาาา ฮื้อออออ~ เกลียดฉันไปแล้วใช่มั้ยล่ะ T^T)

“ฉันอาจจะชอบผู้ชายคนนั้นเหมือนที่เธอพูดแล้วก็ได้ ทำไมถึงคิดว่าฉันหวังดีด้วยล่ะ? เธอไม่เลือกผู้ชายมากกว่าเพื่อนตัวเองแล้วรึไง?’ ฉันพูดไปด้วยความแค้นใจนิดหน่อย

(ยัยบ้า ฉันไม่ได้ชอบพี่ปอร์เช่สักหน่อย ฉันชอบพี่เบต้าต่างหากล่ะ อีกอย่างฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่เขาไม่ได้สนใจฉันตั้งแต่แรก) เฌอรินเถียงฉันทันที

“แล้วที่เธอพูดล่ะ”

(แอ็คติ้ง รู้จักมั้ย? มันก็แค่การแสดง ก็ตอนนั้นอยากแกล้งอะ แงงง...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะฮานา)

“จริงหรอ!” นี่ฉันคิดว่ายัยเฌอรินจะชอบหมอนั่นซะอีก! โอ้ยให้ตายเถอะ...ระแวงจนขึ้นสมอง -_-

(จะเชื่อหรือไม่เชื่อฉันก็แล้วแต่ ที่ฉันพูดแบบนั้นไปฉันขอโทษนะฮานา ดีกันๆๆๆ)

“เดี๋ยวเธอบอกชอบพี่เบต้างั้นหรอ”

(อืม...ชอบแบบไม่ได้อยากได้มาเป็นผัวอะ ชอบแบบปลื้มเฉยๆ)

“ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว ถ้าเลือกผู้ชายมากกว่าฉันนะน่าดู แล้วก็หยุดร้องไห้ขี้มูกโป่งได้แล้ว ฉันไม่โกรธแล้ว” ฉันแซวเพื่อนขี้แง โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้ และที่บอกว่าไม่โกรธคือฉันไม่ได้โกรธจริงๆ เป็นห่วงเธอด้วยซ้ำไป

(ใครร้องไม่มีสักหน่อย ฮึก...)

“จ้าาา ไม่ร้องก็ไม่ร้อง กลับคอนโดตัวเองได้แล้ว”

(อื้อ งั้นวางแล้วนะ อย่าลืมตอบไลน์ฉันด้วย!)

“อื้อ โอเค”

ตู้ด ตู้ด ...

“คุณหนูขา อาหารพร้อมเสริฟ์แล้วค่ะ”

พอวางสายจากยัยเฌอริน ป้าสายใจก็เข้ามาเรียกให้ไปทานข้าว ซึ่งตอนนี้ท้องฉันมันร้องจ๊อกจ๊อก...หิวมากกกกก

“หอมจังเลยค่ะป้าสาย โอ้โฮ..น่าทานมากค่ะ” ฉันมองอาหาร 5-6 อย่างวางเรียงรายอย่างสวยงามบนโต๊ะอาหาร อย่างแรกหมี่กรอบส้มซ่า แกงรัญจวน ต้มยำปลา ใบเหลียงผัดไข่ ปูผัดผงกะหรี่ และอย่างสุดท้ายข้าวผัดต้มยำกุ้งห่อไข่ของโปรดฉัน ><

“ก็นานๆทีคุณหนูจะมานี่คะ อีกอย่างป้าอยากทำอาหารให้คุณหนูทานทุกวันเลย แต่...” ป้าสายใจพูดเว้นไว้ แล้วทำหน้าเศร้า คงน้อยใจที่ฉันย้ายไปอยู่คอนโดน่ะสิ

“หนูจะทานแล้วนะคะ ดูซิว่าฝีมือป้าสายจะตกไปหรือเปล่า” พอพูดจบฉันก็ลงมือชิมทีละอย่าง โดยมีป้าสายใจและคนใช้อีกหลายคนมองอย่างลุ้นๆ

“อร่อยเหมือนเดิมเลยค่ะ >[]<” ฉันพูดแล้วลงมือทานด้วยความหิวกระหาย 

“ทานเยอะๆเลยนะคะ ป้าดีใจที่คุณหนูชอบ” ท่านยืนยิ้มมีความสุขอยู่ข้างๆ

พอทานข้าวเสร็จ ฉันจึงขอตัวเดินขึ้นไปสำรวจรอบๆบ้าน ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่พอเดินๆดู คงมีแค่สวนหย่อมหลังบ้านที่เปลี่ยนไป คือกิ่งก้านใบและดอกกำลังเติบโตอย่างเต็มที่ รู้สึกถึงความสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน

แอดดด...

“คิดถึงจัง” กลิ่นของห้องนอนยังอบอุ่นทุกครั้ง ภายในตกแต่งด้วยฟอร์นิเจอร์สวยหรู มีความเป็นระเบียบ สิ่งของถูกจัดให้อยู่ที่เดิม ฉันมองรูปตัวเองตอนห้าขวบกำลังกอดคอน้องชายฝาแฝดวัยสองขวบด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง

หลังๆมา ฉันแทบไม่ได้คุยกับป๊าแม่และน้องชายเลย เพราะเวลาเราไม่ค่อยตรงกัน ยกเว้นน้องชายฝาแฝดที่กำลังเรียนอย่างหนัก...มั้งนะ ฉันเลยไม่อยากโทรไปรบกวน

 

เช้าวันต่อมา..

LINE

Cherrin  :  ฮานา พี่ชินชวนพวกเราไปเที่ยวทะเลช่วงหยุดยาวอาทิตย์หน้าอ่ะ ไปด้วยกันนะๆๆๆ

Hana : อืมไปสิ

Cherrin : จริงดิ? 😳

Hana : จ้าาา

Cherrin​ : เย้! แล้วเธอกลับคอนโดวันไหนอะ?

Hana : กลับวันนี้ ถึงคอนโนน่าจะราวๆบ่ายอะ ที่ถามเนี่ยจะมาหารึไง?

​Cherrin : ชัวร์...ซียาค่าเพื่อนสาว ขับรถดีๆน้า

 

หลังจากคุยกับยัยเฌอรินเสร็จ ฉันจึงอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวกลับคอนโด แต่ก่อนกลับฉันจึงไปลาคุณป้าสายใจก่อน ท่านยังอยากให้ฉันอยู่ต่อ ตามจริงน่าจะค้างนานกว่านี้หน่อย แต่ฉันคงค้างต่อไม่ได้แล้ว เพราะพรุ่งนี้ดันมีเรียนภาคเช้าด้วยสิ ฉันก็แอบเสียดายเหมือนกัน

 

@Condo Hz

ขับรถนานกว่าสามชั่วโมง พอถึงห้องฉันจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มจนผล็อยหลับไป

19.29 น.

ตื่นมาอีกทีก็จัดการงานทุกอย่างให้เสร็จทันส่งพรุ่งนี้ และอ่านหนังสือทบทวนความรู้นิดหน่อย เพื่อไม่ให้ลืมสิ่งที่เรียนมา เห้ออออ เบื่อห้องสี่เหลี่ยมนี่จัง อยากออกไปรับลมข้างนอกอะ >[]<

 

____________________

💗💗💗💗💗💗

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว