ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2561 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35
แบบอักษร

หลังจากที่รินวิ่งขึ้นข้างบนไปเรียบร้อยแล้ว ติณยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

พร้อมมองไปข้างบนชั้น 2 และพึมพำด้วยเสียงเจ็บปวด

"ในชีวิตของผมเกิดมาก็ไม่เคยรักใคร แต่ทำไมคนที่ผมรักต้องเป็นคุณ"

ติณรู้ดีว่าทั้งคู่ต่างกันจนเกินไปในเรื่องอายุเขาไม่คิดอยู่แล้ว เพราะสำหรับเขามันไม่เคยสำคัญเลย แต่ที่เขากังวลที่สุดคือเรื่องฐานะ สังคมของริน และการแต่งงานของริน เพราะเขาเองไม่คู่ควรกับเธอเลย แต่ใจเขาเองไม่เคยต้องการรินต้องทิ้งสังคมและทุกอย่างมาเพื่อเขา แต่เขาขอแค่ได้อยู่ดูแลเธอ และได้ใกล้ชิดเท่านั้น ไม่เคยหวังอะไรเลย แต่พอรู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา มันทำให้เขาใจสลายได้เหมือนกัน

'มันเป็นทางที่มึงเลือกแล้วนะติณ ใครใช้ให้มึงรักเขาเอง'

ติณเดินเข้าห้องทันที เพราะถ้าให้เขาไปตอนนี้เขาคงไม่ยอมไปไหน เพราะเขารู้ดีตัวเธอเองไม่มีใคร ถึงแม้เธอจะไม่ต้องการเขา แต่เขาต้องการเธอ


ในฝั่งของริน

หลังจากเดินเข้าห้องไปด้วยอารมณ์ที่ยังคลุกขุ่นเต็มที่ โดยส่วนตัวเธอเป็นคนอารมร้อนอยู่แล้ว แต่การหึงหวงมันไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอเลยจริงๆ เธอจึงไม่รู้จะควบคุมอารมณ์แบบนี้ยังไง

เธอนั่งลงที่เตียงพร้อมกลับเหวี่ยงหมอนลงเตียงเพื่อระบายอารมณ์ทันที

"นายเป็นคนผิดเอง แล้วไงฉันต้องง้อนายเหรอ"

รินระบายอารมณ์ใส่ข้าวของพร้อมกับ กรนด่าติณไปด้วย

เวลาล่วงเลยมาจนถึงตี 1 ตอนนี้รินยังนอนไม่หลับ อารมณ์ของเธอได้สงบลงแล้วแต่จะให้ตัวเธอไปง้อติณคงไม่มีทาง

และตอนนี้เธอคอยมองจอโทรศัพท์อย่างรอคอย เพราะในทุกๆคืนติณจะบอกฝันดีเธอและ หยอดคำหวานทำให้เธอฝันดีในทุกๆคืน แต่วันนี้ติณกลับเงียบ เงียบจนเธอใจหาย แม้ในใจเธอจะโกรธเขาแต่เธอยังแอบหวังว่าติณจะง้อเธอ

แต่ครั้งนี้เขากลับเงียบไปเลย

'หรือเขาไปแล้วจริง'

รินคิดทันทีเพราะตัวเอธอเองเป็นคนไล่ติณออกไป

'ก็ไปสิ ไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสิ'

รินคิดพร้อมกับหน้าเริ่มเครียด เธอกลัว กลัวติณไปจากเธอ ยิ่งคิดว่าเขาไม่ส่งข้อความหาเธอ แต่กลับส่งหาผู้หญิงคนนั้น เธอยิ่งโมโห

'แล้วไงทำไมฉันต้องรอนาย'

รินใช้ผ้าคลุมหัวและพยายามจะหลับแต่เธอรู้คืนนี้เธอคงหลับไม่ลงแน่นอน


รินคิดถูกเรื่องข้อความแต่ไม่ใช่ติณส่งหาหมี่ กลับเป็นหมี่ที่ส่งหาติณ แต่เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีเพราะคิดว่าเป็นข้อความของริน

และติณก็ทำสีหน้าผิดหวังทันทีเมื่อข้อความนั้นเป็นของคนอื่น และเขาก็ไม่ได้เปิดอ่านมัน

ติณเองก็ไม่ได้ต่างจากรินที่นอนไม่หลับ

เขาจึงทำได้เพียงลุกขึ้นมาเพื่อเดินตรวจตรารอบบ้านเท่านั้นเอง

ติณอดไม่ได้ที่จะเดินตรงหน้าระเบียงของริน แต่เขาไม่โชคดีเหมือนครั้งก่อน รินได้ปิดไฟไปเรียบร้อย

"คุณคงหลับไปแล้วสินะ ฝันดีนะ"

ติณได้เพียงฝากคำว่าฝันดีไปกับสายลม

และเขาก็เดินไปมุมอื่น โดยที่ไม่รู้ว่า 2 นาทีต่อจากนั้นรินลุกขึ้นมาและเดินออกไประเบียง เพื่อใจนึงหวังว่าจะเจอติณ แต่สิ่งที่เจอมีแต่เพียงความว่างเปล่า และ ลมหนาวที่ใกล้พัดพาเข้ามา

'ทำไมฉันต้องมารอนายด้วยนะ'



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว