ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 คนของผม

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 คนของผม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 คนของผม
แบบอักษร


"นายครับ นายใหญ่มาครับ" เมฆเอ่ยบอกเจ้านายหนุ่มที่กำลังนั่งหน้าขมวดกับเอกสารกองโต

"มาทำไม"

"ไม่ทราบครับ ตอนนี้ท่านกำลังคุยกับคุณดาว" จบคำรายงานชายหนุ่มก็ตรงดิ่งลงมาที่ห้องรับแขกทันที

"มาทำไม" คำทักทายนั่นทำให้คุณไกรวันและแสงดาวที่กำลังสนทนากันอยู่หยุดชะงัก ก่อนจะหันมามองเขาพร้อมๆ กัน

"มาเยี่ยมลูก"

"ฮึ จำได้ว่าผมไม่ใช่ประชาชนของคุณ" น้ำเสียงและท่าทีประชดประชันที่คุณไกรวันนั้นชินมากซะแล้วล่ะ

ไม่แปลกถ้าลูกจะทำแบบนี้กับเขา ก็เขามันเป็นพ่อที่ละเลยลูกนี่นา

"หนูแสงดาว หนูเป็นลูกของแสงจันทร์ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ท่านรู้จักแม่หนูเหรอคะ"

"รู้สิ" คำตอบของผู้ที่อาวุโสกว่าทำเอาคนที่คอยประชดพ่อเริ่มที่จะสนใจในบทสนทนานี้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่นักสืบจะทำได้

"หนู จำหน้าแม่ไม่ได้หรอกค่ะ"

"แปลกนะ หนูไม่เหมือนจันทร์เลย อ่า สงสัยเหมือนพ่อน่ะ ฉันพูดอะไรก็ไม่รู้" แสงดาวยิ้มให้ ก่อนจะมองไปอีกคนที่ยังยืนหน้าบูดบึ้งอยู่

แสงดาวพาตัวเองออกมาจากห้องรับแขก ก่อนจะเอะใจนิดหน่อยที่ถูกทักแบบนั้น

ไม่เหมือนแม่ ใช่ ดูจากรูปน่ะไม่ เหมือน จริงๆ แต่ไม่ใช่แค่แม่น่ะสิที่ไม่เหมือน

เธอมักจะถูกทักบ่อยๆ ว่าไม่เหมือนพ่อด้วย แล้วเธอจะเหมือนใครได้กันล่ะ บ้าจริงเชียว

"คุณรู้จักแม่ของเธอด้วยเหรอ"

"ฮึ" ท่านมองไปที่บุตรชาย ทีแบบนี้ล่ะยอมคุยด้วย

"ก็ถามเมื่อกี้ ทั้งพ่อทั้งแม่ ก็พอรู้จัก"

"แล้วตกลงมาทำไม"

"มีคนติดต่อไปว่า ลูกเลี้ยงของเขามาอาศัยอยู่กับลูกชายของฉัน" เอ่ยจบก็มองปฏิกิริยาคนที่เป็นลูก "เธอขอให้ฉันมาพาหนูดาวกลับบ้าน"

"ไม่ได้ ผมไม่ให้กลับ"

"ทำไมล่ะ นี่ไม่ใช่บ้านเธอ ที่นี่ไม่มีญาติของเธอ เธอจะอยู่ได้ยังไง"

"เธอคือคนของผม" เสียงที่ตอบดังฟังชัดทำเอาท่านกระตุกยิ้ม

"หมายถึง?"

"ลูกจ้าง และลูกหนี้ ผมช่วยเธอ เธอคงไม่อยากกลับขุมนรกที่มีแม่เลี้ยงใจร้ายกับพ่อเลี้ยงที่ไล่แต่จะข่มขืนเธอหรอกนะ"

"พูดอย่างกับว่าอยู่ที่นี่จะปลอดภัย จากเสือ จากจระเข้"

"ต้องการอะไร"

"ให้หนูดาวกลับบ้าน ไม่ก็.."

"ก็อะไร"

"หมั้นกันซะ" คำตอบนั้นทำเอา. คณินกำหมัดแน่น คนตรงหน้าเขาคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์แค่ไหนเหรอถึงมาสั่งเขาแบบนี้

"ไม่ ไม่หมั้น ไม่ส่งกลับบ้าน เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว เชิญครับ" คุณไกรวันถอนหายใจ ใจร้อนและไม่ฟังเหตุผลเหมือนเดิมสินะ

คณินฉุนเฉียวออกจากห้องรับแขก ก่อนจะไปเรียกหญิงสาวที่ห้องของเธอ

ก๊อกๆๆๆ

"ดาว อยู่ในห้องไหม" ตะโกนผ่านประตูเสียงดังลั่น

"อยู่ค่ะ มีอะไรเหรอคะ"

"สี่ทุ่มเอาเหล้าไปส่งที่ห้องนอนด้วย" ตะโกนสั่งเสร็จก็เดินหนีทันที ไม่รอให้อีกคนมาเปิดประตูให้ด้วยซ้ำ

แสงดาวยืนมึนอยู่หน้าห้องของเขา เขาที่สั่งเธอจบตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน จนป่านนี้ยังไม่ยอมออกมาจากห้องสักที ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน

"คุณคินคะ"

"เข้ามา" เขาที่เปิดประตูออกมาก่อนจะสั่งและหลบให้เธอเกินเข้ามาข้างใน

คณินมองถาดที่อยู่ในมือเธอก็ถึงกับขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดที่สะสมมานานเริ่มจะก่อตัวเพิ่มมากขึ้นอีกครั้ง

"เธอเอาอะไรมา" ร่างบางสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะมองเขาอย่างหวาดๆ

"ขนมปัง กับนมค่ะ"

"ฉันสั่งว่าให้เอาอะไรมา"

"เหล้าค่ะ"

"แล้วไหนเหล้า"

"คุณคินยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตอนสาย ถ้าคุณคินกรอกเหล้าลงไป กระเพาะคงทะลุพอดี"

"เธอรู้ไหมแสงดาว ว่าคนที่ขัดคำสั่งฉันเวลาฉันโมโหมันต้องเจอกับอะไร"

"ไม่รู้ค่ะ" เขายังพูดไม่จบดีด้วยซ้ำ เธอก็โพล่งขึ้นมาทันที

"นี่เธอกวนประสาทฉันอยู่หรือไง ไปเอาเหล้ามา" ตวาดเธออีกครั้ง ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปใกล้เธอ

"ถ้าคุณยอมทาน ฉันจะไปเอามาให้"

"แสงดาว เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร คิดว่าตัวเองสำคัญขนาดไหนถึงจะมาสั่งฉันได้" เขาพูดพร้อมกับเดินมาประชิดร่างบาง พร้อมกับยกมือมาจับแขนเล็กทั้งสองข้างอย่างแรง

"ฉันไม่ได้สั่งนะคะ"

"งั้นก็อย่าเถียง"

"แต่คุณคินไม่ควร"

"เธอนั่นแหละที่ไม่ควร ไม่ควรมายุ่งวุ่นวายหรือกลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับฉัน ไม่ต้องมาทำดี ฉันไม่ต้องการ"

"โอ๊ย" เพราะความโมโหจึงลืมตัวผลักแขนทั้งสองข้าง จนถาดในมือของหญิงสาวชนกับตัวของเธออย่างแรง ขนมปัง รวมกระทั่งนมหกเลอะร่างบางไปหมด

เพล้ง

เสียงแก้วที่อยู่ขอบถาดตกลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะแตกกระจายเต็มพื้น

พร้อมๆ กับน้ำตาของคนที่ถือมันเข้ามาค่อยๆ เอ่อท่วมตา จนภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนไปหมด

แสงดาวหันตัวเองไปทางประตู ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนคนก่อเรื่องยังช็อกอยู่กับที่ เขารู้ว่าตัวเองเป็นคนใจร้อน เอาแต่ใจ แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาที่ปกติจะชอบว่าให้เธอจะทำอะไรรุนแรงกับเธอแบบนั้น

เลือด

ใจกระตุกวูบเมื่อพบรอยเลือดอยู่ที่พื้น เธอคงโดนเศษแก้วบาดเข้าแล้ว

"อึก ฮึกๆ ฮือ" ร่างบางสั่นไหวตามแรงสะอื้น เธอที่เป็นคนร้องไห้ได้ยากเริ่มร้องไห้เสียงดัง ร้องแบบที่ไม่เคยร้องดังขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ไม่หมั้น ไม่ให้กลับ แม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็คิดว่าเขามีเหตุผล

ไม่เคยพูดดีๆ ด่าเธอบ่อยๆ ปากร้ายแค่ไหน เขาก็ไม่เคยทำอะไรรุนแรงสักนิด

แต่นี่เขาผลักเธอ ทั้งๆ ที่เธอถือถาดอาหารไว้ แม้รู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่มันก็อดรู้สึกไม่ได้ เธอแค่เพียงเป็นห่วงเพราะเห็นว่าเขาไม่ได้กินอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว

เธอแค่เพียง อยากให้เขาได้กินอะไรก่อนที่จะราดแอลกอฮอล์เข้าร่างกาย

แล้วดูสิ ดูสิ่งที่เขาตอบแทนสิ่งที่เธอทำ ย้ำว่าเธอชอบยุ่ง สำคัญตัวเอง และต่อว่าเธอสารพัด เพียงแค่ไม่ได้ดั่งใจ เพียงแค่มีคนขัดใจอย่างนั้นเหรอ

รู้แบบนี้ เธอกลับไปเป็นแสงดาวที่ไร้การตอบรับกับสิ่งต่างๆ รอบตัวก็ดี กลับไปเป็นแสงดาวคนเดิม ถ้าทำได้ ก็คงจะดี

แต่ดูเหมือน จะไม่ทันแล้ว...

"ดาว เปิดประตู" เสียงแข็งๆ ดังที่หน้าประตูทำเอาเธอที่กำลังร้องไห้ต้องหยุดลง ก่อนจะมองค้อนที่ประตู เผื่อมันจะส่งเสียงบอกคนที่อยู่ตรงนั้นบ้าง

"ฉันบอกให้เปิดไง" ยังไม่วายสั่งเธออีกรอบ

"ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ไม่อยากโดนคุณด่า ฉัน ไม่อยากรับรู้อะไรอีก ฮึก" เสียงสั่นๆ ถูกส่งไป และอีกคนก็เงียบลง

แสงดาวกอดเข่าร้องไห้ เธอไม่ได้แค่เสียใจเรื่องเขา แต่เหมือนความรู้สึกทุกอย่าง สิ่งที่เธอเผชิญมากกว่าสี่ห้าปีมันกำลังถาโถมเข้ามา มันทำให้เธอหยุดร้องไห้ไม่ได้เหมือนทุกครั้ง

"แสงดาว" เสียงเรียกที่ดูใกล้เหลือเกินจนเธอต้องหันไปมอง ม่านน้ำตาทำให้มองคนตรงหน้าไม่ชัด แต่เธอรู้ รู้ว่าเขาเป็นใคร และไม่ต้องเดาว่าเขาเข้ามาได้ยังไง เขามันเจ้าของบ้านนี่นา

เธอหันหน้ากลับไปตามเดิม ทำเอาเขาที่ตั้งใจจะมาทำแผลให้นั้นไปต่อไม่ถูก

"เจ็บแผลมากเลยเหรอ"

"แผล?" นิ่งคิดตามที่เขาถาม ก่อนจะมองไปที่เท้าตัวเอง พอเห็นก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาดื้อๆ เอ่อ แล้วตอนร้องไห้ไม่รู้เลยว่าเท้าตัวเองมีแผลที่เลือดไหลโชกขนาดนี้

"ช่างเถอะค่ะ ไม่เจ็บหรอก"

"แล้วร้องไห้ทำไม"

"อยากร้อง" คณินมองคนที่ยังนั่งกอดเข่าหันหลังให้เขาอยู่ตอนนี้ บทจะดื้อ ก็พึ่งรู้ว่าดื้อมากเหมือนกัน

"เจ็บไหม" เขาเดินอ้อมมาตรงหน้า ก่อนจะนั่งลงถาม

"ตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ แผลแค่นี้ไม่ตายหรอกค่ะ คุณวางกล่องยาไว้นี่แหละ แล้วก็ออกไปได้แล้ว ฉันทำแผลเองได้"

"คุยกับฉัน ทำไมไม่เงยหน้า ทีเมื่อกี้ยังบังคับฉันกินขนมกับนมอยู่เลย"

"ถ้าฉันรู้ว่าฉันจะโดนแบบนี้ ฉันจะไม่มีทางยกมันขึ้นมาให้คุณเด็ดขาด ฉันจะยกสิ่งที่คุณอยากได้มา ฮึก"

เสียงสั่นๆ นั่นทำเอาคนที่เคยดุด่ารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก พึ่งแน่ชัดเหมือนกัน ว่าเธอมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาเหลือเกิน

"เอ๊ะ" เสียงเคืองๆ ส่งออกมา เมื่อเขาอุ้มเธอให้มานั่งบนเตียง ก่อนจะนั่งลงทำแผลให้เธอเงียบๆ

แม้จะพยายามชักเท้าออกหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ แถมยังเจอสายตาดุๆ ที่ส่งมา เธอจึงยอมนั่งให้เขาทำแผลให้

"แผลไม่ลึก" เขาบอกเมื่อล้างแผลเสร็จ และตอนนี้ก็กำลังพันแผลให้เธอ "ขอโทษ"

คำขอโทษที่เปล่งเสียงออกมาทำเธอขมวดคิ้วมุ่น เขาขอโทษ ขอโทษอะไร ขอโทษเธอ ขอโทษที่ผลัก ขอโทษที่ทำให้เศษแก้วบาด หรืออะไร

เธอทำตัวเองทั้งนั้น เขาไม่ได้ผิดสักนิดเดียว

ไม่มีเสียงตอบกลับทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงพื้น เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอ

"ขอโทษเธอนั่นแหละ"

-------///-------

เป็นคนอึนๆ สองคนที่มาอยู่ด้วยกัน

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว