ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP6] ปล่อยไป 3

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP6] ปล่อยไป 3

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2561 05:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP6] ปล่อยไป 3
แบบอักษร

​บทที่๖


แสงแดดยามเช้าที่สาดเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แยงตาจนทำให้ร่างบางบนเตียงนอนที่นอนหลับอุตุอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอันอบอุ่นรู้สึกตัวขึ้นจากห่วงนิทรา เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นแล้วปิดลงอีกเหมือนเดิมเพื่อปรับม่านการมองเห็น พร้อมกับขยับตัวปิดขี้เกียจไปมา

“อ่ะ!” ดาหลาอุทานออกมาเสียงหลงเพราะตกใจเล็กน้อย เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของธาวิน เธอเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมคายที่อยู่สูงกว่าและหลับสนิท แล้วนึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อคือ ให้ตาย! เธอเผลอหลับไปในอ้อมกอดของเขาทั้งคืนเลยเหรอเนี่ย แต่ก็ว่าเถอะ มัน...รู้สึกอบอุ่นชะมัด อบอุ่นแปลกๆ เธอไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้มาก่อนเลย 

“อืออ~” ความคิดทุกอย่างเป็นอันหยุดชะงัก ดูเหมือนว่าคนตัวโตกำลังจะตื่น หญิงสาวรีบผละตัวออกห่างพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนามาพันรอบๆกายอย่างมิดชิด 

“ตื่นนานแล้วเหรอ?” ธาวินถามขึ้นพร้อมกับขยับตัวบิดขี้เกียจและกระพริบตาถี่ๆปรับโฟกัสการมองเห็น

“...” มีเพียงความเงียบที่เป็นคำตอบจากอีกฝ่าย แถมเจ้าหล่อนยังใช้สายตาดุดันมองเขาอีกต่างหาก 

ฟอดดดดด ฟอดดดดด

“อ่ะ!” เป็นอีกครั้งที่ดาหลาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ที่จู่ๆชายหนุ่มก็หยัดกายลุกพรวดพราดขึ้นแล้วเลื่อนใบหน้ามากดจมูกลงบนแก้มนวนสองข้างฟอดใหญ่

“มอร์นิ่งครับ^^” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มยิ้มกริ่ม ในขณะที่นักฆ่าสาวทะลึ่งตาใส่อย่างไม่พอใจ แต่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวเร็วราวกับชุดกลองสามช้า 

“ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน คือ...ผมไม่ได้ตั้งใจ” เอ่ยขอโทษออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่ยังไม่จางลง เขาไม่หน้าพูดแบบนั้นออกไปเลย มันคงทำร้ายจิตใจของเธอมากแน่ๆ

“...” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง สายตาคมสวยจ้องมองชายหนุ่มตรงเหมือนคิดวิเคราะห์อะไรบางสิ่ง ทำไมเขาถึงดีกับเธอแบบนี้นะ ทั้งๆที่เธอคิดจะฆ่าเขา แต่เขากลับทำดีกับเธอ หรือจะหลอกให้ตายใจแล้วใช่เธอเป็นเครื่องมือเพื่อทำบางอย่าง ดาหลาทำได้เพียงคิดในใจ ทว่าแววตาของธาวินที่ใช่มองมาที่เธอมันกลับแสดงถึงความรู้สึกอีกแบบ แบบไหนหนะเหรอ? เธอเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน 

“หิวยัง?” เป็นอีกครั้งที่ธาวินเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า และคำตอบเดิมๆที่ได้รับก็คือความเงียบเท่านั้น

“งั้นก็ไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวผมลงไปรอที่ห้องอาหาร” ในเมื่อเธอยังคงเงียบ เขาจึงไม่อยากเซ้าซี้ต่อ และอีกอย่างหญิงสาวคงต้องการเวลาส่วนตัว

.

.

.


“ทำดีกับฉันทำไม?” คำถามของหญิงสาวที่ดังขึ้น ทำให้ขาแกร่งที่กำลังจะก้าวลงจากเตียงถึงกับชะงักกระทันหัน ธาวินหันกลับมาหาดาหลาก่อนจะกระตุกยิ้มเล็กน้อย 

“ไม่รู้สิ...” เขาตอบเธอ

“...”

“ความรู้สึกบางอย่างสั่งให้ผมทำแบบนั้น” 

“...” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แก้มใสเนียนเริ่มเป็นสีแดงระเรื่อ เหมือนเขากำลังบอกรักเธอเลยนะ แต่จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเธอกับเขาพึ่งจะรู้จักกันเพียงไม่กี่วัน แถมเป็นศัตรูกันอีก

เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเงียบไป ชายหนุ่มเลยตัดสินใจก้าวขาลงจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ แล้วหันกลับมาพูดกับหญิงสาวบนเตียงต่อ

“ผมไปรอที่ห้องอาหารนะ มีอะไรจะให้ด้วย รีบๆล่ะ” ว่าจบก็เดินออกจากห้องไป...

๐๐๐๐๐

“อรุณสวัสดิ์ครับนาย วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะครับ” เรียวเอ่ยทักทายผู้เป็นนายทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามาในห้องอาหาร พร้อมกับโค้งตัวทำความเคารพเช่นเดียวกับลูกน้อยคนอื่นๆที่อยู่ในห้องเหมือนกัน

“เจ็ดโมงเช้า เช้าตรงไหน?” ธาวินถามลูกน้องคนสนิทเสียงเรียบพลางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำ 

“นี้ครับกระเป๋ากับมือถือของนายหญิง” เรียววางกระเป๋าสะพายใบหรูใบหนึ่งกับสมาร์ตโฟนเครื่องหรูเครื่องหนึ่งลงที่ว่างบนโต๊ะ ก่อนจะขยับปากถามด้วยความไม่เข้าใจ

“นายจะปล่อยเธอไปจริงเหรอครับ? ผมว่า...” 

“ฉันมีเหตุผลของฉัน” ยังไม่ทันที่เรียวจะกล่าวจบประโยคธาวินก็แทรกขึ้น

“แต่เธอจะฆ่านายนะครับ ถ้านายปล่อยไปแล้วเธอย้อนกลับมาทำร้ายนายจะทำยังไงครับ?” เจ้าพ่อมาเฟียถึงกับต้องถอนหายใจพรืดใหญ่ให้เรียว

“ฉันมีวิธีของฉันหน่า นายไม่ต้องห่วงหรอก จะไปไหนก็ไปไป พวกนายด้วย” ว่าพลางยกมือขึ้นกวักอากาศเป็นการไหล่ ซึ่งเรียวกับลูกน้องคนอื่นก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“ครับนาย” จบคำก็เดินเลี่ยงออกไป ปล่อยให้ผู้เป็นนายนั่งอยู่คนเดียวในห้องอาหาร 

พอเห็นว่าพวกลูกน้องออกไปกันหมดแล้ว ธาวินจึงเปลี่ยนมาสนใจกระเป๋าใบหรูกับสมาร์ตโฟนบนโต๊ะอาหาร นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เอ็มมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับดาหลาให้เขาฟัง

-เมื่อวาน ณ ร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่ง-

“เอ็มมาเล่าให้ฟังหมดทุกอย่างแล้ว พี่ธามปล่อยดาหลาไปเถอะนะค่ะ เชื่อสิว่าเธอไม่ได้ต้องการทำแบบนั้นจริงๆ ชีวิตดาหลาหน้าสงสารมากเลยนะค่ะ นะค่ะพี่ธาม...นะ” เอ็มมาตีสีหน้าอ้อนวอนส่งให้พี่ชายสุดที่รัก ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร

“นะค่ะพี่ธาม ปล่อยเพื่อนเอ็มมาไปเถอะนะ” 

“แล้วถ้าไม่ล่ะ?” ธาวินพูดขึ้นหลังจากนั่งฟังเงียบๆมาเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง พวกเขาสองคนเลือกที่จะนั่งในห้องวีไอพี เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยอาหารเกาหลีหลายอย่าง แต่ทว่าไม่มีใครแตะต้องอาหารเหล่านั้นเลยแม้แต่คนเดียว

“...” เอ็มมาถึงกับชะงักไปชั่วขณะให้กับคำถามของพี่ชาย คำว่า ‘ไม่’ ของเขาหมายความว่ายังไง? หรือว่า... ไม่นะ!!!

“ไม่นะคะ พี่ธามปล่อยดาหลาไปเถอะ อย่างขังเธอไว้ในห้องมืดๆนั่นอีกเลย เอ็มมาสัญญาคะว่าถ้าพี่ธามปล่อยเธอไป เอ็มมาจะช่วยพูดให้ดาหลาเปลี่ยนใจไม่ฆ่าพี่” 

“ห้องมืด?” ธาวินทวนคำพูดของน้องสาวอย่างมึนงง

“ใช่ค่ะห้องมืด คนชื่อเรียวบอกว่าพี่ขังดาหลาไว้ในห้องมืด” หญิงสาวตอบ

“ไอ้เรียวมันบอกแบบนั้น?” ไอ้ลูกน้องคนนี้หนิ! เขาไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นสักหน่อย เดี๋ยวเหอะพ่อจะตัดเงินเดือนให้ ข้อหาใส่ร้ายป้ายสีเขาในทางลบ

“ค่ะ ปล่อยดาหลาไปเถอะนะคะ...นะ~” 

“เฮ้ย~” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ “เห็นแก่เรา...พี่ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปก็ได้” 

“จริงนะ!?” หญิงสาวโพล่งขึ้นเสียงดั่งลั่นเพราะดีใจพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนตายี

“จริงสิ...แต่” 

“...” แต่อะไร?

“ไม่ใช่ตอนนี้” 

“ไม่~” 

“พี่ปล่อยเธอไปแน่ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ สัญญาว่าเธอจะปลอดภัยครบสามสิบสอง” 

-ปัจจุบัน- 

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาในห้องเรียกให้ชายหนุ่มที่นั่งยิ้มเล็กยิ้มใหญ่อยู่ตื่นจากภวังค์ได้เป็นอย่างดี

“มาแล้วหรอ...นั่งลงสิ” ธาวินละสายตาจากสิ่งของบนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับเจ้าของของพวกนั้นที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องอาหาร

“กระเป๋ากับโทรศัพท์ฉัน” ดาหลามองของบนโต๊ะด้วยความมึนงงปรนสงสัย

“อืม ผมคืน” 

........................................

หากมีคำผิดหรือคำคาดต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว