email-icon facebook-icon Instagram-icon

Like&Comment = กำลังใจ 💖

My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.2

ชื่อตอน : My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2564 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
My crappy รักร้อนลวงใจ ยัยเฉิ่มที่รัก 20+ :: Ep.2
แบบอักษร

@Condo Hz

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง...” ฉันหันไปบอกคนขับ

“ยินดีครับ ^^”

“ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะพี่ชิน” ฉันยิ้มโบกมือลาเขา

“ฝันดีครับ” พี่ชินตอบกลับยิ้มๆ

ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถคันหรู พอกลับถึงห้องฉันก็รีบอาบน้ำอาบท่าพร้อมทิ้งตัวนอนลงบนเตียงด้วยความง่วงเบอร์ล้านไปทันที

เช้าวันต่อมา...

แสงแดดยามเช้าปลุกให้ตื่น วันนี้ฉันมีเรียนตอนบ่าย ปกติเป็นคน​ชอบตื่นเช้าอยู่แล้ว แต่ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเราจะตื่นขึ้นมาทำไม เมื่อคืนกว่าจะได้นอนเกือบตีสามแหนะ -_- ถึงยังไงฉันก็ลุกไปอาบน้ำ ทำอาหารเช้าทาน เหมือนมันเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

ขอแนะนำตัวไปเลยดีกว่า ฉันชื่อฮานา ในภาษาเกาหลีแปลว่า หนึ่ง(하나) ตอนนี้ฉันกำลังเรียนคณะสถาปัตยกรรม สาขา Textile Design หรือที่เรียกกันว่า การออกแบบลายผ้า ออกแบบแฟชั่น ปี 3

ครอบครัวฉันประกอบธุรกิจขุดเจาะน้ำมันทั้งในประเทศและต่างประเทศ ป๊ากับแม่มีบริษัทแถบทวีปตะวันออกกลาง ป๊าฉันเป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ส่วนแม่เป็นลูกเสี้ยวอังกฤษ-ไทย ฉันมีน้องชายสองคน พวกเขากำลังเรียนไฮสคูลที่สิงคโปร์น่ะ ส่วนฉันอยู่เมืองไทย อาศัยอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ ม.5 เวลาที่ป๊าแม่และน้องๆกลับมาที่ไทย ฉันถึงจะกลับบ้าน ที่ไม่อยู่บ้านเพราะมันห่างจากมหาลัยฯพอสมควร อีกอย่างโรงเรียนมัธยมที่เคยเรียนใกล้กับคอนโด ฉันจึงเลือกที่จะอยู่คอนโดมากกว่าอยู่บ้านน่ะ

ส่วนนิสัยฉันเป็นคนนิ่งๆ ไม่ชอบความวุ่นวาย เป็นคนชิวๆกับเรื่องสไตล์การแต่งตัวแต่งหน้ามากเลยแหละ ตอนฉันอยู่ปีหนึ่ง เคยถูกยัยเฌอรินจับมาแต่งหน้าถอดแว่นไปมหาลัย ตอนนั้นฉันก็ยอมมันนะ แต่พอไปมหาลัยเท่านั้นแหละ สายตาหลายคู่จับตามองฉันตลอดทาง โดยเฉพาะในกลุ่มผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่สนใจฉันด้วยซ้ำไป เข้าใจใช่ไหมว่าเวลาถูกมองมากเกินไป มันทำให้รู้สึกเขินและทำตัวไม่ถูก...ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกไปอึดอัดด้วย หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉันจึงไม่แต่งหน้าหรือแต่งตัว เพราะไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตาของใคร ขออยู่ในมุมมืดๆแบบไม่มีสปอร์ตไลท์ดีกว่า

 

Line

Cherrin  :  ฮานาตื่นยัง?

Hana  :  ตื่นแล้ว

Cherrin  : ทำไรอยู่?

Hana  :  กำลังทำกับข้าว

Cherrin  ​: เคร เดี๋ยวไปหาที่คอนโด อิอิ

Hana  :  จ้าาา

 

สักพักยัยเฌอรินก็มาถึง  ฉันจึงเดินไปเปิดประตูให้ ที่เฌอรินมาถึงที่นี่มีแค่จุดประสงค์เดียว

“หิวอ่ะ” เฌอรินพูดพร้อมกับลูบท้องตัวเอง นี่ไงล่ะเป้าหมายของนาง

“ตลอดดด” จากนั้นฉันจึงเดินนำมาที่ห้องครัว ฉันทำอาหารไว้หลายอย่าง มีผัดคะน้าหมู แกงจืดเต้าหู้ สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า แล้วก็หมูกระเทียมของโปรดเฌอริน

“น่ากินอ่า” หลังจากพูดจบ ยัยเฌอรินก็ตักอาหารทานกับข้าวสวยร้อนๆที่พึ่งหุงเสร็จเมื่อกี้

“ฮานาเธอนี่ทำอร่อยเสมอต้นเสมอปลายเลยนะ ว่างๆก็สอนฉันมั่งสิ”

“ทอดไข่ไม่ไหม้ค่อยว่ากัน” ฉันตอบกลับไปขำๆ ตามที่พูดเลย ขนาดทอดไข่ยังไหม้เล้ยยยเพื่อนฉัน

“ชิ๊ ไม่ทำก็ได้ ให้เธอทำให้กินดีกว่าเยอะ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะที่รัก >3<” พูดจบหล่อนก็เดินเข้าไปที่ห้องรับแขกแล้วทิ้งตัวลงที่โซฟาตัวโปรดของเธอมาที่นี่ทีไร จะต้องสิงโซฟานั้นตลอด ส่วนฉัน...ล้างจาน

ช่วงบ่ายเรามาเรียนที่มหาลัยฯตามปกติ พอเลิกเฌอรินก็ชวนฉันไปช้อปปิ้งต่อ เราแยกกันไปที่ห้างเพราะตอนมาเราขับรถกันมาคนละคัน

 

@Round mall

ตอนนี้ฉันมาถึงห้างแล้ว แต่ยัยเฌอรินยังไม่มา ก่อนโทรมาบอกฉันว่ารถเสียให้ฉันเดินช้อปรอไปก่อน ฉันจึงคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ให้ของขวัญวันเกิดพี่ชินเลย ก็เลยเดินหาของที่ผู้ชายอยากได้กัน ตอนแรกคิดว่าจะซื้อเนคไทให้ แต่พี่เค้าคงไม่ค่อยได้ใช้ เพราะยังไม่ได้ทำงาน เลยเลือกที่จะซื้อนาฬิกาให้แทน ตอนนี้ก็เดินเข้ามาที่ร้านนาฬิกาแบรนด์ดัง ฉันไม่ค่อยรู้จักพวกเรื่องนาฬิกาผู้ชายเท่าไหร่ เลยให้พี่พนักงานช่วยแนะนำ เรือนที่พนักงานหยิบให้ดู ดูน่าจะเหมาะกับพี่ชินมากๆ ซึ่งราคามันก็โอเค

“โอเคค่ะ เอาเรือนนี้” ฉันบอกพนักงานแล้วยื่นบัตรเครดิตให้

“คุณผู้หญิงสามารถสลักตัวอักษรได้ด้วยนะคะ สนใจหรือเปล่าคะ” พนักงานถามฉัน

“ใช้เวลานานเท่าไหร่คะ”

“ประมาณ 10 นาทีค่ะ”

“งั้นโอเคค่ะ” ฉันพยักหน้ายิ้มตอบกลับ หลังจากนั้นพนักงานก็เอานาฬิกาข้อมือนั้นไปจัดการ ฉันไม่รู้ว่าจะสลักคำว่าอะไรลงไป เลยให้เขาสลักชื่อ P'chin ลงไปเลย จะได้ดูลิมิเต็ดหน่อยๆ มั้งนะ

ระหว่างรอฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนเมื่อวานที่ชื่อปอร์เช่ เขากำลังยืนรอผู้หญิงเลือกกระเป๋าอยู่ หลังจากที่มองเหตุการณ์ อยู่ๆเขาก็หันมามองหน้าฉันเช่นกัน เรามองกันอยู่ครู่หนึ่ง สักพักผู้หญิงที่เขาควงมาด้วยคงสะกิด เขาจึงหันกลับไปสนใจเธอต่อ แต่ก็ยังคงมองมาทางฉันอยู่ อยู่ๆเขาก็ยกยิ้มขึ้น

“คุณผู้หญิงคะ ได้แล้วค่ะ” พนักงานในร้านบอก พร้อมกับยื่นถุงนาฬิกาพร้อมกับบัตรเครดิตคืนให้

“ขอบคุณ” ฉันยิ้มให้แล้วเดินออกจากร้าน

สักพักยัยเฌอรินก็โทรมาบอกว่ารถน่าจะเสร็จพรุ่งนี้เธอจึงมาไม่ได้ พร้อมขอโทษฉันยกใหญ่เลย แต่ฉันไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะนี่ก็เป็นโอกาสที่จะมาซื้อของขวัญให้พี่ชินด้วย และตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านหนังสือ มองหาหนังสือนิยายที่ตัวเองเล็งไว้นานมากแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ซื้อ

“เธอ” อยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งทักฉันขึ้น ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง...นายคนเมื่อคืนก่อน ‘ปอร์เช่’

“นี่ตามฉันมาหรอคะ” ฉันถามขึ้น เพราะดูจากลักษณะท่าทางแล้ว เขาคงไม่เข้าร้านหนังสือแน่ๆ

“หึ หลงตัวเอง” เขาตอบกลับ แถมยังมองด้วยสายตาเหยียดๆ เหอะ!

“งั้นนายเข้ามาทักฉันทำไม”

“เมื่อคืนฉันลืมขอไลน์เพื่อนเธอว่ะ เธอเป็นเพื่อนเค้านี่ คงจำเบอร์โทรเพื่อนตัวเองได้ใช่ปะ” เขาถามฉันต่อ ที่แท้ก็อยากได้ไลน์ยัยเฌอริน

“อยากได้ก็ไปขอเอาเองสิ เรื่องแค่นี้ต้องรบกวนคนอื่นด้วยหรอ” ฉันพูดแล้วหันมาหานิยายต่อ

“นอกจากปากแล้วอยากรู้นักว่ามีอะไรดีบ้าง” เขาพูดแล้วเขานำมือใหญ่มาจับแขนฉันอย่างแรง

“โอ้ย! เจ็บนะ” ฉันร้องไปตามความรู้สึกจริงๆ

“หึ! สำออย” เขาพูดแล้วบีบแขนฉันแรงยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“นี่นาย! ปล่อยฉันนะ” ฉันร้องบอกเขาไป จู่ๆคนในร้านก็มองมาที่เรา จากนั้นเขาก็ปล่อยแขนฉันแล้วหันมาบอกฉันต่อว่า

“ระวังเพื่อนเธอไว้ดีๆล่ะ” พูดจบร่างสูงก็เดินจากไป

“บ้าสิ” ฉันอุทานคนเดียว ที่เขาพูดมามันดูน่ากลัวแปลกๆยังไงไม่รู้ ฉันกลัวยัยเฌอรินจะหลงกลเขาง่ายๆเนี่ยดิ ขนาดเขามากับผู้หญิงอีกคน ยังกล้ามาขอไลน์เพื่อนฉัน คิดไว้ไม่มีผิด ผู้ชายหน้าตาดีแบบนี้ต้องเป็นพวกเสือผู้หญิงแน่ๆ

ให้ตายเถอะ ยัยเฌอรินก็ดันไปปลื้มพวกผู้ชายกลุ่มนั้นซะด้วย เรียกว่าปลื้มแบบไม่ลืมหูลืมตาเลยมั้ง จะทำยังไงดีให้ยัยเพื่อนตัวแสบไม่เข้าไปยุ่งกับไอ้เพลย์บอยนั่น -_-

 

———————

ไลก์&คอมเมนต์ = กำลังใจ 💖

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว