facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

บทนำ...ความซวยนี้!! (✔️)

ชื่อตอน : บทนำ...ความซวยนี้!! (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 100.6k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2564 16:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ...ความซวยนี้!! (✔️)
แบบอักษร

บทนำ....ความซวยนี้!!!

“ดีใจด้วยนะ เรียนจบสักที”

 

“ฮุ้ยย! พี่ใหม่! ตกใจหมดเลย...จบก็เหมือนไม่จบอะ ต้องสอบโน่นสอบนี้อีก”เพราะไม่ทันตั้งตัวผมถึงได้สะดุ้งโหย่งสุดตัวขนาดนั้น...ดีนะ ไม่เผลอฟาดมือใส่พี่มันไป-*-

 

“เอาน่า  อย่างน้อยก็มีเงินใช้”

 

“เอ่อ..ว่าเเต่พี่มาทำไรวะ?”

 

“เอาเอกสารการใช้ทุนคืนมาให้นะ”

 

“เเล้วทำไมมันไปอยู่ที่พี่อะ”

 

“ก็มันมีของโรงบาลที่พี่ทำอยู่ด้วยอะดิ เขาเห็นเป็นศิษย์เก่าที่นี้ก็เลยให้พี่เอามาให้”

 

“เเอบดูได้ม่ะ??”

 

“ทำไมต้องเเอบวะ”

 

“ผมก็เด็กทุนนี้หว่า- -”

 

“555 เอาไว้รอลุ้นพร้อมเพื่อนดีกว่าเว้ย สนุกดี”พี่มันพูดออกมายิ้มๆ เเล้วเดินเเยกออกไป

 

 

สนุกกะผีอะดิ-*-

 

 

สวัสดีครับ ขอเเนะนำตัวก่อนผมชื่อ พากร เดชากร หรือจะเรียกว่าฟิวส์ก็ได้ อายุก็25ปีจะ26ล่ะ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าผมก็จะจบเเล้ว เเละเเน่นอนว่าเด็กทุนอย่างผมพอเรียนจบก็ต้องไปทำงานใช้ทุนให้เจ้าของทุนเขา...เฮ้ยย...เเล้วกูใช้ทุนของใครวะเนี่ย??

 

 

“ฟิวส์”ผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ถึงกับสะดุ้งโหย่งอีกครั้งที่มีมือมาจับที่ไหล่

 

 

โอ้ย!! สองรอบเเล้วนะเว้ย! ขวัญเอ๋ยขวัญมาไอ้ฟิวส์-*-

 

 

“มีอะไรอะหวาย”ผมหันไปถามคนมาใหม่อย่างงงๆ

 

“มัวทำไรอยู่ อาจารย์เขาเรียกเเล้วนะ”พูดจบก็วิ่งนำผมไป

“ไปเเล้วๆ หวายรอด้วย” ผมรีบวิ่งตามหวายเพื่อนสนิทของผมไป

 

 

พวกเราเข้ามานั่งกันในหอประชุมใหญ่ของคณะซึ่งใช้เป็นเเหล่งรวมตัวนิสิตเเพทย์ในทุกๆครั้งที่มีการประชุม...วันนี้คนน้อยหน่อยเพราะมีเเต่เด็กทุนเท่านั้น  คาดจากสายตาของผมก็คงประมาณ เกือบ 20 คนล่ะมั้ง...

 

“หวายอยากไปใช้ทุนที่เดียวกับฟิวส์จัง”

“ห๊ะ? อะไรนะ?”เพราะมัวเเต่มองนู่นมองนี้เลยลืมสนใจที่เพื่อนพูดเลย ผมนี้มันเเย่จริงๆ

 

“เปล่าหรอก” หวายพูดยิ้มๆ

 

“อะไรอะหวาย??!”เนี่ยเเล้วก็มาทำยังเงี่ย พูดให้เราอยากรู้เเล้วก็ไม่พูดต่อ

 

“555 เเค่บอกว่าอยากไปใช้ทุนที่เดียวกับฟิวส์ หวายขี้เกียจตีสนิทกะคนใหม่อะ ฟิวส์ก็รู้ว่าหวายสนิทกะคนยาก”

 

 

นั้นนะสิ...ตั้งเเต่เรียนมาผมก็ไม่เห็นหวายสนิทกับใครเลยนอกจากผม ไอ้ตัวผมเองอะ มันก็คุยได้เลยๆ คุยได้กะทุกคน ยังจำได้เลยว่าตอนนั้นผมเป็นคนเข้าไปทักหวายเองเพราะเห็นว่าจะครึ่งเทอมเเล้ว ก็ดูยังไม่สนิทกับใคร กลัวจะเหงาก็เลยเข้าไปคุยด้วย...ดีหน่อยที่ผมกับหวายชอบอะไรคล้ายๆกันก็เลยสนิทกันได้...มั้งน่ะ

 

 

“ฟิวส์”

 

“ฮึ! ว่าไง?”

 

“ถ้าฟิวส์ไปอยู่ที่อื่น ฟิวส์ห้ามสนิทกะใครนะ”

 

“เอ่อ...”ผมมองหน้าของหวาย ก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มออกมา

 

“หวายล้อเล่น^^”

 

“555 เหรอ ตกใจหมด เมื่อกี้หวายทำหน้าโคตรหน้ากลัวเลย”

 

“เหรอ”ยังไม่ทันที่เราจะได้คุยอะไรกันต่อ ก็ต้องเงียบลงไว้ก่อน เพราะ...

 

 

//สวัสดีนิสิตเเพทย์ทุกคน รวมไปถึงคณาจารย์ที่อยู่ในที่นี้ด้วย ผมนาย...... คณบดีคณะเเพทย์ศาสตร์ ก่อนอื่นเลยก็ขอยินดีกับทุกท่านที่ใกล้จะจบการศึกษา เเต่ขอเตือนไว้ก่อนว่าถึงพวกคุณทุกคนจะจบการศึกษาเเล้ว เเต่ก็อย่าหยุดที่จะหาความรู้ใหม่ๆมาประยุกต์ใช้ในการทำงานละ  วงการเเพทย์บ้านเรายังต้องการหมอฝีมือดีอีกมาก.....//

 

 

ผมเเละนิสิตเเพทย์ที่อยู่ในหอประชุมตอนนี้กำลังทำสิ่งเดียวกันนั้นคือฟังที่คณบดีท่านพูดครับ...ไอ้ตัวผมนะไม่ได้อยากตั้งใจอะไรหรอก...เเต่กำลังรอลุ้นอนาคตของตัวเองอยู่ตั้งหาก...

 

 

ผมได้ยินมาว่าทุนของปีพวกผม มีของโรงพยาบาลเอกชนให้ทุนมาด้วย ซึ่งโรงพยาบาลนั้นเป็นโรงพยาบาลในเครือของตระกูลอะไรสักอย่าง รู้สึกจะไม่มีสาขาในไทย...ซึ่งที่เเน่ๆก็คือ ใครดวงซวยคงได้ไปใช้ทุนที่ต่างประเทศเเน่นอน

 

 

โอมเพี้ยง!! ขออย่าโดนเลย สาธุๆ

 

 

//เอาล่ะ ผมจะประกาศรายชื่อพวกคุณว่าจะต้องไปทำงานใช้ทุนที่ไหนกันบ้าง เเต่ไม่ว่าจะถูกส่งไปที่ไหนขอให้ตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถด้วยล่ะ  ทุกคน...เชิญอาจารย์อรดาพูดต่อเลย//

 

//ค่ะ...เดี๋ยวดิฉันจะเป็นผู้ประกาศรายชื่อเเละสถานที่ใช้ทุนให้กับพวกคุณเองน่ะคะ...เริ่มจาก....//

 

 

อาจารย์อรดาเธอก็อ่านรายชื่อเรียงกันไปเลยๆจน....

 

 

//นาย........// ถึงคิวหวายเเล้ว...ผมหันไปมองอีกฝ่าย หวายเองก็หันมามองผมเช่นเดียวกัน

 

//โรงพยาบาล W จังหวัด…  เเละต่อไปนายพากร เดชากร // นั้นเเหละครับ พอหวายเเล้วก็ต่อด้วยผมทันที...ตื่นเต้นโว้ย!!

 

 

โอมเพี้ยงอย่าโดนเลย!! เหลืออีกตั้งหลายคนกูคงไม่ซวยขนาด...

 

 

//โรงพยาบาล S โรงพยาบาลในเครือตระกูลอพอลโล่....ประเทศไตหวันค่ะ//

 

 

เฮ้!!!!!

 

 

เสียงที่เเสดงให้เห็นถึงความยินดีปรีดานี้จะเป็นของใครไปไม่ได้ นอกจากไอ้พวกใช้ทุนคนอื่นๆ ที่ยังไม่ได้ฟังประกาศรายชื่อของตัวเอง  เเม่งเอ้ย!!.....เอากูไปกระทืบเลยดีกว่า....

 

 

ทำไมกูซวยขนาดนี้!!

.

.

.

เเล้วอย่าคิดว่าความซวย จะมาเยือนผมเเค่เรื่องเดียวนะครับ...ไม่มีทาง- -! เพราะหลังจากนั้นไม่กี่วัน….

 

 

“เเฮ่กๆ!...ขอโทษนะหมิว...รอพี่นานหรือเปล่า”ผมที่รีบวิ่งตารีตาเหลือกเข้ามาในร้านอาหารเเห่งหนึ่งที่นัดเเฟนสาวเอาไว้..รีบพูดทักทายเธอที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะเเล้ว….ดูจาดสีหน้าเเล้วคงต้องง้อเธอก่อนจะคุยเรื่องที่เธอจะคุยนั้นเเหละ

 

“นั่งลงสิคะ...หมิวอายเขา”เธอพูดเเล้วกวาดสายตาไปรอบร้านที่ทุกคนล้วนหันมามองทางโต๊ะผม

 

“...ครับ”ผมตอบรับเธอออกไป ก่อนจะโค้งหัวให้คนในร้านนิดหน่อยเเล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเธอ

 

“พี่ขอโทษนะหมิว...พี่..”

 

“เราเลิกกันเถอะค่ะพี่ฟิวส์”

 

 

ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนมีอะไรมาตีเข้าที่หัวจนชาไปหมด  ผมมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ...นี้มันเลือกโกหกเหรอ...หรือว่ากำลังถ่ายรายการล้อกันเล่นไม่เห็นเป็นไรอะไรพวกนั้นอยู่….

 

 

“อำพี่เล่นเหรอหมิว...เล่นกันเเรงนะเนี่ย...ไหนกล้องอยู่ไหน...ฮัลโหลล”

 

“หมิวพูดจริง...เราเลิกกัน”เธอพูดออกมาเเล้วทำท่าจะลุกออกจากโต๊ะไป

 

“เดี๋ยวหมิว!!!” ผมรีบคว้าเเขนของเธอเอาไว้พร้อมกับออกเเรงดึงให้เธออยู่ตรงนี้ก่อน….นี้มันอะไรกันวะเนี่ย

 

“ปล่อยหมิว!”

 

“ไม่! นี้มันเรื่องอะไร พี่ทำอะไรผิดหมิว...ทำไมต้องเลิก...พี่ไม่เลิกนะเว้ย…” คบกันมาตั้ง 3 ปี จะมาเลิกกันเพราะ...เพราะอะไรวะ...นี่เธอขอผมเลิกเพราะอะไรเนี่ย

 

“ปล่อย! หมิวจะเลิก!”

 

“เพราะอะไรอะหมิว! ทำไมต้องเลิก พี่ทำอะไรให้หมิวไม่พอใจเหรอ หมิวบอกพี่…”

 

“พี่เเก้ให้ไม่ได้หรอก...เพราะสิ่งที่พี่ให้หมิวไม่ได้คือเงินไง...ปล่อย!”เธอสะบัดเเขนออกจากมือของผม ก่อนที่มือบางนั้น จะหันไปคว้าเเก้วน้ำที่อยู่ใกล้ๆขึ้นมาสาดใส่ผมทันที

 

“พี่มันมีเเค่ตัว  ตลอดเวลาที่ผ่านมา หมิวโคตรเบื่อที่ต้องมาใช้ชีวิตลำบากๆกับพี่...มันโคตรทุเรศเลยรู้ไหมที่ได้กินเเต่ก๋วยเตี๋ยวได้นั่งเเต่รถเมล์ ได้เดินเเต่ตลาดนัด...คิดว่าหมิวพอใจกับอะไรเเบบนั้นเหรอ...บอกเลยว่าไม่!!!”

 

“หมิวเสร็จยัง!”ผมหันไปมองผู้ชายที่มาใหม่  เขาเดินมาหยุดใกล้ๆกับหมิว ก่อนจะมองมาที่ผมอย่างสมเพช หมิวเองก็หันไปคล้องเเขนเขาเเล้วซบศีรษะลงบนไหล่หนานั้นก่อนจะมองผมเเบบเหยียดๆเหมือนกัน…

 

“พี่เข้าใจเเล้ว”ผมได้เเต่เเค่นยิ้มส่งไปให้เธอก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น  ทั้งๆที่สภาพเป็นเเบบนั่น นั้นเเหละ...ผมรู้เเล้ว...ผมเข้าใจเเล้ว...สิ่งที่เธอต้องการผมให้เธอไม่ได้จริงๆนั้นเเหละ....เเต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันให้เธอได้ ก็ไม่เเปลกที่เธอจะทิ้งผมไปหาเขา ตัวเลี่ยมทองขนาดนั้น…

 

 

โว้ย!!  มันซวยได้มากกว่านี้อีกไหมวะ!! ต้องไปใช้ทุนตั้งไกล...เเฟนก็ยังมาบอกเลิกอีก!!

 

สวัสดี....หลังจากที่มาโฆษณาเอาไว้เสียนาน...วันนี้ก็ถึงเวลาที่เรารอคอยเเล้วววววว

บทนำมาเเล้วนะออเจ้าทั้งหลาย...ฝากเรื่องนี้เอาไว้ในอ้อมใจสักนิด...ขอบคุณที่ติดตามน่าา

1 เม้น 1 ไลค์ ล้านกำลังใจของไรท์เด้ออออออออ

BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น