ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2561 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33
แบบอักษร

หลังจากที่หมี่เข้ามาหาติณ หูของรินจากที่ฟังท่านรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศอยู่นั้นก็แทบจะเบนความสนใจมาที่ติณและหมี่ทัน

แม้เธอจะไม่ได้หันไปทางติณ เธอก็รู้ว่าหญิงสาวคนนี้คือคนที่เคยเข้ามาคุยกับติณในงานเลี้ยงครั้งก่อน

เธอแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเจอประโยคลุกของหมี่ ฟังจากคำพูดต่างๆเธอรู้ได้ดีว่าหมี่นั้นชอบติณอยู่ไม่น้อย ซึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะตัวเธอเองรู้ดีว่าติณนั่นเป็นผู้ชายที่หล่อและดูดีกว่ามาตรฐานทั่วไปนัก ไม่แปลกที่จะมีหญิงสาวเข้ามาหว่าเสน่ห์หรือพัวพันกับติณ และผู้หญิงคนนี้ยังทั้งสาวและสวย อย่างที่รู้เธอกับติณอายุห่างกันถึง 8 ปี เธอกลัวว่าเธอจะสู้สาวๆไม่ได้ในใจตอนนี้เธอร้อนรน

ทั้งที่เธอรู้ว่าเธอควรมีเหตุผลแต่เธอกลับไม่อยากยอมรับเท่าไหร่

เธอไม่รู้ว่าความรู้นี้คืออะไร

เธอไม่อยากให้เขาดีกับใครนอกจากเธอ

เธอไม่อยากให้ใครมาได้สิ่งที่เธอได้ในทุกๆวัน

เธอไม่อยากให้ใครมาสัมผัสติณเหมือนที่เขาทำกับเธอ

ถ้านี้คือการหึง เธอก็สามารถบอกได้ว่าเธอกำลังหึงผู้ชายคนนี้ คนที่เป็นบอดี้การ์ดของเธอ

"คุณรินครับ ถ้าให้ผมเสนอแนะคงมีเพียงเท่านี้"

ท่ารัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ ได้พูดจบลง แต่รินนั้นแทบจับใจความไม่ได้เธอจึงหันไปกล่าวกับเขาทันที

"พอจะเป็นไปได้ไหมคะถ้าฉันอยากเลี้ยงข้าวท่านสักมื้อ"

รินรู้ตัวดีว่าเธอจับใจความใดๆไม่ได้เธอจึงหาช่องทางที่จะพูดคุยอีกครั้งเพราะตอนนี้ใจของเธอเองแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกลับตัว

"ถ้าเป็นช่วงเดือนนี้ผมคงไม่ว่าง ถ้าเป็นต้นเดือนหน้าผมพอมีตารางว่างอยู่บ้าง"

เขากล่าวขึ้นมา

"ถ้ายังไงรินขอนัดท่านล่วงหน้าก็แล้วกันนะคะ"

"ยินดีครับ"

ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อยในเรื่องทั่วไป

"แล้วหมี่จะส่ง ข้อความหาคุณได้ไหมคะ"

"กึก"

เสียงกัดฟันของรินดังขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ของหมี่

'ชักจะมากไปแล้วนะ ใครอนุญาตให้เธอส่งข้อความหาเขากัน!!!'

ในใจของรินตอนนี้แทบลุกเป็นไฟ

"อ่า ครับ"

เสียงที่ตอบรับของติณแทบทำให้ราชินีน้ำแข็งถึงกับแทบลุกออกมาจากที่นั่งทันที

'ติณ ต้องว่าครับเหรอ'

สมองเธอตอนนี้คิดถึงตอนที่ติณส่งข้อความหาหมี่ด้วยคำหวานดั่งที่เขาส่งให้เธอทุกคืน

เธอแทบจะลุกขึ้นมาต่อว่าติณ แต่เธอรู้ตัวดีว่าเธอทำไม่ได้ ตลอด สามสิบกว่าปีที่ผ่านมาในวงสังคมเธอวางตัวดีมาตลอดแทบจะไม่มีอะไรทำให้เธอหวั่นไหวได้เลยยกเว้นครั้งนี้

หมี่ได้เดินกลับไปแล้วแต่ใจเธอกลับไม่ได้สงบลงแม้แต่น้อย

และตอนนี้บรรยากาศรอบตัวของเธอแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง จนหลายคนเริ่มรู้สึกได้

ติณเดินเข้ามาหาเจ้านายสาวเพราะเริ่มรู้ว่าบรรยากาศได้เปลี่ยนไป

"อะเอ่อ ท่านประธานต้องการอะไรไหมครับ"

ติณถามเสียงสั่นๆ

เงียบ.......

"กลับ"

รินพูดสั้นๆ เพราะตอนนี้เธอเริ่มความคุมอารมณ์ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เธออยากจัดการติณมากกว่าสิ่งใด

'เขาเป็นของฉัน'

"ครับๆ"

รินลุกขึ้นพร้อมกยิบกระเป๋าเดินตรงออกประตูโดยไม่หันมามองหรือกล่าวลาใครทั้งนั้น

"ที่รักคุณจะกลับแล้วเหรอ"

เมื่อธรเห็นรินมุ่งหน้าไปที่ประตูเขาจึงรีบเอ่ยขึ้น

"อืม"

รินตอบเสียงเย็น

"แต่คุณมาแปปเดียวเองนะ"

ธรรีบหาเหตุผลเพราะเขายังมีเรื่องการลงทุนที่ต้องคุยกับริน เพราะเธอยืดเยื่อมานานจนตัวเขาเองแทบรอไม่ไหว

ปกติแล้วเงินลงทุนจากรินจะมีการอนุมัติที่ง่ายมาก แต่ครั้งนี้การลงทุนสูงกว่าทุกครั้งมาก มันทำให้ธรหวั่นใจเพราะครั้งนี้เงินที่เขาจะได้รับและชื่อเสียงช่างมากมายเหลือเกิน

"ฉันมีธุระด่วน"

เสียงรินเย็นขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"แต่"

ธรยังไม่อาจตัดใจในโอกาสดีๆแบบนี้ที่จะได้พูดคุยกับริน

รินเหมือนความอดทนสิ้นสุดทันที

เธอใช้สายตาที่สามารถทำให้คนต่อหลายคนหายใจไม่ออกได้มองมาทางธร

มันทำให้ธรแทบจะเป็นลมไปตรงนั้น

"ชะ เชิญครับ"

รินหันหลังและไม่พูดใดๆ

ติณยักคิ้วให้ธร ว่าเขาคือผู้ชนะ และวิ่งตามรินไปทันที โดยที่ตัวเขาเองไม่รู้เลยว่าตัวเขานั้นกำลังเจอกับอะไร !!!!


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว