ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 42(Rewrite)​

คำค้น : Yaoi, ลูคัส ,ควานลิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 42(Rewrite)​
แบบอักษร

อ่าห์ มันเจ็บหรือมีความสุขกันนะ ใบหน้าแบบนั้น

"เป็นอะไร"

"เอ่อ ปะ..เปล่าครับ"ควานลินตอบเสียงตะกุกตะกัก สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลูคัสยื่นมือมาซับเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง

"เหงื่อโชกเชียว"ลูคัสบอกเบา  ยกยิ้มกริ่มเมื่อเห็นอาการของคนตัวเล็ก อ่าห์ วิธีนี้ได้ผลแหะ

"มึง"ลูคัสยื่นมือไปจับขาอ่อนของคนตัวเล็กเบาๆ แต่อีกคนกลับสะดุ้งโหยง  ลูคัสมองสองขาที่แนบชิดของควานลิน

"ค..ครับ"ควานลินมองใบหน้าของลูคัส   อ่าห์ สายตาแบบนี้  ทำไมมันเหมือนกับสายตาของผู้ชายในทีวีนั่นเลยนะ ควานลินสบตากับลูคัสก่อนที่รับจูบหนักๆจากลูคัส ลูคัสยกมือจับหัวของคนตัวเล็กไว้ อีกข้างก็กดรีโมทปิดจอทีวี ตอนนี้ทั้งห้องมีแค่เสียงจูบอย่างดูดดื่มจากทั้งสองเพียงเท่านั้น

"อืมมมม" จ๊วบ! เสียงครางจากคนร่างเล็กทำให้กระตุ้นไฟราคาในตัวลูคัสสูงขึ้น ควานลินยกมือโอบคอแกร่ง  ตอนนี้เขารู้สึกร้อนไปทั้งตัว

"อืมมมมม"ควานลินหลับตาพริ้มรับจูบหอมหวาน ไม่รู้ตัวเลยว่ากางเกงของตัวเองได้หลุดไปจากร่างกายไปแล้ว ลูคัสลูบเบาๆไปที่แกนกลางของคนตัวเล็กที่มีเพียงชั้นในบางๆกั้นไว้

"อ้ะ"ควานลินผละจูบสะดุ้ง รู้สึกเสียวที่บริเวณหน้าท้อง ปัดมือแกร่งเบาๆที่กำลังลูบชั้นในของตัวเอง

"พี่...ลุคส์ จะทำอะไร"ควานลินถามเสียงสั่น  รู้สึกกลัวเล็กน้อย เมื่อร่างกายของตัวเองตรงกันข้าม สะโพกยกขึ้นสูงเล็กน้อย

"จะกินมึงไง"ลูคัสกระซิบเบาๆ

"ว..ว่าไงน..นะครับ"ควานลินกล่าวเสียงกระท่อนกระแท่น รู้สึกเสียวมากขึ้นจนต้องยกมือข้างหนึ่งมากัดไว้ อีกข้างก็ยันโซฟาไว้  ทำอะไรไม่ได้กับมือหนาที่กำลังบีบแกนกายของตัวเอง ลูคัสไม่ตอบแต่กลับล้วงมือเข้าไปในชั้นในตัวบาง ก่อนจะนำแกนกายเล็กออกมา   แกนกายสีชมพูที่ดูก็รู้ว่าไม่เคยผ่านการใช้งานมา

"อ้ะ ซี๊ดดดดด"ควานลินกัดสูดปากร้องขึ้นมาพยายามผลักมือหนาให้ออกจากร่างกายของตัวเอง แต่เหมือนแรงจะไม่พอ

"ย...อย่าจับ"เสียงสั่นๆ พร้อมกับใบหน้าที่เบ้เล็กน้อยเหมือนจะร้องไห้

"เคยช่วยตัวเองไหม"ลูคัสถาม ขบกรามแน่นเมื่อรู้สึกปวดหนึบที่แกนกายของตัวเอง

"คะ...เคยครับ หนึ่งครั้ง"เสียงสั่นยังคงบอกต่อ ลูคัสกอบแกนกายของควานลินก่อนที่จะขยับขึ้นลงช้าๆ

จุ้ป

"อ๊าาาา"  ควานลินร้องออกมาด้วยความเสียวเมื่อลูคัสก้มลงไปดูดแรงๆตรงส่วนปลายที่มีน้ำใสปริ่มเล็กน้อย

"ตอนที่มึงไล่กูออกจากห้องคืนนั้นหรอ"ลูคัสถามต่อ แต่มือก็ยังคงสาวรูดแกนกายที่ตั้งชันของคนตัวเล็กไม่หยุด

"อ่ะๆๆ ซี๊ดดดดด อื้อออ ค..ครับ"ควานลินพยักหน้าบอกมือข้างหนึ่งดันพื้นโซฟาไว้ อีกข้างก็พยายามดันมือแกร่งออกไปจากตัวเขาเอง  แต่ตรงข้ามกับสะโพกที่ยกขึ้นสูงเรื่อยๆราวกับไม่ยอมให้มือหนาของลูคัสผละออกไปจากตรงนั้น ขาเล็กจิกลงพื้นห้อง

อ่าห์ ทำไมเขาไม่มีแรงผลักเลยนะ

"อ่ะ ซี๊ดดดด  อ๊าาาา อื้ออออ"ควานลินส่ายหน้าระรัวเมื่อจู่ๆลูคัสก็ก้มลงใช้ปากครอบเข้าที่ร่างกายของตัวเอง

"ม...มัน สกปรก...  อย่า. อื้ออออ" ควานลินเกร็งที่ต้นขา สะโพกลอยขึ้นสูงขึ้นอีก ควานลินยกมือทั้งสองจับพนักโซฟาข้างหลังไว้

"อื้อออออออ พ...พี่ลุคส์ อย่า อื้ออออ"เสียงหวานที่ร้องครางออกด้วยความเสียวซ่าน ไม่ได้ทำให้คนตัวใหญ่สนใจฟังเลยสักนิด ลูคัสยังคงก้มหน้าก้มตาดูดแกนกายสีชมพูอย่างหลงไหล

"อืมมมมม"  เสียงครางต่ำดังขึ้นในลำคอของคนตัวใหญ่

"อื้ออออออ ยะ...หยุดนะครับ"แม้ปากจะเอ่ยออกมาอย่างนั้นแต่ควานลินกับรู้สึกว่าร่างกายของเขาต้องการมากกว่าที่ลูคัสทำ

"อ่าาาาา ซี๊ดดด อึก  อื้ออออออ"เสียงหวานยังคงครางออกมาให้เลือดในกายของลูคัสพลุ่งพล่าน ควานลินหลับตาส่ายหน้าด้วยความรู้สึกทรมานแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกวูบวาบในท้องด้วยความเสียว

ร่างใหญ่ยังคงลิ้มละเลียดเลียแกนกายสีชมพูอย่างตั้งใจ ก่อนจะผละออกมา แล้วใช้มือกำรอบ รูดขึ้นลงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเพิ่มน้ำหนักและความเร็วิลูคัสมองใบหน้าใสที่ตอนนี้กำลังหลับตาปี๋ ปากก็ร้องครางออกมาไม่หยุด

"อื้อออออ.    พ...พี่ลุคส์  ม..ไม่. อื้อออออ. อ้ะ"ควานลินสะดุ้งอีกครั้งเมื่อยอดอกของตัวเองถูกสะกิดเบาๆ ลูคัสเลิกเสื้อของควานลินขึ้น มืออีกข้างก็ยังคงเต็มที่กับการรูดแกนกายเล็กขึ้นลง

"อ๊าาาาา"  ควานลินร้องเสียงหลงเมื่อลูคัสก้มลงขบยอดอกตัวเองเบาๆ  แอ่นอกขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ราวกับเป็นระบบที่ถูกเซ็ตไว้เรียบร้อยิลิ้นร้อนเลียรอบฐานของอกสีชมพูอ่อน  กัดเบาๆเข้าที่ยอดอกที่แข็งเป็นไตก่อนจะปล่อย

"อื้ออออออ" ลูคัสมองผลงานของตัวเอง น้ำลายที่ชุ่มอยู่รอบยอดอก  มือหนายกขึ้นบี้เบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

ผู้ชายอะไร ตัวก็บาง ขาวเนียน  แถมไม่มีขนอีก ลูคัสยังคงใช้มือสะกิดบีบบี้ยอดอกอย่างเมามัน  ก่อนจะก้มลงไปดูแรงๆเข้ากับอกอีกข้าง

"อ่ะ อื้ออออออ พ...พี่ลุคส์ น้องเจ็บ"  ควานลินร้องบอกเมื่อรู้สึกว่าลูคัสบี้ยอดอกตัวเองแรงไป ลูคัสเงยหน้ามอง ยกมือเช็ดน้ำตาที่เล็ดออกมาหางตาคนตัวเล็ก มือยังคงรูดแกนกายขึ้นลง แรงขึ้น เร็วขึ้น

"อ้ะๆ อ๊าา อื้ออออออ"ควานลินหลับตาปี๋ส่ายหน้าไปมา  รู้สึกว่าสมองขาวโพลนเมื่อความเสียวเริ่มมีมากขึ้น เขารู้สึกเกร็งไปทั้งช่วงล่าง เหมือนร่างกายต้องการปลดปล่อย

"อ้ะๆๆ  อื้ออออออออ  ม.....ไม่  อ๊าาาาาาา อ่าห์!!!!!" ควานลินร้องออกมาด้วยความเสียวไปทั้งตัวก่อนจะพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจำนวนมา จนเลอะเปื้อนไปที่หน้าท้องของตัวเอง  รวมไปถึงมือของลูคัส สะโพกเล็กทิ้งลงไปบนโซฟาก่อนที่เจ้าตัวจะหอบหายใจเข้าออกแรงๆอย่างเหน็ดเหนื่อย  ตากลมโตปรือมองคนร่างใหญ่

"....พ..พี่ลุคส์  น้อง....."ไม่ทันที่จะพูดจบ ลูคัสก็ช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกเดินตรงไปที่ห้องนอน ควานลินยกมือกอดคอแกร่งด้วยความตกใจเมื่อถูกยกตัวขึ้นสูง ลูคัสค่อยๆวางควานลินลงกับพื้นเตียงเบาๆ  ก้มลงไปกัดยอดอกสีชมพูอีกครั้ง

"อ้ะ "ควานลินร้องออกมาเล็กน้อยส่ายหน้ารัวๆให้กับคนร่างสูงที่กำลังคร่อมตัวเองอยู่

"แบบนี้หรอครับ ที่ว่ากินน้อง"ควานลินถาม น้ำตารื้นขึ้นมาเล็กน้อย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าการทำแบบนี้มันคืออะไร น้ำตาค่อยๆไหลออกมาที่ห่างตา ลูคัสชะงักตกใจ สอดมือใต้แผ่นหลังกระชับกอด

"กู...กูคือ...."

"ทำไมต้องหลอกน้องด้วยอะ"  จบประโยคน้ำตาก็ไหลอีกรอบ ควานลินสับสนไปหมดแล้ว  ใจหนึ่งเขารู้สึกต้องการสัมผัสจากลูคัส แต่อีกใจก็ค้านว่า เขาควรจะมอบร่างกายของเขาให้กับคนที่รักเขา และคนที่เขารัก

แม้ตอนนี้เขาจะรู้สึกดีกับลูคัส  รู้สึกดีมากๆเหมือนกับเขาคุ้นเคยกับลูคัสจนความคุ้นเคยกลายเป็นความรักเข้าไปแล้วก็พูดไม่ผิดนัก

ใช่ เขารักลูคัสแล้ว  ควานลินยอมรับว่าขาดลูคัสไปไม่ได้แล้ว

แล้วลูคัสล่ะ  เขาไม่รู้เลยว่าลูคัสคิดยังไงกับเขา รักเขาบ้างรึเปล่า

เขาไม่รู้ว่าทุกการกระทำของลูคัสมันหมายความว่ายังไง

"ทำไมต้องทำกับน้องแบบนี้ ฮรึก"ควานลินเอ่ยถามอีกครั้ง ยกมือปาดน้ำตาตัวเองลวกๆ

"ขอโทษ"ควานลินลืมตาก่อนจะจ้องเข้าไปที่ตาสีควันบุหรี่เต็มๆตา ลูคัสขอโทษเขาอย่างงั้นหรอ

"กู....."ควานลินจ้องใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้งเพื่อตั้งใจฟังในสิ่งที่คนตัวโตอยากพูด  แต่ก็เห็นแค่ความอ้ำอึ้งบนใบหน้าของลูคัสแต่จนแล้วจนรอด  ก็ได้แต่ความเงียบ

"น้องถามอะไรพี่ลุคส์ได้ไหมครับ"ควานลินจับแขนแกร่งที่กำลังยันพื้นเตียง  เอ่ยถามออกมาเบาๆ  ก่อนจะเอ่ยคำถามต่อไปเมื่อลูคัสไม่ได้ตอบอะไรเขา

"ตอนนี้เราเป็นอะไรกันแน่ครับ"

"......"

"ตอบมาหน่อยสิครับ  ตอบให้น้องรู้หน่อย แค่อยากรู้ว่าที่ทำดีกับน้อง ที่จูบน้อง ที่คอยเป็นห่วงน้อง ที่นอนกอดน้องทุกคืน  ที่กำลังจะมีเซ็กส์กับน้อง  ที่ทำไปทั้งหมด ทำไปในฐานะอะไรครับ"

"....."

"หรือที่ทำไปทั้งหมด เพราะแค่อยากให้น้องใช้หนี้"

"...."

"น้องยังใช้หนี้พี่ลุคส์ไม่พออีกหรอครับ ฮรึก"ถึงตอนนี้แล้วน้ำตามันกลับไหลออกมาอีกครั้ง ลูคัสไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่เช็ดน้ำตาที่ใบหน้าใสช้าๆ

การติดหนี้คนหนึ่งมันต้องจ่ายด้วยอะไรถึงจะพอ ในเมื่อให้ไปทั้งหัวใจไปแล้ว ต้องชดใช้ด้วยอะไรหรอ

"ตอบน้องสิครับ ฮรึก ตกลงทำไปทั้งหมด มันเพราะอะไรกัน" ควานลินทุบบ่าคนที่กำลังคร่อมตัวเองเบาๆ

 

"ที่มึงอยู่กับกู  คิดแค่ว่าจะใช้หนี้ให้กูอย่างนั้นหรอ"

"ไม่!"

"...."

"ใช่ ตอนแรก  น้องมาอยู่ห้องพี่ลุคส์ มานอนกอดพี่ลุคส์ มาให้พี่ลุคส์จูบ เพราะอยากให้หนี้มันหมดๆไป แต่นี้มันไม่ใช่.!!!...  ฮรึก"

"...."

"ตอนนี้...  ตอนนี้   น้องรักพี่ลุคส์ไปแล้ว ฮรืออๆๆ" จบคำน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายอีกครั้ง  ควานลินสะอื้นตัวโยนอยู่ใต้ร่างลูคัสรับรู้ถึงนิ้วมือกำลังเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา

"น้องไม่สนใจแล้วว่าคนที่น้องรักจะเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย  แค่คนๆนั้นคือคนที่อยู่ตรงหน้าน้องตอนนี้  แค่คนที่ชื่อลูคัสคนนี้คนเดียว  คือคนที่น้องรัก!!  ฮรือออ"

"ขอบคุณ ขอบคุณที่รักกู"ลูคัสกระซิบเข้าที่หูของควานลินเบาๆ  ยกมือลูบหัวคนที่กำลังสะอื้นเบาๆ

 

"กูก็....   รัก.....มึง"

"ฮรึก!"เสียงสะอื้นถูกกลืนเข้าไปในลำคอแทบทันที  ควานลินเบิกตากว้าง    มองต้นคอของคนที่กำลังเอาใบหน้าเกยบ่าเขาไว้ไม่ยอมเงย

ลูคัสบอกว่า.....รักเขาอย่างนั้นหรอ

ควานลินรู้สึกหัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

"พ..พี่ลุคส์"ควานลินเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อคนตัวสูงเบาๆหลังจากที่ตกอยู่ในความเงียบตั้งนาน หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ ที่ทิ้งตัวจากเขาไปนอนหงายมองเพดานตั้งนานแล้ว

"ที่กูทำไปทุกอย่าง มันไม่ชัดเจนอีกหรอ  กูนอนกอดมึงทั้งๆที่กูไม่เคยทำกับใคร กูมีความสุขทุกครั้งที่มึงกินอาหารที่กูทำแล้วมึงบอกว่าอร่อย ทั้งๆที่กูควรเฉยๆกับคำชม แต่กูก็ดีใจที่มึงชม  กูดีใจที่มึงชอบกินข้าวต้มงาแบบกู"

"เครื่องดื่มที่กูเกลียดที่สุดก็คือนม แต่กูก็ชอบเพราะมึงชอบ กูชอบดูดบุหรี่ แต่กูก็เกลียดมัน เพราะมึงเกลียดมัน   กูมีความสุขที่มึงยิ้มให้กับกู กูยิ้มให้มึงบ่อยที่สุด   กูชอบที่จะจูบกับมึงทุกๆวัน ทั้งๆที่กับคนอื่น แค่วันเดียวกูก็เบื่อแล้ว กูอยากไปไหนมาไหนกับมึง  ทั้งๆที่เคยรู้สึกว่าไปที่ไหนคนเดียวก็สบายใจกว่า แต่พอมีมึงแล้ว กูกลับสบายใจที่มีมึงไปด้วย"

"......""

"กูมีความสุขเวลาที่มึงมาอยู่ห้องกู ทั้งๆที่กูไม่ชอบใครมายุ่งในพื้นที่ของกู  กูให้คีย์การ์ดกับมึงทั้งๆที่กูไม่เคยให้ใคร กูเป็นห่วงมึง ตกใจทุกครั้งที่ตื่นมาแล้วไม่มีมึงนอนอยู่ข้างๆ ไม่ได้เจอหน้าแค่แป้บเดียวกูก็คิดถึงใจจะขาดแล้ว  เห็นมึงเจ็บกูก็รู้สึกเจ็บไปด้วย น้ำตาของมึงเหมือนมีดมากรีดใจกูซ้ำๆทุกทีที่กูเห็นมัน จนตอนนี้กูรู้สึกว่ากูขาดมึงไม่ได้แล้ว  ทั้งหมดนี้.....

ทั้งหมดนี้ยังไม่พอที่จะบอกว่ากูรักมึงอีกรึไง มันยังไม่ชัดเจนอีกหรอน้อง..."

เป็นครั้งแรก.........เป็นครั้งแรกที่ควานลินได้ยินลูคัสพูดยาวเหยียดขนาดนี้

เป็นครั้งแรกที่ลูคัสเรียกเขาว่าน้อง ทุกคำพูดที่ได้ยินทำให้เขาได้แต่นิ่งเงียบ

ลูคัสทำเพื่อเขามาตั้งมากมาย แต่เป็นเขาเองที่ไม่เข้าใจการกระทำเหล่านั้น

"พี่ลุคส์....."

"....."

"น้องขอโทษ"ควานลินโผเข้าไปกอดคนข้างๆเข้าเต็มแรง

"น้องแค่อยากได้ยินจากปากพี่ลุคส์  น้องขอโทษที่บื้อ ไม่รู้ว่าที่พี่ลุคส์ทำไปทั้งหมด เพราะรักน้อง  น้องขอโทษที่ไม่เคยทำอะไรให้พี่ลุคส์เลย น้องขอโทษที่มองข้ามการกระทำของพี่ลุคส์  ตอนนี้น้องรู้แล้ว  น้องรู้ทุกอย่างแล้ว  น้องขอโทษฮรึก ฮรือออออ"ควานลินสะอื้นเข้ากับอกแกร่งเมื่อลูคัสหันมาสวมกอดเขาเบาๆ

"ไม่ ไม่เลย  น้อง  มึงให้กูมากกว่าที่กูให้มึงอีก"ลูคัสลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่าพูดว่าขอโทษอีกเลยนะ   ไม่มีอะไรที่ต้องขอโทษเลยเขาต่างหากที่ทั้งต้องขอโทษและขอบคุณ

ลูคัสตะแคงกอดคนตัวเล็กหลวมๆ ลูบหลังเบาๆจนตอนนี้เริ่มหยุดสะอื้นไปแล้ว

"พี่ลุคส์"ควานลินเงยหน้ามองคนที่ร่างสูงกว่า

"หืม"ลูคัสก้มลงใบมอง ใบหน้าแดงก่ำกับตาบวมที่ผ่านการร้องให้มาอย่างหนักเกือบชั่วโมงที่ควานลินนอนร้องไห้กอดเขา  ลูคัสยกมือปัดผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็กเบาๆ

"จูบน้องได้ไหมครับ" ลูคัสจ้องดวงตากลมโตนิ่ง ก่อนจะจับท้ายทอยคนตัวเล็กแล้วขยับตัวให้อยู่ที่ใบหน้าระดับเดียวกัน  ประกบปากจูบกับปากแดงเบาๆ ควานลินอ้าปากเล็กน้อยให้ลิ้นอีกคนเข้ามาเกี่ยวตวัดกับลิ้นของเขา ในขณะที่ตัวเองก็พยายามตวัดเกี่ยวลิ้นของลูคัสได้ด้วยความเงอะงะเล็กน้อย ลูคัสสอดลิ้นเข้า ปรับองศาให้จูบกับคนตัวเล็กได้ถนัดมากขึ้น ควานลินยกมือกอดแผ่นหลังกว้างของลูคัสแล้วเบียดตัวเองเข้าหาร่างอุ่น

"อ่อยพี่หรอเรา"ลูคัสผละจูบ ขึ้นคร่อมอีกคนไว้ ก่อนจะยกยิ้มกริ่มถามควานลินที่ตอนนี้ก้มหน้างุดไปแล้ว

"ก็ไหนว่าอยากเล่นผีผ้าห่มไงครับ"ว่าพลางก็เสมองไปทางอื่น  แสงแดดที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าแดงถึงหูของอีกคนชัดเจน

เอ๊ะ เมื่อกี้ลูคัสแทนตัวเองว่าอะไรนะ

"จะเสียใจไหม"ลูคัสถามด้วยน้ำเสียจริงจัง จ้องไปที่คนใต้ร่างนิ่ง ควานลินหันมาสบตาลูคัสก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ใครจะบอกว่าเขาโง่ที่ได้ยินคำว่ารักจากปากคนตรงหน้าแค่ครั้งเดียวก็มอบกายให้แล้ว เขาก็ไม่สน เพราะทั้งหมดที่ผ่านมา ลูคัสแสดงออกไปหมดแล้ว เพียงแค่เขาเองที่ไม่เคยรับรู้ ทั้งหมดเพียงพอแล้วที่จะให้เขามอบทุกอย่างแก่คนตรงหน้า ทั้งร่างกายและหัวใจ และเขาก็จะมอบให้ลูคัสด้วยความเต็มใจ

ควานลินหลับตา อ้าปากเล็กน้อยรับจูบจากลูคัสอีกครั้ง ยกแขนไปกอดคอแกร่ง   จูบวาบหวามที่ค่อยเป็นไปตามครรลองจากคนร่างสูงเสียงน้ำลายที่ค่อยๆดังขึ้น ตามความเร่าร้อนของอุณหภูมิในกายของคนทั้งสอง ควานลินเบียดร่างนุ่มนิ่มตัวเองเข้ากับร่างแกร่ง  มือที่โอบคอแกร่งไว้กลางเป็น กอดหลังแกร่งสะเปะสะปะ  ตอนนี้เขาไม่สามารถความควบคุมความต้องการที่พลุกพล่านได้อีกแล้ว

"อืมมมม"  ควานลินครางเบาๆ กับจูบร้อนแรงที่ลูคัสมอบให้ ลูคัสถอนจูบออกมา แล้วเลิกเสื้อที่คนตัวเล็กสวมอยู่ ควานลินยกแขนขึ้นมาเพื่อให้ลูคัสถอดเสื้อตัวเองได้ถนัดขึ้น จนเสื้อลอยละลิ่วไปตกริมเตียงตามแรงเขวี้ยง  ตามด้วยชั้นในปราการสุดท้ายบนตัว

ควานลินยกไขว้ขาตัวเองไว้ รู้สึกเขินเมื่อเห็นสายตาของลูคัสกวาดตามองร่างของตัวเอง จึงหลับตาลง แต่ก็ต้องลืมตาอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเตียงยวบไปเหมือนลูคัสกำลังลุกออกไป

"อ้ะ"ควานลินหันไปทางคนร่างสูง เขาคิดว่าลูคัสจะเดินออกไปซะอีก แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวโตกำลังถอดเสื้อของตัวเองอยู่ควานลินก็หน้าเห่อร้อนแทบจะทันที ควานลินยกเขาตัวเองขึ้นเล็กน้อย แล้วเบียดกับขาข้างๆ  หันหน้าไปทางกระจกใสบานใหญ่ในห้องที่มีแสงแดดส่องเข้ามาอ่อนๆ

"ที่หน้าแดง เขินหรือว่ายังไง"ลูคัสกลับมาคร่อมคนตัวเล็กอีกครั้งในสภาพที่เปลือยทั้งตัวไม่ต่างจากควานลิน  ควานลินไม่ได้ตอบ และไม่ได้หันไปมองคนร่างสูง ลูคัสจูบแรงๆเข้าไปหนึ่งทีที่ต้นคอขาว

"อ้ะ"ส่งผลให้ตัวใต้ร่างสะดุ้งเบาๆต้องหันสบตากับคนร่างสูง

หล่อจัง ควานลินเพ่งพินิจมองใบหน้าที่ได้รูป จมูกเป็นสันโด่ง ดวงตาเรียว สีควันบุหรี่  กับปากหยักได้รูปแม้จะมีชื่อไปทางยุโรบแต่หน้าตากลับเหมือนคนเอเชีย

"จ้องขนาดนั้น  ตกหลุมรักพี่ไปแล้วหรอ"

"......"

 

"....."

"ก็รักไปแล้วนี่ครับ"

"....."

จุ้ป  เสียงจุ้ปหนักที่หน้าอกขาวดังหนึ่งครั้ง

"โทษฐานที่อ่อย"ลูคัสบอก ก่อนจะจ้องดวงตากลมนิ่ง แล้วค่อยๆก้มหน้าลงจูบต้นคอขาวอีกครั้ง ควานลินเอียงหัวไปอีกข้าง รู้สึกขนลุกซู่ด้วยความเสียวที่หน้าท้องวูบวาบ ลูคัส ค่อยๆไล้จูบ  ดูดแรงๆที่ต้นคอจนเป็นรอยจ้ำเป็นจุดๆ  จากต้นคอเลื่อนลงมาที่ไหล่บาง  ค่อยๆไล้ไปที่หน้าอก

"อื้ออออออ"  ควานลินจิกเท้าเกร็งลงพื้น แอ่นอกขึ้นมาเล็กน้อย สองมือยกปิดใบหน้าตัวเองไว้ด้วยความเขินอาย  จนลูคัสต้องดึงมือทั้งสองมาวางไว้ที่บ่าแกร่งของตัวเอง ก้มลงพรมจูบที่หน้าอกบางอีกครั้งค่อยๆลิ้มละเอียดยอดอกสีชมพูที่แข็งเป็นไต

"อ้ะ อ้ะ  อื้อออออออ"  เสียงครางหวานดังขึ้นตามความเสียวซ่านที่คนร่างใหญ่มอบให้ ควานลินกัดปากเชิดหน้าขึ้น เมื่อลูคัสลงลิ้นรัวๆที่ยอดอก

"อ้ะอ้ะอ้ะ อร๊างงง  อื้อออออ"ร่างเล็กบิดตัวดิ้นเร่าอยู่ใต้ร่าง ส่ายหน้าเล็กน้อย  เกร็งหน้าท้อง เมื่อใบหน้าของลูคัสค่อยๆต่ำลงไปเรื่อยๆ

"อ้ะ"ควานลินสะดุ้งอีกครั้งเมื่อแกนกายของตัวเองถูกมือลูคัสรูดขึ้นลงเบาๆ ควานลินยกสะโพกขึ้นเล็กน้อย

"อื้อออออออออ" ลูคัสมองใบหน้ากลมที่ตอนนี้ส่ายหน้าไปมาอยู่บนเตียง  ยกยิ้มก่อนจะก้มลงชิมส่วนปลายบานฉ่ำของคนตัวเล็ก

"อ๊าาาาา" ควานลินร้องออกมาเสียงหลง  เหมือนเส้นประสาทรู้สึกชาเพราะความเสียว

"อืมมมม"  เสียงครางทุ้มดังออกมาด้วยความพึงพอใจ  ลูคัสขยับหัวขึ้นลง  แรงขึ้นและเร็วขึ้น จนควานลินได้แต่ดิ้นพล่าน

"อื้อออออออ  พ...พี่ลุคส์. อ๊าาาา. อื้ออออ"เสียงหวานร้องออกมา พร้อมสะโพกที่ยกขึ้นสูงเรื่อยๆ

"อ้ะๆๆๆ. พ...พี่ลุส์  อ๊าาาา อ่าห์!!"  ก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงนุ่มเมื่อพ้นน้ำขาวขุ่นออกจากร่างกายอีกครั้งควานลินลืมตาปรือมองลูคัสที่กำลังทำความสะอาด น้ำของตัวเอง

"พี่ลุคส์ กลืนเข้าไปทำไม  มันสกปรก"  ควานลินค้อนเบาๆ

"หวานจะตาย"ลูคัสว่าพลางยกยิ้มกริ่ม  ก่อนจะจับขาทั้งสองของควานลิน  ตั้งเข่าให้ชันขึ้น มองช่องสีชมพูข้างหลังที่ตอนนี้ขมิบเล็กน้อยราวกับกำลังเชื้อเชิญลูคัสยื่นมือไปลูบเบาๆ

"อ้ะ"  ควานลินกัดปากตัวเองแน่น มองท่าทางของคนตัวใหญ่ ก่อนที่สายตาสะดุดกับแกนกายของลูคัส

น...นี่มันใหญ่เกินไปแล้ว

ลูคัสฉีกถุงอย่างก่อนจะสวมอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปหยิบเจลที่เตรียมไว้ข้างๆตัว บีบใส่ในมือก่อนจะแตะเข้าไปที่ช่องทางสีชมพูของอีกคนความรู้สึกเย็นทำให้ควานลินร้องออกมาด้วยความเสียวบิดสะโพกไปมา

"อื้อออออออ"

"อึก"ควานลินนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปในร่างกายลูคัสขยับนิ้วที่สอดใส่เบาๆเป็นการเบิกทาง ก่อนจะสอดเข้าไปอีกนิ้ว

"อร๊างงส์" ควานลินกัดปาก รู้สึกคับแน่นที่ช่องทางของตัวเอง ลูคัสมองใบหน้าเชิดขึ้นก่อนจะสอดอีกนิ้วเข้าไป

"อื้ออออ จ...เจ็บๆ"ควานลินลืมตายื่นแขนเพื่อคว้าคนตัวโตไว้

"เจ็บนิดหนึ่งนะ"ลูคัสบอกเสียงอ่อน  ยกขาของควานลินอีกข้างพาดบ่าของตัวเองไว้ แล้วก็ขยับมือเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆแรงขึ้นแรงขมิบทำให้แกนกายของลูคัสแทบอยากจะแตกเป็นเสี่ยงๆ  อยากสอดใส่เข้าไปในร่างกายเล็กใจจะขาด

"อ้ะ อื้ออออ อื้ออ  อ้ะๆ " ลูคัสขยับมือแรงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะหยุด เมื่อเห็นว่า ช่องทางสีชมพูเริ่มปรับตัวได้ดีกับนิ้วมือ   ลูคัสหยิบหมอนสองใบมารองไว้ใต้สะโพกของควานลิน ก่อนจะเคลื่อนตัวให้แกนกายของตัวเองมาจ่อที่ช่องสีหวานของอีกคน ควานลินขยับสะโพกหนีโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นแกนกายลำใหญ่ผงาดอยู่ตรงหน้า

เขาเริ่มรู้สึกกลัวเล็กน้อย ลูคัสค่อยๆ ดันแกนกายของตัวเองทีละนิด  ทีละนิด แต่ก็เข้าไปได้ส่วนหัว

"อื้ออออ  เจ็บ"ในขณะที่ควานลินพยายามถอยสะโพกหนีเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บกับสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปในร่างกาย ลูคัสโน้มใบหน้าไปขบยอดอกสีชมพูดของควานลินเบาๆ

"อ้ะ อื้อออออ"ความเสียวซ่าบซ่านจากช่วงบนทำให้ควานลิมลืมความเจ็บช่วงล่างไปชั่วขณะ

"อื้ออออ อ้ะ"ควานลินแอ่นอกขึ้นมาเพื่อรับลิ้นอุ่นที่ครอบยอดอกตัวเองอย่างเมามัน

"อ๊ากกกกกกกส์"ก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆลูคัสก็ยัดความใหญ่โตของตัวเองเข้าไปในร่างกายไปทั้งหมด ร่างเล็กส่ายหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลออกมาเป็นสายที่หางตามือเล็กก็ทุบบ่าของคนตัวใหญ่รัวๆ

"จะ...เจ็บ เอามันออกไป  พะ...พี่ลุคส์ น้องเจ็บ ฮรืออออ  เจ็บ"ควานลินทั้งทุบบ่าทั้งข่วนหลังคนตัวใหญ่จนเป็นรอยระบายความเจ็บ

"เจ็บนิดหนึ่งนะ"ลูคัสจูบซับเหงื่อซับน้ำตาบนใบหน้าใส

"นิดหนึ่งบ้าอะไรอะพี่ลุคส์ ฮรืออออ"ควานลินเหวใส่ แต่ก็ไม่วายยังร้องไห้ออกมาตอนนี้เหมือนสะโพกของเขาจะแตกไปแล้ว

"ลองโดนเองไหมล่ะ"ไม่วายตามด้วยเสียงบ่นอุบอิบ  ลูคัสยังคงแช่ตัวเองไว้นิ่งๆอยู่อย่างนั้น รอให้คนตัวเล็กบ่นเสร็จก่อน

"ไม่เอาหรอก พี่ชอบกระแทกมากกว่า"ลูคัสกระซิบข้างๆหูควานลินด้วยน้ำเสียงทะเล้นๆ  ยกยิ้มกริ่ม จนคนใต้ร่างได้แต่ทุบเข้าที่บ่าแรงๆ

"โอ๊ยย ทุบพี่จนกระดูกจะหักแล้วนะ"ร้องโอดโอ้ยไม่พอแต่ยังเอี้ยวตัวทำให้ช่วงล่างขยับ จนควานลินต้องร้องออกมา

"อ้ะ"  อ่าห์  มันทั้งเจ็บ  ทั้งจุก ทั้งเสียวไปหมดเลย

"มันแน่นอะ  พี่เจ็บขยับได้ไหม"ลูคัสสบตาถาม ตอนนี้ช่องสีหวานของคนตัวเล็กรัดแกนกายของเขาจนจะแตกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้ว

"แต่มันจ..เจ็บ"ควานลินตอบเสียงสั่นๆตอนนี้เขารู้สึกเจ็บแล้วก็เแสบไปหมด เหมือนช่องทางมันฉีกขาด

"จะขยับเบาๆ"ลูคัสบอก   มือก็ไม่อยู่นิ่ง บี้เม็ดชมพูบนอกที่แข็งเป็นไตอีกครั้งจนควานลินต้องร้องซี๊ดออกมา

"ซี๊ดดดดดด  อึก อื้อออ "ควานลินพยักหน้าสองสามทีก่อนจะเชิดหน้าด้วยความเสียว

"ข..ขยับเบาๆนะ"เสียงร้องบอกกระท่อนกระแท่น

"ครับ"ลูคัสพยักหน้าก่อนจะเริ่มขยับออกเบาๆ

"ซี๊ดดดดดดดดดดดดด"  ควานลินสูดปากร้องซี๊ดออกมาด้วยความแสบปนเสียว

"อ๊าาาา  อื้อออออ"ลูคัสจับเอวบางไว้แน่นก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกเข้าๆขบกรามแน่นเมื่อร่างกายอยากกระแทกเข้าไปแรงๆ แต่ก็กลัวว่าอีกคนจะเจ็บ

"อ๊าาาาา"  

"อ๊าาาาา  อื้อออออ"ควานลินถึงผ้าปูเตียงสีขาวมากัดไว้แน่นมือเล็กจะพยายามดันหน้าท้องแกร่งไว้ความเจ็บดูเหมือนจะไม่ได้หายไปง่ายๆ

"อืมมมม"ควานลินมองใบหน้าของลูคัสที่เชิดขึ้นพร้อมกับคราง

"อร๊าาาาส์ เจ็บบบบบบบ"ควานลินร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆลูคัสก็กระแทกเข้ามาเต็มแรงหนึ่งที

"ไหนบอกว่าเบาๆไงครับ"  เสียงหวานบอก ลูคัสที่เหมือนจะรู้ตัวก่อนจะปรับให้ตัวเองขยับเบาๆอีกครั้ง

"โอเคๆ พี่จะเบาๆ"   ลูคัสหันมาสบตาพร้อมบอก  ค่อยๆถอดแก่นกลางหาย แล้วก็ค่อยๆขยับเข้าไปช้าๆ

"อื้อออออออ"

"อืมมมม"

"อื้ออออ  เสียว"ลูคัสชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเบาๆจากคนตัวเล็กก่อนจะขยับเข้าไปกระแทกที่จุดเดิม

"ซี๊ดดด อื้อออออ พะ...พี่ลุคส์" ดูเหมือนจะเจอจุดกระสันต์ของอีกคนเข้าแล้ว ลูคัสขยับเข้าไปจุดเดิมซ้ำๆจนคนใต้ร่างส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียว   ควานลินยกขาอ้ากว้างอีกนิดอย่างอัตโนมัติ สองมือข่วนที่แผ่นหลังหนาจนเป็นรอยแต่กลับไม่ได้ทำให้คนร่างสูงที่กำลังตกอยู่ในการมณ์ราคะรู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว

"อ้ะๆๆๆ  อื้ออออ"  ลูคัสเริ่มขยับเร็วขึ้นอีกนิด เมื่อร่างกายเล็กเริ่มรับขนาดของเขาได้ ช่องสีหวานขมิบถี่ๆ จนลูคัสต้องเชิดหน้าขึ้นเสียงขาอ่อน กับสะโพกที่กระทบกันทำให้เกิดเสียงน่าอายไปทั้งห้อง

"อ่าส์  ซี๊ดดดดดด  "ลูคัสครางออกมาด้วยความเสียว

"อ่าาาส์  สุดยอดดด"ร่างสูงกล่าวชมด้วยความพึงพอใจ   ร่างกายของทั้งสองดูเหมือนจะเข้าได้ดีทีเดียว

"อ้ะๆๆ  พะ...พี่ลุคส์ อื้ออออออ"  เสียงครางหวานเริ่มดังระงมไปทั่วห้อง เมื่อสุมไฟราคะเริ่มจะลุกโชนขึ้นมา  อุณหภูมิความเย็นจากแอร์ในห้องไม่ได้ทำให้ร่างกายของทั้งสองเย็นตามไปด้วย กลับกันยิ่งร้อนรุ่ม ต่างฝ่ายต่างโหยหาสัมผัสจากอีกคน

เสียงกระแทกกระทั้นดังขึ้นเป็นจังหวะ เคล้ากับเสียงครางสุขใจของคนตัวเล็กกับคนตัวสูง

จ๊วบ จ๊วบ!

เสียงเปียกแฉะของน้ำลายที่เปียกอยู่รอบฐานอกบาง ลูคัสก้มลงกัดขบยอดอกสีชมพูอีกครั้ง

"อื้อออออ อ้ะ อ้ะ  อึ๊งงง  อื้ออออ"ควานลินลืมตามองคนที่กำลังก้มลงเลียอกตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยในขณะที่แกนกายแกร่งก็กระแทกเข้ามาไม่หยุด  ร่างกายของควานลินสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก

"อ้ะ อ่ะ อ่ะ  อื้อออ พะ...พี่ลุคส์ " เสียงครางที่เรียกชื่อ ลูคัส ทำให้เจ้าตัวต้องเงยหน้ามองคนใต้ร่าง หัวเล็กสั่นไปตามแรงกระแทก  ลูคัสมองใบหน้าบิดเบี้ยว ตามความเสียวของคนตัวเล็ก

อ่าห์ ทำไมมันดูมีเสน่ห์ขนาดนี้นะยิ่งมองเหมือนร่างกายสั่งให้เขายิ่งขยับตัวเร็วขึ้น

"อ้ะ อ่ะ ฮ่ะ อ่ะ  อื้อออ พี่ลุคส์  อ้ะ อ่าาา อ่ะ อ่ะ"ควานลินร้องออกมา ความเจ็บช่วงต้นดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนกลายความเสียวไปสิ้น

"อ้ะ อื้ออออ อ๊าาาาา  อื้ออออ"ควานลินส่ายหน้าระรัวเมื่อรู้สึกว่าร่างกายใกล้ถึงจุดหมายปลายทาง  ร่างบางเกร็งช่วงล่าง  ทำให้เหมือนรับแรงกระแทกแรงขึ้น

"อ้ะ อ่ะอ่ะอ่ะอือออ   มะ...มะไหวแล้ว..." เสียงหวานกระเส่าออกมาด้วยความเสียว

"อืมมมมม ซี๊ดดด"ควานลินมองใบหน้าลูคัสอีกครั้ง 

"อ้ะๆอร๊าางงง  อื้ออออ  อ่าห์!!!"  ควานลินเกร็งหน้าท้อง  ก่อนจะคว้าคอแกร่งแล้วกอดไว้แน่น  ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มหน้าท้องแกร่งอีกครั้ง  ควานลินหอบหายใจหนักๆ  ในขณะที่ร่างกายก็ยังคงรับแรงกระแทกของร่างใหญ่ไม่หยุด

"อืมมมมมม"

"อ้ะๆ  อื้ออออออ"ควานลินร้องขึ้นมาอีกครั้งเมื่อความเสียววิ่งพล่านเต็มหน้าท้อง ลูคัสจับเอวเล็กให้มั่นก่อนจะกระแทกเข้าไปหนักๆสองสามครั้ง

"อ้ะ อื้ออออ" ลูคัสเกร็งหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยความเนื้อก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักเต็มถุงป้องกัน วานลินถอนหายใจ หอบหายใจเข้าออกถี่ๆ  ขมิบที่แกนแกร่งเข้าสองสามที จนลูคัสต้องสูดปากร้อง

"ซี๊ดดดดดด"

"อื้ออออ พี่ลุคส์" ควานลินร้องอื้ออึง บิดสะโพกไปมา เมื่ลูคัสเอาแต่แช่ตัวอยู่อย่างนั้นไม่ยอมขยับ

"เรายั่วพี่เองนะ"ลูคัสก้มลงกระซิบเบาๆ  ก่อนจะโดนทุบหนักๆเข้าไปอีกทีลูคัสยืดตัวขึ้น ก่อนจะถอดถอนแกนกายของตัวเองออกจากช่องสีหวานของคนตัวเล็ก

"อ้ะ"ควานลินนิ่วหน้าเล็กน้อยลูคัสดึงถุงยางที่เต็มไปด้วยน้ำรักออกก่อนจะโยนทิ้งลงไปข้างเตียง แล้วหยิบชิ้นใหม่ก่อนจะ ขึ้นเตียงมาหาคนร่างเล็กอีกครั้ง พลิกตัวควานลิน  ก่อนจะนาบตัวลงไปโดยที่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวไปทั้งหมดใช้แขนยันพื้นเตียงไว้

"อ้ะ  พีลุคส์ ถ..ถุงยางล่ะครับ

_____________________________

น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

พิคะ  ฮรืออออออออ  อย่ารุนแรงกับน้องงงงงง

อีบ้าเอ้ยยยเขิน

เขินจนมือสั่น555555555555

พิมพ์เองเขินเอง

จัมบ้าตั่ย5555555555555

โปรดไม่รู้ว่ามันจะสมกับที่ทุกคนรอคอยหรือที่ทุกคนคาดหวังรึเปล่า

แต่โปรดพยายามทำให้ออกมาดีที่สุดแล้วฮรือออ

แต่ยังไงก็จะพัฒนาต่อไปนะงับ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว