ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 40(Rewrite)​

คำค้น : Yaoi, ลูคัส ,ควานลิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 40(Rewrite)​
แบบอักษร

"พี่ลุคส์ครับ"ใบหน้ากลมใสที่ชะโงกเข้ามาในห้องพร้อมเสียงใสๆ ลูคัสเงยหน้าไปมองเลิกคิ้วเล็กน้อย 

"ว่าไง" 

"ทำแผลเสร็จแล้วหรอครับ" 

"อืม "ลูคัสพยักหน้า ปิดเสื้อเมื่อทายาที่แผลเรียบร้อยแล้ว 

"ตอนนี้ยังเจ็บอีกไหมครับ"ควานลินเดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าลูคัส ทำให้ใบหน้าอยู่ระดับเอวของคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ยื่นมือเลิกผ้าเพื่อดูแผลของลูคัส 

"ไม่แล้วล่ะ"  ลูคัสขยี้หัวคนตรงหน้าเบาๆพลางยกยิ้ม 

"ดีจังเลยนะครับ"ควานลินเงยหน้ายิ้มกว้างให้ลูคัส   เมื่อกี้ตอนที่เขากลัวเผลอเข้ากอดลูคัสเสียเต็มแรง เขาก็กลัวว่าแผลจะกลับมาเป็นหนักขึ้นมาอีก ควานลินลูบแผลที่หน้าท้องแกร่งเบาๆ. จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าทำไมลูคัสถึงได้แผลใหญ่ขนาดนี้กลับมา  แต่ถึงจะไปโดนอะไรมา เขาก็จะไม่ถามแล้ว ขอแค่ลูคัสหายวันหายคืนอย่างนี้เขาก็ดีใจแล้ว 

"เบื่อไหม ไปเที่ยวกันไหม"ควานลินดึงมือตัวเองที่กำลังลูบแผลออก  ยืดตัวลุกขึ้นยืนตามคนตัวโต 

"พี่ลุคส์อยากไปเที่ยวหรอครับ" 

"อื้ม" 

"ก็ดีเหมือนกันครับ  พรุ่งนี้น้องต้องเริ่มเรียนพิเศษภาษาฝรั่งเศษแล้วด้วย ถือว่าไปเที่ยวก่อนต้องเริ่มเรียนละกัน"ควานลินพยักหน้าเห็นด้วย 

"เรียนที่ไหนกับใคร"ลูคัสหยุดเท้าแล้วหันมามองคนตัวเล็ก 

"คนที่คุณอาจ้างมาน่ะครับ ให้ไปสอนที่บ้านพี่ซีนน่ะครับ นี่ไง คนนี้คุณอาเคยส่งรูปมาให้"ควานลินว่าพลางก็เลื่อนจอมือถือเปิดแอพไลน์แล้วยื่นรูปในจอให้ลูคัสดู 

"ผู้ชายหรอ"ลูคัสมองรูปในจอก่อนจะหรี่ตาเล็กน้อย 

"ครับ" 

"ยกเลิกการเรียนไปซะ"ออกคำสั่งเสร็จก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทิ้งตัวบนโซฟา 

"เอ๋ ไม่ได้สิครับ"ควานลินงุนงงเล็กน้อย แล้วก็เดินมาบอก อ้าว!  จู่ๆก็บอกให้เขายกเลิกการเรียน. ทั้งๆที่เขาควรเรียนตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว แต่เพราะลูคัสกำลังป่วยเขาเลยขอเลื่อนไปก่อน  แต่ตอนนี้ลูคัสกลับบอกให้เขายกเลิกไป 

"เดี่ยวหาครูมาสอนเอง"ลูคัสบอก  เอนตัวพิงพนักโซฟา ถอนหายใจเล็กน้อย 

"แต่คนนี้เขาก็เก่งนะครับ" 

"คนที่เก่งภาษาฝรั่งเศษไม่ได้มีคนเดียวสักหน่อย" แหนะ  เถียง! 

"แล้วใครจะเป็นคนสอนน้องล่ะครับ" 

"เถอะน่า  เดี่ยวกูหาให้เริ่มเรียนพรุ่งนี้ใช่ไหม" 

"ครับ" 

"ตอนนี้ไปเตรียมตัวไปเที่ยวได้แล้ว"ลูคัสว่าแล้วก็ดันหลังหลังของควานลินน้อยๆ 

"แล้วใครจะสอนน้องงงงง"  ควานลินยืนกอดอกทำตัวแข็งทื่อ 

"ไปแต่งตัววววววว"ลูคัสบอกอีกครั้งแล้วก็ดันตัวควานลินอีกครั้ง  ควานลินพองแก้มใส่หนึ่งทีก่อนจะบอก 

"ไปซื้อกล้องเป็นเพื่อนก่อนได้ไหมครับน้องอยากได้กล้อง"  อยากได้นานแล้ว แต่ไม่มีใครว่างไปเดินซื้อเป็นเพื่อน  เอาจริงๆ..บอกให้แอลดีนซื้อมาก็ได้ แต่เขาอยากไปเลือกเองมากกว่า 

"ของกูก็มี อยู่ในในกระเป๋าใต้ตู้นั่นอะ เอาไปสิ กูยังไม่ได้ใช้ กูยกให้"ลูคัสเงยหน้ามองคนที่กำลังยืนค้ำอยู่ตรงหน้าแล้วชี้ไปที่ตู้ยาวเตี้ยสีขาวตรงหน้า 

"ไม่เป็นไรหรอก น้องไปซื้อเป็นของตัวเองดีกว่าครับ"ควานลินส่ายหน้า 

"บอกให้เอาก็เอาสิ ทำไมชอบขัด" 

"ไม่ได้ขัดนะครับ" ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงข้างๆลูคัส 

"น้องแค่อยากมีเก็บไว้เป็นของตัวเองเฉยๆ"  แล้วก็อธิบายให้ลูคัสเข้าใจ ลูคัสมองหน้าควานลินนิ่งๆ  ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เตี้ยๆสีขาว ดึงลิ้นชักออกมา แล้วหยิบกระเป๋าสีดำใบใหม่ นั่งลงข้างๆควานลิน หยิบกล้องออกมา ก่อนจะจัดการปรับนู้นนี่นั่นเล็กน้อย   ควานลินนั่งทำหน้างอใส่ลูคัส แค่ชวนไปซื้อกล้องแค่นี้เองอะ 

แชะ! เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหนึ่งครั้งควานลินจ้องคนตรงหน้าก็เห็นว่าอีกคนกำลังหันเลนมาทางเขาอยู่ 

"แอบถ่ายน้องหรอ"  

"ไม่ได้แอบถ่าย ก็ถ่ายซึ่งๆหน้าเนี่ย"ลูคัสยกยิ้มมองรูปในกล้อง 

 

แก้มพองๆ หน้าใสๆน่ารักดี 

ลูคัสละสายตาจากกล้อง หันมามองควานลินที่ยกขานั่งขัดสมาธิบนโซฟา 

"โกรธหรอ"ลูคัสจับใบหน้าของควานลินเบาๆแล้วให้จ้องกับตาตัวเอง ควานลินมองสบตากับดวงตาสีควันบุหรี่ 

ตึกตัก   ตึกตัก! หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยแหะ 

"ป..เปล่า..ครับ"ควานลินส่ายหน้าระรัว 

"งั้น รับไปได้ไหม กล้องตัวนี้ กูอยากให้" 

"......." 

"......" 

"ขอบคุณครับ" ลูคัสส่งยิ้มบางๆให้ ก่อนจะยื่นมือหยิบกล้องบนโต๊ะแล้วเอามาคล้องที่คอให้ควานลินสะพาย 

"ลองใช้ดูสิ  จริงๆเพิ่งซื้อเมื่อสองเดือนก่อน รุ่นใหม่เลย" 

แชะ ควานลินยกกล้องก่อนจะกดชัตเตอร์ใส่คนตัวใหญ่ มองจอกล้องรูปที่มีใบหน้าหล่อของลูคัส ยกยิ้มบางๆก่อนจะส่งยิ้มตาหยีให้คนตัวใหญ่ 

"งั้นไปเที่ยวได้แล้วยัง" 

"ไปครับ ว่าแต่พี่ลุคส์อยากไปเที่ยวไหนอะครับ" 

"แล้วมึงอยากไปไหนล่ะ" 

"อืมมม....... อ่าาา  นึกออกแล้ว" ลูคัสเลิกคิ้วมองรอยยิ้มกว้างของอีกคน  ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อควานลินบอกสถานที่ที่ต้องการไป 

 

 

ลูคัสมองเลขที่บ้านสลับกับตัวบ้านหลังไม่ใหญ่มากนักตรงหน้า ตัวบ้านเป็นสีเทา สลับดำ สไตล์โมเดิร์น หน้าบ้านมีน้ำพุเล็กๆ  มีรั้วเตี้ยๆ  ล้อมรอบ 

"ที่นี่เนี่ยนะ ที่เที่ยวของมึง" ลูคัสถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก  มองป้ายเล็กๆที่ประตูรั้ว 

'หมอดูเดือนแรม' สถานที่ไม่เหมาะที่จะเป็นที่ดูดวงเลย ในความคิดเขา มันน่าจะเป็นอะไรที่มันต้องดูขลัง ดูเก่าสิ 

"ครับ  น้องเห็นไอ้ทิมันส่งมา  บอกว่าหมอดูที่นี่แม่นมากๆ" 

"กูไม่เข้าไปได้ไหม"ลูคัสถาม 

"ไปเถอะครับ  เนี่ยมาถึงทั้งที"  

"มึงกลัวกับสิ่งที่มึงเจอในวันนี้ถึงขั้นต้องมาดูดวงเลยหรอ"ลูคัสถาม  แต่ก็เดินเข้าไปตามร่างเล็กอยู่ดี ควานลินชะงักแล้วก็ส่ายหน้า 

"ก็ไม่เชิงหรอกครับ"จริงๆเขาแค่รู้สึกอยากลองทำอะไรที่ไม่เคยทำบ้างเขาเองก็ไม่เคยดูดวง แต่บางครั้งเขาก็อยากลองบ้าง  บางทีถ้าเผื่อมีคำแนะนำดีๆจากหมอดูเรื่องดวงช่วงนี้ ก็ไม่แย่นะ 

ควานลินว่าพลางก็เดินเข้าไปในตัวบ้าน  ประตูกระทบกับกระดิ่งให้ได้ยินเสียงเบาๆ  ก่อนที่จะปรากฏร่างผู้หญิงแก่ๆวัย70ปีคนหนึ่งที่เดินออกมาจากห้องข้างๆ 

"สวัสดีครับ"ควานลินยกมือไหว้ ในขณะที่ลูคัสกวาดตามองไปรอบๆแล้วก็ปรายตามองหญิงชราแว่บเดียว 

"ผมมาหาแม่หมอเดือนแรมครับ"ควานลินบอกวัตถุประสงค์แก่คนตรงหน้า 

"มานั่งนี่สินังหนู"หมอดูเดือนแรมเรียกพลางทิ้งตัวเองช้าๆลงบนเก้าอี้ ควานลินเดินเข้าไปนั่งตรงกันข้ามก่อนจะหันไปกวักมือเรียกลูคัส  ลูคัสเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆอย่างเสียไม่ได้ 

"ยื่นมือมาสิ"เสียงของผู้สูงวัยตรงหน้าบอก  ควานลินยื่นมือไปแบบสั่นๆ  รู้สึกตัวแข็งทื่อเล็กน้อย เมื่อมือกร้านมาจับมือของตัวเองควานลินดูแม่หมอตรงหน้าที่กำลังเพ่งพินิจดูฝ่ามือของตัวเอง 

"อยากรู้เรื่องอะไรล่ะนังหนู" 

"อืม..  เรื่องเรียนครับ" 

"เรื่องเรียนหรอ  ตอนนี้หรือตอนไหนล่ะ"เสียงแม่หมอถ้า ควานลินขมวดคิ้วเล็กน้อย 

"ก็.. ทุกตอนเลยครับ" 

"ช่วงนี้ก็มืดมิด แต่ภายหลังจะผ่านไปด้วยดี" 

"แค่นี้?  หรอครับ" 

"อืม แค่นี้แหละ ข้าบอกอะไรเอ็งมากไม่ได้หรอก" 

"แล้วว เรื่องความรักล่ะครับ ผมจะมีแฟนไหม ผมจะมีคนรักไหมครับ"ควานลินถามพลางระบายยิ้มกว้าง ไม่ได้สังเกตคนข้างๆที่หันมามองนิดๆ 

"ไม่ใช่ว่าเอ็งมีอยู่แล้วรึ" 

"เอ๊ะ?  ผมยังไม่มีแฟนครับ  ตกลงเรื่องความรักของผมเป็นยังไงครับ" 

"เอ็งมีดวงทิตย์อยู่ข้างๆ  ช่วงแรกมันสว่าง อบอุ่น แต่สุดท้ายมันกลับแผดเผาตัวมันเอง รวมไปถึงแผดเผาเอ็งไปด้วย" 

"..." 

"เอ็งอยากรู้อะไรอีกล่ะ" 

"ม...ไม่ครับ ผมไม่อยากรู้แล้ว"ควานลินว่าพลางหันไปดึงมือคนข้างๆ 

"ไปกันเถอะพี่ลุคส์" 

"กูอยากดู"ลูคัสพูดนิ่งๆก่อนจะยื่นมือไปให้หญิงชราตรงหน้าบ้าง แม่หมอเงยหน้าสบตาลูคัสก่อนจะก้มลงไปเพ่งมองฝ่ามือคนร่างใหญ่ ควานลินที่ทำท่าจะลุกขึ้น  เลือกที่จะนั่งลงที่เดิมมองคนข้างๆอย่างไม่เข้าใจนัก เมื่อกี้ทำเหมือนไม่อยากดูเลย ตอนนี้กลับอยากดูซะงั้น 

"น่าสงสาร......  ช่างน่าสงสาร"ควานลินหันไปทางหมอดูอีกครั้ง  ตั้งใจฟังในสิ่งที่หญิงชราต้องการพูด 

"อะไรน่าสงสารครับ"ไม่ใช่เจ้าของฝ่ามือที่ถาม แต่เป็นควานลินที่เอ่ยถามอย่างใคร่รู้ 

"ไม่อยากดูแล้ว" 

"อ้าว"ควานลินอ้าปากค้าง มองคนข้างๆที่จู่ๆก็ชักมือตัวเองกลับ อะไรของพี่เนี่ย!  

"งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ" ควานลินว่าพลางก็หยิบแบงค์ในกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินออกจากบ้านนำหน้าลูคัส 

"เดี่ยวพ่อหนุ่ม"มือเหี่ยวย่นคว้ามือของลูคัสไว้  ลูคัสชะงักหันไปมอง 

"อย่าทำ  หากเอ็งทำ  มันจะกลับมาแผดเผาตัวเอ็งเอง วันหนึ่งสิ่งที่เอ็งรักมากที่สุดจะจากเอ็งไปไกลแสนไกล"พูดจบ หญิงชราก็ปล่อยมือแกร่งแล้วก็หันหลังเดินเข้าห้องเดิมที่จากมา ลูคัสมองตามแผ่นหลังหญิงชราแล้วก็เดินออกจากบ้าน ตามหลังควานลินที่ตอนนี้ไปนั่งรอเขาบนรถเรียบร้อยแล้ว 

 

"ไม่เห็นจะแม่นเหมือนที่ไอ้ทิบอกเลย  น้องไม่เคยเคยมีแฟนสักหน่อย แล้วดวงอาทิตย์บ้าบออะไรนั่นอีก"ควานลินบ่นอุบทันทีที่ลูคัสเข้ามานั่งในรถ 

"ก็อยากมาดูเองนี่"ลูคัสว่าพลางก็ยื่นมือไปคาดสายเบลท์ให้คนตัวเล็ก นั่งรถลืมคาดสายทุกที 

"กลับคอนโดเถอะพี่ลุคส์" 

"ไม่เที่ยวแล้วหรอ" 

"ไม่อะ พี่ลุคส์อยากไปเที่ยวหรอ" 

"ถ้ามึงอยากกลับกูก็กลับ" ลูคัสขยี้หัวทุยของคนตัวเล็กเบาๆก่อนจะเคลื่อนรถออกไปช้าๆ 

"แวะร้านเค้กด้วยนะครับ น้องอยากกินเค้ก" 

"อื้ม ได้สิ"  

 

 

ดวงตาสองคู่ที่กำลังตั้งใจจดจ้องไปยังทีวีจอใหญ่  การดูซีรี่ย์ด้วยกันในยามค่ำคืนแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติของควานลินกับลูคัสไปแล้ว  ในห้องมีเพียงเสียงจากทีวีกับเสียงของซองขนมในมือคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังอยู่ในท่าประจำ คือ นั่งพื้นพิงโซฟา ส่วนคนตัวใหญ่ก็ยังบนโซฟา 

ตื้อดึง  ตื้อดึงๆๆๆ!  

"กูไปเปิดเอง"ลูคัสกดบ่าควานลินเบาๆให้นั่งลงที่เดิมแล้วตัวเองก็ลุกจากที่นั่งเดินไปเปิดประตู  ปรากฏร่างของเพื่อนสามคนที่ตอนนี้ถือของพะรุงพะรังเข้ามา 

"น้องลินนนนน  สวัสดีจ้า"เสียงสดใสของกาวิญูดังเข้ามาพร้อมเดินตัดหน้าเจ้าของห้องราวกับเป็นอากาศ  ลูคัสส่ายหน้าเล็กน้อย ปิดประตูลงเมื่อแขกเข้ามาหมดแล้ว 

"สวัสดีครับพี่กาย"ควานลินยกมือสวัสดีรุ่นพี่ตรงหน้าก่อนหันไปสวัสดีโลแกน  ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแรมระวี แต่ก็กล่าวทักทายเช่นคนอื่นๆ 

"ทำอะไรเนี่ย" 

"ดูซี่รี่ย์น่ะครับ  แล้วนี่เอาอะไรมาเยอะแยะครับ"ควานลินถาม มองดูของที่ถูกยกไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร 

"ก็ปาร์ตี้วันเกิดไอ้ลุคส์ไง  เนี่ยฉลองไม่รอกูเลยนะไอ้ลุคส์"ว่าพลางก็ตักก้อนเค้กที่ยังไม่หมดบนโต๊ะใส่ปาก ควานลินทำตาโตก่อนจะหันไปทางลูคัสที กาวิญญูที 

วันนี้วันเกิดลูคัสหรอ ไม่เห็นจะบอกเขาบ้างเลย มิน่าจะถึงได้ชวนเขาไปเที่ยว แต่เขากลับอยากกลับคอนโดซะนี่ 

"วันนี้เอ่อ...  วันเกิดพี่ลุคส์หรอครับ"ควานลินกระซิบถามกาวิญญูเบาๆ   กาวิญญูเลิกคิ้วแล้วพยักหน้ากระซิบกลับไปเบาๆเช่นกัน 

"มันไม่บอกน้องลินหรอ" 

"ไม่ครับ"ควานลินกกระซิบเบาๆกลับไปที่ริมหูกาวิญญูก่อนที่หัวทั้งสองจะถูกคนร่างใหญ่จับแยก 

"กระซิบอะไรกัน"ลูคัสถามเสียงแข็ง  มองหน้าคนทั้งสองที่เงยหน้าหาเขา 

"....." 

"......"ทั้งกาวิญญูกับควานลินเงยหน้ามองลูคัสเงียบๆ 

"บอกได้แล้วยังว่ากระซิบอะไรกัน" 

"เปล่าครับ  ไม่มีอะไร"ควานลินตอบเสียงนิ่งๆ หันไปตักเค้กกินต่อ 

"แล้วเป็นอะไร ทำไมทำเสียงแบบนั้น"ลูคัสสะกิดถามควานลิน กาวิญูญูเงยหน้ามองลูคัสทีหันไปมองควานลินทีก่อนจะลุกช้าๆไปยกขนมมาวางมาหน้าทีวี 

"เปล่าครับไม่มีอะไร"ควานลินยังคงตอบแบบเดิม ตอนนี้เขาแค่น้อยใจ วันเกิดทั้งทีแต่เขากลับไม่รู้ ไม่ยอมบอกเขาสักคำ ทั้งๆที่คิดว่าสนิทกันแล้วเชียว หรือว่าลูคัสไม่คิดว่าเขาสนิทกัน 

"ตอบกู" 

"ก็ตอบแล้วไงครับว่าเปล่าอะ เปล่า ที่แปลว่าไม่มีอะไรอะครับ"พูดจบก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้อง ควานลินปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตาไม่เข้าใจว่าร้องไห้กับเรื่องแค่นี้ของอีกคนทำไม มันน่าน้อยใจไหมล่ะ   มันเหมือนกับเขาไม่มีความสำคัญอะไรเลยที่จะไปรู้วันสำคัญของลูคัส 

แต่ยิ่งคิดแล้วมันก็จริง เขากับลูคัสไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่ารุ่นพี่กับรุ่นน้อง และเจ้าหนี้กับลูกหนี้ 

"ถ้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วหนีมาทำไม"เสียงทุ้มถามขึ้นควานลินหันควับไปมองเห็นลูคัสเดินเข้ามาในห้อง เสียงกดล็อคประตูดังกริ๊ก ลูคัสเข้ามากอดคนตัวเล็กแล้วลูบหลังเบาๆ 

"พี่ลุคส์ปล่อยน้องเดี่ยวนี้เลยนะครับ"ควานลินบอกพยายามให้มือดันอกแกร่งของคนตัวโตไปด้วย 

"บอกมาก่อนว่าเป็นอะไร" 

"ไม่ได้เป็นอะไรครับ"ควานลินยังคงตอบอย่างเดิมจนลูคัสต้องจับใบหน้าอีกคนให้เงยมามองตัวเอง 

"ถ้าไม่ตอบจะจูบนะ" 

"ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไงเล่า" ควานลินตวัดสายตามองคนร่างใหญ่  ก่อนจะทำตาโตเมื่อโดนอีกคนจูบเบาๆแล้วค่อยหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆจนเขาต้องทุบหน้าอกของลูคัสเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก ลูคัสผละจูบมองใบหน้าที่แดงก่ำของคนตัวเล็ก 

"บอกได้แล้วยังว่างอนเรื่องอะไร" 

"วันนี้วันเกิดพี่ลุคส์ทั้งที ทำไมถึงไม่บอกน้องบ้างเลยล่ะครับ"ควานลินยอมเอ่ยบอกในที่สุด แหงล่ะ ถ้าไม่บอกก็คงโดนลูคัสจูบปากเปื่อยแน่ๆ 

"งอนเพราะเรื่องนี้หรอ"ลูคัสถาม 

"ก็...." 

"ก็คิดว่าเป็นแค่วันๆหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าการที่มีมึงอยู่กับกูด้วยทุกวันสักหน่อย" 

"...." 

"ไม่งอนแล้วนะ"ลูคัสเลิกคิ้วแล้วส่งยิ้มให้จนควานลินพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องตรงไปที่โซฟาที่มีคนสามคนนั่งรออยู่แล้ว 

 

"น้องลินมานั่งข้างๆพี่มาเร็ว"กาวิญญูกวักมือเรียก ควานลินก็เดินตรงไปนั่งข้างๆทันที อันที่จริงเขาก็เริ่มไม่รู้สึกว่ากาวิญญูเป็นคนแปลกหน้าแล้ว เพราะเจอกันค่อนข้างบ่อย ลูคัสไปนั่งโซฟาอีกตัว มองไปที่ควานลินกับกาวิญญูที่นั่งจนชิดติดกัน 

"เรื่องคุณประกายทิพย์ไปถึงไหนแล้วมึง"แรมระวีเอ่ยออกมาขณะที่กำลังยกเบียร์ขึ้นดื่ม  ทุกคนในวงสนทนาชะงัก ไม่เว้นแม้แต่ควานลิน ควานลินไม่ได้ชะงักเพราะคำพูดของแรมระวีแต่ชะงักเพราะท่าทีของแต่ละคน ทำไมถึงเงียบกันหมดล่ะ กาวิญญูหันไปมองควานลินช้าๆควานลินก็ส่งยิ้มให้เป็นการถามว่ามีอะไรหรอ 

"อ้าว นมน้องลินหมดแล้วนี่"จู่ๆกาวิญญูก็ไปยกขวดเปล่าบนโต๊ะขึ้นมาชู 

"มึงดื่มนมน้องหมดรึไงไอ้เกล"ว่าแล้วก็หันไปเหวใส่เพื่อน ควานลินก็ได้แต่ยิ้มแหย  ไม่เป็นไรในครัวยังมีอีกเยอะ 

"ไปหยิบให้น้องเลยไอ้เกล"กาวิญญูว่าพลางก็ไปผลักไหล่โลแกนทีหนึ่ง 

"ไม่เป็นไรครับ ผมไปเอาเอง"ควานลินว่าพลางลุกไปหยิบนม ทันทีที่หันหลังเดินไปไม่กี่ก้าว ควานลินก็ได้ยินเสียงแว่วมาเบาๆเหมือนกับเป็นการสนทนาแบบกระซิบ 

 

"มึงพูดทำเหี้ยไรไอ้แรม" 

"กูลืมตัว" 

"ไม่ใช่ว่ามึงกำลังไล่น้องมันเหมือนทุกทีรึไง" 

"กูบอกว่าลืมตัวไงวะ" 

"หมายความว่ายังไงที่มึงบอกว่าไล่น้องเหมือนทุกที" 

"เอ่ออ ...  ไม่มีอะไรหรอกไอ้ลุคส์  ไอ้แรมไม่ได้ทำอะไร" 

"มึงโก....." ยังไม่ทันสิ้นคำพูดของลูคัสทุกสายตาก็หันไปจ้องควานลินที่กำลังยืนถือขวดนม ไม่ทันไรเสียงสนทนาก็เงียบในทันที ควานลินมองหน้าแต่คนละ ก่อนจะวางขวดนมที่ถือมาบนโต๊ะก่อนจะบอกด้วยความเกรงใจ 

"พี่ๆคุยกันไปก่อนเลยครับ ผมว่าจะกลับแล้วล่ะ"ควานลินยิ้มให้บางๆ เขาแค่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย  เหมือนว่าพอมีเขาอยู่ด้วยบทสนทนาของคนที่เหลือก็ชะงักไปเลย 

"กลับไปไหน"ลูคัสถามเสียงเข้ม 

"กลับห้องครับ พอดีน้องง่วงแล้ว"ว่าจบก็ยิ้มให้อีกครั้งแล้วก็ดิ่งตรงไปที่ประตู 

"เดี่ยว" ควานลินหันไป  มองดูทุกสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเอง 

"ครับ" 

"กลับเข้าไปนอนในห้องกู" 

"แต่ว่า..." 

"กูบอกว่าให้มึงกลับเข้าไปในห้อง" 

"แล้วมึงไปดุน้องมันทำไมไอ้ลุคส์"กาวิญญูเหวใส่ลูคัส  ก่อนจะเดินไปจับมือควานลินแล้วพาไปที่ห้องนอน 

"น้องลินนอนที่นี่เถอะ   มันคงไม่อยากให้น้องกลับไปนอนที่ห้องน่ะ"ควานลินพยักหน้าเบาๆ  ปิดประตูก่อนจะเดินไปที่เตียง  ล้มตัวนอน แต่ดวงตาก็เบิกกว้าง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  ก่อนหลับตาลง ก่อนที่จะรู้สึกหลับสนิทไปในที่สุด 

______________________ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว