ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Omega 7

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 61

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Omega 7
แบบอักษร

Omega 7


อาเชอร์ตื่นนอนตอนเช้าด้วยสภาพดวงตาบวมแดงก่ำ สาเหตุเพราะร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน ใช่แล้ว...อาเชอร์ถูกไล่ออกมาจากงาน เขาทั้งโกรธ โมโหและน้อยใจในโชคชะตาไม่น้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแท้ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องรับความผิดไปโดยปริยาย และจากเรื่องเมื่อคืนมันก็ทำให้เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับเรื่องอำนาจของเงิน ใช่แล้ว...คนมีอำนาจ คนมีเงินย่อมอยู่เหนือคนอื่น นี่ยังไม่รวมถึงระบบชนชั้น ขนาดเขาโกหกว่าเป็นเบต้ายังโดนปฏิบัติแบบนี้แล้วถ้าทุกคนรู้ว่าเขาเป็นโอเมก้า...มันจะขนาดไหนกันนะ?


          “จากที่มึงเล่าน่าโมโหชิบ” จัสตินบ่นขึ้นหลังจากที่ฟังอาเชอร์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจบ โดยที่อาเชอร์เล่าข้ามตอนที่เขาโดนใครอีกคนจูบไป แหงแหละ...ใครมันจะกล้าเล่ากันล่ะ


          “นั่นแหละ ทั้งโมโหทั้งน้อยใจ”


          “เอาน่าๆ ตกงานก็แค่หางานใหม่” จัสตินตบไหล่อาเชอร์เบาๆ อย่างปลอบใจ


          “งานสมัยนี้หายากจะตายไป ยิ่งเด็กที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยอย่างเรา” อาเชอร์ว่าพร้อมถอนหายใจออกมา ใช่ว่าเขาจะไม่พยายามหา ก่อนหน้านี้ก็พยายามเสิร์ชหางานที่กำลังต้องการคน แต่ส่วนมากก็จะรับแต่คนที่สามารถทำได้แบบเต็มเวลา แม้ว่าช่วงนี้เขาจะสามารถทำเต็มเวลาได้ก็เถอะ แต่อีกไม่นานก็จะเปิดเทอมแล้ว เขาก็ไม่สามารถทำต่อได้หรอก เขาเลยต้องการงานที่สามารถทำแบบพาร์ทไทม์ได้ด้วย

        “เดี๋ยวก็หาได้ เชื่อกูๆ” จัสตินก็ได้แต่พูดในแง่ดีเพื่อให้อาเชอร์สบายใจ ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนสนิทจะไปหางานจากที่ไหนได้ เฮ้อ...หนักใจแทนเลย...หลังจากที่กินข้าวเช้ากับจัสตินเสร็จแล้ว อาเชอร์ก็ขอแยกตัวเพื่อออกไปหางานทำ ร่างบางไปตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ เพื่อหวังว่าจะมีสักร้านที่กำลังขาดคนแต่...


          “ขอโทษนะคะร้านของเราไม่รับคนเพิ่มค่ะ”


          “ขอโทษนะครับรับแต่ฟลูไทม์ครับ ไม่รับพาร์ทไทม์”


          “ถ้าน้องทำฟลูไทม์พี่คงรับน่ะค่ะ ขอโทษนะ”

และอีกมากมายหลายคำปฏิเสธที่อาเชอร์ได้รับในวันนี้ ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงที่ม้านั่งในห้างสรรพสินค้าพร้อมถอนหายใจออกมา


ครืดๆ

เสียงโทรศัพท์ของอาเชอร์ดังขึ้นทำให้ร่างบางสะดุ้ง ก่อนที่มือบางจะหยิบโทรศัพท์มากดดูแล้วพบว่าเป็นแม่ของเขาที่โทรมา


          “ว่าไงครับแม่?”


          (“ทำอะไรอยู่เหรออาเชอร์”?)


          “เอ่อ...เพิ่งกินข้าวเสร็จน่ะครับ” อาเชอร์โกหกออกไป เพราะขืนบอกว่าเขากำลังวิ่งวุ่นหางานใหม่ แม่ของเขาจะต้องไม่สบายใจไปด้วยแน่ๆ  


          (“กินเยอะหรือเปล่าลูก? เราน่ะกินข้าวนิดเดียวเอง”)


          “ฮ่ะๆ เดี๋ยวนี้ผมกินเยอะนะครับ” อาเชอร์หัวเราะแห้งๆ


          (“แม่โทรมาหาก็เพราะคิดถึงและอยากรู้ว่าเราเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่มั้ย? ส่วนเรื่องฮีท...”)


          “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมสบายดี ส่วนเรื่องที่แม่ห่วง...เอ่อ...ผมทำตามที่น้าบอกอย่างเคร่งครัดครับ” โกหกอีกแล้ว แหงแหละ...ถ้าทำตามอย่างเคร่งครัดเรื่องในคืนนั้น...ช่างเถอะๆ เรื่องมันผ่านมาแล้วเขาไม่ควรไปนึกถึงมันอีก


          (“ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจแล้วล่ะ”)


          “ครับ ผมรักแม่นะครับ”


          (“แม่ก็รักลูกนะ”)...หลังจากที่ได้ยินคำว่ารักจากผู้เป็นแม่อาเชอร์ก็เหมือนได้รับยาชูกำลังอย่างดี ทำให้ร่างบางมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง

         “เอาน่ะ...ยังไงมันต้องได้สักงานแน่ๆ!”...อาเชอร์เดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนแทนที่จะหางานตามในห้างสรรพสินค้าเพราะเขาคิดว่ายังไงก็ต้องถูกปฏิเสธแน่ๆ เป้าหมายของเขาตอนนี้คืองานเท่านั้น จะทำที่ไหนอะไรยังไง ไม่เลือกแล้วล่ะ พาร์ทไทม์ฟลูไทม์ยังไงก็ขอทำไปก่อน แต่ขอให้ได้เงินดีๆ ก็พอ


ฟิ้ววว


พรึ่บ

อยู่ๆ ก็มีกระดาใบหนึ่งปลิวมาล่วงอยู่ตรงเท้าของอาเชอร์ ร่างบางขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะก้มไปหยิบมันขึ้นมาดู


          “รับสมัครงานงั้นเหรอ?” เสียงใสว่าอย่างตกใจทันที ก่อนที่อาเชอร์จะรีบอ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็วซึ่งได้ความว่าเป็นงานที่ทำที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งงานที่ว่าคือคนงานจัดสวน รายได้ต่อวันดีมาก และระยะเวลาการทำงานหนึ่งเดือน แน่นอนว่าหนึ่งเดือนนี้อาเชอร์ยังว่าง เอาล่ะ...เหมือนฟ้าจะกำหนดงานนี้มาให้เขาแล้วล่ะนะ! ว่าแล้วร่างบางก็รีบพาตัวเองไปยังสถานที่ที่ระบุในใบรับสมัครงานทันที...

       “ใหญ่ชะมัด” เสียงใสพึมพำขึ้นเมื่อเห็นคฤหาสน์ตรงหน้า ใช่...เขามาตามสถานที่ที่ระบุในใบรับสมัครงานและพบว่าเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง ประเมินด้วยตาคร่าวๆ แล้ว คฤหาสน์หลังนี้คงราคาเลข 8 หลักแหงๆ


          “เอ่อ...ขอโทษนะครับ คือผมมาตามใบนี้น่ะครับ” อาเชอร์พดขึ้นกับยามที่เฝ้าหน้าประตูรั้ว


          “อ้าว...มาสมัครงานงั้นเหรอ? งั้นรีบเข้าไปเลยๆ กำลังต้องการคน” อาเชอร์พยักหน้ารับก่อนจะวิ่งเข้าไปด้านในทันที ซึ่งพอมาถึงก็เห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งเกือบ 20 คนก็ว่าได้กำลังถือใบรับสมัครงานใบเดียวกับเขา


          “เอาล่ะ...มาสมัครงานกันสินะ อย่างที่บอกในใบนั้นคือต้องการคนจัดสวน ซึ่งแน่นอนว่าต้องการคนที่ทำงานหนักได้ ทำงานหนักไหว เวลาทำงาน 8 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น มีอาหารกลางวันเลี้ยง แต่...” คำว่าแต่ที่ดังขึ้นทำให้อาเชอร์สะดุ้งนิดๆ


          “...คนงานที่เราจะรับต้องเป็นชนชั้นเบต้าเท่านั้น” อาเชอร์เบิกตากว้างทันทีกับสิ่งที่ได้ยิน เดี๋ยวนะๆ แค่งานตกแต่งสวนทำไมต้องระบุชนชั้นด้วยล่ะ อย่างในผับเขาพอเข้าใจนะ แต่แบบนี้มัน...

        “เพราะฉะนั้นก่อนที่จะรับเข้าทำงานจะทำการตรวจชนชั้นกันก่อน” อาเชอร์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทันทีกับสิ่งที่ได้ยิน แม้ว่เขาจะฉีดยาระงับความเป็นโอเมก้าตามที่น้าของเขาให้มาแล้วก็ตาม แต่ก็แอบหวั่นๆ ว่าถ้าตรวจเลือดจริงๆ มันจะมีผลออกมาเป็นเบต้าอย่างที่ฝัน แหงแหละ...เพราะยาที่เขาฉีดมันช่วยปกปิดกลิ่น ฮอร์โมนความเป็นโอเมก้า แต่เรื่องตรวจเลือด...เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


          “คนต่อไป” อาเชอร์สะดุ้งทันทีเมื่อถึงคิวของเขา ร่างบางค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายตัวสูงที่เป็นหัวหน้าคนงาน


          “หน้าหวานตัวบางแบบนี้แน่ใจนะว่าเป็นเบต้า?”


          “แน่ใจครับ ผมเป็นเบต้าครับ” อาเชอร์ตอบออกมาอย่างทันควัน แม้คนตรงหน้าจะทำท่าทางไม่ค่อยเชื่อเขาก็ตาม

       “เอานิ้วมา” อาเชอร์ยื่นนิ้วให้กับคนตัวสูงก่อนจะถูกเจาะเลือดแล้วหยดลงบนแผ่นฟีล์มใสๆ อาเชอร์กัดปากอย่างลุ้นๆ กับผลที่จะออกมา ขอร้องล่ะสวรรค์...เขาต้องการงานจริงๆ ยิ่งงานเงินดีๆ แบบนี้ เขาต้องการมันจริงๆ

        “เบต้าจริงๆ ด้วยแฮะ” คำพูดของคนตรงหน้าทำให้อาเชอร์ยิ้มออกมาทันที ก่อนที่ร่างบางจะไปยืนเข้าแถวกับคนที่ตรวจแล้ว ขอบคุณสวรรค์ที่ยังพอเข้าข้างเขาอยู่บ้าง ขอบคุณจริงๆ...อีกด้านหนึ่ง...เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังมาจากด้านล่างทำให้ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ตาคมมองไปยังนาฬิกาที่ฝาผนังห้องก็พบว่าตอนนี้เกือบเที่ยงแล้ว ปกติสเวนไม่ได้ตื่นสายแบบนี้หรอก เพียงแต่เมื่อคืนมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย คิดหนักจนนอนไม่หลับ ซึ่งกว่าจะนอนหลับได้ก็ปาไปตี 4 ใช่...เขากำลังนึกถึงเรื่องของเด็กคนนั้น คนที่ทำให้เขาข้องใจมาจนตอนนี้ เด็กนั่นเป็นโอเมก้ามันก็ไม่แปลกที่สันชาตญาณอัลฟ่าอย่างเขาจะจู่โจม รวมถึงคนที่เกลียดโอเมก้าอย่างเขาก็ตาม แต่ที่เขาแปลกใจคือตัวของเขาเอง...ทำไมต้องอยากจะสัมผัสคนๆ นั้น ทั้งๆ ที่ไม่ได้มีเรื่องฮีทเข้ามาเกี่ยวข้อง จะว่าเป็นแรงดึงดูดระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้า แต่เขา...ก็ไม่เคยเป็นกับคนอื่น มันเป็นแบบนี้...เป็นครั้งแรก


          “ให้ตายสิ” สเวนสบถออกมาอย่างหงุดหงิดใจที่เผลอนึกถึงเรื่องนี้เข้าให้อีกแล้ว ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็คิดหนักจนแทบปวดหัวมารอบหนึ่งแล้ว


          “เสียงอะไร?” สเวนพึมพำขึ้นมาอีกครั้งเมื่อยังได้ยินเสียงจากด้านล่าง ร่างสูงเดินเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวก่อนจะเดินลงมายังชั้นล่างของบ้าน


          “รับอาหารเลยมั้ยคะคุณชาย?” แม่นมประจำบ้านถามขึ้น


          “ครับ”


          “งั้นเดี๋ยวนมไปเตรียมให้นะคะ”


          “เดี๋ยวก่อนครับ” เสียงเรียกของสเวนทำให้หญิงชราชะงัก


          “ว่าไงคะคุณชาย?”


          “เสียงอะไร?” สเวนหมายถึงเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก


          “อ่อ...พอดีว่าคุณท่านต้องการจะรื้อสวนใหม่ทั้งหมดค่ะเลยให้คนงานมาทำ เหมือนว่าจะคัดเลือกกันอยู่ แน่นอนว่าไม่มีพวกโอเมก้าอย่างที่คุณชายไม่ชอบใจแน่ค่ะ” คำพูดของแม่นมทำให้สเวนนิ่งไปนิด เฮอะ...ไม่มีพวกโอเมก้าที่เขาไม่ชอบใจงั้นเหรอ? โอเมก้าที่เขาไม่ชอบใจจริงๆ คือพวกคู่นอนชั้นต่ำของผู้เป็นพ่อต่างหาก


          “ครับ” สเวนพยักหน้ารับอย่างไม่ตามอะไรต่อก่อนจะไปนั่งประจำที่ที่โต๊ะอาหาร ร่างสูงใช้เวลากินอาหารไม่นานก่อนจะกลับขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นบนของบ้านต่อ วันนี้เขาไม่ได้มีแพลนจะออกไปไหนอยู่แล้ว ส่วนเรื่องของวิเวียน...หญิงสาวพยายาโทรติดต่อเขาตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งเขาก็ไม่ได้รับสายและไม่คิดจะติดต่อกลับ วิเวียนคืออัลฟ่าสาวที่เขาคิดว่าจะเล่นด้วยนานหน่อย เพราะหน้าตา ฐานะแล้วก็ไม่เป็นรองกัน แต่ด้วยความเจ้ากี้เจ้าการ ความอยากเป็นเจ้าของเขา มันทำให้เขารำคาญและต้องการที่จะจบความสัมพันธ์ซะ

        “เดี๋ยวเดินไปทางนั้น!” เสียงจากด้านล่างยังคงดังเป็นระยะๆ แน่นอนล่ะว่าคน 20 คนคงจะทำงานเสียงเบาๆ ยาก สเวนเดินออกมายืนมองที่ระเบียงก็เห็นว่าคนงานเกือบ 20 คนกำลังเดินตามหัวหน้างานไปยังสวนหลังบ้าน ซึ่งอาจจะเป็นจุดแรกที่เริ่มทำก่อน สเวนทำท่าจะกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่สนใจหากสายตาคมไม่ไปสะดุดเข้ากับใครบางคนเสียก่อน ใครบางคนที่ทำให้เขาว้าวุ่นตั้งแต่เมื่อคืน

          “เด็กนั่น” สเวนพึมพำขึ้นทันที ตอนแรกเขาก็คิดว่าเขาตาฝาดแต่พอมองลงไปอีกครั้งก็พบว่าเป็นเด็กคนนั้นจริง...อาเชอร์ เด็กคนนั้นมาทำอะไรที่นี่!...อาเชอร์รู้สึกร้อนวูบวาบที่สันหลังแปลกๆ แต่ร่างบางก็พยายามไม่สนใจ ร่างบางเดินตามหัวหน้างานไปยังสวนหลังบ้างเพื่อรับหน้าที่


          “เอาล่ะ...พวกเราจะเริ่มทำจากสวนหลังบ้านก่อนคุณอีเมอร์สันกำชับว่างานจะต้องเนียบที่สุด”


          “ครับ” ทุกคนตอบรับกันอย่างดีรวมถึงอาเชอร์ด้วย ร่างบางทำท่าจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ก่อนจะชะงักเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ เดี๋ยวนะ...อีเมอร์สัน? ทำไมถึงได้คุ้นๆ กับนามสกุลนี้จัง อีเมอร์สัน...อีเมอร์สัน...ใช่แล้ว สเวน อีเมอร์สัน! ชื่อนี้ไม่ผิดแน่ เดี๋ยวนะ...อย่าบอกนะว่า...ที่นี่เป็นบ้านของคนๆ นั้น!!!!





























...

ใครก็ได้ส่งไลน์ไปตอบน้องอาเชอร์ทีว่า...ใช่จ่ะ ใช่แล้วบ้านคุณสเวนเอง 5555555 บอกแล้วว่าอะไรดีๆ (เหรอ?) กำลังจะเกิดขึ้น ฝากติดตามด้วยจ้า

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว