ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

และงานตอนเย็นก็ได้เริ่มขึ้น รินเปลี่ยนชุดเป็นราตรีสีครีม ขับเน้นผิวที่ขาวใสสะท้อนแสงของเธอให้เด่นยิ่งขึ้น

และมันก็ยังทำให้ติณเอ่ยปากชมเหมือนเคย

"สวยขนาดนี้ผมชักไม่อยากพาท่านประธานไปงานซะแล้วละ"

รินไม่พูดอะไรแต่เธอกลับอมยิ้ม

รถจอดที่หน้างานติณฝากกุญแจให้คนขับรถไปจอดและตัวเขาก็เดินตามเจ้านายสาวทันที

และเป็นเหมือนเคย ธรได้มายืนรอเธอที่ทางเข้า เขารีบเดินเข้ามาทันที

"ที่รักคุณมาแล้วเหรอ"

ธรเอ่ยพร้อมทำมือให้รินคล้อง

'ตาบอดเหรอมาแล้วนี้ไง ถ้ายังไม่มาจะเห็นเหรอ'

ติณคิดในใจแบบกวนๆ

"อืม"

'นี้ก็ตอบรับเชียวว่าเป็นที่รักของคนอื่น'

ติณยังแอบขบฟัน

แต่สีหน้าของเขายังนิ่งเช่นเคย ใครบ้างเล่าจะรู้ว่าตอนนี้ติณแช่งชักหักกระดูกของธรในใจ

รินหันมาทางติณก่อนจะคล้องแขนของธรติณยังคงทำหน้านิ่งให้เจ้านายสาว

เข้ามาภายในงานทุกคนต่างเข้ามาทักทายท่านรัฐมนตรีและภริยา ส่วนติณนั่งยังยืนหึงแบบลมเพลมพัดต่อไป

รินหันมาหาติณ พร้อมพูดกับติณเสียงเรียบๆ

"นายหิวไหม"

ธรเองแปลกใจที่รินห่วงใยบอดี้การ์ดขนาดนี้ ขนาดว่าตัวเขาเองได้ขึ้นชื่อว่าสามีเขายังไม่เคยได้รับคำถามนี้ออกจากปากภรรยาในนามคนนี้เลย

จากที่เขาให้ลูกน้องสืบประวัติของติณนั้นก็แค่อดีตทหารหน่วยรบพิเศษเท่านั้น แต่ที่เขาไม่ไว้ใจเลยคือความหล่อของติณ ทั้งที่เขารู้นิสัยของรินดีว่าไม่สนใจใคร แต่กับบอดี้การ์ดคนนี้รินกลับปฏิบัติกับเขาต่างจากคนอื่น ถ้าไม่รู้จักรินและตามตื้อมานานเข้าคงไม่มีทางรู้เพราะรินยังใช้ชีวิตปกติเหมือนเคยแต่ที่แปลกไปคือเธอให้บอดี้การ์ดคนนี้เข้าไปพักภายในบ้านเพราะเขารู้ดีว่าบ้านหลังนั้นคือเขตหวงห้ามของเธอ แม้แต่ตัวเขาเองถ้าไม่สำคัญจริงๆแทบจะย่างกายหรือแม้กระทั้งวิญญาณก็ไม่สามารถเข้าไปได้

'แกคงอยู่ได้อีกไม่นานไอ้บอดี้การ์ด'

ธรคิดในใจเพราะตอนนี้เขากำลังติดต่อส่งนักฆ่าไปกำจัดติณ

"ไม่ครับ แล้วท่านประธานอยากทานอะไรไหมครับ"

"ไม่เพราะที่โต๊ะ VIP จะมีอาหารเมนูพิเศษเสริฟให้อยู่แล้ว"

"ครับ"

ผ่านไปเป็นชั่วโมงรินได้พูดคุยกับนักลงทุนหลายท่าน และขณะที่กำลังคุยกับท่านรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ อยู่นั้น ติณก็ได้ยืนข้างหลังเจ้านายสาวและฟังไปด้วย

แต่ในขณะนั้นเองมีเสียงเรียกติณขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

"คุณติณ"

ติณหันไปและทักทาย

"อ้าวคุณหมี่ นั้นเอง สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ คุณติณมางานนี้ด้วยเหรอคะ"

หมี่ทำเสียงดีใจพร้อมทักทายติณ

"ผมมาดูแลเจ้านายครับ"

"อ๋อ แล้วคุณติณอะไรหรือยังคะ"

"ยังครับ"

"หมี่ไปตักอาหารมาให้ดีไหมคะ"

หมี่รีบเสนอทันที

"อย่าเลยครับผมกำลังอยู่ในหน้าที"

ติณรีบปฏิเสธ

จากนั้นหมี่ก็พยายามชวนติณพูดคุยโดยที่ไม่ยอมเดินจากไป จนกระมีนายทหารคนนึงเดินมาและพูดกับหมี่

"คุณหนูครับท่านนายพลเรียกหาครับ"

"อ๋อ ได้ค่ะเดี๋ยวหมี่กลับไปที่โต๊ะนะคะ"

หมี่รีบตอบทันทีเพราะเธอก็รู้ว่าเธอได้เดินมาคุยกับติณนานพอสมควร

"ว่าแต่คุณติณคะ"

"ครับ"

"คุณติณจะว่าให้หมี่เลี้ยงข้าวคุณวันไหนคะ"

หมี่ถามและรอคอยคำตอบ

"ช่วงนี้ผมไม่ว่างเลยครับ ถ้าผมว่างผมจะบอกคุณหมี่อีกที"

"ค่ะ"

หมี่ทำเสียงผิดหวัง

"แล้วหมี่จะส่ง ข้อความหาคุณได้ไหมคะ"

"อ่า ครับ"

ติณตอบรับ เพราะตัวเขาเองไม่ค่อยจะได้จับโทรศัพท์สักเท่าไหร่ยกเว้นกลางคืนก่อนนอนที่เขาส่งข้อความบอกฝันดีเจ้านายสาวเท่านั้นเอง

"แล้วเจอกันค่ะคุณติณ"

"ครับเจอกัน"

ติณพูดจบและหันมาทางเข้านายสาวและเจอกับแผ่นหลังที่เหมือนมีน้ำแข็งและความเย็นกำลังพุ่งออกจากตัวเจ้านายสาว

ทำให้ติณถึงกลับชะงักและเริ่มหวาดกลัวความเย็นนี้

'เหมือนจะงานเข้านะติณ'

คิณคิดในใจพร้อมกับขนที่ลุกเกรียว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว