ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31
แบบอักษร

หลังจากที่ติณเดินไปที่โต๊ะเพื่อวางเค้กแล้วรินยังยืนอยู่ที่เดิมพร้อมกับเอามือจับริมฝีปากของตัวเองแบบเหม่อลอย

จนติณทนไม่ไหวต้องเดินเข้ามาลากมือเจ้านายสาวเดินไปนั่งที่เดิม

รินเดินตามติณแบบใจลอย

มันทำให้ติณยิ้มพร้อมกับดีดนิ้ว

"เป๊าะ"

รินถึงได้สติขึ้นมาแบบงงๆ พอนึกขึ้นได้เธอก็หน้าแดง

"เดี๋ยวผมตักหม้อไฟให้นะครับ"

"อือ"

"อะไรนะติณไม่ได้ยินเลย"

ติณอดแกล้งรินไม่ได้

"อือ"

รินทำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

"หืออออ เอาใหม่สิ"

"ค่ะ!!"

รินตอบเสียงดัง

"วันนี้เจ้านายของตินพูดเพราะจัง อยากมีวันเกิดทุกๆวันจัง จะได้ของขวัญทุกๆวัน"

ติณเอ่ยขึ้นแบบล้อๆ

เมื่อรินนึกว่าว่าของขวัญคืออะไรมันทำให้เธอยิ่งหน้าแดงขึ้นไปอีก


เช้าวันถัดมา

ติณยังคงทำอาหารเช้าให้เจ้านายเช่นเคยเธอเดินลงมาด้วยชุดสูทรัดรูปสีขาวมันยิ่งทำให้เธอดูสง่าและดูดีขึ้นไปอีก

"วันนี้ทำไม่ท่านประธานสวยแสบตาแบบนี้นะ"

ติณแซวเจ้านายสาวทันที

"หึ"

รินทำเสียง หึ เป็นการตอบรับ

ทั้ง 2 นั่งกินข้าวเสร็จก็เดินออกมาเพื่อขึ้รรถ แต่ก่อนที่รินจะเดินออกนอกประตู ติณได้หันมาใช้ริมฝีปากสัมผัสกับริมฝีปากของรินเบาๆ

"จุ๊บ"

และรีบเดินไปที่รถก่อนที่จะโดนโวยทันที


บริษัท ซัน กรุ๊ป

"เรื่องเมื่อวานนายได้รับรายงานหรือยัง"

รินถามเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงงาน

ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"เข้ามา"

รินพูดเสียงเรียบๆ

เป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตนั้นเอง

"สวัสดีครับท่านประธาน"

ผู้จัดการฝ่ายผลิตพูดเสียงนอบน้อม

"ได้เรื่องไหม"

ติณถามเสียงเครียดทันที

"คานเหล็กไม่ได้ชำรุดครับ แต่ โดนคนใช้ที่ตัดเหล็กตัด แต่คนที่ดข้ามาตัดตอนนี้เรากำลังตามจับครับ เพราะเขาเพิ่งจะสมัครงานเข้ามาทำงานไม่ถึง 2 วัน นี้คือชื่อและประวัติของเขาครับ"

ผู้จัดการฝ่ายผลิตยื่นแฟ้มให้กับติณแบบสั่นๆ

ติณรับมาพร้อมเปิดดู และ ปิดลงทันที

"อืม"

รินตอบรับเสียงเย็น

ผู้จัดการฝ่ายผลิตยังคงยืนอยู่ที่เดิมเหมือนรอคำสั่งศาล

"คุณออกไปก่อน"

กลับเป็นติณที่กล่าวขึ้น

ผู้จัดการฝ่ายผลิตเหมือนได้ยินเสียงจากสวรรค์

"ลาแล้วนะครับท่านประธาน คุณติณ"

พอหันหลังเขาแทบจะวิ่ง 4x100 ไปที่ประตูทันที เพราะโดยปกติแล้วตัวเขาเองคงโดนหนักถึงขั้นโดนไล่ออกกันเลยทีเดียว เมื่อได้ยินเอ่ยดังนั้น เขาจึงแอบเรียกติณในใจว่า "ท่านเทวดา"

โดยที่ติณไม่รู้ว่าฉายานี้ของเขาจะอยู่ติดตัวเขาไปอีกนาน

ติณยกโทรศัพท์ขึ้นมาและกรอกเสียงพูดคุยด้วยเสียงเครียดทันที

"สวัสดีครับหัวหน้า"

"ว่าไงติณ"

"ผมต้องการความช่วยเหลือครับ"

"ได้"

"ผมจะส่งประวัติคนคนนึงให้หัวหน้าช่วยสืบให้ผมทีว่า เขาอยู่ที่ไหนในตำแหน่งปัจจุบัน"

ติณกล่าวเสียงเครียด

"ได้ ส่งมาได้เลยเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"ขอบคุณมากครับ"

"ไม่เป็นไรตัวฉันเองก็ติดค้างนายอยู่หลายอย่าง"

"ครับ"

ติณพูดคุยงานกับหัวหน้าสักพักก่อนวางสายและหันหน้ามาทางเจ้านายสาวเพื่อรายงานแพลนงานวันนี้ทันที

"วันนี้ท่านประธานต้อง เข้าฟังบรรยายการอบรมหลักสูตรระดับหัวหน้าพร้อมพนักงานระดับหัวหน้าทุกแผนกทุกหน่วยในช่วงเช้า เที่ยงท่านประธานมีนัดสำคัญก็คือทานข้าวกับบอดี้การ์ดส่วนตัว "

ติณรายงานยังมิวายต้องแอบหยอกเจ้านายสาว

รินถึงกับถอนหายใจในความกะล่อนของบอดี้การ์ดส่วนใจ เอ้ยย ตัว คนนี้

"ยกเลิกได้ไหมนัดนี้"

รินพูดหน้านิ่งๆแต่น้ำเสียงกลับมีความหยอกล้อปนมาเล็กน้อย

"ไม่ได้ครับนี้มันสำคัญมาก อาจจะถึงขั้นคอขาดบาดตายหากบอดี้การ์ดของท่านประธานไม่ได้ทานข้าวพร้อมท่านประธานเขาอาจจะทรมาทั้งกระเพาะและหัวใจก็เป็นได้

จากที่เธอกำลังนั่งเครียดกับปัญหาเมื่อวาน ตอนนี้เธอกลับหัวเราะออกมาเล็กน้อย

"คิก คิก"

ซึ่งนั้นมันทำให้ติณถึงกลับตาพร่าอีกครั้ง

'ติณเอ้ยย แหย่ให้เขาหวั่นไหว แต่ตัวเองเจอรอยยิ้มพิฆาต แทบจะเป็นฝ่ายตายแทน'

ติณคิดในใจพร้อมกับยกธงขาวทันที

'ถือว่าวันนี้คุณชนะ'

"ต่อนะครับ"

"อือ"

รินรับเสียงเบาและกลับมาหน้านิ่งเป็นน้ำแข็งเหมือนเคย แต่ดวงตายังสั่นระริก

"ตอนบ่ายท่านประธาน ต้องตรวจงานที่กองเป็นภูเขา 2 ลูกนี้ให้เสร็จเพราะมีหลายโครงการรออนุมัติครับ แต่ผมได้แยกแต่ละโครงการ และข้อดีข้อด้อย ให้ท่านประธานบนกระดาษโน็ตแล้วครับ"

"อืม"

"ส่วนช่วงเย็นท่านประธานมีนัด......อืมผ่านๆไปเถอะครับ แค่นี้ครับ"

รินทำคิ้วขมวดทันที

"ฉันมีนัดอะไรทำไมถึงผ่าน"

"มันไม่สำคัญหรอกครับทานข้าวเที่ยงกับบอดี้การ์ดสำคัญกว่าอีก"

รินเริ่มสงสัยมากขึ้น เพราะถ้าไม่สำคัญและไม่เกี่ยวกับงานตัวเธอสามารถยกเลิกได้โดยไม่มีปัญหาอะไร

"ติณ"

รินเรียกเสียงเย็น

"เห้อออ ก็ได้ๆครับ ท่านประธานมีนัดไปงานท่านทูตพร้อมผู้ชายคนนั้น"

ติณเน้นคำว่าผู้ชายคนนั้น

"อืม"

รินรู้ทันทีว่าทำไมติณถึงไม่เอ่ยเรื่องงานนี้

"แต่งานนี้สำคัญมากเพราะฉันต้องหาโอกาสเจอท่านรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ นายก็รู้ทางบริษัทเราจะขยายไปตั้งอีกประเทศนึง และมีนายทุนจากต่างประเทศหลายคนไปงานนี้ การได้พูดคุยจะทำให้เรากำหนดช่องทางในการลงทุนได้"

เป็นอีกครั้งที่รินพูดยาว ซึ่งนานๆจะมีสักครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมกลัวติณจะเข้าใจผิดเธอจึงรีบอธิบายแบบโดยด่วน

"ครับ"

ติณตอบเสียงเรียบๆ เขายอมรับว่าเขาหึงแต่ตัวติณเองเป็นคนมีเหตุผลมากพอและเขาก็เข้าใจว่ากว่าเจ้านายของเขาจะมาได้สูงขนาดนี้ต้องลงทุนลงแรงมามาก จะมาใช้ความหึงหวงก็ใช่เหตุ

แต่เหมือนรินยังกลัวติณคิดมากเธอยังอธิบายเพิ่มเติมอย่างร้อนรน

"ฉันและคุณธรเราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์นายก็รู้ว่าเราไม่เคยมายุ่งเรื่องส่วนตัวของกัน ถ้าไม่ใช่ในงานที่มีคนอื่นอยู่ด้วย แม้แต่มือของฉันเขายังไม่ได้จับเลยด้วยซ้ำ"

"ครับ ผมเข้าใจ"

"เข้าใจริงนะ"

รินยังถามซ้ำ เพราะเรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เธอหนักใจ กลัวติณเองจะคิดมาก และไม่เข้าใจในตัวเธอ เธอเริ่มยอมรับว่าเธอไม่อยากเสียติณไป

"เข้าใจครับ ถึงผมจะไม่ชอบที่เขามาจับมือคุณ จับเอวของคุณก็ช่างเถอะ"

ติณพ่นลมออกจมูกโดยแรง

"หึงเหรอ"

รินพูดขึ้น

"มาก"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว