facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 19

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2564 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 19
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 19 

 

“อื๊ออ...พอก่อน...กู...ไม่ไหว” 

“ไม่...มึงรู้ไหมว่ากูรอนานเท่าไรเเล้ว” 

 

ออลตินไม่ฟังคำห้ามของกอไผ่สักนิด เขากระเเทกกายเข้าออกอย่างต่อเนื่องจนร่างบางสั่นคอนไปตามเเรงกระเเทกนั้น  ปากหนาก้มลงบรรจงจูบสัมผัสไปทั่วทั้งใบหน้า ริมฝีปาก เเละหน้าผากเนียน 

 

“พอ...พอเเล้ว...ฮึก” 

“อีกนิดนะครับที่รัก” 

 

ออลตินจูบซับไปที่เปลือกตาของอีกฝ่าย ซึ่งมันชุ่มไปด้วยน้ำตา กอไผ่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย คงเพราะร่างกายของเขามันบอบช้ำไปหมดเเล้วนั้นเเหละ เเละที่มันเป็นเเบบนี้ก็เพราะ ออลตินทำมามากกว่า 4 รอบเเล้ว เเถมยังไม่มีทีท่าว่าจะพอเสียด้วย 

 

“ฮึก...พอได้เเล้ว...นี้มันครั้งเเรกของกูนะ...ฮึก...ทำไมมึงไม่อ่อนโยน!!!”กอไผ่โวยออกมาทันที เเละเหมือนจะเป็นการเรียกสติของอีกฝ่ายไปในตัว  

“โอ้ๆ กูขอโทษๆ โอเคๆ พอเเล้วก็ได้ๆ”ออลตินที่ได้สติ รู้ตัวว่าเผลอตัวรังเเกอีกฝ่ายมากเกินไปรีบพูดปลอบทันที 

 

ออลตินค่อยๆ ถอนเเกนกลางของตัวเองออกมาจากช่องทาง ที่ตอนนี้มันบวมเเดงไปหมด... 

 

“มะ..มองอะไร!”ออลตินเอาเเต่มองช่องทางนั้นจนกอไผ่โวยออกมาอีกครั้ง ในใจก็นึกอยากจะหุบขาเข้าหากัน เเต่เพราะมันทำไม่ได้นั้นเเหละถึงได้ร้องโวยวายออกมา 

“บวมไปหมด”ออลตินพูดออกมายิ้มๆ ตามองผลงานที่ตัวเองทำอย่างภูมิใจ ในใจก็อย่างจะทำต่อนะ เเต่คงต้องเป็นคราวหลังเเล้วล่ะ ในเมื่อเด็กน้อยตรงหน้ารับไม่ไหวเเล้วเเบบนี้ 

“ก็เพราะมึงนั้นเเหละ....ฮึก..!” 

“โอ้ๆ ไม่ร้องนะ”ออลตินเขยิบตัวไปนอนข้างๆ ร่างบาง ก่อนจะดึงตัวเข้ามากอดเอาไว้ 

"ฮึก..." 

“อือ...ไม่ร้องนะครับ...เด็กดี”เขาจูบซับไปทั่วเปลือกตาคู่สวย ก่อนจะพูดออกมาอย่างอ่อนโยน 

. 

. 

. 

เช้า 

 

ออลตินตื่นนอนขึ้นมาก่อน เขานอนเท้าคางตัวเองกับหมอนใบโต เพื่อช่วยยกหัวของตัวเองให้สูงขึ้น เเล้วมองหน้าของร่างบางตรงหน้ายิ้มๆ  ใช้มือลูบไปตามไร้ผมที่ล่วงลงไปปกหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมาทัดหูให้เบาๆ เพื่อจะได้มองหน้าของอีกฝ่ายชัดขึ้นกว่าเดิม 

 

“อืออ...อย่ากวนน” 

“ตื่นได้เเล้ว เดี๋ยวเราต้องไปวิหารจันทรากันนะ”มือหนายังคงลูบไปมาบนตัว บนหน้าของร่างเล็ก 

“อย่าสิ...กูจะนอน!!”กอไผ่ตวาดเสียงออกมาอย่างหงุดหงิดเพราะถูกกวน 

 

...ทั้งๆ ที่พึ่งจะได้นอนไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้เองเเท้ๆ 

 

“ไปง่วงมาจากไหนหืม?” 

“ยังจะมาถามอีกนะไอ้สัส!!”กอไผ่ถลึงตาขึ้นมามองตาขวางใส่อีกฝ่ายทันที 

"หึหึ...ก็มึงมันน่า..." 

"หยุดพูดเลยไอ้...ไอ้บ้า!" 

“...เเล้วอาการเป็นไงบ้าง รู้สึกยังไงบ้าง หิวไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”ออลตินนึกขึ้นได้ถึงช่องทางที่บวมเเดงเมื่อคืน...จึงได้พูดถามออกมา 

“ก็ปกติ” 

“??” 

“อะไร? มองงั้นคือไร...ก็กูรู้สึกปกติอะ..” 

"เจ็บเเผลไหม" 

"...ไม่" 

"หิวหรือเปล่า" 

"...เฉยๆ..มั้งนะ" 

“หรือไม่สำเร็จ?!” 

“หมายความว่าไง....อะไรไม่สำเร็จ!”ออลตินเเตกตื่น เล่นเอากอไผ่ตกใจไปด้วย 

“ก็มึงไม่มีอาการเเปลกๆ เลย...ไม่มีเลยจริงๆ เหรอ” 

“อือ...ก็ไม่มีนิ” 

“เป็นไปได้ไงว่ะ...ไหนมาดู” 

“วะ....เว๊ย!! ทำไร!!”กอไผ่ร้องเสียงหลงทันที  ก่อนที่ร่างของตัวเองจะต้องลงไปนอนราบอยู่กับพื้นที่นอนอย่างรวดเร็ว เเละก็ไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน...เพราะคนที่ทำให้มันเป็นเเบบนั้นก็คือออลตินนั้นเอง 

 

ออลตินกระชากขาของกอไผ่จนถลาไป....เเละเมื่อกอไผ่นอนราบกับพื้นไปเเล้ว ออลตินก็ไม่รอช้าจับขาของอีกฝ่ายเเยกออกจากกัน ก่อนจะถลกกางเกงตัวเล็กๆที่กอไผ่ใส่อยู่ออก 

 

“ทำอะไร!! ยังไม่พออีกหรือไงวะ!” 

“อยู่นิ่งๆ” 

“ไม่นิ่ง!!...พอเเล้ว...กูไม่เอาเเล้วนะไอ้เหี้ย!!” 

“เฉยๆ เถอะน่า”ออลตินว่าออกมา มือหนาลูบเบาๆ ที่ช่องทางของคนรัก... 

“หรือจะสำเร็จวะ?” 

“อะไรของมึง...มึงพูดบ้าอะไรของมึง เดี๋ยวสำเร็จเดี๋ยวไม่สำเร็จเนี่ย  เเล้วก็เอามือออกไป!!” 

 

กอไผ่พยายามที่จะถีบขาออกจากมือของออลติน  เเต่ผลที่ได้กับตรงกันข้าม นอกจากจะไม่หลุดจากออลตินเเล้วยังเหมือนเป็นการกระตุ้นอีกฝ่ายไปด้วย 

 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยออกมา ก่อนที่นิ้วเรียวจะค่อยๆ กดหายเข้าไปในช่องทางนั้น.... 

 

“อื๊อออ...ไอ้เหี้ย!!!” 

 

 

#กอไผ่ 

 

ผลัก!! ตุบ!! 

 

ไม่ต้องสงสัยอะไรเลยครับ...ผมถีบเเม่งเต็มเเรง จนมันล้วงลงไปนอนอยู่ข้างเตียงเองนั้นเเหละ ก่อนที่จะรีบเด้งตัวลุกมาหยิบกางเกงใส่ทันที 

 

....ช้าไม่ได้...ไอ้เหี้ยนี้ยิ่งเจ้าเล่ห์อยู่-*- 

 

“อย่าให้ถึงทีกูมั้งนะ!!”ผมชี้หน้าเเม่ง...อยากกระโดดกัดหูให้ขาด...ไอ้เหี้ย....พอกูยอมเข้าหน่อยก็จะเอาเปรียบกูตลอดเลยนะ!!...เดี๋ยวเถอะมึง!! 

“กูเเค่จะดูเฉยๆ เองนะไผ่” 

“ดูทำไม!!” 

"ก็เช็คดูว่ามันเป็นยังไง..."มึงเช็คด้วยวิธีอื่นไม่ได้หรือไง ฮึ้ย!!! 

“เเล้วไง...สรุป..กูเป็นเเบบมึงหรือยัง” 

“น่าจะมั้ง...” มันพูดออกมานิ่งๆ 

“เอ้า!! เช็คให้ชัวร์ดิวะ” 

“ลองอีกเที่ยวไหมละ จะได้ชัวร์”มันยิ้มเจ้าเล่ห์ เเล้วทำท่าจะมาขึ้นคร่อมร่างผม 

“ลองกะตีนกูนิ- -!!” 

“เดี๋ยวนี้ด่ากูจังนะ”มันพูดออกมา แถมทำท่าน้อยใจใส่ผมอีก...ก็มึงนั้นแหละชอบทำให้กูด่าอยู่เรื่อย 

 

เเต่พอมันพูดผมก็นึกขึ้นมาได้เหมือนกัน...ว่าจริงอย่างที่มันพูด เมื่อก่อนผมกลัวมันจริงๆ เเค่มันทำหน้าดุใส่ก็กลัวหัวหด เเต่ตอนนี้...ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าก็ไม่รู้ 

 

"มึงไม่ต้องมาพูดเลย...อึก!" 

 

 ยังไม่ทันจะได้ด่ามันจบ.....จู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนไส้มันบิดไปมา ร่างของผมล่วงลงมานั่งกับเตียงนอนเหมือนเดิม เหงื่อไหลท่วมตัวไปหมด มือไม้ก็สั่นจนควบคุมไม่ได้....อะไรวะเนี่ย!!! 

 

“ไผ่! เป็นอะไร!” 

“มะ..ไม่รู้..กู...โอ๊ยย!!” 

 

โอ๊ย! ทั้งเจ็บทั้งปวด  ทั่วท้องไปหมด...เหมือนมีอะไรกำลังวิ่งอยู่ในท้อง....ผมบิดตัวไปมาหวังจะให้มันบรรเทาอาการ แต่ดูท่าจะไม่เป็นผลสักนิด  ผมยังปวดเหมือนเดิมและหนักขึ้นเรื่อยๆ ด้วย....โอ๊ยยยย 

“ออลติน...กู...ปวดท้อง!!” 

 

ออลตินไม่พูดอะไรออกมาสักนิด เเต่เขากลับใช้เล็บคมๆ ของตัวเองกีดลงไปที่มืออีกข้างอย่างเเรง  จนเป็นเเผลขนาดใหญ่  เลือดสีเเดงเข้มไหลออกมามากมาย จนเปื้อนพื้นบริเวณนั้น 

 

“อึก...มึงทำอะไร!!”กอไผ่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่  ก่อนจะกำผ้าปูที่นอนเเน่น...นี่เขาเป็นอะไร รู้สึกอย่างจะพุ่งเข้าไปหาออลตินเสียให้ได้....เเล้วกลิ่นหอมๆ นี้คืออะไร...ทำไมมันหอมเเบบนี้!! 

“มาสิ...อยากกินใช่ไหมล่ะ” 

“...มะ...ไม่! กูไม่กิน...กู...ไม่ได้อยากกินเลือดมึง”ผมโกหก ใจจริงผมเเทบคลั่งเมื่อได้กลิ่นเเละเห็นเลือดของมันที่ไหลออกมาจนเลอะไปหมด 

“ทำไมละไผ่...มึงรังเกียจเลือดกูเหรอ?”ออลตินมันถามออกมาเบาๆ มือหนาของมันตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีเเดงเข้ม…ผมทำได้แค่เบือนหน้าหนีอย่างฝืนทน... 

 

ไอ้ปากบ้านี้ก็ไม่หยุดสั่นสักที!! 

 

“ไผ่...กินเถอะ” 

“มะ...”ผมได้แต่ข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้  โคตรทรมานเลย แม่งเอ้ย!!! 

“กินเถอะ...กูอยากให้มึงกินเลือดกูเป็น...มื้อเเรกของมึง” 

 

ออลตินพูดบอกออกมาด้วยรอยยิ้ม...เเละนั้นทำให้ความอดทนทั้งหมดของกอไผ่หมดลง....ออลตินเป็นฝ่ายเลื่อนมือนั้นเข้ามาให้ถึงปาก จนเลือดเปื้อนเปรอะอยู่ที่ริมฝีปากบาง....ความอดทนที่พยายามทำมาเสียนานหมดลงทันที.... 

 

กึก!!   

 

กอไผ่เลียลิ้นชิมรสชาติหวานๆ ของเลือดสดๆ ก่อนจะกัดลงที่รอยเเผลนั้นอย่างจัง เเละทันทีที่กัดลงไปเขี้ยวคมๆ สีขาวก็ปรากฏขึ้นมาทันที...กอไผ่รับรู้ได้ถึงสิ่งเเปลกใหม่ในปากของตัวเอง...เเต่ก็ไม่สามารถหยุดการกระทำของตัวเองในตอนนี้ได้เลย.... 

 

BY : LUN_LA 

 

 

วู่ๆๆๆ  ไรท์นิสัยไม่ดีจังหายไปตั้งนานนน 

ฮืออออ  กลับมาเเล้วน่า มีใครคิดถึงไหมน่ะ??? 

#ถ้าฉันหายไปโปรดรู้ไว้ฉันปั่นงาน #ยิ่งสูงยิ่งหนาว #ปิดสงกรานต์นี้ไม่ว่างการบ้านจอง #ฮือออออออ 

เลิฟรีดเดอร์ทุกท่าน ยังไงก็ฝากเม้นกันสักนิด ไลค์กันสักหน่อย กำลังใจน้อยๆของคนเเต่งหนาออเจ้า 

#รักน่ะ ออเจ้าทั้งหลายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 

 

ความคิดเห็น