ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 16:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

ติณและรินนั่งบนพื้นโดยมีโต๊ะเตี้ยๆวางหม้อไฟและเครื่องต่างๆวางไว้

"เอาละเครื่องพร้อมแล้ว"

ติณพูดขึ้น

แต่ก่อนที่เขาจะนำเครื่องลงหม้อเขาได้ยกมือขึ้นกุมไว้และหลับตาอธิษฐาน

"ติณนายเป็นคริสเหรอ"

รินถามเพราะในประวัติติณเองนับถือพุทธ

"ป่าวครับ วันนี้วันเกิดผม แต่ไม่มีเค้กผมเลยอธิษฐานกับหม้อไฟแทน ฮ่าๆ"

รินอึ้งทันที

"ทำไมนายไม่บอกว่าเป็นวันเกิดของนาย"

รินเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะเธอได้อ่านประวัติของติณก็จริงแต่ไม่ได้จดจำวันเกิดของติณเลย

"ปกติผมไม่เคยจัดงานวันเกิดหรือจดจำหรอกครับเพราะสำหรับผมวันเกิดก็คือวันธรรมดาวันนึงเท่านั้นเอง แต่วันนี้มีอยากฉลองกับคนพิเศษ "

ติณหันไปมองรินด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่าคนนั้นเป็นเธอ

รินถึงกับหัวใจสั่นเมื่อเจอสายตาแบบนี้ของติณ และพูดขึ้นเบาๆว่า

"ฉะ ฉันเหรอ"

"ถ้าไม่ใช่เจ้านายแสนสวยของผมจะเป็นใครไปได้ละครับ"

ติณพูดยิ้มๆ

"อือ"

รินรู้ว่าติณพูดกับเธอแบบนี้บ่อยแต่ตัวเธอเองยังไม่เคยชินเลยสักครั้งทุกคำทุกครั้ง คำหวานของติณจะทำให้เธอหวั่นไหวและสุขใจอยู่เสมอ

พอเริ่มสีหน้าปกติ รินก็จับโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนพิมพ์อะไรสักพัก และวางโทรศัพท์ลงพร้อมหันมาช่วยติณนำเครื่องเคียงใส่หม้อไฟทันที

"หมูนี้อย่าเพิ่งใส่ครับ เราต้องทำแบบลวกเอามันจะได้ไม่แข็ง"

ติณบอกรินและเริ่มนำผักต่างๆลงไปในหม้อทันที

"ทำไมนายรู้เรื่องอาหารเยอะขนาดนี้"

รินถามแบบแปลกใจเพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาติณทำอาหารให้เธอทานอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งอาหารของติณอร่อยเสมอ จนหลายครั้งเธอยังคิดว่าเธอคงขาดอาหารของติณไปไม่ได้ หรือเธอขาดติณไม่ได้เธอก็ไม่แน่ใจ แต่เธอสุขใจทุกครั้งที่ติณทำอาหารให้เธอทาน แม้บางอย่างจะเป็นอาหารง่ายๆ แต่เธอก็มีความสุขกับอาหารตรงหน้าทุกครั้ง

เธออาจจะเก่งในด้านธุรกิจ แต่ในด้านการบ้านการเรือนเธอไม่เคยแตะต้องมันเลยสักครั้ง เธอจึงประทับใจติณอยู่บ้อยครั้งในเรื่องนี้

หลังจากที่ถามไปรอยยิ้มของติณดูเศร้าขึ้นมาทันที จนทำให้รินรู้สึกได้

"คือ คุณยายของผมท่านเป็นแม่ครัวครับ"

ติณตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"อือ ยายสอนเหรอ"

รินพยายามพูดคุยเหมือนเห็นติณเศร้า แต่เธอปลอบใครไม่เป็นเท่าไหร่

"ครับ คุณยายผมเลี้ยงผมมาเพียงลำพังท่านเป็นแม่ครัวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งและทุกครั้งที่ปิดเทอมผมจะไปหารายได้พิเศษโดยการช่วยยายในครัว ผมไม่อยากให้ยายเหนื่อยผมเลยพยายามเรียนรู้ที่จะทำอาหารไปด้วย ยายผมท่านใจดีมากครับ ท่านสอนผมอย่างใจเย็น คุณรินรู้ไหมครับความฝันวัยเด็กของผมคือผมอยากเป็นเชฟ ยายคือไอดอลของผม"

ติณเสียงเศร้าลงกว่าเดิม

"แต่ตอนนี้ยายผมเสียไปแล้วครับ ท่านเสียเพราะตัวผมเอง เพราะผมเป็นต้นเหตุ เพราะงานของผม ผมเสียดายครับเสียดายเวลาผมน่าจะมีเวลาให้ยายมากกว่านี้ ผมไม่เคยกลับมาหายายในเทศกาลต่างๆหรือวันเกิดผมและวันเกิดยาย ผมแค่คิดว่างานของผมมันได้เงินเยอะผมแค่คิดว่าเงินของผมจะทำให้ยายสบายไม่ต้องลำบากทำงานอีก แต่คุณรินรู้ไหม ยายไม่เคยทิ้งงานของยายเลย เพราะยายพูดเสมอว่ายายรักงานของยายจนวันสุดท้ายของชีวิตยายยังคงทำงานเหมือนเดิม..."

ติณเหมือนจะพูดถึงยายต่อไปไม่ได้เพราะเรื่องของยายถือว่าเป็นปมในชีวิตเขา เขาเสียใจทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาทันที

รินเห็นดังนั้นใจเธอเองแทบสลายเพราะเธอไม่เคยเห็นติณอ่อนแอ่

ติณสำหรับเธอเขาคือผู้ชายที่เข้มแข็งที่สุดแต่วันนี้ติณกลับแสดงมุมอ่อนแอให้เธอเห็น มันทำให้ใจของเธออยู่ไม่เป็นสุข

รินเขยิบเขาไปใกล้ติณพร้อมกับกอดติณเธอจับหัวของติณแนบอก และ ติณก็กอดเอวของรินทันที ต่างคนต่างไม่พูดอะไร

แต่ติณยอมรับว่ากลิ่นของรินทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

แต่ในขณะที่ทั้งครู่กำลังกอดกันอยู่นั้นเสียงออดหน้าประตูบ้านก็ดังขึ้น

"ติ๊ง ต่อง"

ทั้งครูจึงผละออกจากกันทันที

มันทำให้ติณเสียดาย เพราะไม่ใช่ว่าเขาจะมีโอกาสได้กอดเจ้านายบ่อยนัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว