ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 หัดสู้บ้าง

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 หัดสู้บ้าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 หัดสู้บ้าง
แบบอักษร

ให้กำลังใจกันได้น๊า

❤️❤️❤️❤️❤️

ผู้คนเข้ามารักษาโรคที่คลินิกนายแพทย์นักรบต่างพากันมองบุคคลปริศนาอย่างแปลกใจ ก็เพราะว่า มีบุคคลหน้าตาดี นั่งหน้านิ่ง ขนาบข้างด้วยบุรุษที่ดูดีไม่แพ้กันทั้งสองข้าง

เมฆนั่งถอนหายใจ เจ้านายของเขายังนั่งนิ่งเป็นหุ่น แต่ที่งงคือ ทำไมต้องให้เขามานั่งด้วย

ส่วนเดย์

"สวัสดีครับ คุณป้าป่วยเป็นไรครับ"

"เด็กน้อยไม่สบายเหรอ"

"ผมชื่อเดย์ครับ"

อื้ม ไอ้หมอนี่นั่งทักคนไปทั่วเพราะนิสัยส่วนตัวที่อยู่นิ่งๆ นานไม่ได้

แม้เขาจะส่งสายตาปรามๆ ไปเป็นระยะ มันก็ยังกระซิบกระซาบกับคนไข้เหมือนบอก กลายๆ ว่า

รำคาญก็ไล่ผมสิ แน่นอน เขาไม่ไล่มันหรอก จะทรมานมันไปพร้อมๆ กับตัวเองนี่แหละ

"แสนรัก" นักรบผู้เป็นเจ้าของคลินิกแว๊บตัวเองออกมาดูสถานการณ์ "เกิดอะไรขึ้น"

"แสนก็งงค่ะ ไปไล่ก็ไม่ไป บอกจะรอจนกว่าน้องดาวจะเลิกงาน"

"หา เลิกงานเลยเหรอ คนไข้พี่กลัวจะแย่" แม้จะมีคนที่ทักทายคนไข้ แต่อีกสองคนก็ขรึมจนน่ากลัวอยู่ดี

"เดี๋ยวแสนไปเคลียร์อีกรอบนะคะ"

แสนรักเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปหาคนที่นั่งอยู่มุมในสุดของคลินิก

"ไม่ต้องมาไล่ ไม่ไป"

"ขอเหตุผล"

"ก็ พอดีจะไปทำธุระ รอเด็กนั่นไปด้วย" เอ่ยพร้อมกับมองไปที่เด็กนั่น

"งั้น ช่วยบอกให้คนของนายกลับไปได้ไหมล่ะ คนไข้กลัวแล้วนะ" คณินเงยหน้ามองคนที่เขาเคยชอบแต่สุดท้ายก็ผิดหวัง ก่อนจะพยักหน้ารับ

"เมฆ เดย์ ไปรอฉันที่ร้านกาแฟไป"

"ครับ" เหมือนเสียงสวรรค์ ลูกน้องคนสนิทรับคำก่อนจะหายตัวไปภายในพริบตา

"โอเคนะ"

"โอเคแล้วก็ได้" ถ้าไม่ติดว่าวันนี้คนไข้เยอะ แสนรักคงบอกให้แสงดาวหยุดงานแล้วแหละ

แสนรักส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

"เลิกงานแล้วค่ะ" แสงดาวเดินมาหาคนที่นั่งทำหน้ามู่ทู่อยู่บนเก้าอี้ ดีนะ ที่ทำงานแค่ไม่กี่ชั่วโมง

"ไปสิ" เอ่ยเสียงสะบัด ก่อนจะลุกขึ้นและเดินนำหญิงสาวไป

"มาที่นี่ทำไมเหรอคะ" แสงดาวเอ่ยถามขึ้นทันที่ทีเขาพาเธอมาถึงที่นี่

สนามยิงปืน

"เอาไป"

"เอ่อ" มองวัตถุสีดำในมือที่เขาส่งมา ก่อนจะยื่นมือไปรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เขาใส่อุปกรณ์อื่นๆ ให้เธอ ก่อนจะบอกรายละเอียดและวิธีการยิง

"มือสั่นแบบนั้นจะยิงโดนเป้าได้ยังไง"

"ฉันไม่เคย"

"คนเรามีครั้งแรกเสมอแหละน่า" คนที่ยืนซ้อนด้านหลังกระซิบข้างหูเสียงพร่าทำเอาเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

"มองด้านหน้า ทำจิตให้สงบ เล็งที่เป้า ถ้าอยากยิงให้มันโดน เธอต้องนึกถึงหน้าคนที่เกลียด"

คำบอกของเขาดึงสติของเธอมากขึ้น ก่อนจะทำตามคำแนะนำ

แม้เป้าจะพลาดบ้างไม่พลาดบ้าง แต่ก็ถือว่าทำได้ดีในครั้งแรก

"ดี" คำสั้นๆ ที่เปล่งออกมาทำแสงดาวยิ้มออก "ว่าแต่"

"คะ?"

"เธอนึกถึงหน้าใคร" คนตรงหน้าไม่ตอบ คงยังงงกับคำถามอยู่ "คนที่เกลียด น่ะ"

"อ๋อ" รับคำเสียงดังก่อนจะยกยิ้มนิดๆ "คุณไงคะ"

เอ่ยจบก็วิ่งแจ้นไปยังโต๊ะที่มีผู้ชายอีกสองคนยืนอยู่

"แสงดาว" คนที่ได้ยินคำตอบก็ควันออกหู เขารึ อุตส่าห์พาเธอมาหัดยิงปืนเผื่อวันใดที่จำเป็น เธอจะได้ใช้มัน

แล้วดูสิ บอกว่าให้มองเป้าคนที่เกลียด พอถามว่าเป็นใคร ยังตอบว่าเป็นเขาอีก นัยเด็กนี่ น่าตีโว้ย

"กลับ" บอกเสียงนิ่ง พร้อมด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียดเดินออกไปจนคนที่เหลือมองตามตาปริบๆ

"นายเขาไปกินรังแตนมาจากไหนกันพี่เมฆ" เดย์เอ่ยถามด้วยความงงกับอารมณ์เจ้านาย ส่วนเมฆก็เหล่มองหญิงสาวเพียงคนเดียวก่อนจะยิ้มน้อยๆ

เธอคนเดิมคงค่อยๆ หายไป พร้อมกับคนใหม่ที่กำลังทำให้นายของเขาอารมณ์แปรปรวน

แสงดาวชงกาแฟขึ้นมาให้ชายหนุ่มที่ห้องทำงาน เขาปรายตามามองนิดๆ ก่อนจะสนใจเอกสารต่อ

โกรธเธอรึเปล่านะ

"คุณคินคะ"

"มีอะไร" ปากก็ถาม หน้าก็ก้ม มือก็เขียนอะไรไม่รู้ยุกยิก

"คุณคินจะรับอาหารเย็นเลยไหมคะ"

"ไม่ ออกไปได้แล้ว จะทำงาน"

หญิงสาวกระพริบตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรู้ว่า คนที่ทำให้เขาอารมณ์เสียคือเธอเอง เธอเลยไม่ทำตามคำสั่งเขา

"บอกให้ออกไปไง" อีกคนสะดุ้งสุดตัวเพราะไม่คิดว่าเขาจะตวาดออกมา

"คุณคิน ไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่าคะ"

"ฉันจะไม่พอใจอะไรเธอล่ะ" เอ่ยจบก็ทำงานต่อ "ฉันเป็นคนที่เธอเกลียดนี่"

นั่นไงว่าแล้ว เขาโกรธเรื่องนี้นี่เอง เพราะอาการของเขาที่ดูเหวี่ยงวีนมันเกิดขึ้นหลังจากตอนฝึกยิงปืน

"ฉันไม่ได้เกลียดคุณคินนะคะ"

"ก็เธอ บอก..ช่างเถอะ" คนฟอร์มเยอะเงียบลง และทำทีสนใจงานต่อ

"ฉันแค่ล้อเล่นค่ะ"

"เธอเนี่ยนะ" เงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะพบว่าคนที่เขากำลังโกรธให้นักหนานั่น ยืนยิ้มหวานส่งให้

ยิ้ม ยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ฉันคงเล่นผิดเวลา"

"มีอารมณ์ขันกับเขาด้วยเหรอ" ถามก่อนจะไม่สนใจเธออีกครั้ง

"ฉันไม่ได้มองเป้ายิงเป็นหน้าใครหรอกค่ะ เพราะต่อให้ฉันเกลียดยังไง ฉันก็คงยิงใครไม่ลง"

"จะบอกอะไรให้นะแสงดาว การที่ไว้ชีวิตเหยื่อ ไม่ได้หมายความว่าเหยื่อจะไว้ชีวิตเธอเหมือนนิทานปรำปรานั่นหรอกนะ"

เธอค่อยๆ คิดตามที่เขาพูด ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"แต่ฉันเชื่อค่ะ ฉันเชื่อว่าการให้อภัยย่อมดีกว่า"

"บางทีเธอก็เรียนรู้โลกน้อยเกินไป"

"สรุปคือ ฉันไม่ได้มองเป้ายิงเป็นหน้าคุณคินนะคะ ลงไปทานข้าวด้วยนะคะ ป้านีเตรียมรอแล้วค่ะ" เอ่ยจบก็พาร่างอันบอบบางออกไป

คณินเงยหน้าหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร ก่อนจะอมยิ้มนิดๆ

รู้สึกว่าเด็กน้อยของเขา จะเริ่มมีพัฒนาการแล้วนะเนี่ย เด็กน้อยของเขา? เหรอ คิดบ้าไรวะไอ้คิน ใครได้ยินขำตายเลย

โดยที่เขาก็ไม่รู้ตัวเองเลยว่า ตัวของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเช่นกัน

"สรุปว่า มันอยู่กับลูกชายของคุณไกรวัน นักการเมืองใหญ่" จีราเอ่ยบอกเสี่ยเรืองชัยที่มาหานางถึงบ้าน

"ใช่ คุณจะทำยังไง"

"ติดปีกได้ดี แต่ยังบินไม่สูง ฉันรู้มาว่า ลูกชายคุณไกรวัน ไม่ค่อยถูกกับพ่อนัก" จีราเอ่ยอย่างรู้สึกมีส่วนที่เหนือกว่า

"ผมต้องได้ตัวเธอโดยเร็ว ไม่อย่างนั้น คุณคงรู้ชะตาตัวเองนะคุณจีรา"

"รู้แล้วน่า ฉันจะรีบทำให้มันกลับมา"

"สามีคุณล่ะ ผมมาหลายครั้ง ยังไม่เคยเจอเลย" บุคคลที่ดูมีอำนาจเอ่ยถามเสียงนิ่ง "ยังไม่รู้เรื่องสินะ"

"เสี่ยไม่ต้องสนใจเขาหรอกค่ะ สนใจแค่ข้อตกลงของเราพอ"

"อย่านานนักนะคุณจีรา เผื่อหนูดาวมีร่องรอยลึกไป ผมก็ไม่ค่อยอยากรับ"

"ฉันรู้จักนิสัยเด็กนั่นดี ถ้าจะมีผัว มันก็คงมีแค่คนเดียว เสี่ยคงไม่ว่า"

"ถ้าเวลาไม่นานเกินไป ผมก็ไม่ว่า"

"ดีค่ะ แล้วก็ไม่ต้องมาที่บ้านฉันบ่อยๆ ฉันไม่อยากให้กฤษรู้"

"ผัวเด็กของคุณ ดูไม่ซื่อเลยนะ"

นางจีราตวัดตามอง นางรู้ แต่เกลียดการที่คนอื่นมาทำว่ารู้ดีกว่านาง หรือย้ำอะไรให้นางฟัง

"ไม่ต้องห่วงนะคะเสี่ย" จีราแสยะยิ้ม "ต่อให้มันพร้อมจะเอาหอกแทงข้างหลังฉัน ฉันก็ยอมตายตรงนั้น มากกว่าจะขอความช่วยเหลือคนอื่น"

นางเชิดหน้าขึ้นอย่างทนง บทสนทนาที่รู้กันแค่สองคนทำเอาเสี่ยเรืองชัยกระตุกมุมปากทันที

"หยิ่งให้เสมอต้นเสมอปลายนะครับ เรารู้ทันกันเหมือนพวก ไก่เห็นตีนงู งูเห็น นม! ไก่" พูดพร้อมวาดสายตาจาบจ้วงมองส่วนที่เอ่ยขึ้น

"ชิ" นางจีราหันหนีไปอีกทาง ไอ้แก่นี่คิดอยากได้ลูกเลี้ยงของนางยังไม่พอ ยังคิดจะเคลมนางอีกด้วย

เพราะนางที่แม้จะดูสูงวัย แต่ความสวยกลับกระจายตรงกันข้ามอายุจนเด็กหนุ่มคนแก่มองตามตาค้างเชียวล่ะ แม้หุ่นจะเริ่มอวบเกิน

"ผมคงต้องลากลับ"

"ค่ะ" ยกมือไหว้แบบขอไปที ถ้าไม่ใช่เพราะความจำเป็น นางไม่มีทางไปยุ่งกับคนแบบนี้แน่ๆ

"พี่จี"

"กฤษ" คนมีชนักตกใจที่สามีเด็กโผล่มาพอดี

"คนเมื่อกี้ ใคร"

"พวกเศรษฐีนักการเมือง หาเสียงล่วงหน้า"

"ชื่อ"

"เอ๊ะ"

"ผมถามว่าชื่ออะไร"

"เรืองชัย เสี่ยเรืองชัย" จักรกฤษยืนทวนชื่อ ก่อนจะนึกออกและมองหน้าผู้เป็นภรรยา

"นายหน้าปล่อยเงินกู้"

"ทำไม"

"พี่อย่าบอกนะว่า เป็นหนี้มัน"

"เปล่า หรือถึงฉันจะเป็น ฉันก็หาวิธีใช้หนี้ได้ แกไม่ต้องห่วงหรอก"

"ผมห่วงจีต่างหาก พวกหนี้นอกระบบมันน่ากลัว"

"ฉันจัดการได้"

"ไม่โมโหนะครับ ดูสิ ผมมีของกินมาฝากด้วย" อีกคนเอาอกเอาใจเมียแก่ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะหยิบมาเป็นประเด็น ไม่ใช่เรื่องที่ต้องหัวเสีย

เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาอกเอาใจเช่นเดิมก็หายห่วง ใช่ นางเป็นหนี้

หนี้ที่ทั้งชีวิตนี้ไม่รู้จะหามาชดใช้ได้หรือเปล่า นั่นคือเหตุผล ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ถ้ามันจะทำให้หนี้ก้อนโตนั่นหมดลง นางก็จะทำ

จีราคิดอย่างมาดหมาย ยิ่งคิด เล็บที่ไว้จนยาวก็ยิ่งจิกเข้าเนื้อตัวเองมากขึ้น

กว่านางพาตัวเองขึ้นมาจนถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด แล้วเรื่องอะไรกัน ที่จะต้องให้นางยอมแพ้ต่อสิ่งที่นางพยายามหนีจากมันมา

ท่าทีของจีราที่ดูน่ากลัวทำเอาจักร กฤษแอบวิตก ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่ดูร้าย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ร้ายธรรมดา นางดูเหมือนคนที่ร้ายและพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

หรือเขากำลังประเมินเมียแก่คนนี้ต่ำไปกันนะ จีราเมียที่เขาอยู่กินด้วยมาหลายปี แท้จริงแล้วยังมีอะไรที่เขาไม่รู้ด้วยงั้นเหรอ

--------//-------

สวัสดีสงกรานต์ ขอทุกท่านมีความสุขถ้วนหน้านะคะ

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว