ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2561 11:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25
แบบอักษร

หลังจากออกมาจากภัตตาคาร

รินได้ขึ้นนั่งบนรถ โดยที่ติณเปิดประตูให้ ติณเข้าไปนั่งด้านหน้าคนขับทันที

รถขับออกไปโดยที่รินยังคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา รถออกตัวมาได้สักพักรินเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศของติณที่เปลี่ยนไป เขาไม่ยิ้ม ไม่เล่น ไม่หัวเราะเหมือนเคย

รินมองหน้าติณในกระจกมองหลัง และเริ่มแปลกใจ แต่ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเป็นเดือน รินไม่เคยเอ่ยปากสนทนาก่อนเลย และครั้งนี้ติณก็ไม่ยอมเอ่ยปากใดๆ

จนอดรนทนไม่ไหว รินเอ่ยออกมาเบาๆ

"นาย"

"ครับ"

ติณตอบรับเสียงเรียบๆ

รินเริ่มแปลกใจเพราะเขาไม่เคยทำเสียงแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง

"เตรียมเอกสารเซ็นสัญญากับบริษัทคุณมีชัยให้ฉันพรุ่งนี้ด้วย"

รินพยายามหาเรื่องพูดคุย ซึ่งเธอคุยไม่เก่ง และเรื่องเดียวที่เธอพูดได้ก็คือเรื่องงานเท่านั้น

"ครับ"

ติณยังตอบสั้นๆด้วยน้ำเสียงเย็นชา

รินยิ่งร้อนรน แต่จะให้เธอถามตรงๆเธอก็ไม่รู้จะถามอะไร เพราะมันไม่ใช่นิสัยของเธอ และอีกอย่างถ้าเธอถามไปติณอาจจะสงสัยก็ได้ เธอจึงเลือกที่จะเงียบไว้ แต่ภายในใจของเธอไม่เงียบเลยเพราะมันกำลังร้อนรนจากความเย็นชาของติณ

ทั้งคู่ต่างเงียบจนไปถึงคฤหาสน์ของริน

ติณเปิดประตูให้ริน และนำรถไปจอดที่โรงรถ เขากลับมายังเห็นรินนั่งที่โซฟา เหมือนรอคอยอะไรสักอย่างติณไม่เอ่ยอะไร

และติณเดินเข้าห้องทันที

รินมองตามหลังติณ เธอเองใจร้อนรนกว่าเดิมเป็นสิบเท่า

'เขาไม่ถามว่าพรุ่งนี้ทานอะไร และเขาก็ไม่ได้บอกฝันดีเหมือนทุกวัน'

รินเริ่มคิดเพราะว่าติณแปลกไปมากวันนี้เธอไม่รู้จะทำยังไงกับเหตุการณ์แบบนี้ ที่ผ่านมาจะงานใหญ่แค่ไหน บุคคลระดับไหนเธอสามารถคุมสถานการณ์ได้หมด แต่วันนี้เธอจนใจจริงๆ เธอเดินขึ้นบันไดเพื่อกลับห้อง แต่พอก้าวไปเพียงคั้นที่ 2 เท่านั้น เธอกลับหันหลังกลับมาทันที


และตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าห้องของติณ มา 5 นาทีแล้ว เธอยกมือขึ้นหลายครั้งเพื่อที่จะเคาะประตู แต่เธอไม่มีความกล้าใดๆ

ในขณะที่กำลังยกมือขึ้นเคาะประตูอีกครั้งนั้น ประตูก็ได้เปิดขึ้นมา โดยมีติณยืนอยู่ตรงหน้าของรินพอดี

ทั้งคู่ต่างสบตากัน และไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของทั้งคู่

ต่างคนต่างไม่พูดอะไร แต่สายตาที่ส่งออกมามีความรู้สึกหลากหลายปนอยู่

ในขณะที่ติณได้สติและกำลังหันหลังกลับเข้าห้อง

ริณฝนใช้มือดึงชายเสื้อของติณไว้ ติณรู้สึกเหมือนมีรถสิบล้อดึงเสื้อของเขาไว้มันทำให้เขาชะงักทันที

"ติณ"

นี้เป็นครั้งแรกที่เจ้านายสาวของเขาเอ่ยชื่อของติณแทนคำว่านาย

ติณจากที่น้อยใจและงอนมาตลอดเหมือนความรู้สึกนั้นหายไป เปรียบเสมือนไม่เคยงอนหรือน้อยใจรินมาก่อน ความรู้สึกหัวใจที่ห่อเหี่ยวตอนนี้มันพองลมเป็นบอลลูนทันที

ติณหันมาและไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหันไปและสวมกอดเจ้านายสาวทันที

รินตกใจแต่ไม่ได้ผลักไสติณใดๆแต่กลับปล่อยให้ติณกอดแบบนั้นไปเป็นนาที

ติณซบหน้าลงที่ข้างหูของริน

และตัวรินเองก็ซบลงที่หน้าอกของติณโดยที่ 2 มือของรินยังกำชายเสื้อทั้ง 2 ข้างของติณไว้

ทั้งคู่อยู่ท่านั้นอยู่นาน รินจึงผละออกจากอกของติณ โดยตอนนี้หน้าของเธอแดงไปจนถึงใบหู

และเธอรีบวิ่งขึ้นชั้น 2 ทันที แต่ในขณะนั้นติณเรียกรินไว้

"เดี๋ยวครับ"

รินที่ขึ้นบันไดได้เพียงแค่ครึ่งทางชะงักแต่ไม่ได้หันกลับมา

"พรุ่งนี้ทานข้าวต้มกันนะครับ"

"อืม"

"และก็ ฝันดีนะครับ เจ้านายของติณ"

เธอก้มหน้ายิ้มและรีบวิ่งขึ้นชั้นบนทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว