บางทีการไม่รักใคร เราอาจจะเจ็บปวดน้อยที่สุด :)

FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ

ชื่อตอน : FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ

คำค้น : คิง เบบี้ ปฐมบท คิมคยอง รักวัยรุ่น อีโรติก เมียหมอ พบเจอ ปะทะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2564 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FXXK BIXXH 'เมียหมอ' :: EPISODE 02 BATTER การปะทะ
แบบอักษร

 

 

"ไอ้นาฬิกาบ้า!!" 

เช้านี้เป็นอะไรที่กวนใจจนฉันอยากจะกรีดร้องให้กระจกมันเเตก กะเเล้วเชียวว่ามันจะต้องออกมาเป็นเเบบนี้ เเม่เลี้ยงจอมโหดนั่นจะต้องเเอบมาตั้งนาฬิกาปลุกในห้องฉันเเน่ 

นี่มันจะมากเกินไปเเล้วนะ! 

"ย้ากกกก!!!" 

ปึ้ง!!! 

ฉันโหวกเหวกโวยวายเสียงดังอยู่คนเดียวในห้องก่อนจะหยิบนาฬิกาปลุกบ้านั่นเขวี้ยงใส่กำเเพงจนมันเลิกเสียงดังสักที ทำไมต้องมาปลุกตอนที่ฉันกำลังนอนฝันดีด้วยล่ะเนี่ย 

ขัดจังหวะซะจริง! 

"เกิดอะไรขึ้นคะคุณหนู"ป้านิ่มที่เดินเข้ามาถึงก่อนป้าน้อม ทั้งสองคนมีท่าทีที่ตกใจไม่น้อยตอนเห็นฉันในสภาพตื่นน้อยหมาดๆ 

ฉันไม่ใช่ผีซะหน่อยตกใจอะไรกันเล่า! 

"ใครเป็นคนเอานาฬิกาบ้านี่มาไว้ในห้องหนูคะป้า เอามันออกไปที" 

"โอเคค่ะ" ป้าน้อมเป็นคนเดินมาเก็บซอกมันออกไป ฉันเลยล้มตัวนอนเอาผ้าห่มปิดหน้าตัวเองตามเดิม 

"ตื่นไปเรียน เลิกขี้เซาเเล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำสักที" 

ในที่สุดเสียงเเม่มดในยามเช้าก็ดังขึ้น เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่กล้าขัดใจที่หนึ่งเลยจะบอกให้ ให้ตายเหอะนี่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กับคนประเภทนี้จริงๆใช่ไหมเนี่ย 

อยากจะบ้าตาย! 

"เบบี้" 

"เรื่องยุ่งกับฉันสักที ..ออกไปได้เเล้ว" 

"ถ้าเราไม่เรียนปีนี้จะจบไหม อย่าทำให้พ่อเธอลำบากใจไปมากกว่านี้ ลุกขึ้นมา" 

ฉันกำหมัดเเน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูนโปนขึ้นมาเล็กๆ เเม่จากไปไม่กี่เดือนพ่อก็พาผู้หญิงคนนี้เข้ามา สั่งนู่น สั่งนี่ราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตฉัน 

เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน.. 

"ฉันบอกให้ออกไปไง! ออกไป!"ฉันตวาดลั่นหมอนข้างหรือตุ๊กตาหมีที่อยู่หัวเตียงมีเท่าไหร่ฉันปาออกไปกระจัดกระจายไม่ยั้ง ก่อนที่เสียงปิดประตูจะดังขึ้น ทุกอย่างในห้องกลับมาเงียบเหมือนเดิม เเต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ล้มตัวนอนเสียงผู้ชายสักคนก็ดังขึ้นซะก่อน 

"ร้ายกาจเเบบนี้จะได้ขึ้นมหา'ลัยเหมือนคนอื่นเขาหรือเปล่า.." 

"ฉันบอกให้.. นะ นาย!" ฉันเบิกตาโพลงมองผู้ชายสูงราวร้อยเเปดสิบเซนกว่าๆได้กำลังเดินเข้ามาในห้องฉันหน้าตาเฉย นั่นมันผู้ชายเมื่อคืนที่จูบปากฉันเเถมยังมามั่นหน้าใส่อีกไม่ใช่หรือไง 

"ไอ้โรคจิต!!!" 

"ตื่นเเล้วรีบไปอาบน้ำซะ"เขาพูดขึ้น 

"นายเป็นใครมาสั่งฉัน" 

"ฉันเเก่กว่าเธอ เรียกสรรพนามฉันให้มันถูกๆหน่อย" 

"เรื่องอะไร นายทำตัวไม่น่าเคารพเลยสักนิด ออกไปจากห้องฉันได้เเล้ว"ฉันบอกก่อนจะจ้องสายตาเขานิ่ง เขาเองก็มองมาที่ฉันไม่ต่างกัน สายตาที่คาดเดาได้ยากเเต่ผู้หญิงคนไหนที่ได้เห็นคงละลายกันเป็นเเถว 

ยกเว้นฉันไว้คนนึงก็เเล้วกัน 

"เด็กดื้อเเบบเธอคุณอาถึงเหนื่อยใจ ได้ยินชื่อเสียงมาเนิ่นนาน ไม่คิดว่าตัวจริงจะเเสบเอาการขนาดนี้" 

"เลิกพูดมากเเล้วออกไปซะ!"ฉันตวาดเเหวขึ้น ไม่อยากจะเชื่อว่าโลกมันจะกลมขนาดส่งผู้ชายโรคจิตเเบบเขามาสั่งฉันเเบบนี้ เเถมยังรู้จักเมียใหม่พ่อด้วยหรือไง เป็นอะไรกันญาติห่างๆงั้นเหรอ เหอะ! 

"เเม่เธอขอให้ฉันมาช่วยดูเธอหน่อย อายุเท่าไหร่ถึงยังไม่จบมอปลาย ฮึ" 

"จะเรียนไปเพื่ออะไร ..ในเมื่อเเรงบันดาลใจของฉันไม่อยู่เเล้ว"ฉันพูดปลายเสียงเเผ่วเบา รู้สึกเจ็บเเปลบๆขึ้นมาที่อกกระทันหันซะงั้น 

"ว่าไงนะ" 

"เรื่องของฉัน นายไม่ต้องมายุ่ง! เเล้วเธอก็ไม่ใช่เเม่ฉัน ได้ยินมั๊ย!!" 

ตอนที่เเม่เสียเป็นวันที่ฉันกำลังจะสอบปลายภาคพอดี มันทำให้ฉันเสียสติไม่น้อยเพราะเราเเทบจะไม่ได้ร่ำลากันเลย ถึงเเม้เเม่จะป่วยหนักมาหลายเดือนก็ตาม 

อย่างที่รู้ว่าครั้งสุดท้ายมันมักไม่มีสัญญาณเตือน.. 

ฉันพยายามอยู่หลายครั้งที่จะลุกขึ้นใหม่ เเต่พ่อก็ตอบเเทนฉันด้วยการพาเมียใหม่เข้ามา ถ้าชีวิตมันไม่ดีอยู่เเล้ว ก็เเค่ประชดจนมันพังไปข้างก็เเค่นั้นเอง 

"ไปอาบน้ำซะ ฉันรอตรงนี้" 

"ฉันบอกให้ออกไป พูดไม่รู้เรื่องหรือไง" 

ฉันนิ่งชะงักไปพักนึงตอนที่เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาเป็นใครกันถึงมาทำเเบบนี้กับฉัน ชื่อของเขาฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ! 

"นี่.. ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากพอจะมาพูดคุยกับเด็กที่ไม่รู้จักโตเเบบเธอ"เขาพูดพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เเต่ฉันไม่หลบหนีกลับยืดอกมองเขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจกลับไป 

"ผู้ชายอย่างนายโตเเค่ไหนถึงมาสั่งฉัน คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน.."ฉันพูดกรอดไรฟัน รู้สึกเหมือนเลือดมันขึ้นหน้าจนจะปรี๊ดเเตกเต็มที 

"ฉันล่ะเกลียดเด็กเเบบเธอชะมัด.." 

"งั้นก็ไสหัวไปซะสิ"ฉันบอกเเล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

"ฉันจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย.." 

"โอกาสบ้าอะไร!" 

"จะอาบน้ำเอง ..หรือจะให้ฉันอาบให้" 

สุดท้ายเเล้วฉันก็ต้องนั่งรถไปโรงเรียนกับผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักเเม้เเต่ชื่อด้วยซ้ำ ด้วยเหตุผลที่ว่าเขามาทำตามคำขอของเมียใหม่พ่อเท่านั้น ไม่พอตานี่ยังหน้าตาหื่นเเล้วก็ดูไว้ใจไม่ได้อีกต่างหาก 

"เลิกเรียนกี่โมง"เขาถาม เเต่ฉันเงียบไม่ตอบ ถ้าบอกเวลาเลิกมีหวังเขาก็มารับอีกสิ เรื่องอะไรจะบอกเจอกันเเค่นี้ฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนจะอ้วกเต็มที 

"เเล้วกระโปรงนี่จะใส่สั้นไปไหนวะ"เขาถามต่อ 

"หึ.." 

"ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง" 

"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน" นี่คงเป็นคำพูดประจำปีของฉันเลยก็ว่าได้ เมื่อไหร่คนนอกพวกนี้จะเลิกยุ่มหย่ามชีวิตฉันสักที 

"ให้ตายเหอะว่ะ! เธอไม่มีมารยาทกับผู้ใหญ่เลยหรือไง"เขาตวาดลั่นอย่างเหลืออด นั่นเเหละคือสิ่งที่ฉันต้องการให้เขาเป็น 

"เธอให้นายเท่าไหร่ จ้างมาเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้นายได้มากกว่า" 

"ว่าไงนะ" 

"ฉันให้เงินนายมากกว่าเธอสองเท่า เเล้วเลิกยุ่งกับฉันซะ" ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเขาคือลูกเต้าเหล่าใครเเละไปรู้จักกับเธอได้ยังไง เเล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย เขาไม่ได้มีความสำคัญในชีวิตฉันเลยเเม้เเต่นิดเดียว 

ไม่มีเลย.. 

"สาวน้อย.. ฉันไม่ต้องการเงิน ที่ฉันมาเพราะพ่อเเละเเม่เธอขอร้อง เลิกทำตัวไร้มารยาทเเล้วก็ลงไปเรียนได้เเล้ว"เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเเหบพล่าก่อนจะโถมตัวเข้ามาล็อคตัวฉันเอาไว้ ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นเป่ารดฉันเป็นระยะ 

ยอมรับว่าเขาหน้าตาดี ถ้าอย่างอื่นดีไปด้วยมันก็คงจะสมบูรณ์เเบบมากกว่า ก็คือการที่เขาไม่ควรยุ่งเรื่องของคนอื่นมากขนาดนี้ 

อยากตายไวหรือไง 

"ฉันบอกนายกี่รอบเเล้วว่าเธอไม่ใช่เเม่ฉัน หูหนวกหรือไงหา!!" 

"เธอรู้ไหมพวกที่กล้าปากดีกับฉันจะเจออะไร.." 

"อะไร!" 

ฉันตาโตสะดุ้งไม่น้อยที่จู่ๆเขาก็โน้มใบหน้าจรดริมฝีปากทาบทามลงมาที่ริมฝีปากฉันเรียบร้อย มันไม่ใช่เเค่ริมฝีปากเเตะกันเเต่เขากำลังร่วงล้ำริมฝีปากฉันอย่างป่าเถื่อน บดขยี้อย่างไม่ให้เกียรติ์กันเลยสักนิดเดียว 

ไอ้บ้านี่.. 

"ทำบ้าอะไรของนาย!!" 

เพี๊ยะ.ะ!!! 

ทันทีที่ฉันผลักเขาออกได้ ฝ่ามืออรหันต์ไม่วายฟาดไปที่หน้าเขากลับทันที บอกตามตรงว่าเกิดมายังไม่เคยได้ตบหน้าใครเเรงขนาดนี้มาก่อน 

ฉันเกลียดไอ้บ้าตรงหน้าฉันชะมัด! 

"เฮอะ.."เขาเเค่นหัวเราะออกมา มือเเตะที่ริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย นายนี่มันโรคจิตของจริงเหอะ! 

"ไปตายซะ.. อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"ฉันทิ้งท้ายไว้เเค่นั้นก่อนจะมองเขาด้วยหางตาที่ไม่พอใจเเล้วก้าวลงมาจากรถของเขาโดยที่ไม่หันไปมองอีกเลย 

บ้าจริง.. ฉันยังไม่รู้จักชื่อเขาเลยนี่ 

ผู้ชายพันธุ์นั้นใครอยากจะไปญาติดีด้วย การที่เขาทำกับฉันเเบบนี้เเสดงว่ารู้จักเบบี้น้อยไปซะเเล้ว ฮึ! 

"ฮัลโหลพ่อคะ พ่อส่งใครมาคะ! เขาจิตไม่ปรกตินะพ่อ พ่อทำอะไรเนี่ย!"ฉันร่ายยาวทันทีที่รับสายจากพ่อของตัวเอง 

( เขาจะทำให้ชีวิตเเกดีขึ้น เชื่อฟังเขาด้วยล่ะ ) 

"วะ ว่าไงนะคะ ผู้ชายเเบบเขางั้นเหรอจะทำให้ชีวิตหนูดีขึ้น! ..หนูกัดลิ้นตายยังได้ประโยชน์กว่า" 

( เลิกใส่อารมณ์เเล้วตั้งสติสักที.. ) 

"พ่อคะ.." 

( เเค่นี้พ่อมีประชุมต่อ ) 

"พ่อคะ! พ่อ.." ทำไมเช้านี้มีเเต่คนทำให้ฉันหัวเสียไปหมด ชีวิตของฉันจะไปฝากไว้กับไอ้บ้านั่นได้ยังไง เป็นใครมาจากไหนฉันก็ไม่รู้จัก นี่ฉันเบบี้ลูกสาวท่านประธานเอชพีกรุ๊ปเชียวนะ ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด 

ให้ตายเหอะ! 

"กรี๊ดดดดดดดด!!! ไอ้โรคจิต!!!!"ฉันกรีดร้องออกมาอย่าเหลืออด ฉันจะสติเเตกอยู่เเล้วนะ 

เขาต้องการอะไรจากฉันกันเเน่.. 

"เป็นบ้าอะไรมายืนตะโกนอยู่ได้" 

ฉันหันกลับไปมองตาขวางใส่เพื่อนตัวดีที่ไม่น่าจะเข้าขากับฉันได้เเต่กลับเข้ากันได้ดียิ่งกว่าปีกับขลุ่ยซะอีก อันที่จริงเขาอายุน้อยกว่าฉันปีนึงเเต่ก็นั่นเเหละความคิดเขาโตกว่าฉันเเบบก้าวกระโดดเยอะ อีกอย่างฉันไม่ชอบให้ใครมาเรียกพี่ด้วย 

ดูหน้าเเก่ยังไงก็ไม่รู้ -.- 

"ไอ้บ้ารามอยากโดนเตะกลับบ้านเกิดหรือไงหา!" หมอนี่เรื่องกวนประสาทขอให้บอกเถอะ ยั่วโมโหฉันเก่งเหลือเกิน! 

"ไปกินรังเเตนมาหรือไง น่ากลัวเป็นบ้าเลย" 

"ฉันอยากฆ่าคนมากกว่า.." 

อยากฆ่าไอ้โรคจิตที่ฉันไม่รู้ชื่อนั่นให้ตายซะจริง! เขาคิดว่าตัวเองหล่อมาจากไหนคิดจะจูบใครก็ทำได้อย่างงั้นเหรอไง 

"เห้ย พูดจาอะไรน่ากลัวขนาดนั้น ไปกินข้าวกันดีกว่าดูท่าทางเธอจะโมโหหิวมากกว่านะ" 

"นายว้อนท์บาทามากเลยงั้นสิ"ฉันว่าพลางยกเท้าจะเตะก้นเขาจริงๆเเต่เจ้าตัวผลักขาฉันลงก่อน 

ถ้าเขากล้าหยามกันมากขนาดนี้ฉันก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะปะทะกับเขาต่อไป เพราะทางเลือกในชีวิตของฉันคนนี้มันคงมีไม่มากนักหรอก 

ถ้าไม่หนีก็เเค่ปะทะ ..เเค่นั้นเอง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว