ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2561 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

หลังจากแยกย้ายกันนอน

ภายในห้องของริน เธอยังเอามือกุมหัวใจของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับยิ้มบางๆ

ถ้าติณได้เห็นรอยยิ้มนี้ ติณอาจจะนอนฝันดีทั้งปีก็ได้


ภายในห้องของติณ

โทรศัพท์ของติณดังขึ้น และเบอร์ที่โชว์ขึ้นคือเบอร์หัวหน้าของติณนั้นเอง

"ครับ หัวหน้า"

ติณรับโทรศัพท์ทันที

"2-3 วันนี้เกิดเรื่องขึ้นกับท่านประธานนายเป็นยังไงบ้าง"

หัวหน้าของติณถามขึ้น

"ยังพอรับมือได้ครับ"

"วันนี้ที่ฉันโทรมาเพื่อมีเรื่องบอกนาย เรื่องของอดัม"

แค่ได้ฟังว่าเป็นเรื่องของอดัม ติณกำมือจนเส้นเลือดปูด

"ครับ"

ตินเอ่ยเสียงเรียบ

"เราได้ข่าวมาว่างานที่คุณรินกำลังจะลงทุนทำธุรกิจมีส่วนเกี่ยวข้องกับอดัมเพราะว่าโครงการนี้อดัมก็เล็งไว้ นักฆ่าที่ส่งมาอาจเป็นของอดัม นายต้องดูแลท่านประธานให้ดี เพราะงานนี้ไม่ง่ายเลยนายยังไหวใช่ไหม"

"แรกที่ผมรับงานนี้เพราะว่าอยากจะได้ข่าวของอดัมอยู่แล้ว พอรู้ว่าเกี่ยวข้องกับท่านประธานด้วย ผมยิ่งปล่อยมันไปไม่ได้"

ตินกล่าวเสียงเย็น

"งั้นก็ดีฉันจะคอยส่งจ่าวให้นายเรื่อยๆ ถ้านายต้องการกำลังเสริมโทรมาได้ตลอดเวลา"

"ครับ"

จากนั้นติณและหัวหน้าพูดคุยกันอีกเล็กน้อยก่อนวางสายไป

"อดัมไม่แกตายฉันก็ตาย เราคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้"

ติณกำมัดแน่น

จากนั้นติณก็คอยเดินสำรวจรอบบ้านติณเดินมาถึงทางฝั่งระเบียงห้องของริน เขาแหงนหน้าขึ้นข้างบน เพราะเขาถือคติ ไม่เห็นหน้าเห็นระเบียงบ้าน เอ้ยย หลังคาบ้านก็ยังดี แต่ติณคงทำบุญมาเยอะเมื่อแหงนหน้าขึ้นกับพบเจ้านายสาวสวยที่กำลังคิดถึงพอดี

เธอกำลังเอามือกอดอกไว้เหม่อมองออกไป

'ไม่รู้คิดอะไรอยู่ คิดถึงเราหรือเปล่านะ หุหุ'

ติณคิดเข้าข้างตัวเองเสร็จสรรพ


และติณก็เดาถูกเพราะตอนนี้เจ้านายสาวของติณนอนไม่หลับเพราะคิดเรื่องของติณ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ มันทั้งหอมหวานและหวาดกลัว หอมหวานคือทุกอย่างที่ใกล้ติณเธอรู้สึกอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย และหวาดกลัวที่เขาจะเป็นอีกคนที่หักหลังเธอ

ในขณะที่กำลังวุ่นวายใจอยู่นั้น รู้สึกมีคนมองเธออยู่ เธอก้มลงมาก็มองเห็นติณพอดี จนเธอคิดว่าเธอคิดเรื่องเขามากจนตาฝาด แต่ทำไมเหมือนจริงขนาดนั้น

ติณโบกมือพร้อมรอยยิ้มให้เจ้านายสาว เธอจึงรู้ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน

มันเริ่มให้เธอคิดอีกครั้ง ว่าทุกครั้งที่คิดถึงเขาหรือต้องการเขา เธอจะเห็นเขาอยู่ตลอดเวลา


ติณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วชูให้เจ้านายสาวดู เธอเข้าใจทันทีว่าติณจะโทรหาเธอ เพราะว่าถ้าตะโกนคนแถวนี้คงได้แจ้งตำรวจแน่นอน

เธอเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์พร้อมเดินออกมา ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเดินออกมา ในเมื่อนั่งคุยอยู่ภายในห้องก็ได้

"ตืดดด"

"อืม"

แค่เพียงเสียงสัญญาณดังนิดเดียวรินรับสายทันที

"ทำไมยังไม่นอนครับท่านประธาน"

"แล้วนายละโทรมาทำไมดึกๆ"

"อ่า"

เขาจะบอกได้ไงว่าเขาอยากคุยกับเธอ

"คือว่า ผมโทรมารายงานความเรียบร้อยครับ"

"อืม"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ วันนี้ท่านประธานนอนแบบสบายใจได้"

"อืม"

ติณพยายามหาเรื่องคุยให้ได้มาที่สุดเพราะเขารู้ว่าเจ้านายสาวคงพูดได้แค่"อืม"

"แล้วพรุ่งนี้ท่านประธานอยากทานอะไรเป็นอาหารเช้าครับ"

หญิงสาวเงียบไปสักพักจนติณคิดว่าเธอวางสายไปถ้าไม่ใช่วายังมองเห็นเธอถือโทรศัพท์แนบหูคงคิดว่าเธอวางไปแล้ว

"ข้าวต้ม"

เธอตอบสั้นๆ เพราะเธอไม่ได้สัมผัสอาหารเช้านานแล้ว ข้าวต้มเป็นเมนูโปรดตอนเช้าของเธอ ตอนที่แม่ของเธอยังอยู่อาหารที่วางตรงหน้าโต๊ะทุกเช้าจะเป็นข้าวต้มฝีมือของแม่เธอ และตอนนี้เธออยากลองกินมันดูอีกสักครั้ง

"เอาข้าวต้มอะไรครับ กุ้ง หมู ปลาหมึก"

ติณยังพยายามจะยืดเวลาในการคุย

"หมู"

รินตอบมาสั้นๆ

"ครับ"

"งั้นข้าวต้มหมูนะครับ"

"อืม"

"แค่นี้นะฉันจะนอนแล้ว"

"ครับ"

"อืม"

ขณะรินกำลังวางสาย

"เดี๋ยวก่อนครับท่านประธาน"

ติณเรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรนกลัวเธอวาง

"มีอะไร"

"ฝันดีนะครับ"

เสียงของรินเงียบไปสักพักและตอบเบาๆ

"อืม"

และรีบเดินเข้าห้องทันที



image

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว