ขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนค่า >/\<

ll RHAM ll - Episode 9 - ข้อแลกเปลี่ยน [ 100 % ] อัพครบ

ชื่อตอน : ll RHAM ll - Episode 9 - ข้อแลกเปลี่ยน [ 100 % ] อัพครบ

คำค้น : heartless doctor หมอดุ หมอมึน ตัวเล็ก คุณราม รามสูร คุณรามตัวเล็ก หมอราม เล็ก อสูร อาสูร แสนซน เซ็ตหมอ แมวน้ำ mawnum

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12k

ความคิดเห็น : 90

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2561 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll RHAM ll - Episode 9 - ข้อแลกเปลี่ยน [ 100 % ] อัพครบ
แบบอักษร

เปิดพรีออเดอร์ >> **พรุ่งนี้<<** เวลา 11.00 น. นะคะ 

พรีเมี่ยม 50 เล่มแรกเท่านั้นเด้อ 

---------------------------------​

#หมอมึน

RHAMMASULE'S TALK

ตัวเล็กเป็นก้อนนุ่มนิ่มที่ไม่ว่าจะจับตรงไหนก็นุ่มนิ่ม อย่างที่ผมจับมือเธอไว้แบบตอนนี้...

อย่างที่ทุกคนรู้ผมชอบเด็กคนนี้ตั้งแต่แจอกันครั้งแรกนั่นและ ตอนนั้นอาภาคพาเธอมาเยี่ยมป๊ากับม๊าผม รู้สึกยัยนั่นยังอายุเพียง 3 ขวบเองมั้ง

ภาพแรกที่ผมเห็นคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวจัด ดวงตากลมโต ขนตายาวเป็นแพเรียงตัวสวยอยู่เหนือดวงตาวาวระยิบระยับ จมูกเล็กโด่งรั้นแสดงถึงความเอาแต่ใจ ริมฝีปากเล็กๆ สีแดงระเรื่อ ดูจิ้มลิ้มและ...น่าฟัดให้หนำใจ

เพียงแค่เห็นก็เริ่มชอบ ยิ่งได้พูดคุยเลยยิ่งชอบ เด็กที่ทั้งน่ารัก ทั้งเอาแต่ใจ แถมยังแก่แดดแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ หลังจากนั้นเลยแอบตามไปดูที่โรงเรียนอนุบาลบ่อยๆ ช่วงปิดเทอมยัยนี่ก็ระเห็ดมาอยู่บ้านผมเป็นการชั่วคราว เลยแอบกอดบ้าง แอบหอมบ้างอย่างไม่รู้เบื่อ มีบ้างที่แอบดูตอนพี่นิ่มอาบน้ำให้เด็กนั่น บางทีก็ทำตัวเนียนเข้าไปขออาบให้ซะเลย

พวกคุณคิดว่าผมหื่นแต่เด็ก? ก็ใช่แหละ หึๆ

หลังจากหนูมอมแมมของผมเรียนจบ ป.6 เธอก็หายไป หายไปไกลแสนไหล เพราะอาภาคส่งเธอไปเรียนที่อังกฤษ ช่วงแรกๆ ผมก็กลายเป็นคนขี้โวยวายแถมยังฃอบพาลใส่คนอื่นไปทั่ว แต่พอเริ่มชินก็เป็นอย่างที่เห็น ผมกลายเป็นคนพูดน้อย เคร่งขรึม และใช้ความคิดเยอะพอสมควร

คิด...ว่าจะทำยังไงให้ตามหาตัวหนูมอมแมมของผมเจอนั่นแหละ

ผ่านไป 6 ปี เมื่อเธอเรียนจบ High School น้องมอมแมมของผมก็กลับมาเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกับแสนซน และหลังจากนั้นเธอก็ถูกทาบทามให้เข้าวงการบันเทิงทันที

ครั้งแรกที่ผมเจอเธออีกครั้ง ก็คือวันที่เธอบินกลับมาที่ไทยเป็นวันแรก วันนั้นผมเพิ่งกลับจากการไปดูงานที่สิงคโปร์ และในขณะที่กำลังรอกระเป๋าเดินทางอยู่ คนตัวเล็กก็เดินเข้ามาชนผมเข้าอย่างจัง บอกได้คำเดียวว่า...โคตรอึ้ง!

หนูมอมแมมแปลงร่างจากเด็กน้อยวัยกระเตาะ เป็นแมวยั่วสวาทตัวโต เรือนร่างบอบบางดูอ้อนแอ้นและนุ่มนิ่มกว่าเมื่อก่อน ส่วนสูงเพียงอกของผมทำให้เธอดูน่ารักน่าชัง ขัดกับหน้าอกอวบอิ่มและใหญ่โตจนดูเซ็กซี่ขยี้ใจอย่างร้ายกาจ

ผิวขาวใสก็มีน้ำมีนวลและขาวผ่องจนตาแทบบอด ดวงตากลมโตดูเย้ายวนและมีเสน่ห์น่าหลงใหล จมูกโด่งรั้นเรียวเป็นสันสวยรับกับใบหน้า สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือ ริมฝีปากบางเรียวสีแดงระเรื่อที่

มันช่าง...จิ้มลิ้มและน่าฟัดมากกว่าเมื่อก่อนเป็นเท่าตัว

ถามว่าหลังจากนั้นผมทำยังไงต่อ ก็...ไม่ทำยังไง แค่ตามดูอยู่ห่างๆ ไม่เปิดเผยตัวให้ยัยนั่นรับรู้ เพราะรู้ว่ายังไงอาภาคก็ต้องพาเธอมาหาผมอยู่ดี และผมก็เดาไม่ผิด ในวันแต่งงานของไอ้สูรกับแสนซน อาภาคพาเธอมาในงานนี้จริงๆ

แถมยังยังอยู่ในชุดวาบหวิวชวนให้ใจสั่น จนเผลอจับนู่นจับนี่ไปอย่างลืมตัว...

และหลังจากนั้นเธอก็เข้าหาผมอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด หึๆ

“คุณรามเข้าไปอาบน้ำก่อนเลยค่ะ เล็กนั่งรอข้างนอกนะ” เสียงหวานเอ่ยทักก่อนจะรีบชักมือออกจากมือใหญ่ของผมอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเดินไปนั่งรออยู่หน้าห้องพักแทน

อาย? แค่ห้องน้ำเป็นกระจกใส แค่นี้อาย?

“...” ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างเล็กก็วิ่งออกไปนั่งกินลมชมวิวหน้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว

เห็นแบบนั้น ผมเลยเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นสายตาก็ยังจ้องไปยังร่างเล็กไม่วางตา กลัวจะโดนใครฉุดไปไหน เล่นแต่งตัวซะแบบนั้น ไม่โดนดักปล้ำก็ดีเท่าไหร่แล้ว โตมาได้ยังไง กับการแต่งตัวแบบนี้วะ?

ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ผมก็อาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จ พอนึกได้เลยเดินออกมาเรียกเด็กขี้อ่อยให้เข้าไปอาบน้ำต่อ

“ไปอาบ” เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินนำเข้ามาในห้องช้าๆ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที

“คุณราม!! ออกไปรอข้างนอกสิคะ เล็กขออาบน้ำแปปเดียว” เด็กขี้ยั่วเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงถือดี แถมยังยืนจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

คิดว่าสวย? เออสวย

คิดว่าน่ารัก? เออน่ารัก

คิดว่าหุ่นดี? เออน่าฟัดดี

คิดว่ายอม? ไม่มีทาง!!

“...” ขี้เกียจพูดเลยเอาแต่มองหน้าจิ้มลิ้มๆ ด้วยแววตาเนือยๆ แบบที่เคยทำ จริงๆ ก็พูดได้ แค่ขี้เกียจ และไม่รู้จะพูดไปทำไม แล้วอย่าถามว่าทำไมชอบทำหน้าแบบนี้ ก็มันขี้เกียจทำหน้าแบบอื่น - -

“ลุกไปเลย!” คราวนี้เท้าเอวแล้วจิกตามองแบบนางร้าย...แบบนี้ก็สวยนะ

“เมาอยู่” อ้างแม่งเลย ขี้เกียจเถียง

“เมาก็ต้องไปค่ะ ไปนั่งข้างนอกแปปเดียวเอง L” จากนางร้ายกลายเป็นเด็กเอ๋อปากเบะไปแล้ว...แบบนี้ก็ยังสวย

“ยุงกัด” ตอแหลไปงั้น

“เล็กอาบน้ำไวค่ะ ยุงไม่ทันกัดคุณรามหรอก” ปากเบะขึ้นเรื่อยๆ มันน่าจับมาดูดให้หายเบะนัก

“ไปอาบไวๆ” รีบไปไกลๆ เดี๋ยวทนไม่ไหว...มีจับปล้ำ พูดจบก็หลับตาและทำท่าเหมือนคนหลับทันที โคตรเนียน เชื่อเปล่า

“ทำไมหน้ามึนแบบนี้นะ คุณราม!! อย่ามาแกล้งหลับนะ ลุกไปนั่งข้างนอกแปปเดียวเอง L ยังอีก กรี๊ด!” กระทืบเท้าเร่าๆ อยู่ข้างเตียง แถมยังตะโกนใส่หูอีก เดี๋ยวจะโดนจนน่วมไม่รู้ตัว

โดนปล้ำจนน่วมไปทั่วตัวน่ะนะ*...*

ซู่... ซู่...

ไม่นานนักเสียงน้ำก็ดังกระทบพื้นกระเบื้องสุดหรูในห้องน้ำ จินตการการทำให้ทุกอย่างเตลิดไปไกล แค่คิดถึงร่างบางๆ ผิวขาวๆ นุ่มๆ เนียนๆ เรือนผมม้วนลอนใหญ่สีทราย ใบหน้าจิ้มลิ้มปากแดงสด แก้มเนียนนุ่มอมชมพู ไหนจะหน้าอกหน้าใจที่เติบโตขึ้นตามกาลเวลา ไหนจะสะโพกกลมๆ ที่พาให้ใจสั่นทุกครั้งที่แอบมอง ไหนจะหน้าทองเรียบเนียนและส่วนบอบบางสีชมพูระเรื่อที่เคยเห็น

ตึกตัก ตึกตัก

แค่คิดก็ตื่นเต้นไปถึงไข่ เอ้ย ตื่นเต้นไปถึงใจ

ใจเต้นเลย...

กว่าจะรู้ตัว ก็ลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง แถมยังมองไปทางห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว แต่...

ใส่ชุดว่ายน้ำ? ตอนอาบน้ำ? เพื่อ? - -*

“นิสัยเสีย! นอนต่อไปเลยนะไม่ต้องมามอง คนทุเรศ L” พอหันมาเห็นผมก็โวยวายเสียงดังลั่น แถมยังปาฟองน้ำขัดตัวมาทางกระจกห้องน้ำอีกต่างหาก

ปามาทำไม ปาให้ตายมันก็ไม่โดน - -

“ลองด่า...” ผมหรี่ตามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนอยู่ใต้กระแสน้ำจากฝักบัว เรือนผมสีทรายแนบลู่ไปกับแผ่นหลัง ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยหยาดน้ำจนดูเปล่งปลั่ง

โคตร...เซ็กซี่

“ด่าแน่! เล็กด่าแน่ค่ะ คุณรามอะหน้าด้าน ทำเป็นเมา แหม! หน้าอย่างนี้ไม่เมาแล้วค่ะ นิสัยแย่จริงๆ แย่มากด้วยนะ แย่กว่ากิ้งก่า กิ้งกื้อ กิ้งเหลนอีก” ด่าไปหน้างอไป ยิ่งด่ายิ่งสวย ยิ่งด่ายิ่งน่าปล้ำ

ว่าแต่...กิ้งเหลนคือตัวไร? - -

“...” ผมไม่ตอบอะไรออกไป บอกแล้วว่าขี้เกียจเถียง ขี้เกียจพูด ลงมือทำไปเลยง่ายกว่า

หมับบบบบ

“กรี๊ดดดดดด” ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกอดรัดร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนทันที นุ่มนิ่มจริง เอวก็นุ่ม แขนก็นุ่ม หลังก็นุ่ม ส่วนนม...โคตรนุ่ม

“หึๆ” ขำโชว์ซะหน่อย

“คุณราม!! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ นิสัยเสีย!! กรี๊ดดดดด” ดีดดิ้นอย่างแรง แถมยังหันมากรี๊ดใส่หูอีก อยากมีผัวหูหนวก?

“หึๆ” ขำต่อ ดิ้นได้ดิ้นไป รัดแน่นซะอย่าง

“คุณราม ยอมแพ้แล้ว เล็กยอมแพ้ค่ะ ปล่อยก่อนแล้วคุยกันดีๆ เนอะ” พอดิ้นหนีไม่หลุดก็อ้อน ชอบอ้อน ขี้อ้อน แถมอ้อนแล้วยังน่ารัก...น่าหมันไส้ดี

“คุยบนเตียงเนอะ” พูดจบก็คว้าผ้าขนหนูมาพันรอบคนตัวเล็ก ซับๆ ให้น้ำบนตัวแห้ง แล้วก็จัดการอุ้มไปวางบนเตียงทันที

ตุบบบบบบ

“คุย” ผมดันร่างบางลงนอนแผ่ไปบนเตียงหลังใหญ่ ก่อนจะทาบทับร่างของตัวเองตามลงไปโดยไม่ยอมให้คนตัวเล็กหนีได้ สองมือดันไว้กับเตียงกักกั้นไว้ไม่ให้คนใต้ร่างคิดหนีไปไหน ก่อนจะเท้าแขนและมองดวงหน้าเล็กที่กำลังเบิกตากว้างอย่างตลก น่ารัก...เหมือนแมวเหมียว

“คุณราม!! อย่ามองแบบนี้นะ หยุดเลย!! แล้วชุดว่ายน้ำมันเปียกเนี่ยไม่เห็นหรอคะ เตียงเปียกหมดแล้ว!!” แมวน้อยขู่ฟ่อ ดวงตากลมโตสั่นไหวและกังวล แต่ด้วยสปิริตนักแสดงทำให้ร่างเล็กทำตัวเข้มแข็งและเชิดหน้าเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

หัวใจเต้นแรงไปถึงดาวอังคาร ตาก็ล่อกแล่ก ตัวก็สั่น ยังทำเป็นเก่ง

“เปียก”

 “...”

“ก็ถอด”

ฟึ่บบบบบบ

พูดจบก็เอื้อมมือลงไปถอดมันออกอย่างรวดเร็ว ก็แค่สายสองเส้นผูกกัน มันจะไปยากอะไร

“กรี๊ดดดดด” ทันทีที่ร่างกายเปลือยเปล่า คนตัวเล็กก็กรีดร้องเสียงดังลั่น 

ก็เคยเห็นมาหมดแล้ว เคยจับแล้วด้วย จะร้องทำไมวะ - -

------- 25 % -------

TUALEK’s talk

“กรี๊ดดดดด” ทันทีที่ร่างกายเปลือยเปล่า ฉันก็ยกมือขึ้นมาปิดบังร่างกายจากคนด้านบนทันที คุณราม! คนเลว! คนชั่ว! คนทุเรศ! คนนิสัยเสีย!

อยู่ดีๆ เขาก็ทำหน้าหน้ามึนแกะเชือกชุดว่ายน้ำที่ฉันใส่อยู่ ก่อนจะดึงมันออกไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่พอยังดึงรั้งกางเกงว่ายน้ำออกไปอีกต่างหาก แถมพอกระทำชำเราชุดว่ายน้ำของฉันแล้ว เขายังมีหน้ามามองด้วยสีหน้ามึนๆ ของตัวเองอีกต่างหาก นี่หรอคนเมา!!

“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยคุณราม! เดี๋ยวนี้ กรี๊ดด อื้ออ” ยังไม่ทันได้ประท้วงอะไรออกไป คนตัวสูงก็ประทับริมฝีปากลงมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอลล์ลอยคละคลุ้งออกมาแตะจมูกจนแสบไปหมด ลมหายใจราบเรียบของเขา แปรเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มและดุดันมากขึ้นเมื่อประทับริมฝีปากลงมา

ทันทีที่ริมฝีปากของเขาแตะลงมา กระแสไฟฟ้าที่ไม่รู้มาจากไหนก็วิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง ฉันตัวชาดิก ริมฝีปากบางสั่นระริกอยู่ใต้ริมฝีปากหยักลึกของเขา

คุณรามโถมตัวลงมาทาบทับจนแนบสนิท ลำตัวกดทับกับมือและแขนเรียวของฉันที่ยกขึ้นปิดร่างกายของตัวเองอยู่ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวริมฝีปากร้ายก็เริ่มขยับ เขาบดขยี้กลีบปากลงมาอย่างช่ำชอง บดคลึง ขบเม้มและหยอกเย้าอยู่ภายนอกช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะและงับเข้าที่ริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ

ทันทีที่ฉันเผลอร้องครางอยู่ในใจ ริมฝีปากที่เคยปิดสนิทก็แง้มออก และทันใดนั้นลิ้นร้อนของยักษ์หน้ามึนก็แทรกเข้ามาภายในทันที

ตึกตัก ตึกตัก

ฟึ่บบบบบ

“อี๋ดดดด” หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอยู่ในอก ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว มือใหญ่ก็เอื้อมไปดึงแขนฉันขึ้นมาและกดลงไปกับเตียงด้วยแรงที่ไม่มากมายนัก แต่ทำให้ฉันเกร็งจัดไปทั้งตัว เพราะตอนนี้ลิ้นร้อนของเขากำลังรุกไล้อยู่ภายในโพรงปาก ลำตัวของเขาก็แนบชิดกับร่างของฉันที่เปลือยเปล่าและไม่มีสิ่งใดปิดบังเลยสักอย่าง

“แฮ่กๆ ยะ...หยุด” ฉันรีบร้องเสียงหลงเมื่อเขาผละริมฝีปากออกไปเพื่อให้ฉันหายใจ แต่ริมฝีปากร้อนก็ยังเคล้าคลออยู่บนกลีบปากบางของฉันอยู่ ชนิดที่ว่าถ้าฉันหายใจเข้าไปจนเต็มปอด เขาจะกลับมาเล่นงานริมฝีปากฉันอีกแน่ๆ

“แค่จูบ” ทันทีที่พูดจบฉันก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรอีกต่อไป ริมฝีปากร้ายบดเคล้าลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะบังคับให้ฉันรับจุมพิตอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธได้

ลิ้นร้อนตวัดไล้เลียไปตามเรียวฟันขาวสะอาด ก่อนจะแตะไล้และหยอกเย้ากับลิ้นเล็กเบาๆ ร่างสูงปรับองศาของใบหน้าให้พอเหมาะ ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งก่อนๆ เป็นเท่าตัว ฉันรู้สึกได้เพียงแค่เขาเข้ามาสำรวจภายในโพรงปากฉันจนทั่ว ลิ้นเล็กของฉันสั่นระริกและขยับตอบรับจุมพิตเร่าร้อนจากเขาอย่างเต็มใจ

“อืมมม” คุณรามครางออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกไปช้าๆ

“อ๊ะ อย่านะคะ” ทันใดนั้นใบหน้าคมติดเนือยก็เลื่อนลงไปซุกไซ้ผิวเนื้อแถวซอกคอ ริมฝีปากร้ายขบเม้มผิวอ่อนนุ่มแถวนั้นเข้าไปในอุ้งปาก ก่อนจะดูดเม้มมันแรงๆ จนฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดไปหมด แน่นอนว่ามันต้องเป็นรอยแน่ๆ

“อย่าทำรอย! เอ๊ะ! คุณราม! อย่าดื้อแบบนี้นะ หยุดสิคะ โอ๊ย ดื้อด้าน!” ฉันดีดดิ้นและว่าเขาทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ คนหน้ามึนยังคงเดินหน้าขบเม้มผิวกายฉันอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร จมูกโด่งรั้นลากไล้ไปมาตามผิวกายเปลือยเปล่าก่อนจะกดหอมไปทั่ว

เขาทำทำอย่างด้วยความนิ่งเนือยและช่ำชอง ผิดกับฉันที่ดิ้นและสะบัดไปสะบัดมาเพราะเริ่มกลัวสิ่งที่กำลังเผชิญ แท่งเนื้อร้อนผ่าวกำลังร้อนรุ่มและขยายตัวอยู่ใต้กางเกงที่เขาใส่ ไม่ต่างจากเมื่อตอนเย็นเลยแม้แต่น้อยแถมรอบนี้ฉันยังอยู่ในสภาพทุเรศๆ แบบนี้อีก

ต่อให้จะอยากยั่ว อยากอ่อยเขาแค่ไหน ฉันก็ยังไม่อยากตกเป็นของเขาเร็วขนาดนี้ซะหน่อย ผู้หญิงน่ะจะมีคุณค่าในสายตาของคนรักก็ต่อเมื่อสามารถรักษาตัวรอดไปได้นานๆ แบบฉันคนนี้!

ฮึบบบ ว่าแล้วก็ดิ้นต่อ หนีให้ได้ก่อน แล้วพอถึงเวลาอันสมควรแล้วค่อยยอมเขาก็ได้ แต่นี่มันยังไม่ถึงเวลานั้น!!

ถึงจะขี้อ่อย แต่ฉันไม่แรด และมั่วไปทั่วนะจ๊ะ อิอิ (หรอออออ)

“อ๊ะ อย่าจับนะ เล็กไม่ให้จับ โอ๊ยยย” ฉันร้องเสียงหลงทันทีที่ร่างสูงรวบมือฉันไปจับไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ทันใดนั้นมือใหญ่อีกข้างที่เพิ่งเป็นอิสระ ก็เอื้อมลงไปบีบเค้นหน้าอกอวบอิ่มของฉันอย่างรวดเร็ว

บอกได้คำเดียวว่า เจ็บมาก*!!*

“คุณราม เล็กเจ็บ โอ๊ยย พอค่ะ หยุดนะ มันเจ็บจริงๆ กรี๊ดดดด” ยิ่งเขาบีบมันก็ยิ่งเจ็บ ความรู้สึกคัดตึงและปวดร้าวไปทั่วทั้งอกมันทำให้ฉันต้องเบ้หน้าอย่างไม่อยากเผชิญ ริมฝีปากก็กัดเม้มเข้าหากันเพื่อระงับความเจ็บปวดนั้นเอาไว้

“...” เมื่อฉันนอนนิ่งและเกร็งจัด คนตัวสูงก็เงยหน้าขึ้นจากผิวกายฉัน พร้อมกับยอมหยุดบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย คุณรามมองฉันอย่างชั่งใจ ก่อนจะค่อยๆ ขมวดคิ้วเข้าหากันช้าๆ และ...

“เจ็บ?” ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเลิกคิ้วถามอย่างไม่ค่อยพอใจ

“เจ็บค่ะ...” พอเห็นว่ามีโอกาสจะรอดแน่ๆ ฉันเลยครางเสียงแผ่ว ปรับสีหน้าให้ดูเจ็บปวดมากยิ่งกว่าคนคลอดลูก ก่อนจะบีบน้ำตาออกมาเล็กๆ เอาสิ รางวัลตุ๊กตาทองต้องมาอีกรอบแล้วแหละ

“เมนส์จะมาวันไหน?” ร่างสูงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถึงน้ำเสียงจะยังคงปกติแต่สีหน้าเคร่งขรึมและเรียวคิ้วที่ขมวดอยู่ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาไม่พอใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก!

“ไม่รู้ค่ะ ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้มั้ง คุณรามเอามือออกไปก่อน เล็กเจ็บ! เจ็บจริงๆ นะ เอามือออกไปก่อนนะคะ นะๆ” อ้อนซะเลย ฉลาดจริงๆ ฉันคนนี้ แน่นอนว่าคนอย่างคุณรามต้องแพ้ลูกอ้อนของฉันแน่ นั่นไง มือใหญ่ค่อยๆ เลื่อนออกไปเท้าไว้กับเตียงช้าๆ ก่อนจะมองมาทางฉันอย่างชั่งใจ

รู้ว่ากำลังลังเลค่ะ แต่ยังไงคุณรามก็ต้องทำตามที่เล็กสั่ง เชื่อสิ -..- 

“เฮ้อ...”

ฟุ่บบบบบบ

“ว่าแต่คุณรามถามทำไม?” ทันทีที่ร่างสูงถอนหายใจแรงและทิ้งตัวลงมานอนข้างๆ ฉันเลยถือโอกาสนั้นพลิกตัวลงไปอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนา ก่อนจะโผล่หัวขึ้นมามองคุณรามอย่างแปลกใจ เมื่อกี้เขาถามเรื่องประจำเดือนทำไมนะ

“เจ็บนม?” นมอีกแล้ว คุณรามพูดว่านมได้หน้าตาเฉยอีกแล้ว

“...” แต่ก็ยอมพยักหน้าแทนคำตอบ

“เมนส์จะมา” คุณรามเฉลยในที่สุด

“อ๋ออออ” พอได้รับคำตอบก็ร้องอ๋อทันที ที่แท้เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

ผู้หญิงทุกคนคงเคยสังเกตกันอยู่แล้วแหละ ว่าทุกครั้งก่อนที่ประจำเดือนจะมา เรามักจะมีอาการคัดตึงบริเวณหน้าอก บางครั้งแค่พลิกตัวนอนตะแคงหรือคว่ำหน้าก็เจ็บหน้าอกแทบใจจะขาด บางทีเผลอลากมือไปโดนเบาๆ ก็เจ็บจนสะท้านไปทั้งร่าง ยิ่งเวลาอาบน้ำแล้วต้องถูๆ ไถๆ ก็ปวดเจียนจะตาย แถมนี่ยังโดนคุณรามบีบไปซะแรง ยังปวดไม่หายเลย อายก็อาย ปวดก็ปวด

โอ๊ย...ฉันมันคนสวยผู้โชคร้าย L

“น่ารำคาญ”

ฟึ่บบบบบ

พูดจบร่างสูงก็ลงจากเตียง ก่อนจะเดินไปทางหน้าประตูราวกับจะออกไปข้างนอกในเวลานี้ ออกไปไหนกันแน่นะ

“คุณราม จะไปไหนคะ” ฉันผงกหัวขึ้นมาจากผ้าห่มเหมือนเต่าโง่ๆ ตัวหนึ่ง แถมยังถามคำถามโง่ๆ ออกไปด้วย

“ซื้อของ” พูดจบก็คว้ากุญแจห้องและเดินออกไปทันที

ไปไหนของเขากันแน่นะ

ช่างเถอะ เดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ -..-               

ทันทีที่คุณรามออกไปด้านนอก ฉันก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวทันที ชุดนอนกระโปรงแบบกระดุมหน้าตัวเก่งถูกนำออกมาใส่เพราะไม่อยากให้คุณรามสติแตกและบ้ากามไปมากกว่านี้ เพราะชุดที่เหลือมันมีแต่ชุดนอนผ้าซาตินบางๆ ที่ชวนให้วาบหวิวจนอาจจะไม่ได้นอน

พอแต่งตัวเสร็จก็สอดตัวเข้าไปในผ้านวมผืนหนาและนอนแผ่อย่างสบายใจ ผ่านไปกว่า 10 นาที คุณรามก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมถุงพลาสติกขนาดกลางที่ด้านในเต็มไปด้วยซองสีดำๆ ม่วงๆ ถ้าจำไม่ผิดนั่นมัน...

“นั่นผ้าอนามัยหรอคะ” ฉันลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนจะชี้ไปที่ถุงหูหิ้วที่ร่างสูงถืออย่างตกใจ ทันใดนั้นคุณรามก็พยักหน้าและส่งมันมาให้ฉันทันที

นี่เขา...ไปซื้อผ้าอนามัยให้ฉัน งั้นหรอ O[]O

“ไปใส่” คุณรามออกคำสั่งราบเรียบ เขาทำสีหน้าเคร่งเครียดจนฉันรู้สึกเกรงใจ ไม่ได้เกรงกลัวหรืออะไรเลยนะ...แต่ไปใส่ก็ได้ ใส่กันไว้ย่อมดีกว่าเนอะ

“อ๋าาาา” แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว ทันทีที่ฉันลุกขึ้นยืน ร่องรอยสีแดงฉานก็ปรากฏแก่สายตา จะอะไรล่ะ ประจำเดือนมาแล้ว ไหลเลอะที่นอนด้วย เป็นดวงเลย ฮือ น่าอับอายยิ่งนัก และแน่นอนว่า กระโปรงฉันก็ไม่รอด TOT

“ไปใส่ซะ” ทันทีที่เห็นรอยเลือดบนเตียง ร่างสูงก็เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะใช้โทรศัพท์ภายในโทรออกไปหาใครสักคน ซึ่งฉันคิดว่าเขาคงโทรเรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้มั้งนะ

ใช้เวลาจัดการตัวเองไม่นานนักฉันก็ย้ายตัวเองมาอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีขาวบางเบา พริ้วไหวไปตามลม พอหันมาอีกทีคุณรามก็ไม่อยู่ในห้องซะแล้ว

ไปไหนน้า...

------- 50 % -------

ฉันเดินออกไปตามหาร่างสูงที่คาดว่าคงอยู่แถวหน้าห้อง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด คุณรามนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่เก้าอี้เอนหลังหน้าห้องพักนี่เอง

“สูบอีกแล้วหรอคะ” สูบอีกแล้ว สูบทำไมนักหนานะ เป็นหมอแท้ๆ ไม่ได้เรียนรู้เลยรึไงว่าเวลาสูบบุหรี่แล้วมันจะเป็นยังไง

“เข้าไป” ร่างสูงหยุดดูดเอาควันสีเทาเข้าปอด แถมยังมองมาทางฉันอย่างไม่พอใจ สายตาคมเนือยจ้องมากดดันฉันเพื่อไล่ให้กลับเข้าไปในห้อง

“ไม่เอาค่ะ เล็กจะนั่งด้วย” แน่นอนว่าฉันปฏิเสธ ถ้าให้บอกตามตรงก็คือเป็นห่วง ใช่ฉันเป็นห่วงความรู้สึกเขา เมื่อกี้ฉันรับรู้ได้ว่าเขาร้อนรุ่มมากแค่ไหน ฉันรู้ว่าเขาต้องการฉันมากแค่ไหน ฉันรู้ว่าเขาทรมานมากแค่ไหน แต่ฉันทำอะไรไม่ได้ นอกจาก...ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้าง สักนิดก็ยังดี

“บอกให้เข้าไป!!” คราวนี้สั่งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดผิดกับทุกครั้งเลยทีเดียว

“ไม่เอา!!” ไม่รอช้า ฉันรีบเข้าไปแย่งบุหรี่ในมือเขาออกมา พร้อมกับเขวี้ยงมันลงน้ำอย่างไม่ต้องคิด สัญญาว่าพรุ่งนี้จะไปเก็บมาทิ้งถังขยะ (ถ้าหาเจออ่ะนะ)

“!!” ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมามองฉันอย่างไม่พอใจ คนตัวสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ราคาแพงหูฉี่ขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับควานหาอะไรสักอย่างในกระเป๋ากางเกงอีกข้าง ซึ่งฉันเดาว่ามันต้องเป็นไฟแช็ค!

หมับบบบ

หวือออออ

จ๋อมมมม

“เลิกสูบได้แล้วค่ะ!!” ด้วยความที่ไม่อยากให้เขาสูบบุหรี่จนปอดพัง ฉันจึงทำใจกล้าคว้าซองบุหรี่ซองนั้นมาถือไว้ ก่อนจะโยนทิ้งลงไปในน้ำดังจ๋อม

สิ้นเสียงนั้นดวงตาของคนตรงหน้าก็วาวโรจน์ขึ้นมาดื้อๆ และยังไม่ทันได้คิดอะไร ฉันก็ทิ้งตัวลงนั่งบนตักแกร่งของคุณราม ก่อนจะกดริมฝีปากบางลงไปบนกลีบปากหยักลึกที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอลล์และกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกทันที

“อื้ออ” ฉันบดเคล้าริมฝีปากเล็กลงบนริมฝีปากหนาของเขาเบาๆ ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากของเขาอย่างหยอกเย้าแบบเดียวกับที่เขาทำ สองมือเล็กก็ส่งไปโอบรอบลำคอแกร่งและลูบไล้ไปตามผิวกายหยาบกร้านแต่นุ่มลึกอย่างเอาใจ

“อืม” ทันทีที่ฉันกัดริมฝีปากล่างของเขาและแตะไล้ลิ้นร้อนลงไปบนนั้นช้าๆ ร่างสูงก็ครางอื้ออึงในลำคอ ก่อนจะเลื่อนมือใหญ่ขึ้นมาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของฉันอย่างหลงใหล

ตึกตัก ตึกตัก

ยิ่งฉันเข้าใกล้เขา ฉันก็ยิ่งอยากใกล้ชิดเขามากกว่าเดิม ยิ่งเขาดูแลเอาใจใส่ ฉันก็ยิ่งชอบเขามาขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาทำเพื่อฉัน ฉัน...ก็ยิ่งหลงรักเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ฉันรักเขา ฉันรักจูบนี้ของเขา ฉันรักทุกอย่างที่เขาทำ

และ...ฉันอยากให้เขารักฉันแบบนี้เหมือนกัน

จุมพิตที่แสนอ่อนหวานในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นจุมพิตที่เร่าร้อนและเอาแต่ใจทันทีที่ฉันส่งลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ และเมื่อลิ้นของฉันแตะไล้ไปบนลิ้นร้อนของเขา จุมพิตที่ฉันเป็นคนเริ่มมันก็ถูกบังคับและนำพาโดยคนร่างสูงทันที

คุณรามตวัดฉันเข้าไปใกล้จนร่างกายปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งด้วยแขนเพียงข้างเดียว มืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอยของฉัน ก่อนจะกดให้ฉันก้มลงไปรับจุมพิตที่แสนเร่าร้อนและรุนแรงของเขา ตัวฉันสั่นระริกและบดเบียดเรือนร่างแนบชิดกับกายแกร่ง สองมือยังคงลูบไล้ผิวกายแกร่งเพื่อเอาอกเอาใจร่างสูงไปด้วย

ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดพัวพันอยู่กับลิ้นแกร่งที่สอดแทรกเข้ามาภายในโพรงปากเล็ก เขาทำให้ฉันตอบรับในทุกการกระทำของเขา ความเร่าร้อนและเอาแต่ใจถูกถ่ายทอดออกมาผ่านการขยับริมฝีปากอย่างร้อนแรง ลมหายใจของฉันถูกช่วงชิงไปจากความเร่าร้อนและเอาแต่ใจของเขา ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องหายใจยังไงในสถานการณ์แบบนี้ และต่อให้หายใจได้ฉันก็ไม่สามารถหายใจได้ทั่วท้องหรอก!

“แฮ่ก!!” เหมือนร่างสูงรับรู้ได้ว่าฉันเริ่มจะทนไม่ไหว เขาจึงผละริมฝีปากออกไปช้าๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาขบเม้มผิวแถวซอกคอและเนินอกที่โผล่พ้นชุดนอนบางเบาแทน

“คุณราม...เลิกสูบบุหรี่เนอะ” จากที่อยากจะเอ่ยห้าม แต่เมื่อคิดได้ว่าเขารู้ว่าทำอะไรได้มากน้อยแค่ไหน และเขาคงจะมีมีสติมากพอที่จะยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ ฉันจึงเอ่ยจุดประสงค์ในการเอาใจของฉันออกไปทันที

“แลกกับ?” ร่างสูงถามเสียงแผ่ว ริมฝีปากร้ายยังคงวนเวียนขบเม้มผิวเนื้อแถวเนินอกเล่นอย่างเอาแต่ใจ

“แลกกับเล็กเองค่ะ” ทันทีที่ยื่นข้อเสนอบ้าๆ ออกไป ร่างสูงก็ถึงกับผงะ และผละออกจากผิวกายของฉันช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉันทันที

“หืม?” คิ้วเรียวหนาขมวดมุ่นอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ถ้าคุณรามอยากสูบบุหรี่ ก็ให้มาสูบเล็กแทน เล็กจะเป็นบุหรี่ให้เอง” พูดออกไปแล้ว พูดออกไปได้ยังง๊าย พูดแล้วก็อยากจะตาย ผู้หญิงที่ไหนเขาเชิญชวนให้ผู้ชายมาสูบตัวเอง เขาจะสูบอะไร!

นี่มันตัวเล็ก...ผู้หญิงหน้าไม่อายนี่นา

ตัวเล็ก...ช่วยคิดอะไรก่อนสักนิด แล้วค่อยพูด หรือไม่ก็อย่าพูดเลย*!!*

“หึๆ ความคิดดี” ห๊ะ รับข้อเสนอด้วยหรอ O[]O

ยังไม่ทันจะหายตกใจ ร่างสูงก็รั้งท้ายทอยของฉันลงไปใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากของฉันจะประทับไปบนกลีบปากหนาของเขาอีกครั้ง และแน่นอนว่าครั้งนี้มันต้องร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม เพราะแววตานิ่งเนือยในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นวาววับและวาบหวามไปเรียบร้อยแล้ว

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ ป้าไม่ทันดู” เสียงหญิงสูงวัยดังมาจากอีกฝั่งของประตู ฉันและคุณรามผละริมฝีปากออกจากกันราวกับเจอของร้อน และเมื่อหันไปพบผู้มาใหม่ ก็ยิ่งทำให้อุณหภูมิในร่างกายสูงมากขึ้นไปอีก

บ้าจริง! ทำไมถึงลืมไปนะว่าเราอยู่หน้าแพ! แล้วแบบนี้ชาวบ้านที่อยู่แพฝั่งตรงข้าม หรือแม้แต่คนที่เดินผ่านไปป่านมาแถวนี้ก็ต้องเห็นหมดแล้วแน่ๆ

กรี๊ด! แล้วแบบนี้ถ้ามีข่าว ‘นางเอกชื่อย่อ ต.ล. ปล้ำจูบกับหมอหนุ่ม หน้าแพที่พักกลางดึก’ ฉันคงโดนพี่ดาด้าถวายคำสวดยาวกว่า 4 ชั่วโมงแน่ๆ

“เชิญครับ” คุณรามที่ได้สติก่อน ก็รวมตัวฉันเข้าไปซุกอยู่ที่อกแกร่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปบอกป้าแม่บ้านที่คงเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ด้วยน้ำเสียงสุภาพ ฉันเห็นดังนั้นเลยตวัดแขนไปโอบรอบเอวสอบของเขาช้าๆ ก่อนจะเอนตัวลงไปซับอกของเขาอย่างว่าง่าย

อุ๊น อุ่น สบ๊าย สบาย >///<   

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ป้าเปลี่ยนผ้าปูให้แล้วนะคะ มีอะไรโทรแจ้งได้เลยนะคะ ป้าไปก่อนน้า” ฉันกับคุณรามนั่งกอดกันตรงนั้นอยู่ราว 5 นาที ป้าแม่บ้านก็เดินออกมาด้านหน้าก่อนจะแจ้งว่าจัดการเปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณครับ”

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของป้าแม่บ้านเงียบหายไป ฉันก็คลายอ้อมกอดของตัวเองก่อนจะผละตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อมองสีหน้าของร่างสูงตรงหน้า อยากรู้ว่าเขาจะอายกับการกระทำของตัวเองบ้างไหม แต่พอมองไปยังร่างสูงก็พบกับรอยยิ้มประหลาดที่ดูไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด! นอกจากไม่อายแล้วยังไม่สำนึกอีก หนอย!

“ขอสูบหน่อย” ฉันเบิกตากว้างทันทีที่คุณรามพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์และ...หื่นกาม!

ฉันพลาด! พลาดจริงๆ ที่เสนอตัวไปเป็นบุหรี่ส่วนตัวของเขาแบบนี้! กรี๊ดด

หลายวันผ่านไป

ฉันอยู่เที่ยวกับคุณรามมาสามวันแล้ว และทุกวันที่ผ่านมาก็เต็มไปด้วยความทุลักทุเล เนื่องด้วยฉันเป็นประจำเดือน แถมยังมักจะปวดท้องอยู่บ่อยๆ เดือดร้อนคุณรามที่ต้องหาถุงน้ำร้อนมาประคบให้ แถมยังต้องนอนกล่อมจนกว่าฉันจะหลับอีกต่างหาก

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างคุณรามจะใส่ใจฉันได้มากขนาดนี้ ถ้าให้เทียบกับครั้งแรกที่เราเจอกัน ฉันว่ามันเป็นเรื่องอัศจรรย์มากเกินไปด้วยซ้ำที่คนอย่างเขาจะหันมาทำแบบนี้กับฉันได้

ฉันเดินทอดน่องมาตามทางเดินช้าๆ ตั้งใจจะขึ้นไปดูสนาม ATV ที่อยู่บนฝั่งสักหน่อย เพราะเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา อยู่ดีๆ เฮียทัพก็พุ่งเข้ามาในห้อง ก่อนจะทำสีหน้าจริงจังราวกับมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น จากนั้นคุณรามก็สั่งให้ฉันออกมาเดินเล่นไปพลางๆ ก่อน ฉันจึงต้องออกมาเดินเอื่อยเฉื่อยอยู่คนเดียวแบบนี้นี่แหละ

แต่แล้วขณะที่กำลังเดินไปตามทางเดินอยู่ดีๆ สายตาก็เหลือบไปปะทะกับฝูงชายชุดดำที่พากันเดินออกไปที่ลานจอดรถร้างๆ ฝั่งหนึ่ง โดยด้านข้างกลุ่มชายชุดดำนั้น ยังมีร่างบางชองผู้หญิงอีกคนเดินตามไปด้วย น่ากลัวจัง...

แต่เมื่อออกเดินต่อได้เพียงไม่กี่ก้าวขาฉันก็สะดุดกึกจนต้องก้มลงไปมอง ภาพที่ปรากฏก็คือร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นอนคว่ำหน้าอยู่บริเวณกลางทางเดิน

มันจะไม่น่าตกใจเลยถ้า...รอบตัวเขาไม่มีเลือดนองอยู่

“คุณ!! คุณคะ!!” ฉันรีบสาวเท้าถอยไปด้านหลัง ก่อนจะก้มตัวลงไปมองใกล้ๆ สภาพของชายคนนี้ดูจะสะบักสะบอมไปทั้งตัว กองเลือดนองอยู่ทั่วไปหมด

โดนทำร้ายงั้นหรอ ใครกันนะ เสียเลือดขนาดนี้จะตายรึเปล่าเนี่ย บ้าจริง!!

“กรี๊ด คุณคะ...คุณ ฟื้นสิ! ทำยังไงดีล่ะ” ฉันรีบทิ้งร่มและหมวกปีกกว้างที่ใส่มาอย่างไม่แยแส ก่อนจะลงไปดูสภาพผู้ชายคนนั้นทันที อย่างน้อยก็ขออย่าให้เป็นอะไรมากเลยแล้วกัน

“กรี๊ดดดดด” แต่ทันทีที่แตะลงไปบนตัวเขา ฉันก็พบว่าเขาหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว และที่สำคัญเลือดสีแดงสดยังไหลออกมาจากปากและจมูกของเขาจนน่าตกใจ ตายแน่ ผู้ชายคนนี้ต้องตายไปแล้วแน่ๆ นายตายแล้วใช่ไหมตอบ! T[]T

หมับบบบบ

“ใจเย็น” เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง จากนั้นอ้อมกอดแข็งแกร่งแสนคุ้นเคยก็ตวัดรวบฉันที่สติแตกเข้าไปในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว คุณรามยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไม่รู้มันรื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ให้อย่างเบามือ

เฮียทัพวิ่งเข้ามาดูอาการฉัน ก่อนจะจับร่างผู้ชายคนนั้นพลิกให้นอนหงายขึ้นมาเพื่อสำรวจบาดแผลและร่องรอยฟกช้ำต่างๆ และภาพที่เห็นก็ทำให้ฉันกระตุกเฮือกอีกครั้ง ใบหน้าคมคายแบบผู้ชายที่มีแต่ร่องรอยฟกช้ำและรอยแตกร้าวทั่วใบหน้าปรากฏสู่สายตาฉันทันที ถ้าเขาไม่ได้โดนทำร้ายแบบนี้เขาต้องเป็นคนที่หล่อมากแน่ๆ น่าเสียดายตายไวไปหน่อย

“เชี่ยหมอก!” คุณอาสูรอุทานออกมาอย่างตกใจ และทันใดนั้นร่างที่จมกองเลือดก็ขยับตัว

“ฟ้า... อึก ไปช่วยแสนซน” ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าน่าหวาดกลัว ฉันที่ทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่กอดคุณรามแน่น เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เขาพูดว่าไปช่วยแสนซน? ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าพวกมันจับตัวแสนซนไปด้วยงั้นหรอ!!

“มันไปทางไหน!” คุณอาสูรตะโกนถามด้วยน้ำเสียงดุดัน เสียงเขาพุ่งทะลุแก้วหูไปกระแทกสมองฉันอย่างจัง มันที่เขาหมายถึง...ใช่พวกชุดดำกับผู้หญิงที่ไม่น่าไว้วางใจคนนั้นรึเปล่านะ

“เล็กเห็นรถตู้ไปทางนั้นค่ะ” ฉันค่อยๆ ชี้ไปยังเนินเขาลูกหนึ่งที่เห็นในตอนแรก มันเป็นภูเขารกร้าง แถมยังเป็นทางลูกรังที่ทอดข้ามไปยังถนนอีกเส้น ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่มีใครเห็น แต่ฉันเห็นว่าพวกมันขับรถออกไปทางนั้น

 “คุณราม! ไปช่วยแสนซนกันเถอะ” ฉันฮึดทำใจสู้ก่อนจะเขย่าแขนคุณรามและเอ่ยชวนให้เขาไปช่วยแสนซนด้วยกัน

ไม่ว่ายังไงแสนซนก็เป็นเพื่อนฉัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันที่บ้านคุณรามแสนซนก็คุยเล่นกับฉันอย่างจริงใจ ยัยนั่นไม่ได้เสแสร้งหรือเข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์ใดๆ จากฉันทั้งนั้น ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ฉันจะสนิทกับยัยนั่นได้เร็วขนาดนี้

แต่คุณรามกลับชะงักไปครู่หนึ่ง และออกแรงลากฉันไปทางห้องพักทันที

“อยู่ห้อง!” ร่างสูงออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถของตัวเองขึ้นมาถือไว้ และ...

 จุ๊บบบบ

จุมพิตที่ริมฝีปากบางของฉันเบาๆ และวิ่งออกไปที่ลานจอดรถทันที

“คุณราม อย่าเป็นอะไรนะคะ” ฉันได้แต่ภาวนาในใจ ไม่อยากให้เขาเป็นอะไร ไม่อยากให้คุณรามได้รับอันตราย 

ฉันนึกสภาพไม่ออกเลยว่าถ้าคุณรามโดนทำร้ายเหมือนผู้ชายคนนั้น ฉันจะเป็นยังไง

------- 75 % -------

เอ๊ะ!! แล้วคุณลุงกับคุณป้าจะรู้เรื่องนี้แล้วรึยังนะ!

คิดได้ดังนั้นฉันจึงวิ่งไปทางแพที่พักของคุณลุงคุณป้า ก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟัง ตั้งแต่เจอผู้ชายที่ชื่อ ‘ม่านหมอก’ นอนจมกองเลือดอยู่ รวมถึงการหายตัวไปของแสนซนด้วย

ทันทีที่คุณลุงกับคุณป้าได้ฟังท่านก็พาฉันไปหาตำรวจท้องที่เพื่อขอความช่วยเหลือทันที ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงตำรวจและรถพยาบาลก็พร้อมสำหรับการออกเดินทาง

“ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้คุณหมอรอที่นี่ครับมันอันตราย” ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง ได้ฟังดังนั้นคุณลุงกับคุณป้าจึงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะไปนั่งรอที่ห้องรับรองในสถานีตำรวจทันที หากแต่ฉันคงไม่ทำแบบนั้นแน่

“ฉันขอไปด้วยนะคะ” ด้วยความใจร้อนและเป็นห่วงคุณราม ฉันจึงเสนอตัวขอไปกับคณะตำรวจด้วย และแน่นอนว่าคงไม่มีใครยอมง่ายๆ หรอก

“มันอันตรายมากครับ ผมไม่อนุญาต” ตำรวจนายนั้นเอ่ยสั่งเสียงขรึม ก่อนจะหันหน้าหนีและก้าวขึ้นรถทันที

“ผู้กองคะ! คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร และถ้าไม่อยากเดือดร้อน คุณต้องพาฉันไป!” ฉันมั่นใจว่าทุกคนรู้ว่าฉันคือลูกสาวรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศ ซึ่งมีอำนาจและเส้นสายใหญ่โตพอที่จะสั่งย้ายหรือเลื่อนยศให้ใครสักคนได้ .

และแน่นอนว่าถ้าเขาไม่ให้ฉันไป ฉันเอาเรื่องเขาจริงๆ แน่

“แต่...” ผู้กองยังคงทำสีหน้ากระอักกระอ่วน

“ไม่มีแต่ค่ะ!” พูดจบก็กระโดดขึ้นรถตำรวจทันที ต่อให้ใครจะอยากห้าม หรืออยากว่าอะไรฉันก็ตาม ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไปหาคุณรามให้ได้

และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ฉันได้เห็นการทำงานของตำรวจ ผู้กองใช้เครื่องสื่อสารขนาดจิ๋วในการสื่อสารระหว่างรถตำรวจ 4 คัน รวมทั้งรถพยาบาลที่ตามมาติดๆ บรรยากาศเคร่งเครียดที่มีแต่เสียงพูดคุยเรื่องแผนถล่มรังโจรและทำลายแหล่งส่องสุมของพวกค้ามนุษย์ ซึ่งฉากแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถ่ายหนังแนวสืบสวนสอบสวนอยู่เลย

ใช้เวลาไม่นานตำรวจท้องที่ก็มาถึงโกดังเก่ารกร้างขนาดใหญ่ ที่ซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่รกร้างและไม่เป็นจุดสังเกต

“นั่น! รถคุณรามค่ะ!” ทันทีที่รถขับเคลื่อนเข้ามาหน้าโกดัง ฉันที่เห็นรถคันนั้นเป็นคนแรกก็รีบตะโกนบอกผู้กองทันที ซึ่งเมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็หันไปพยักหน้ายึกๆ กับผู้หมวดและบรรดาตำรวจอีกหลายสิบนาย ฉันถูกสั่งให้นั่งรออยู่บนรถ ทำหน้าที่สังเกตการณ์อย่างรอบคอบ ถ้ามีเหตุฉุกเฉินให้กดแตรดังๆ เพื่อบอกตำรวจที่ปฏิบัติภารกิจอยู่

ฉันรู้หรอกว่าเขาหลอกให้ฉันนั่งรอในรถ เพราะไม่อยากให้ฉันลงไปยุ่งวุ่นวายมากกว่า ดูได้จากมีตำรวจนายหนึ่งยืนเฝ้าฉันอยู่ตรงนี้เนี่ย

หึ! คุณผู้กอง! คนอย่างฉันก็ฉลาดนะ!

ปังงงงง

‘เฮือกก’ ฉันสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น จากที่ตั้งใจจะนั่งรออย่างใจเย็น ก็ต้องเปลี่ยนแผนใหม่ทั้งหมด สองมือดันประตูให้เปิดออกช้าๆ ก่อนจะวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังโกดังทันที ก็คุณตำรวจอยู่หน้าโกดัง ฉันจะวิ่งไปทางนั้นให้โดนจับไปขังในรถทำไมล่ะ จริงไหม

วิ่งๆๆๆ ว่าแล้วก็วิ่งจนขาลาก โกดังนี่มันจะใหญ่ไปไหนกันนะ โอ๊ะนั่น เจอผู้กองแล้ว ฉันวิ่งเข้าไปใกล้ตำรวจกลุ่มหนึ่งที่กำลังถือปืนและทำท่าระแวดระวังอยู่ข้างประตู เหมือนพวกตำรวจที่ชอบหลบหลังประตูเพื่อดูเชิงเลย เหมือนในละครเด๊ะเลยนะเนี่ย พอได้จังหวะนั้นก็แอบย่องไปตามพุ่มไม้รกๆ แถวข้างโกดังเพื่อไปเข้าทางประตูหลังโกดังแทน

“คุณราม!” พอเห็นร่างสูงของคุณรามฉันก็พุ่งเข้าไปหาอย่างไม่ต้องคิด

หมับบบบบ

ฉันตรงปรี่เข้าไปกอดเอวคุณรามอย่างแนบแน่น พร้อมทั้งบ่นพึมพำกับอกแกร่งของไม่หยุด หยาดน้ำตาไหลรื้นขึ้นมาอยู่ที่หางตาอย่างไม่ต้องบิ้วท์ให้เปลืองแรง คุณรามทำให้ฉันกลัวไปหมด ทั้งเรื่องที่เขาทิ้งฉันไว้ที่ห้อง ทั้งเรื่องที่เขาไม่ยอมติดต่อกลับไปเลยและเรื่องที่เขาปล่อยให้ฉันเป็นห่วงได้มากขนาดนี้!

 “กรี๊ด คะ...คุณรามโดนยิง!” แต่แล้วกลิ่นคาวเลือดและความอุ่นร้อนบริเวณไหล่แกร่งก็ทำให้ฉันต้องผละออกจากอ้อมกอดที่คิดถึงช้าๆ และก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นร่องรอยของการถูกยิงที่หัวไหล่และเลือดไหลทะลักออกมาจนเปรอะแขนเขาไปหมด ฉันเอื้อมมือของตัวเองขึ้นไปกดแผลคุณรามอย่างกล้าๆ กลัวๆ พร้อมกับมองเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทำยังไงให้โดนยิงกันนะ เป็นบ้าไปแล้วใช่ไหมถึงเข้าไปโดนยิงแบบนี้

“สมน้ำหน้า ถุ้ย! เข้ามารับเองทำไม โง่กันทั้งบ้าน ฮะฮ่า” แต่แล้วเสียงแสบหูของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาท่วมกลางความตกใจของฉัน ผู้หญิงคนนั้นมองมาทางฉันกับคุณรามอย่างสะใจ ยัยนี่เป็นใคร กล้าดียังไงมาตวาดแว้ดๆ แถมยังทำตัวทุเรศๆ แบบนี้ หรือว่า...

 “แกหรอที่ยิงคุณราม?!” ฉันตวาดสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าท้าทายที่ยัยนั่นส่งกลับมา ใบหน้าเรียวรีสีน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยความสะใจกำลังแค่นหัวเราะและแสยะยิ้มส่งมาให้ฉัน

“แล้วจะทำไมห๊ะ แกมันก็ร่านไม่ต่างกับอีแสนซนหรอก หึ...” อะไรนะ ร่าน? ผู้หญิงทุเรศๆ อย่างยัยนี่กล้าดียังไงมาว่าคนอย่างฉันว่าร่าน!!

เพี๊ยะ เพี๊ยะ

ยังไม่ทันที่จะสบถคำหยาบคายออกมาจนจบ ฉันก็พุ่งเข้าไปตบหน้ามันอย่างแรงก่อนที่มันจะตั้งตัวได้ทัน ฉันไม่รู้หรอกว่ายัยนี่จะเป็นใคร มาจากไหน แต่ถ้ากล้าพอที่มาดูถูกฉัน แน่นอนว่าฉันไม่มีวันปล่อยมันไว้เฉยๆ แน่!

“ไร้การศึกษา แต่ละคำที่พูดออกมามันน่าสมเพศมากเลยนะรู้ไหม หึๆ” ตบเสร็จก็ต้องด่าซ้ำ!! เอาให้เงยหน้าไม่ได้ จมลงไปในดินชั่วกัปชั่วกัลป์ ใบหน้าเรียวแดงก่ำและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างมหาศาล

เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้ยัยนี่มันว่าแสนซนด้วยใช่ไหม! ดี! เดี๋ยวได้สนุกกว่านี้แน่!

“แสนซน! มาตบมัน!” ด้วยความที่อยากให้แสนซนได้แก้แค้นและชำระความด้วยตัวเองฉันจึงเอ่ยเรียกชื่อยัยนั่นด้วยเสียงดุดัน แต่แสนซนกลับนิ่งเฉยอยู่ในอ้อมกอดของคุณอาสูร แถมยังทำท่าทางตกใจราวกับลูกนกอีกต่างหาก เฮ้อ!

เห็นแบบนั้นฉันจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปจูงมือคนตัวเล็กมาเพื่อตบยัยนี่โดยเฉพาะ แสนซนทำท่าทางหวาดกลัวและตกใจอย่างแรงแต่ก็ยอมเดินตามฉันมาช้าๆ ฉันพาแสนซนมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะปล่อยมือและรอให้เธอเป็นคนลงมือเอง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีท่าทีว่าแสนซนจะขยับมือไปฟาดหน้ายัยนี่เลยสักนิด

“ตบมัน!!” เห็นแบบนั้นฉันเลยจับมือเล็กๆ นั่น ไปฟาดเข้าที่ใบหน้าเรียวของยัยเกรี้ยวกราดนั่นด้วยตัวเอง มือเล็กของแสนซนฟาดไปบนผิวแก้มนวลเนียนนั่นอย่างแรง ถึงสองครั้งสองครา

เพี๊ยะ เพี๊ยะ

หึ! คนเลวๆ อย่างนี้ต้องเจอกับฉันนี่แหละถึงจะเหมาะสม J

 “กรี๊ดดดดด” เสียงกรีดร้องราวกับจะขาดใจของยัยเพิ้งที่ถูกเฮียทัพจับอยู่ดังขึ้นทันทีที่เธอตั้งสติได้ มันมองมาทางฉันและแสนซนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมทั้งพยายามพุ่งเข้ามาหาเราสองคนอย่างแรง

ถ้าเฮียทัพปล่อยมันออกมา รับรองได้ว่าฉันจะจัดการเฮียทัพเป็นคนที่สอง

หลังจากได้แก้แค้นจนสมใจอยากฉันก็พาแสนซนกลับไปคืนคุณอาสูรช้าๆ จากนั้นจึงปรี่เข้าไปหาคุณรามที่ยืนกดแผลของตัวเองไว้อย่างทุลักทุเล

ขอโทษค่ะ เมื่อกี้โมโหไปหน่อย เลยต้องผละไปตบคนบ้าแบบนั้น T^T

“หยุด อย่าขยับ เจ้าหน้าที่ได้ล้อมไว้หมดแล้ว!!” เสียงเข้มจัดดังขึ้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของยัยบ้านั่น ตำรวจหลายนายวิ่งถือปืนเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในโกดังเอาไว้อย่างรวดเร็ว ทุกคนที่อยู่ภายในโกดังถูกจับกุมและถูกนำตัวไปโรงพักทันที

 “มีผู้บาดเจ็บใช่ไหมครับ เชิญด้านนอกเลยรถพยาบาลจอดอยู่ด้านหน้าแล้วครับ” หลังจากเคลียพื้นที่เสร็จ คุณผู้กองก็เดินเขามาทางฉันและคุณรามช้าๆ ก่อนจะมองมาทางฉันอย่างคาดโทษ

อย่ามาทำสายตาแบบนั้นใส่เล็กค่ะ เดี๋ยวคุณรามหึง ฮะฮ่า

“มาทำไม” ไม่นานนักคุณรามก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาเรียบนิ่งแต่แฝงแววดุจัด เขาต้องหาเรื่องดุฉันแน่ๆ โทษฐานที่ทำอะไรตามใจ ไม่ปรึกษาและขัดคำสั่ง งานนี้ท่าจะโดนหลายกระทงแหะ

“เล็กมาหาคุณรามค่ะ” จัดการงัดไม้ตายขึ้นมาอย่างทุกครั้ง ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปหาเขาช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มแสนน่ารักไปให้เขาด้วย มั่นใจเลยแหละว่ายังไงคุณรามก็ไม่มีทางเกรี้ยวกราดใส่ฉันแน่ๆ อย่างน้อยก็...อาจจะแค่โกรธล่ะนะ

ก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อคนเขาเป็นห่วงอยากมาหา เข้าใจไหมคะ*!*

แต่ที่น่าตกใจก็คือคุณรามยิ้ม เขายิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะตวัดแขนข้างที่ไม่บาดเจ็บมากอดรั้งตัวฉันเข้าสู้อ้อมกอดอบอุ่นอย่างรวดเร็ว คุณรามเอนซบใบหน้าลงกับไหล่บางของฉันช้าๆ พร้อมกับถูไถมันไปมาราวกับอยากจะออดอ้อนฉันอย่างนั้นแหละ

อ๋าาา คุณรามทำตัวน่ารัก >w<

“จะตายอยู่ละ ยังจะอ้อนเมีย สำออยว่ะเฮีย ทำแผลก่อนไหมคร๊าบ J” เฮียทัพที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเปรอะเปื้อนจากเศษดินเศษฝุ่น เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยแซวคุณรามด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ย

“อ้อนพ่อง” ด้วยความที่คุณรามกำลังออดอ้อนฉันอยู่ ร่างสูงจึงทำได้เพียงด่าออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชิดซอกคอของฉัน

เอ๊ะ เมื่อกี้ยังอยู่แถวไหล่อยู่เลย ทำไมเริ่มเข้ามาใกล้คอแล้วล่ะคุณราม!

“น่ารัก” และเสียงอู้อี้แถวลำคอก็ทำให้ฉันขวยเขินได้อีกครั้ง เมื่ออยู่ดีๆ เขาก็ชมฉันว่าน่ารัก ทั้งที่ตัวเองยังมีสภาพเลือดไหลย้อยไปทั้งแขนแบบนี้

เพี๊ยะ

“คุณรามบ้า >///<” ทำตัวให้ขวยเขินด้วยการตีไหล่แกร่งเบาๆ

“โอ๊ย” แต่ติดตรงที่ตีแม่นไปหน่อย ฉันตีไปโดนแผลเขาเต็มๆ เลย

ฮือ คุณรามเล็กขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ แล้วมาทำให้เขินทำไมเล่า!

“เดี๋ยวจะสูบให้ขาดใจ” บ้าบอคอแตก สูบบ้าอะไรของคุณร๊าม!! -////-

“สาบานดิ๊ ว่านี่เฮียราม” น้ำเสียงกวนประสาทของเฮียทัพดังใกล้มาก ใกล้จนต้องผงะ เพราะเขาเดินเข้ามายืนข้างคุณรามตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ไปไกลตีน” แปลเป็นภาษาไทยว่า ‘ไปไกลๆ เท้า’ นะคะเฮียทัพ

“ไม่ได้อยากอยู่หรอก แต่ต้องเอาไปส่งป่อเต็กตึ๊งก่อนไงครับคุณเฮีย” พูดจบเฮียทัพก็เดินเข้ามาหิ้วปีกคุณรามอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาออกเดินไปยังหน้าโกดังที่มีรถพยาบาลจอดอยู่

คือจะพามาส่งรถพยาบาลแต่ยังกวนโอ๊ยบอกว่าจะพามาส่งรถป่อเต็กตึ๊งเนี่ยนะคะ เฮียทัพนี่ไม่น่าตายดีนะเล็กว่า ก๊ากๆ (หัวเราะตาม)

“ผู้บาดเจ็บใช่ไหมคะ พาขึ้นมาด้านบนเลยค่ะ” ทันทีที่พวกเราเดินเข้ามาถึง พยาบาลสาวประจำรถก็เอ่ยให้เฮียทัพนำตัวคุณรามขึ้นไปบนรถทันที สิ้นเสียงพยาบาลคนนั้นเฮียทัพก็ส่งตัวคุณรามขึ้นไปบนรถด้วยความระมัดระวัง

จริงๆ เฮียทัพก็เป็นคนดีนี่นา ไม่น่ากวนโอ๊ยเลยค่ะ

หมับบบบบ

“ไปด้วยกัน” เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองมาทางฉันด้วยสายตาออดอ้อนเบอร์สิบ ชนิดที่ว่าถ้าถูกจ้องแบบนี้บ่อยๆ ฉันคงละลายตายอยู่ตรงนี้แน่ๆ

เพราะเขาเป็นแบบนี้ไง เพราะเขาชอบอ้อนด้วยสีหน้านิ่งๆ แบบนี้ไง ฉันถึงไปไหนไม่รอด TOT

สุดท้ายฉันก็ทนกับสายตาออดอ้อนของเขาไม่ไหว จนต้องยอมขึ้นรถพยาบาลไปพร้อมกับร่างสูงอย่างที่เขาต้องการ

แบบนี้ตลอดเลย ไม่เคยต้านทานผู้ชายคนนี้ได้จริงๆ สินะ ตัวเล็ก

​------- 100 % -------

ความออดอ้อนก็มา โง้ยยย

บอกเลยว่ายิ่งแต่งยิ่งหลงคุณราม 555

อสูรนี่ชิดซ้ายไปละ คุณรามมาวินสุดๆ 

ก๊ากกกกกกก 55555555

พรุ่งนี้ หมอมึนเปิดพรีออเดอร์แล้วนะคะ 

เปิดยาวๆ ไปจนถึง สิ้นเดือน พ.ค. เลยค่ะ 

เผื่อคนเก็บเงินไม่ทัน แฮร่ 

11.00 น. พรุ่งนี้ เจอกันเด้อค่า


ขอเม้นต์หน่อยยยยยย

( อ้อนสุดดดดดดด >w< )

-----------------------------------

แจ้งข่าว เรื่องเกมส์แจกหนังสือน้า

รางวัลที่ 1 : เป็นหนังสือ ทั้งหมด 3 เล่ม

รางวัลที่ 2 : เป็นพรีเมี่ยม + surprise gift 3 รางวัล 


โดยช่องทางการเล่นเกม มี 3 ช่องทางด้วยกัน  

1. เกม Like & Share หน้าเพจ ( เล่นพร้อมกัน 14 เมษา )  

2. สุ่ม comment จากเวปเด็กดี 

3. สุ่ม comment จากเวปธัญวลัย


รวมทั้งหมด 3 ช่องทาง เป็น 6 รางวัลนะจ๊ะ

เริ่มเล่นได้ตั้งแต่วันนี้ - วันที่ ปิดพรี เหมือนเดิมจ้า

เห็นแบบนี้แล้ว พุ่งไปเม้นต์กันได้เลยก้าบ 


ปล. วิธีสุ่ม comment จะใช้การสุ่มจากตัวเลขน้า

ดังนั้นแม้จะคอมเม้นต์เพียง (.) จุดเดียว

ก็มีสิทธิได้รับรางวัลเด้อ 5555


-----------------------------------

​ตัวเล็ก (เล็ก)  

Cast...Irene (Red velvet) 

"เล็กจะเป็นบุหรี่ให้เอง"


รามสูร (ราม) 

Cast... Sehun (EXO) 

"หึๆ ความคิดดี"


​ทัพนาสูร (ทัพ)  

Cast...Jackson (GOT 7) 

"จะตายอยู่ละ ยังจะอ้อนเมีย สำออยว่ะเฮีย ทำแผลก่อนไหมคร๊าบ" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว