ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 15

ถึงปากของติณบอกว่าเกรงใจ แต่กระเพาะของเขากับไม่ให้ความร่วมมือ โดยปกติติณเป็นคนที่กินเยอะอยู่แล้วเนื่องจากตัวเขาเองออกกำลังและใช้แรงอยู่สม่ำเสมอ เพราะโดยวัดจากมาตรฐานความสูง 187 ทำให้เขาสูงใหญ่ พอตัว

ติณตักเนื้อปลาให้รินอยู่บ่อยครั้ง จนรินถึงกับเอ่ยปากเมื่อปลากองเต็มจานของเธอ

"พอ" เธอเอ่ยหน้านิ่งๆ

ติณเพิ่งรู้ตัว ว่าเนื้อปลาและผักบางส่วนเต็มจานของเจ้านายสาว

"แฮ่ๆ ขอโทษครับ"

พร้อมกับซัดอาหารบนโต๊ะ เกือบทั้งหมด

จนทำให้รินเองแปลกใจว่าจะมีใครกินได้มากมายขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยนั่งทานข้าวกับใคร แต่ส่วนมาทุกคนที่นั่งกับเธอจะระวังเป็นพิเศษ แต่กลับผู้ชายคนนี้ทานโดยไม่สนใจอะไรเลย

ติณวางตะเกียบ พร้อมลูบพุงเบาๆ

"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ครับท่านประธาน" ติณพูดยิ้มๆ

"อืม"

"กลับกันเลยไหมครับ"

"อืม"

รินลุกขึ้นแต่ตินยังนั่งอยู่ที่เดิม รินจึงถามขึ้น

"ทำไมไม่ลุกขึ้น"

"เรายังไม่ได้จ่ายเงินนิครับ"

ติณทำหน้า งงๆ

"ภัตตาคารนี้เป็นของฉัน"

รินเอ่ยเสียงเรียบๆ

'โอ้วว นี้เจ้านายคนสวยของเขาทำธุระกิจอะไรบ้างนะ'

ติณลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว

คฤหาสน์ของริน

"เชิญครับท่านประธาน"

ติณเปิดประตูให้ริน เธอก้าวลงมาพร้อมพูดว่า

"ต่อไปนี้นายพักที่นี้"

ติณทำตาโต เมื่อวานยังไล่เขาอยู่เลย แต่เดี๋ยวนะ เขาอยู่ที่นี้กับเจ้านายสาวที่แก้ผ้าเดินไปเดินมารอบบ้าน โอ้วว แค่คิดก็สวรรค์แล้ว

"คะ ครับ"

"ฉันคิดว่าถ้าการร่วมทุนครั้งนี้ยังไม่สำเร็จศัตรูไม่มีทารามือแน่ ฉะนั้นนายต้องคอยดูแลฉัน"

รินเอ่ยปากพูด

"นั้นก็จริงครับแต่ผมต้องกลับคอนโดไปเอาเสื้อผ้า"

"ไม่ต้องนายใส่เสื้อผ้าไซล์ไหน พรุ่งนี้แจ้งไปที่คุณเจียงฝ่ายบุคคล"

"อย่าดีกว่าครับเพราะมันมีของบางอย่างที่ผมต้องใช้"

ติณไม่ใช่คนนิสัยที่ชอบให้ใครซื้อของให้เท่าไหร่ ยิ่งถ้ากับผู้หญิงยิ่งไม่

"ผมขอเวลาครึ่งชม.คอนโดผมอยู่ไม่ไกลจากนี้ผมจะรีบกลับมา"

"อืม"

และก็เป็นตามที่ติณพูด เขาไปเก็บของและกลับมาภายในครึ่งชม.

รินยังนั่งอยู่บนโซฟา โดยในมือยังถือเอกสารบางส่วนอยู่

"ท่านประธาน ทำไมยังไม่พักผ่อนครับ"

"ฉันทำงาน"

"ผมว่าวันนี้ท่านประธานพักผ่อนเถอะครับ และอีกอย่างให้ผมนอนที่ไหนครับ"

รินวางเอกสารลงและพูดว่า

"ห้องขวามือด้านล่าง"

"ขอบคุณครับ"

"ชั้น 2 ห้ามนายขึ้นเด็ดขาดถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน"

"อ่า ครับ"

"และห้ามส่งเสียงดังใดๆเพราะฉันไม่ชอบ"

"ครับ"

"ท่านประธานไปพักผ่อนเถอะครับเอกตรงนี้ผมเก็บให้เอง"

"อืม"

รินพยายามบอกตัวเองว่าตรวจเอกสารทำงาน แต่ใจส่วนลึกกลับขัดแย่งบอกว่าเธอรอเขา

'ไม่หรอกฉันแค่ทำงานที่ค้างและยังไม่ง่วงเท่านั้นเอง'

หลังจากรินขึ้นไปชั้นบน ติณก็เริ่มเก็บเอกสารทันที่

"นี้มันเอกสารอนุมัติแล้วนิ เขาตรวจอะไรของเขานักหนาสงสัยเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ"

ติณบ่นพึมพำ ถ้าเขารู้ว่าเจ้านายสาวไม่ได้อ่านตัวอักษรในเอกสารนี้แม้แต่ตัวเดียว แต่กลับคอยฟังเสียงรถของเขา เขาคงดีใจจนกระโดดระบำบัลเลท์ไปมา


ติณอาบน้ำเสร็จเขาเดินออกมาจากห้องจากเพราะใจลึกๆหวังว่าจะได้เห็นเจ้านายสาวแบบวันนั้น

'ไม่นะเราแค่เดินตรวจตราเท่านั้นเอง มันเป็นหน้าที่ของบอดี้การ์ด'

ติณให้เหตุผลกับตัวเอง ถึงแม้ในใจเกือบ 80% ของเขาจะหวังอะไรก็ตาม

และเขาก็ต้องผิดหวังเพราะเจ้านายเขาไม่ออกมาจากห้องเลย

..........................

ตึกสูงเมือง C

"บอสครับ นักฆ่าของเราที่ส่งไปตายแล้วครับ"

ชายใส่แว่นสวมสูตรดำเอ่ยขึ้น

"มันยากอะไรกับการจัดการกับผู้หญิงแค่คนเดียว"

ชายอายุ 30 เศษๆแต่ดูภูมิฐานคนนึงเอ่ยขึ้น

"แค่ผู้หญิงคนเดียวมันไม่ยากหรอกครับบอส แต่ข้างการเธอมีบอดี้การ์ดฝีมือดีอยู่ด้วย"

"ทำไมตอนรายงานบอกว่าเธอมีแค่บอดี้การ์ดรอบบ้าน"

"ตอนนี้เธอรับบอดี้การ์ดฝีมือดีมาคุ้มครองคนนึงครับ"

"ไปสืบประวัติมันมา แล้วหาทางจัดการซะ ถ้าจัดการไม่ได้ก็ซื้อตัวเหมือนนังเลขาคนนั้น"

"ได้ครับ"

"รีบๆหน่อยแกไม่รู้เหรอ ว่าความเสียหายครั้งนี้มันมากแค่ไหน ถ้านังนั้นมันได้งานนี้ไป"

"ครับ"

ลูกน้องของเขาเดินออกไป

แต่ชายคนนั้นกลับนั่งคิดอะไรพร้อมกับยิ้มมุมปาก

กลับหน้าเรื่อง

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น