ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 7

ตอนนี้ติณถึงกับคิดอะไรไม่ออกเหม่อมองรูปร่างรินที่พูดได้เลยว่าพระเจ้าลำเอียงสร้างเธอมาสมบูรณ์แบบกว่าคนอื่นมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นเอวที่คอด สะโพกที่กลมกลึง หน้าอกที่ไม่มีหย่อนค่อย ตอนนี้ติณได้ยินเพียงเสียงกลืนน้ำลายของตัวเองเท่านั้น

'อ่าา นี้มึงเป็นบอดี้การ์ดนะติณไม่ใช่ถ้ำมองตอนซะทีสิ'

ติณย้ำเตือนตัวเองถึงจะย้ำเตือนตัวเองแค่ไหนสายตาก็ไม่ละจากรูปร่างของรินแม้แต่น้อย

'เห้อ อากาศเริ่มเย็นทำให้เราเป็นหวัดได้ง่ายจริงๆถึงกับน้ำมูกไหล'

ติณคิดพร้อมกับเช็ดน้ำมูก

'เดี๋ยวก่อนทำไมน้ำมูกมีสีแดง'

'เลือด!!!'

'เป็นเอามากนะติณ ว่าแต่ทำไมไหลไม่หยุดวะ'

ติณพยายามเช็ดเลือดที่ยังไหลออกมาไม่หยุด อีกใจนึงก็กลัวว่ารินจะจับได้ว่าเป็นพวกถ้ำมองถ้าเธอรู้ติณคงได้จองศาลาแน่นอน

'แต่เราจะละสายตาจากเธอไม่ได้เพราะจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับเธอจะทำยังไง'

ติณให้เหตุผลกับตัวเองว่าทำถูกแล้วขณะสายตาก็ไม่ละจากรินแม้แต่วินาทีเดียว


รินเดินไปบนเค้าน์เตอร์บาร์เพื่อรินไวน์เธอรู้สึกอิสระทุกครั้งที่กลับบ้านหลังนี้มันเป็นช่วงเวลาเดียวที่เธอเป็นตัวของตัวเองมันเป็นช่วงเวลาที่เธอจะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเธอใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอดหลังจากพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ เธอมีพี่ชาย 1 คนแต่ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆพี่ชายคนนี้เป็นลูกของลุงแต่พ่อแม่เธอนำพี่ชายมาเลี้ยงรักเขาดุจลูกชายแท้ๆแต่สิ่งที่เขาตอบแท้ครอบครัวเธอนั้นสาหัสยิ่งนัก

"เห๊อะๆ ในชีวิตนี้จะไว้ใจใครได้"

รินแสยะยิ้มกับโชคชะตาของตัวเธอเองเธอเป็นผู้หญิงที่ประสบความสําเร็จในเรื่องงานจนมาถึงจุดสูงสุดแต่อย่างที่คนเขาบอกยิ่งสูงยิ่งหนาว เพราะทุกวันนี้เธอไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย แม้กระทั้งการแต่งงานก็เป็นเพื่อผลประโยชน์

เธอจิบไวน์พร้อมกับค่อยๆเดินออกจากเคาน์เตอร์บาร์ในระหว่างที่เธอปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกอยู่นั้น เธอคงไม่คิดว่าจะมีถ้ำมองหน้าหล่อกำลังขาดเลือดเพราะว่าทุกย่างก้าวของเธอทำให้ถ้ำมองหนุ่มถึงกับเลือดไหลออกจมูกไม่หยุด

ในระหว่างนั้นเองติณก็ได้ยินเสียงผิดปกติบนหลังคา เขาเลิกสนใจรินทันที(ถึงแม้จะยากก็เถอะ) จริงอย่าที่เขาคิดศัตรูคนนี้ไม่ลามือง่ายๆแน่ๆ ติณหันไปมองบอดี้การ์ดรอบบ้านทุกคนกลับไม่สงสัยว่าเจ้านายตัวเองอยู่ในอันตราย นักฆ่าคนนี้ร้ายกาจมากเข้ามาโดยที่บอดี้การ์ดรอบบ้านไม่เอะใจแม้แต่น้อย

แต่ถ้าจะให้เข้าโผล่ไปหารินตอนนี้รินต้องรู้แน่นนอนว่าเขาอยู่ใกล้และเห็นเธอในรูปร่างไรเสื้อผ้า เขายังไม่อยากตายตอนนี้เขายังแก้แค้นให้ยายไม่สำเร็จ

เขาตามนักฆ่าไปจนเกือบใกล้ตัว เขามั่นใจว่านักฆ่าคนนี้เป็นผู้ชายแน่นอน เพราะตอนนี้นักฆ่าคนนั้นเห็นริน สตั้นไม่ต่างจากเขาเลย

แต่นักฆ่าก็คือนักฆ่ามันตั้งสติพร้อมเล็งปืนไปที่รินทันที ตัวมันเหมือนรู้ว่าเขาย่องมาข้างหลัง ก่อนที่เท้าของเขาจะไปถึงตัวของมัน นักฆ่าคนนี้ก็ยกมือขึ้นป้องกันทันที แต่แรงของติณก็ไม่ใช่น้อย ทำให้ปืนในมือของนักฆ่าตกไปที่พื้น

พร้อมกับรินรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในอันตราย

พอเธอรู้ตัวสิ่งแรกที่เธอทำคือคว้าผ้าเช็ดตัวมาปิดรูปร่าง ทำให้ติณเสียดายไม่น้อย และเอาความแค้นมาลงที่นักฆ่า

'เพราะแกคนเดียวฉันอดดูของสวยๆงามๆตายซะเถอะ'

นักฆ่าคนนั้นก็เก่งไม่น้อยมันตั้งตัวพร้อมหยิบมีดขึ้นมา กวัดแกว่งใส่ติณแบบมีฝีมือ แต่ติณเองก็ได้รับการฝึกมาอย่างดีเขาหลบหลีกนักฆ่า พร้อมเข้าประชิดตัวมีดที่กำลังแทงเข้ามาตรงหน้าท้องของติณถูกติณล็อคไว้ด้วยมือ อีกมือของติณชกสวนกลับนักฆ่าทันที นักฆ่าปล่อยมีดลงพื้น

พร้อมเตะสวนเข้ามาที่ตัวของติณทำให้ติณถึงกับเซ มันหยิบปืนที่อยู่บนพื้นขึ้นมายิงไปที่ติณ

"ปังงง"

"เปรี้ยง" ติณหลบกระสุนได้อย่างแม่นยำแต่กระสุนไปโดนแจกันลายครามใบใหญ่ เสียงที่ดังขึ้นทำให้บอดี้การ์ดภายนอกรู้ตัวว่ามีคนบุกรุก



กลับหน้าเรื่อง

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น