ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจเต้นแรง

ชื่อตอน : หัวใจเต้นแรง

คำค้น : ซิคแพ็ค

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2561 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจเต้นแรง
แบบอักษร

​นี่ฉัน..ตายไปรึยังนะ 

"ทองม้วน ทองม้วนลูก!" นั่นคือเสียงของแม่ใช่มั้ย

ฟึ่บ

ฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในสระน้ำแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่ที่ริมสระแล้ว แสดงว่าตอนนี้ฉันรอดแล้วใช่มั้ย?

"แม่.."

"ม้วน ม้วนเป็นยังไงบ้างลูก"

"มะ ม้วนโอเคแล้วค่ะ แค่กๆ" ฉันไอคงเป็นเพราะว่าฉันดื่มน้ำในสระเยอะเกินไปล่ะมั้ง เลยสำลักน้ำออกมา

"ลุกขึ้นนะลูก"

"ละ แล้วใครช่วยม้วนขึ้นมาล่ะคะ"

"พี่สมชายครับ" แม่ไม่ได้ตอบฉันแต่เขาเป็นคนตอบฉัน

"หืม?"

"อ๋อ คนขับรถของบ้านป้าเองน่ะจ่ะ" คราวนี้แม่ของเขาเป็นคนตอบแทน

"ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะ ฝากของคุณพี่สมชายด้วยค่ะ"

"จ้ะ"

แล้วทำไมตัวเขาดูเปียกๆล่ะ?? แต่ช่างมันเถอะ ยังไงตอนนี้ฉันก็รอดออกมาแล้วมันก็ดีแล้วนี่

"ตาธี พาน้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยสิ"

"แต่บ้านเรา..."

"เอาเสื้อผ้าของยัยทาก่อนก็ได้" ใครคือยัยทาอ่ะ?

"เอ่อ ยัยทาที่คุณป้าพูดถึงคือใครเหรอคะ"

"อ๋อ น้องสาวตาธีน่ะ รุ่นราวคราวเดียวกับลูกเลย น่าจะใส่เสื้อผ้าด้วยกันได้"

"แม่ก็พาไปสิ ผมต้องไปโรงพยาบาลแล้ว"

"ไม่เถียงแม่สักวันจะได้มั้ย!"

"เฮ้อ ครับๆ"

อิอิ สะใจจังเลย

"ตามมาสิ ยืนยิ้มอยู่ได้" ฉันเป็นอันต้องรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นหน้าตาหน้ากลัวๆของหมอนั่น ชิ จิตใจกะจะไม่ยิ้มมั่งเลยรึไงนะ!

"ค่าาาาา" ฉันประชดด้วยการลากเสียงยาวใส่ 

@ห้องของทาโร่ (น้องสาวธีระ)

"เธอไปเลือกเอาละกันว่าจะใส่ตัวไหน หมดธุระแล้วฉันขอตัว" พูดจบเขาก็ทำท่าจะเดินออกไป

หมับ

"เอ่อคือ.."

"??"

"คุณช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้มั้ยอ่ะ คือว่า.."

"คือว่าอะไร"

"คือว่าฉันไม่ชินอ่ะเวลาอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านฉัน ฉันจะกลัวผีอ่ะ"

"ห้ะ"

"นะๆๆๆนะคะ"

"อืม"

"เย้ ขอบคุณนะคะ"

"อืม" นี่คือจะพูดแต่คำนี่ใช่มั้ยเนี่ยยยย

ฉันรีบไปเปลี่ยนชุดเพราะกลัวว่าเขาจะรอนาน ถ้าเกิดเขารอนานฉันอาจจะชะตาขาดก็ได้

5 นาทีต่อมา

"มาแล้วค่ะๆ ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์รอ แหะๆ" ฉันยิ้มแห้งๆไปเมื่อเห็นว่าเขาทำหน้าตาเย็นชานั่นอีกแล้ว

"อืม ฉันไปละนะ ฉันรีบ"

"ดะ เดี๋ยวค่ะ"

"อะไรอีก"

"ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยสิ"

".."

"ทำไมคุณถึงเปียกล่ะ ไปตกน้ำมาเหมือนฉันรึเปล่า"

"เรื่องของฉัน"

"อ้าว ก็ฉันก็อยากให้คุณไปเปลี่ยนชุดเหมือนกันนี่นา เดี๋ยวคุณจะไม่สบายเอานะคะ"

"อืม"

"พูดคำอื่นบ้างก็ได้นะเว้ย (พูดเบาๆ)"

"เรื่องของฉัน" ห้ะ นี่ยังได้ยินอีกรึไงวะ!

"ชิ" เห้ยๆๆเหมือนฉันเห็นนะว่าเขาแอบยิ้มที่มุมปากอ่ะ แต่มันก็แค่แวบๆอ่ะ แต่คงจะตาฝาดมั้งคนอย่างเขาเนี่ยนะจะยิ้ม คงจะเป็นไปไม่ได้แน่นอน

ด้านล่างของตัวบ้าน

"หนูม้วนจ้ะ ยังไงก็กลับบ้านไปทานยาด้วยนะลูก"

"ขอบคุณค่ะคุณน้า"

"ไม่เป็นไรจ้ะ"

"ม้วน"

"คะแม่"

"อย่าลืมนะ ทำความรู้จักกับพี่ธีระเอาไว้เยอะๆ พี่เขาเป็นคนดีไว้ใจได้แน่นอน"

"จะพยายามนะคะ"

"ยังไงน้องก็ขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณพี่"

"จ้า กลับดีๆนะจ้ะ"

"ค่ะ"

"ลานะคะคุณน้า"

"ไม่ไปลาตาธีหน่อยเหรอม้วน" แม่ถามฉัน

"แล้วเขาอยู่ไหนล่ะคะ"

"ตาธีคงจะอยู่บนห้องน่ะ ลูกลองเข้าไปสิ ชั้นสองห้องซ้ายมือสุดเลยนะลูก"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

@ห้องธีระ

ก๊อกๆๆ

เงียบ... งั้นเปิดเลยนะ ไม่ๆๆลองเคาะอีกรอบดีกว่า

ก๊อกๆๆ

เงียบอีก..งั้นคราวนี้เปิดจริงนะ

แกร่ก

อ้าว ไม่อยู่หรอ แล้วอยู่ไหนล่ะ?

"เธอเข้ามาทำไม!" เห้ย ตกใจหมดเลย มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง คนนึกว่าผี ยิ่งกลัวๆอยู่

"คือแม่คุณให้ฉันมาลาคุณน่ะ"

"ไม่จำเป็น"

"อื้อ" อะไรคือการที่เขาต้องมานุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวที่พันท่อนล่างอยู่ ฮืออ ซิคแพ็คนั่นมันน มันกร้าวใจยิ่งนัก

"ออกไป ฉันจะแต่งตัว"

"ค่ะ"

ฉันรีบออกมาจากห้องเขาทันที โอ๊ยๆๆหัวใจจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

อย่านะ อย่าให้เขารู้นะว่าฉันหัวใจเต้นแรงขนาดนี้...

ไม่ๆๆห้ามชอบเขาเด็ดขาดนะทองม้วน เขาน่ะคือปีศาจจอมเลือดเย็น!! จำไว้!!

                               ___Please follow next episode___

ความคิดเห็น