facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 18

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2564 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 18
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว....บทที่ 18 

 

"อย่างเงียบใส่กูเเบบนี้..กูโคตรเจ็บ" 

"มึงมีความลับกับกู มึงหลอกกูทุกอย่าง...เเต่มันไม่สำคัญเท่ากับ...มึงเลือดเย็นมากขนาดที่ฆ่าคนได้เเบบนั้น" 

"กูไม่ได้ตั้งใจ..กูเเค่พยายามหาทางที่จะได้อยู่กับมึง...กู...กูรักมึงนะไผ่...มึงรู้มะ...” 

 

ออลตินหยุดพูดทันทีที่กอไผ่เขยิบตัว ร่างเล็กดันวงเเขนทั้ง 2 ข้างของอีกฝ่ายออก ก่อนจะเขยิบตัวออกไป 

 

“กูขอโทษ...กูจะไม่พูดเเล้ว...มึงนอนเถอะ” 

 

มันคงจะเป็นเรื่องยากที่จะให้กอไผ่รับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เเต่ผมจะไม่ยอมเเพ้ จะทำให้เรื่องระหว่างพวกเราเป็นความจริงให้ได้ 

 

หมับ! 

 

“จะไปไหน!..พูด..ต่อสิ...กูจะฟัง”กอไผ่จับรั้งออลตินเอาไว้ก่อนที่เขาจะลุกออกจากเตียงไป เเล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบซ่อนใบหน้าของตัวเอง  

“ไม่โกรธกูเเล้วใช่ไหม” 

“...มันคนละเรื่องกัน”ไม่ใช่ไม่โกรธ เเต่เขาเเค่อยากฟัง ไม่ว่าออลติลจะเเก้ตัวอย่างไรเขาก็อยากจะฟัง 

“งั้นก็อย่าพูดเลย....มึงนอนเถอะ”  

“...เเล้วมึงจะไปไหน” 

“ไปนอนโซฟาไง...เหมือนทุกที”ออลติลตอบ สีหน้าหงอยเหงาอย่างเห็นได้ชัด 

 

สีหน้าเเบบนั้นคืออะไร?! 

 

“...ไม่ต้อง..นอนกับกูบนนี้เนี่ยเเหละ”  

“??”  

“กูยังกลัวอยู่...ถ้าไอ้พวกนั้นมันกลับมาอีกจะทำยังไง” 

 

จริงๆ ไม่ใช่หรอกครับ...มันก็เเค่ข้ออ้างที่จะให้มันนอนตรงนี้ต่างหาก ผมรู้ว่ายังไงไอ้คนพวกนั้นก็ไม่กลับมาเเล้วเพราะไอ้ออลตินมันอยู่ที่นี่ พอมันอยู่ข้างๆ ความกลัวก็หายไปหมดเเล้ว...เเต่ที่ผมให้มันนอนด้วย คงเพราะข้างใน มันต้องการมากกว่า 

 

มันนอนลงตรงที่ว่างอีกฝั่งของเตียง ผมเขยิบเข้าไปหามันนิดหน่อยเเต่ก็ไม่ได้ใกล้กันมากเท่าไรนัก คงเพราะเตียงมันก็ใหญ่พอตัวด้วยนั้นเเหละ...ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว เเล้วหลับตาลง... 

 

“ไผ่...”  

“....อืออ”ผมครางตอบออกไปเบาๆ ทั้งๆ ที่ยังคงหลับตาอยู่นั้นเเหละ  

“ถ้ากูทำให้มึงเป็นเเบบกูสำเร็จ..จะโกรธกูไหม”  

“....ก็บอกว่ารู้นานเเล้วไง”พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นว่าเเม่งกำลังนอนมองหน้าผมอยู่... 

 

ยังต้องมาถามอีกเหรอวะ...ถ้าไม่ยอมกูคงโวยไปนานเเล้ว- -!! 

 

ผมไม่ใช่พึ่งรู้วันนี้หรือเมื่อวานนี้สักหน่อย จริงๆ ก็รู้มานานมากๆ เเล้วด้วย เพียงเเค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะคิดว่ามันดีต่อผมกับไอ้คุณชายมากกว่าก็เท่านั้น 

 

“...นอนได้เเล้ว...ยิ้มอยู่ได้”ผมพูดออกไปเบาๆ เเต่มันก็คงได้ยินเพราะมันพยักหน้ารับ เเล้วเขยิบเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิมเเล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ผมจนถึงคอเลยด้วย...ก่อนที่มันจะใช้เเขนของมันกอดร่างของผมเอาไว้ 

 .  

 

. 

 เเละเเล้วเวลาก็ผ่านไปจนถึงคำ่คืนหนึ่ง ผมมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีไปจากเดิม จะว่าสวยมันก็สวย จะว่าน่ากลัวมันก็ใช่...ท้องฟ้าสีออกเเดงๆ เเต่ที่ดูสวยเเละน่ากลัวในเวลาเดียว... 

 

พระจันทร์...มันเต็มดวงจนดวงใหญ่มากๆ เเถมยังรู้สึกว่ามันอยู่ใกล้เหมือนจะสัมผัสมันถึงเลยเเหละ...เเล้วสีของมันก็เป็นสีเเดงที่ดูเเวววาว...สวยฉิบ....นี้เหรอ ที่ไอ้คุณชายมันเรียก...ว่าอะไรนะ...?? 

 

“จันทราสีเลือด”  

“มึงเเอบอ่านความคิดกูอีกเเล้วนะ!!”ผมหันไปโวยมันทันทีที่เห็นออลติมันเดินเข้ามาในห้อง เดี๋ยวนี้เเม่งชอบขโมยอ่านความคิดของผมอยู่เลย  

“กูไม่ได้เเอบ มึงพูดให้กูได้ยินเอง”  

“....”ผมได้เเต่เบ้หน้าใส่เเม่งอย่างหมั่นไส้  

“เเล้วมึงรู้ไหม...วันนี้คือวันอะไร”  

“วันไร? วันเกิดมึง?”  

“ใครเขาสนเรื่องนั้นกัน”คนปกติเขาก็สนกันทั้งนั้นเเหละ- -  

“เเล้ววันอะไร”ผมถามออกไปอย่างตัดรำคาญ ไอ้ห่านี้ชิบพูดให้คิดอยู่นั้น จะบอกก็บอกมาเส้!! 

“วันที่กูรอ...”  

“กูไม่อยากรู้ละ...น้ำเยอะนักนะมึง เอาเนื้อมาสักที!!”  

“หึหึ...วันที่มึงจะเป็นเเบบกูเต็มตัวไงไผ่”มันพูดเเล้วเขยิบเดินเข้ามาใกล้ผม ซึ่งมันเร็วมาจนผมไม่ทันได้เขยิบหนีหรือทำอะไร 

“อะ...อะไรวะ...มึงพูดไรเนี่ย”  

“ทำไม....มึงไม่อยากเป็น??”  

 

ใช่ที่ไหน! กูไม่เคยพูดว่ากูไม่อยากเป็นหรือกูอยากเป็น….เเต่กูเเค่ 

 

“กูเเค่...กลัว”  

“กลัวอะไร”  

“ก็ถ้าเป็นเเบบนั้น...กู...ก็จะอายุยืนกว่าเตี่ยกับม๊ากูใช่ไหมล่ะ...กูจะอายุยืนกว่าคนที่กูรู้จัก”  

“.....”  

“...เเล้วถ้าพวกเขาตาย....ไปก็ก็จะต้องโดดเดี่ยว…” 

“มึงยังมีกูนะไป่” 

“เเล้วถ้ามึง...มึง...ทิ้งกู”  

“พะ...”  

“อย่าพึ่งขัดดิ!!”ออลตินมันพยักหน้ารับ“เเล้วถ้ามึงเบื่อกูเเล้วทิ้งกูไป...กูจะเหลือใคร”  

“ไผ่...มึงคิดว่ากูจะทิ้งมึงได้เหรอ...มึงรู้ไหมว่ากูรอมานานเเค่ไหน”  

“.....”  

“กูไม่ได้รอมึง ปี 2 ปีนะไผ่...กูรอมึงมานาน ถึงมันจะไม่ได้นานเป็นร้อยๆ ปี เเต่กูคิดว่า 6-7 ปีนี่ก็นานมากพอที่จะทำให้กูมั่นใจในความคิด ความรู้สึกตัวเองได้เเล้ว”  

“ทีคู่หมั้นมึง มึงยัง...”  

“กูไม่ได้รักมัน ไม่เคยรัก ที่กูหมั้นเพราะ...การเมือง” 

 

มันเล่าว่าช่วงนั้นที่มันต้องหมั้นกับคู่หมั้นของมัน เพราะคนเเบ่งเป็นหลายพวกเกินไป ตระกูลของมาเรียเป็นตระกูลเก่าที่อยู่มานานพอๆ กับต้นตระกูลของออลติน ซึ่งเเน่นอนว่า หากตระกูลนั้นคิดจะตั้งตัวเป็นใหญ่ก็อาจจะทำได้...พ่อมันจึงจบปัญหาด้วยการจับหมั้นกัน... 

 

“เเต่เท่าที่กูเห็น...เค้ารักมึง”  

“เเต่กูไม่รักไงไผ่...มึงก็รู้ว่ากูรักใคร”  

“มึงรักใคร??”ผมทำหน้ายียวนใส่มัน...เเต่ในใจนี้เต้นตึกตักไปหมด...บ้าไปใหญ่เเล้วไอ้ไผ่ ผู้ชายด้วยกันนะเว้ย 

 

มันรักมึงเเต่มึงไม่ต้องรักมันก็ได้- -!! 

 

“...ไม่รู้จริงเหรอ”มันถาม เขยิบตัวเข้ามาใกล้ไม่พอยังจับผมให้เงยหน้าขึ้นไปหาเเล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก 

 

ตึกตัก...ตึกตัก..ตึก...กก..ไอ้เหี้ย...เต้นเเรงไปเเล้ว!!! 

 

“กู...เอ่อ...” 

 

ผลึก! ตุบ! มันผลักให้ผมเดินถอยหลังมาเรื่อยๆ จนมาถึงเตียง ก่อนจะดันให้ผมล้มลงนั่งกับเตียงนอนของมัน 

 

“จะทำไร!”  

“หึหึ...มึงไม่ใสขนาดที่จะไม่รู้หรอกใช่ไหม” 

 

ว่ากูปะเนี่ย- - 

 

“ถ้ามึงอยากรู้กูจะพูดให้มึงฟังทุกวันหรือตลอดเวลา ที่มึงต้องการฟังก็ได้”  

“...เปล่าสักหน่อย...ไม่ได้อยากฟะ..//> 

 “กูรักมึง”มันไม่ฟังที่ผมพูดสักนิด 

 

พูดจบเเม่งก็ดันผมให้นอนลงไปกับเตียง ก่อนจะก้มลงมาอย่างรวดเร็ว...ปากหนาของมันสัมผัสลงที่ปากของผมเเต่ยังไม่ได้รุกล้ำเข้ามา...มันขบเม้มริมฝีปากของผมจนรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ...ก่อนจะใช้มือของมันสอดเข้ามากั้นระหว่างริมฝีปากของเราสองคนเเล้วสอดนิ้วเข้ามาในโพลงปากของผมเพื่อให้ผมอ้าปากออก เเล้วใช้จังหวะนั้นสอดลิ้นเข้ามา... 

 

อื๊ออ...อออ 

 

 

#ออลติน 

 

ผมบดจูบลงไป...ก่อนจะค่อยๆ ปรับรสจูบให้อ่อนโยนลง...กอไผ่หลับตาลงช้าๆก่อนที่มันจะค่อยๆ เล่นตามเกมของผมไป 

 

“กูรักมึงนะ...อยู่กับกูตลอดไปได้ไหม”  

“ไอ้สัส...ยังจะถาม”มันหลบสายตาต่ำลงเม้มปากจนเป็นเส้นตรง...หึ...น่ารัก...น่ารักจริงๆ 

 

สภาพของผมกับมันตอนนี้คือผมกำลังคร่อมร่างของมันอยู่ มือหนึ่งของผมสอดอยู่ใต้หัวของไผ่ ส่วนอีกมือลูบไล้ไปตามหน้าท้องเเบนราบของมันอย่างมันมือ... 

 

“กู...ก็...รักมึง”มันพูดออกมาโดนไม่มองหน้าผมสักนิด...เเต่เเค่นี้ก็ดีใจตายห่าเเล้ว  

“อะไรนะ?”ผมเเกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน มันสบตาผมทันทีเเล้วเม้มปากเเน่นกว่าเดิมเข้าไปอีก 

 

หมับ!  

 

เกินความคาดหมายครับ!..จากที่ตั้งใจจะเเกล้งมันกลายเป็นผมที่ตกอยู่ในกำมือมันเเทน กอไผ่ใช้มือทั้งสองข้างของมันดึงรั้งคอผมให้ก้มลงมาใกล้หน้ามันก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียจริงจังเเละหนักเเน่น 

 

“กูก็รักมึง”  

“...”  

“อะ..อะไร..ยังไม่ได้ยินอีกเหรอ!”มันเริ่มโวยวายด้วยใบหน้าเเดงของมัน 

“ได้ยินเเล้ว...”ไม่ทนเเม่งเเล้ว!! ผมก้มลงกดจูบปากมันอีกครั้ง...ลูบไล้มือไปตามเนื้อตัวขาวเนียนของมัน บีบเข้นเล่นจนผิวมันขึ้นรอยเเดงเป็นจ้ำๆ 

 

ผมจูบซับไปมาจนทั่ว ลากริมฝีปากของตัวเองมาตามผิวขาวๆ ของมันขบเม้มบางบ้างครั้งจนขึ้นรอย... 

 

อื๊อออ...อ๊ะ!!  

 

“มันเสียว”มันพยายามดันหน้าของผมออกจากยอดอกของมัน  

“เเต่มึงก็ชอบ”  

“อื๊ออ...ไอ้..อ๊ะ...ไอ้เหี้ย!!” 

 

.... 

 

ออลตินช้อนสะโพกของร่างเล็กขึ้นมา ให้มันตั้งเด่นอยู่อย่างนั้น ก่อนจะค่อยๆสอดเเท่งร้อนของตัวเองเข้าไปเเล้วออกเเรงกระเเทกเข้าออกอย่างสม่ำเสมอในช่องทางที่เขาเตรียมเอาไว้ก่อนเเล้ว 

 

อ๊ะๆ..อ๊าา..อ 

 

“เจ็บไหม”  

“จะ...เจ็บ!”  

“เเต่กูไม่หยุดหรอกนะ”  

“ไอ้บ้า!! อ๊ะ!!...ไม่เอาตรงนั้น!!”  

“ตรงนี้เหรอ??” 

 

ผมกระเเทกซ้ำเข้าไปตรงจุดเดิม กอไผ่เเถบจะฝังหน้าลงไปกับหมอนใบโตตรงหน้ามันทันที.....ผมจูบซับไปทั่วเเผ่นหลังของมัน ขบเม้มจนเป็นรอยเเดง... 

 

ผมขบเม้มเเผ่นหลังของมันให้เป็นรูปร่างคล้ายๆกับดอกกุหลาบ...ก่อนจะจูบซับลงไปตรงรอยนั้นอีกทีหนึ่ง 

 

ตึ้ง!...ตึ้ง!!  

 

เสียงนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน...ผมเงยหน้าขึ้นจากเเผ่นหลังของมันก่อนจะจับมันผลิกตัวให้หันหน้ามาหาผมทั้งๆ ที่ตรงนั้นของเรายังเชื่อมต่อกันอยู่... 

 

ถึงเวลาที่ผมรอเเล้ว... 

 

“เจ็บบ...อื๊ออ...พอเเล้ว”  

“มึงไม่ชอบเหรอ”ผมนี่ใจเเป้วเลย...มันไม่ชอบที่ผมทำให้เลยเหรอ  

“...เปล่า...กูชอบ...ชอบทุกอย่างที่มึงทำ...เเต่กูไม่ไหว”  

“จริง?”พอได้ยินมันพูดเเบบนั้น ก็อย่างจะเเกล้งมันเข้าไปอีก  

“เออ!” 

“หึหึ...มึงรู้ไหม..ถ้ากูกัดมึงอีกครั้งวันนี้...มึงจะเป็นเเบบกู”  

“...ก็ทำให้เป็นสักทีสิ...พูดอยู่นั้น”มันพูดออกมายิ้มๆ เเล้วยกตัวขึ้นมาโอบกอดผมเอาไว้  

“ยั่วกูจังนะ”  

“ก็...ก็มึง!!...อ๊ะ!” 

 

ออลตินกระเเทกกายเข้าไปอีกเเรงๆจนกอไผ่ตัวสั่นคอน...ก่อนจะค่อยๆ ลากลิ้นเลียวนอยู่เเถวๆ ต้นคอขาว...เขี้ยวคมค่อยๆกัดลงที่คอขาวนั้น... 

 

กลิ่นเลือดที่ไหลออกมายิ่งเพิ่มอารมณ์ความต้องการของออลตินมาขึ้นไปอีก เขาปล่อยคมเขี้ยวออกจากคอขาวก่อนจะขมกัดลงไปอีกครั้ง เเละอีกครั้ง.. 

 

"อ๊ะ...อ๊าาาา" 

 

BY :LUN_LA 

 

มาเเล้วววววว 

งื้อไรท์พยายามจะเเต่งตอนนี้มากๆๆๆๆๆ   เเต่ก็ยอมรับว่าตัวเองเเต่งพวก NC อะไรพวกนี้ไม่ได้เรื่อง เพราะไม่รู้จะไปหาคำบรรยายอะไรมาบรรยายให้เห็นภาพดี  ตอนนี้ก็พยายามอ่านเเนวจากนักเเต่งท่านอื่น พยายามอาจารย์การ์ตูฯวายในหลายๆเรื่อง 

#ถ้ารีดเดอร์ท่านใดมีเว็ฐหรือการ์ตูนวาย เเนะนำไรท์ได้น่ะค่าา 

ขอบคุณค่าาาาาา  เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ​ 

 

 

ความคิดเห็น