ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นายไม่รอดหรอกคาบูโตะ!!!

ชื่อตอน : นายไม่รอดหรอกคาบูโตะ!!!

คำค้น : เกิดใหม่,การ์ตูน,อนิเมะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2561 15:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นายไม่รอดหรอกคาบูโตะ!!!
แบบอักษร

ณ สถานที่แห่งหนึ่งในยมโลก 


'ท่านพ่อ!ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ได้มีใจให้เมเดีย!และน้องเมเดียเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับข้าเช่นกัน!ใช่ไหมเมเดีย!'  

ซาตานพูดอย่างเดือดดาลกับบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็นพ่อของตน  พลันหันไปถามความเห็นจากหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในห้องนี้ ที่มีท่าทางไม่ต่างไปจากซาตานเช่นกัน... 

'ใช่!ตัวข้าไม่ได้อยากเป็นคู่ชีวิตกับคนพันธุ์นี้เลยแม้แต่น้อย!' พูดพร้อมกับชี้หน้าซาตาน และพูดต่อว่า 'อี๋ แค่คิดว่าจะต้องแต่งกับไอ้หมอนี่!ก็ขนลุกแล้ว!'  พร้อมกับลูบแขนตัวเอง 

'สำรวมด้วยเมเดีย' ผู้มีฐานะเป็นพ่อของซาตานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆแต่เน้นเสียงหนักตรงชื่อของหญิงสาว 

เมื่อเมเดียได้ยินดังนั้นก็รีบสำรวมกิริยามารยาททันที...

เพราะเธอนั้นรู้ดีว่าเมื่อราชาเอ่ยปากเตือนใครเมื่อไหร่ นั่นแปลว่าท่านนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมาก 

ซาตานเองเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นไม่สามารถรับมือกับพ่อของตนได้ จึงหันหน้ากลับมาทางเดิมและพูดเสียงหนักยืนยันว่า 

**'ยังไงซะข้าก็ไม่ยอมแต่งหรอก หัวใจของข้าเป็นของรุนยะแต่เพียงผู้เดียว'** 

เมื่อคนเป็นพ่อหรือก็คือราชาเบลเซบับได้ยินเยี่ยงนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ เบลเซบับนิ่งเงียบอยู่สักพักหนึ่งพลันก็พูดขึ้นว่า 

'ก็ได้...ในเมื่อลูกพูดยืนยันเสียขนาดนี้..พ่อก็จะไม่ขัด' ได้ยินดังนั้นทั้งคู่ก็แทบจะกำมือชูขึ้นสูงๆแล้วร้องเยสดังๆ แต่แล้วก็ต้องห่อเหี่ยวใจ เมื่อได้ยินข้อแม้จากปากราชาว่า 

'แต่ว่าพวกเจ้าทั้งสองจะต้องอยู่ช่วยงานพ่อก่อน ซึ่งระยะเวลาในการทำนั้นยังไม่มีกำหนดตายตัว หึหึหึ' เบลเซบับยิ้มร้าย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าภรรยาของตนนั้นได้ฝากข้อความถึงลูกชายสุดรัก 

'อ้อ แม่ของลูกฝากบอกมาน่ะว่าให้ไปหาที่ชั้นทานาทอสด้วยนะ' 



ทางด้านของรุนยะ 


หลังจากที่มิคได้ทำการลบความทรงจำบางส่วนของโอโรจิมารุแล้วนั้น ก็ปรับแต่งความทรงจำของแต่ล่ะคนนิดหน่อยอย่างของโอโรจิมารุนั้นก็คือสามารถฝังอักขระลงที่ต้นคอของซาสึเกะได้สำเร็จ ส่วนซาสึเกะก็ถูกโอโรจิมารุกัด ทั้งๆที่จริงๆแล้วรอยอักขระนั่นผมเป็นคนทำมันขึ้นมาเชียว! เพิ่มเติมมาอีกนิดคือพวกผมเข้ามาช่วยเหลือทั้งสามได้ทันเวลา และเจ้าโอโรจิมารุก็หนีไป... 

'ขอบคุณพวกนายมากเลยนะที่ช่วยพวกเราเอาไว้น่ะ' เด็กสาวผมสีซากุระกล่าวขอบคุณ ก่อนจะมองไปทางซาสึเกะอย่างเป็นกังวลที่ตอนนี้สลบอยู่เนื่องจากทนความเจ็บปวดจากเจ้าอักขระไม่ไหว 

'เขาไม่เป็นอะไรหรอกน่าซากุระจัง อีก2-3วันเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว'มิคพูดเพื่อคลายความกังวลของซากุระ 

ถึงแม้จะช่วยได้แค่นิดเดียวก็ตาม 

'...'เงียบ 

ทำไมบรรยากาศมันมาคุจัง(ฟะ!) ผมคิด ก่อนจะพูดขึ้นว่า 

'ฉันว่าเธอควรเลิกเศร้าแล้วคิดหาวิธีว่าจะเอาไงต่อดีกว่าไหม ในระหว่างที่เจ้าสองคนนี้ยังไม่ได้สติอ่ะนะ' 

พร้อมกับก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของผม ซึ่งเขาก็คือนารุโตะผู้ถูกซากุระลืมเลือนนั่นเอง  ว่าแต่...นารุโตะ นายกำลังฝันดีอยู่ใช่ไหมเนี่ย ถึงได้ยิ้มกว้างขนาดนี้... ผมคิดก่อนจะนำร่างของนารุโตะไปวางไว้ข้างๆซาสึเกะ แล้วที่เหลือผมก็บอกให้ซากุระจัดการเอาเอง 

จากนั้นผมกับมิคก็ขอแยกตัวออกมาและเฝ้ามองอยู่ห่างๆ และทุกๆอย่างก็ดำเนินไปตามเนื้อเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น... 

จนตอนนี้พวกผมและผู้เข้าสอบคนอื่นๆก็ได้มายืนเข้าแถว7แถวตอนลึกอย่างมีระเบียบวินัยในตนเอง  

โดยบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นก็คือซารุโทบิ ฮิรุเซ็นหรือที่รู้จักกันในชื่อของโฮคาเงะรุ่นที่3... 

ซารุโทบิกวาดสายตามองผู้เข้าสอบทุกคนพลางคิดขึ้นว่า  

หืม...เหลือเยอะขนาดนี้เชียวรึเนี่ย แถมส่วนใหญ่ก็ยังเป็นพวกหน้าใหม่เสียด้วย 

ทางผู้คุมสอบอังโกะเองนั้นเมื่อเห็นว่าทุกคนยืนนิ่งเงียบดีแล้วนั้น ก็ประกาศเสียงดังฟังชัดว่า 

'เอาล่ะทุกคน!ตั้งใจฟังให้ดี!เพราะจากนี้ไปท่านโฮคาเงะจะอธิบายการสอบรอบที่สามให้พวกแกฟัง!!' 

ก่อนจะหันไปพูดกับซารุโทบิอย่างนอบน้อมว่า 

'เชิญท่านโฮคาเงะเลยค่ะ' 

'อืม..'ซารุโทบิขานรับในลำคอ แล้วก็  

'แค่กๆ เอาล่ะ ก่อนที่ฉันจะเริ่มพูดเกี่ยวกับการสอบรอบที่สามนั้น ฉันคงจะต้องบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของการสอบนี้ก่อน'

จุดประสงค์?จุดประสงค์อะไร ผู้เข้าสอบทุกคนต่างก็ทำสีหน้าสงสัย 

เมื่อซารุโทบิเห็นว่าทุกคนนั้นแสดงสีหน้าสงสัย ก็พูดตั้งประเด็นคำถามขึ้นว่า 

'ทำไมแคว้นพันธมิตรจะต้องร่วมมือกันจัดการสอบนี้ขึ้น?'หยุดพักเพื่อหายใจ แล้วกล่าวต่อว่า 

'เพราะว่านี่คือสงครามย่อส่วนระหว่างพันธมิตรยังไงล่ะ' เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างก็ทำสีหน้าตกใจ โดยเฉพาะเกะนินของทางโคโนฮะ

ฟู่~~(เสียงพ่นควันออกจากปาก) จากนั้นก็พูดต่อว่า 

'หากใครที่ศึกษาปวะวัติศาตร์นั้นจะรู้ดีว่าพันธมิตรในปัจจุบันของเรานั้นในอดีตเคยเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่ทำสงครามแย่งชิงอาณาเขตกับเรามาก่อน และการสอบนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาการสูญเสียที่ไม่จำเป็น นั่นล่ะคือที่มาของการสอบคัดเลือกจูนิน...' 

และมันก็แบบว่าบลา บลาๆๆ ดำเนินไปตามเนื้อเรื่อง ซึ่งบอกเลยว่าผมเบื่อมากที่ต้องมายืนฟังอะไรยาวๆ แต่ในที่สุดไอ้เรื่องจุดประสงค์บ้าอะไรนั่นก็จบสักที และก็มาต่อในเรื่องของการสอบรอบที่สามเสียที ซึ่งคราวนี้ซารุโทบิก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเก็กโค ฮายาเทะอธิบายไป ส่วนตนนั้นก็ยืนสูบไปป์สบายใจเฉยเลย! แต่ก็ช่างมันเถอะ!เรื่องนี้รุนจะไม่ยุ่ง!!!

พอเลย พอเลย ทำไมคุณผู้อ่านถึงไม่รั้งผมไว้ล่ะ! (ตูผิดอะไรฟะ:รีดคิด(มั้ง)) ก็นี่ไง!คุณปล่อยให้ผมพูดออกทะเล!!แถมมาไกลจากชายฝั่งมากด้วย!!!....อุ๊ฟ~ขอโทษครับ จะพายกลับเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้แหละครับ!!


หึหึหึ

ในที่สุด

ช่วงเวลานี้ก็มาถึง

นายไม่รอดหรอกคาบูโตะ(ผมมีความหมันไส้ส่วนตัวครับ:รุนยะ)

หึหึหึ ทำไมน่ะเหรอ นั่นก็เพราะว่า...

ตามเนื้อเรื่องแล้วนั้นคาบูโตะจะยกมือขอถอนตัวจากการสอบและอ้างว่าหูข้างขวาของตัวเองนั้นมันไม่สามารถได้ยินมาได้สักพักแล้ว หูยยยย พูดไม่พอยังต้องเอามือมาแตะที่หู โอ้โห!ยกรางวัลนักแสดงให้เลยครับ!!!

แต่ว่า

ถ้ายังมีผมอยู่ล่ะก็

นายจะไม่มีสิทธิ์ได้ถอนตัวหรอกนะ

**^_^

ความคิดเห็น