ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ดาวอับแสง

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ดาวอับแสง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 90.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2561 23:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ดาวอับแสง
แบบอักษร


"ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ" ขาเล็กพยายามก้าวให้ไวที่สุด ปากเล็กก็ตะโกนไปด้วย แต่เหมือนยิ่งตะโกน ก็ยิ่งสร้างความโมโหให้คนที่วิ่งตาม

"หยุดวิ่งได้แล้วน่าสาวน้อย ยิ่งเธอวิ่ง ฉันยิ่งเหนื่อย" เสียงที่คำรามตามมาแม้จะหอบนิดๆ แต่แฝงไปด้วยความน่าขยะแขยง "และถ้าฉันเหนื่อยฉันยิ่งโมโหนะ"

"กรี๊ด" เพราะได้เปรียบในเรื่องสรีระทำให้ร่างสูงใหญ่วิ่งตามร่างเล็กได้ทัน ก่อนที่มืออันหยาบกร้านจะคว้าผมที่รวบตึงไว้ได้

"จับเธอได้แล้วสาวน้อย" ร่างบางที่ทรุดลงกับพื้นหันมามองคนที่ดึงผมเธอไว้อย่างหวาดระแวง

ครั้งที่เท่าไหร่กันที่เธอต้องหวาดกลัวขนาดนี้ ไม่จบไม่สิ้นสักที

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ถ้าแกทำ น้าจีต้องโกรธมากแน่"

"ฮึๆ นังแก่นั่นยอมแน่ถ้าแลกกับที่ฉันจะไม่ไปไหน"

"อย่าทำฉันเลยนะ" แม้สายตาจะดูเว้าวอนน่าสงสาร แต่มือเล็กก็พยายามควานหาอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ตอนนี้ที่จะทำให้เธอหลุดจากขุมนรกนี่สักที

"ได้ลองสักครั้ง เธอจะไม่กลัว" มันพูดพร้อมกับค่อยๆ โน้มหน้าเข้ามาใกล้

"กรี๊ด/โอ๊ย" อารามตกใจแต่มือก็ไวพอที่จะคว้าดินคว้าทรายขว้างใส่ใบหน้าของมัน

ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและวิ่งหนีอีกครั้ง

พ่อจ๋าแม่จ๋า ดาวเหนื่อย

การวิ่งที่ไร้จุดหมายเพราะเส้นทางที่ไร้ซึ่งบ้านคนอาศัยทำเอาเธอเหนื่อยจนอยากจะถอดใจ แต่อีกเสียงหนึ่งในสมองมันสั่งการให้ว่า ถ้าหยุดวิ่ง ชีวิตที่น้ำเน่าของเธอจะไม่สามารถบำบัดได้อีกเลย

"หยุดนะอีดาว" เสียงที่ไล่ตะโกนบ่งบอกว่ามันใกล้เข้ามาทุกที

"กรี๊ด"

เอี๊ยด

"นายครับ"

"ลงไปดู" เจ้าของเสียงยังคงนั่งนิ่ง

"เธอไม่ได้ถูกชนครับ แต่ตอนนี้เป็นลม" ชายที่เป็นเจ้านายเพียงแค่ถอนหายใจ ก่อนจะมองลูกน้องคนสนิท

"มีอะไร"

"คือ เราควรพาเธอไปหาหมอครับ เนื้อตัวดูไม่ได้เลย" ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่ก็พยักหน้าให้คนของตัวเองไปอุ้มเธอขึ้นรถมา

"รถมาจากไหนวะ" คนที่พลาดท่าให้กับผู้หญิงตัวเล็กหัวเสีย คนที่ควรจะพาเด็กสาวไป ควรเป็นเขา ไม่ใช่พวกที่อยู่ในรถคันนั้น

แต่เพราะรู้ว่าถ้าออกไปทวงสภาพนี้ ยังไงก็น่าสงสัยอยู่ ทำให้ยอมล่าถอยไป

ยังไงเด็กนั่นก็ต้องกลับบ้าน ไม่มีทางไปอยู่ที่อื่นได้หรอก

ร่างสูงให้บุรุษพยาบาลรับร่างเล็ก ก่อนจะให้หมอได้ตรวจเช็คร่างกาย

คณินยืนถอนหายใจ เขาไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ แต่เพราะลูกน้องที่ปกติไม่เคยออกความเห็นอะไรมากนักนอกจากเรื่องงานเอ่ยปาก แสดงว่าคงหนักพอสมควร

พอพบกับร่างอ่อนปวกเปียกที่ถูกอุ้มขึ้นรถเขาก็ยิ่งเข้าใจ หมดสภาพเหมือนวิ่งหนีฝูงหมาบ้ามาจริงๆ

"ร่างกายเธออ่อนเพลียมาก คงต้องให้นอนโรงพยาบาลสักคืน"

"ครับ ขอบคุณครับ" อะไรกัน นี่เขากำลังเอากระดูกมาแขวนคอหรือเปล่านะ ญาติก็ไม่ใช่ รถก็ไม่ได้ขับชน เอาเถอะ ถือว่าทำบุญ

"วันนี้เรากลับกันก่อน" เอ่ยบอกคนสนิท ก่อนจะเดินนำไปขึ้นรถ

อากาศช่วงเช้าที่เกือบจะสดใส ถ้าเธอไม่ตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงจอแจ

เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้น ก่อนจะมองไปรอบๆ

ที่นี่มีเตียงรายล้อม กระปุกน้ำเกลือ และพยาบาลที่กำลังเดินกันขวักไขว่

"โรงพยาบาลงั้นเหรอ"

"ฟื้นแล้วเหรอคะ เมื่อคืนคุณถูกนำมาส่งที่โรงพยาบาลด้วยอาการเป็นลม คุณหมอจึงให้นอนพักฟื้นที่นี่เพราะร่างกายคุณอ่อนแอมาก"

"ค่ะ แล้วใครมาส่งคะ"

"เป็นผู้ชายตัวสูงๆ สองคนนะ เมื่อคืนพี่อยู่เวรพอดี เขาอยากให้พักห้องพิเศษ แต่มันเต็ม เขาดูใจดีมากนะ"

"ค่ะ" เธอตอบก่อนจะยิ้มให้คุณพยาบาลนิดๆ

"พี่ต้องออกเวรละ ทานข้าวนะ และนี่ยา กับอาหารนะคะ" พยาบาลท่าทางใจดีเอ่ยบอก ก่อนจะเดินออกไป

ใครกันนะที่พาเธอมาส่งที่นี่ ขอบคุณจริงๆ ที่ไม่เพียงแต่พาเธอมาส่งโรงพยาบาล แต่ยังช่วยให้เธอหลุดพ้นเงื้อมมือจากคนๆ นั้นในครั้งนี้ เธอจะโชคดีแบบนี้อีกหรือเปล่านะ

"เมื่อคืนไปไหนมา" เสียงแหลมแต่แฝงไปด้วยความน่าเกลียดชังเอ่ยถามขึ้น

"ผมไปตรวจความเรียบร้อยรอบๆ หมู่บ้านไงครับ" หมู่บ้านแห่งนี้สำคัญไฉน ทำไมเขาต้องไปตรวจ

"ไม่ใช่ไปไล่ปล้ำนังดาวนะ"

"โถ่ จีจ๋า ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ ผมรักและซื่อสัตย์กับจีแค่คนเดียวนะครับ" น้ำเสียงเจือไปด้วยความออดอ้อน แววตาออเซาะทำให้สาวใหญ่เลือกที่จะเฉยมากกว่าจะมากังวล

"บอกแล้วใช่ไหม ถ้านังดาว ฉันจะให้มันเป็นเมียแกก็ได้ แต่ไม่ใช่ไล่ปล้ำมัน"

"เอ่อ"

"มันคงไม่ยอมง่ายๆ หรอก ไปกินข้าวได้แล้ว" เอ่ยจบก็สะบัดร่างอวบอิ่มไปทางอวบมากโขเดินออกไป

"สั่งกูจังนะอีแก่ อย่าให้ถึงทีกูนะมึง" ลับหลังคนที่คุยด้วยจ๊ะจ๋า ก็เรียกจิกหัวอย่างไม่อายปาก คนแบบนี้เหรอจะรักใครเป็น ขนาดตัวมันเองยังทำทุกอย่างเพราะเห็นแก่ตัว ไม่ใช่เพราะรักตัวเองเสียหน่อย

เอาเถอะ ถ้าหญิงสาวที่มันเกาะอยู่สามารถให้ทุกอย่างกับมันได้ มันก็จะยอมเป็นลูกไก่ตัวน้อยๆ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันสามารถฉกชิงทุกอย่างมาเป็นของมันได้ล่ะก็ มันไม่เลี้ยงไว้แน่

คนชั่วร้อยแผนการคิดอย่างมาดหมาย ก่อนจะเดินตามเมียแก่ไปที่ห้องอาหาร เอาจริงๆ นางก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้นหรอก แต่คนแบบนี้แค่ไม่รู้จักพอ เท่านั้นเอง

-----

"นายครับ"

"อะไร"

"ไม่ไปเยี่ยมเธอเหรอครับ" จบคำถามก็ได้สายตาขวางตอบมาแทน

เมฆส่งสายตาวิบวับตอบกลับ ก่อนจะโค้งตัว และเดินออกไป

ทิ้งระเบิดไว้บึ้มใหญ่ๆ ก่อนจะเดินยิ้มกริ่มออกมา

"สามีทำหน้าดีใจอะไรครับ" เสียงทักที่ถูกดัดจนเรียกว่าดัดจริตเอ่ยขึ้น "โอ๊ยพี่"

โดนถีบอย่างแรงจนสรรพนามเปลี่ยนเชียว

"ผมแค่หยอก"

"ไอ้เดย์ กวนตีนนะมึง กูไม่ใช่เกย์"

"เห็นทำหน้าทำตาพอใจ"

"หรือมึงเป็น"

"ก็ไม่แน่หรอกพี่" จบคำตอบฝ่าเท้าก็ยกขึ้นมาค้างไว้อีกครั้ง "ผมล้อเล่น ดุจริง"

เดย์ส่ายหน้าน้อยๆ

เมฆ คือสมุนมือขวาคนสนิทของคณิน นิ่ง ใจเย็น แต่เท้าเร็วกับสมุนมือซ้ายมาก

เดย์ คือสมุนมือซ้าย เด็กหนุ่มที่มีความกวนเต็มพิกัด กวนจนน่าจะใช้เท้าเข้าไปหยอกเล่น ฮึ

"ว่าแต่มีเรื่องอะไรครับ ที่ทำให้พี่เมฆผู้มาดขรึม เดินยิ้มออกมาได้"

"เสือก" เอ่ยจบก็เดินออกไป ทำอีกคนที่โดนด่าทำตาปริบๆ อย่างน่าสงสาร

เดย์หนอเดย์ แกว่งปากหาเท้าแล้วยังไม่พอ ยังไปแกว่งปากให้โดนด่าอีก

คนหล่อเสียใจ ใครอยากปลอบบ้าง

ขอเป็นผู้หญิงนะ ถึงเขาจะหยอกเล่นแรงๆ ทำตัวเหมือนพวกแอ๊บแมน แต่เขาก็ยังชอบผู้หญิงอยู่นะครับ อย่าเข้าใจผิด


"ค่ารักษาพยาบาลเท่าไหร่คะ" แสงดาวเอ่ยถาม วันนี้เธอได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว

"คนที่พาคุณมาจ่ายเรียบร้อยแล้วนะคะ"

"ทราบไหมคะ เขาเป็นใคร" พยาบาลยิ้มตอบก่อนจะส่ายหน้า

เขาเป็นใครกันนะ ทำไมถึงได้ใจดีขนาดนี้ เธออยากตอบแทนบุญคุณเขาสักครั้ง ขอบคุณเขาจากใจจริง

--------//--------

ตอนแรกมาละจ้า มาแบบรวบรัด วิ่งอยู่ดีๆ จะออกจากโรงพยาบาลละ 5555

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว