ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 3

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 3

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 3
แบบอักษร

​บทที่ ๕ 


“บ้าจริง ทำไมมัจจุราชอย่างฉันต้องมาเสียท่าให้กับไอ้มาเฟียนี้ด้วยเนี่ย หึ! อย่าให้ฉันออกไปได้นะ แม่จะยิงทะลุกระโหลกจนหมดหล่อให้” หญิงสาวพำพึมออกมาอย่างหัวเสีย พลันต่อมาก็นึกอะไรบางอย่างออก...

เธอหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ในของห้องนอนพร้อมกระตุกยิ้มร้าย และเมื่อคิดได้ดั่งนั้นร่างบางก็ไม่รอช้าที่จะเดินฉับไวไปยังเป้าหมาย มือบางกระชากผ้าหม่านออกให้พ้นทาง ก่อนจะเปิดหน้าต่างออกพร้อมชะโงกศรีษะดูรอบๆ 

“โธ่เว้ย!!!” ให้ตาย! การ์ดนับสิบๆรายยืนเฝ้าอยู่ด้านล่าง แล้วเธอจะลงไปยังไงเนี้ย!? 

ดาหลาลมจับจนแทบจะบ้าตาย ธาวินให้ลูกน้องนับหลายสิบคนเฝ้าค่อยเฝ้าเธอไว้ทั้งหน้าห้องและรอบบ้าน ตกลงมัจจุราชสายผู้ที่ไม่เคยพลาดท้าให้ใครอย่างเธอ ต้องพลาดให้กับเจ้าพ่อมาเฟียผู้ชาญฉลาด(?)อย่างเขาจริงๆใช่ไหม

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

เฮือก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ความคิด และรีบปิดบานหน้าต่างลงแล้วเดินมานั่งลงกับชุดโซฟาขนาดเล็กตรงปลายเตียงอย่างฉับไว ทำราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

คนข้างนอกเคาะประตูอีกครั้งเมื่อไม่ได้รับคำอนุญาตจากบุคคลภายในห้อง ทั้งที่จริงแล้วสามารถเปิดเข้ามาเลยก็ได้ 

“เข้ามา” ดาหลาเอ่ยอนุญาตเสียงเรียบ

แอดดดด

“มื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว นายหญิงจะรับเลยไหมครับ” กิตติเอ่ยถามทันทีที่เข้ามา ก่อนจะใช่สายตาสอดส่องไปรอบๆห้อง

“ฉันยังไม่หิว แล้วฉันก็ไม่ใช่นายหญิงของนาย” หญิงสายปฏิเสธพร้อมกับชี้แจ้งเรื่องนายยงนายหญิงบ้าบออะไรนั่น

“ครับ” กิตติยิ้มรับ โดยไม่สนใจใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย

“ฉันอยากลงไปเดินเล่นรับลมข้างนอกจะได้ไหม?” ถ้าได้ลงไปทำทีเป็นเดินเล่น แล้วหาทางหนีอาจจะง่ายกว่า ดาหลาคิดในใจ

“ไม่มีปัญหาครับ เชิญครับ...นายหญิง” เอ่ยอนุญาตพลายขยับตัวหลบให้ ผายมือเชิญชวน แต่ทว่าคำลงท้ายก็ไม่พ้นนายหญิงอยู่ดี

ที่เขาไม่คัดค้าน เพราะธาวินสั่งเอาไว้ให้ตามใจเธอทุกอย่างไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร แต่ถ้าเธอคิดจะหนีอนุญาตให้ใช่กำลังได้

๐๐๐๐๐๐

“ไม่ต้องตามฉันทุกฝีก้าวก็ได้มั้ง การ์ดเต็มบ้านขนาดนี้ยังไงฉันก็หนีไม่พ้นหรอก” ดาหลาพูดกับเหล่าชายฉกรรจ์ที่ตามลงมาจากหน้าห้อง หงุดหงิดเป็นบ้า! จะตามอะไรกันหนักหนา แล้วนี้ก็มีแต่ร่างใหญ่ๆ แถมไม่พกอาวุธติดตัวสักคน ถ้าจะให้ใช่มือเปล่าล้มพวกมันยังไงก็ไม่รอด เอาเป็นว่าแผนที่คิดจะหนีพังทะลายไม่เป็นท้า

“ยังไงก็เพื่อความมั่นใจครับ” กิตติตอบกลับ

“ฉันหิวแล้ว” ดาหลาตัดสินใจเปลี่ยนแผน

“แต่นายหญิงยังเดินรับลมยังไม่ถึงห้านาทีเลยนะครับ” 

“แล้วไง” 

“เปล่าครับ เชิญที่ห้องอาหารครับ” จบประโยคก็เดินนำทางไป ซึ่งหญิงสาวก็เดินตามมาติดๆ...

“ทำมาเยอะขนาดนี้ จะให้ฉันทานคนเดียวจนหมดว่างั้น” ดาหลาพูดขึ้นพลางวาดสายตามองอาหารหลากหลายเมนูบนโต๊ะตรงหน้า ก่อนจะย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ 

“แล้วทำไมถึงมีแต่ช้อน” ทว่าแผนของเธอก็พักไม่เป็นท้าอีกครั้ง เมื่อบนโต๊ะอาหารมีเพียงช้อน ไร้ซึ่งของมีคมอย่างมีดหรือซ้อม อย่างจะบ้าตาย! จะฉลาดอะไรกันนักกันหนา

“เชิญรับประทานอาหารเถอะครับ มีเพียงช้อนก็สามารถทานได้ หรือถ้านายหญิงไม่สะดวกจะใช่มือก็ได้นะครับ” 

ขวับ! 

ดาหลาตวัดสายตาไปมองเจ้าของประโยคเมื่อครู่ด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมาก แต่กลับได้รอยยิ้มกวนๆจากชายหนุ่มหน้าตาออกจะฝรั่งหน่อยอย่างกิตติกลับคืนมา

ในเมื่อไม่มีทางเลือกอืน หญิงสาวจึงจำใจลงมือทานอาหารมื้อเที่ยงในที่สุด เธอนั่งทานไปเงียบๆด้วยความอึดอัดท่ามกลางเหล่าลูกน้องหลายสิบคนของธาวินจนหมดอิ่ม แล้วก็ต้องจำใจกลับขึ้นมาบนห้องนอน หรือจะเรียกอีกอย่างว่า ห้อง! คุม! ขัง! อีกครั้ง และแน่นอนว่าต้องมีเหล่าชายฉกรรจ์ตามมาเฝ้า ดาหลาคิดว่าถ้าพวกมันเปลี่ยนมาเป็นปรสิตฝังอยู่ในตัวเธอได้คงทำไปแล้ว

“ไอ้พวกปรสิต!!!” 

ปัง! 

เสียงกระแทกปิดประตูอย่างแรง แต่ประโยคเมื่อกี้แต่กล่าวในใจ

....................................................


สุดท้ายดาหลาก็ไม่รอด เพราะธาวินฉลาดเกิ้น...


ขออภัยสำหรับคำผิดด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว