facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

🔶 ตอนพิเศษ 2 : พาออกงานครั้งแรก

ชื่อตอน : 🔶 ตอนพิเศษ 2 : พาออกงานครั้งแรก

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2561 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🔶 ตอนพิเศษ 2 : พาออกงานครั้งแรก
แบบอักษร

                “ลูกจ๋า ไม่เอา” ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมต้องห้ามไม่ให้เจนัสทำนู่นทำนี่ เจ้าตัวแสบซนยิ่งกว่าอะไรดี หนำซ้ำยังเริ่มเอาแต่ใจชนิดที่ว่าอยากได้อะไรก็ต้องได้ อย่างเช่นตอนนี้ ผมกำลังห้ามไม่ให้เจนัสไปกวนซีค ขณะซีคกำลังคุยธุระกับเจ้าชายต่างเมืองเกี่ยวกับโครงการขุดคลองผ่านทะเลทรายเพื่อให้ชาวบ้านมีน้ำใช้ในการทำการเกษตร มันเป็นเรื่องสำคัญที่การประชุมครั้งนี้มีคนใหญ่คนโต

                “พอ พ่อ !” ตัดภาพมาที่เจนัส เด็กน้อยเอามือทุบบานประตูซ้ำ ๆ ผมชิงตัวเจนัสออกมาแล้วทำท่าจะเดินไปทางอื่น ทันใดนั้นเจนัสก็แหกปากลั่นทันที

                “พ่อออออ ! หาพ่อ ! หาพ่อ ฮืออออ หาพ่อ !” น้ำตาไม่มีสักหยด แต่ถ้าเรื่องสะอึกสะอื้นน่ะถนัดนัก

                “ท่านเจนัสขอรับ เราไปเดินเล่นในสวนพฤกษากันดีมั้ยขอรับ” ทหารหน้าห้องพยายามช่วยหลอกล่อและหว่านล้อม เจนัสส่ายหน้าตอบ

                “ไม่เยา ! หาพ่อ ออ ออ อ้อ !” นิ้วน้อย ๆ ชี้เข้าไปในห้อง ผมมองทหารอีกนายกำลังถือชากับกาแฟเข้าไปในห้องเพื่อต้อนรับแขกของซีค

                “หาอ้อ หาอ้อ พอ พอ พ่อ !” จังหวะเดียวกันที่เห็นว่าประตูห้องถูกเปิดเข้าไป เจนัสก็ดิ้นลงจากตัวผมแล้วรีบคลานตามทหารนายนั้นไป

                “เจนัส ! พ่อทำงานอยู่” สิ้นสุดคำพูดของผมทุกคนในห้องก็หันหน้ามามองเป็นตาเดียวกัน

                “พ่อ !” เจนัสเรียกเสียงดังแล้วคลานไปหาซีค เจนัสยังเดินไม่แข็งแต่ถ้าเรื่องเสียงล่ะก็ ไว้ใจได้เลย เพราะขนาดห้องโถงตั้งใหญ่ เสียงเจนัสยังก้องไปทั่ว

                “พอ พอ พ่อ !”

                หมับ ! ผมรีบชิงตัวอุ้มเจนัส เจนัสขัดขืนด้วยการดิ้นตีแขนตีขาไปในอากาศปากก็กำลังจะตะโกน และคนที่หยุดเรื่องแบบนี้ได้ดีที่สุดก็คงจะเป็นซีค

                “ขอเวลาเดี๋ยว” ซีคบอกกับเจ้าชายต่างเมือง เขาลุกมาหาเจนัสทันที

                “ฮึก ! หาต่านพ่อ” น้ำตาสีใสกำลังจะไหลอาบแก้ม เจนัสเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันเพราะซีคมักตามใจเสมอ

                “มาหาพ่อมา” เขาบอกแล้วอุ้มเจนัสพาดบ่า

                “เจ้าจะมานั่งกับข้าก็ได้” เขาบอกผม ผมส่ายหน้าเป็นการตอบเพราะไม่อยากไปกวนเวลางานของเขา

                “เอาเถอะ เจ้าชายเขาอยากพบเจ้าพอดี หากข้าให้เจ้าออกจากห้องไปเขาจะหาว่าหวงลูกหวงเมีย ใครขอพบก็ไม่ให้พบ” พูดจบซีคก็เดินไปนั่งบนโซฟาโดยมีเจนัสคอยเอามือขยำผมเขาไปด้วย

                “คิคิ พอ พอ พ่อ !”

                “เจนัส อย่าเล่นหัวพ่อ” ซีคเอ็ดดุเบา ๆ เจนัสหากลัวไม่

                “เจนัส !” ผมจึงถลึงตาใส่ลูกน้อย เจนัสลดมือลงทันทีแล้วส่งยิ้มให้อย่างปะเหลาะ ๆ ใช่ เจนัสกลัวผมคนเดียว คนเดียวจริง ๆ ซีคที่ว่าดุ ท่านอควาห์ที่ว่าเอาจริงเจนัสยังยิ้มท้าทายอยู่บ่อย ๆ

                “ถ้าเล่นหัวพ่ออีก แม่ตีจริง ๆ นะ” ผมพูดเป็นภาษาไทย เจนัสพอเข้าใจภาษาไทยอยู่บ้างเพราะเจ๊ส้มเป็นคนสอนฃ

                เจนัสมองเจ้าชายต่างเมืองที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม เจ้าชายส่งยิ้มให้เจนัสอย่างเอ็นดู ทันใดนั้นเจนัสจึงพนมมือยกขึ้นไหว้แบบไทย ๆ และพูดภาษาไทยให้ฟัง ถึงจะไม่ชัดแต่มันก็น่ารักไม่น้อยที่ได้เห็นเด็กวัยขวบกว่า ๆ กำลังหัดพูด

                “สา… หวัด… ยี ครับ”

                “โอ้ ลูกท่านพูดภาษาไทยได้ด้วยรึ” เจ้าชายถาม

                “ได้ ส้มจี๊ดเป็นคนสอน เขาเลี้ยงเจนัสไม่ต่างจากแม่นมเลยล่ะ” ซีคพูดยิ้ม รอยยิ้มของเขาทำให้เจ้าชายนิ่งเพียงพัก อึ้งกับภาพที่เห็น

                “รอยยิ้มของท่าน แต่ไหนแต่ไรแล้วตั้งแต่แม่ท่านเสียไปข้าก็ไม่เห็นท่านยิ้มอีกเลย ข้าดีใจยิ่งนักที่เห็นท่านกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”

                “ข้ามีความสุข ข้าก็ยิ้ม” เขาบอกอย่างลืมตัว ลืมตัวว่าแต่ก่อนตัวเองเคยเป็นยังไง

                “ตกลง งั้นธุระวันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน วันหลังข้าจะมาใหม่” เจ้าชายนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลมองมาทางผม ผมก้มหัวให้เขาเป็นการเคารพ และอยู่ ๆ เขาคนนั้นก็ลุกขึ้นมาดึงหลังมือผมไปจูบ

                ผมเบิกตากว้างอยากชักมือหนีก็เกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาท วัฒนธรรมบ้านเขาบอกลากันแบบนี้หรอ มันไม่แปลกไปหน่อยมั้ง ผมหันมามองหน้าซีคอย่างงงๆ ก่อนจะชักมือออกแล้วยิ้มให้เป็นมารยาท

                “แล้วพบกันใหม่ ท่านวีนัส องค์ราชินีของท่านซีค” เสียงทุ้มต่ำของเขาทำผมรู้สึกจั๊กจี้จั๊กเดียม

                “ข้าเป็นเพียงเมียแต่ง ตำแหน่งองค์ราชินีนั้นเป็นของท่านไลลาต่างหาก”

                “แต่ท่านไลลาปกครองเมืองชอวน์คู่กับท่านอควาห์ไม่ใช่รึ”

                “ก็ใช่ แต่ตอนนี้ข้ากับซีคเป็นเพียงผู้สำเร็จราชการแทนพวกเขาทั้งสอง ซีคยังคงเป็นเจ้าชาย ข้าเองก็เป็นแค่เมียแต่งเจ้าชาย”

                “ถ้างั้น… ไว้พบกันใหม่นะขอรับ เมียแต่งท่านซีค” เขาทำท่าจะดึงมือผมไปจูบเป็นครั้งที่สอง ซีคปรายตามองอย่างไม่พอใจก่อนเอ่ยพูดออกมา

                “สการ์ ไปส่งเจ้าชายทีไป จัดขบวนให้สมพระเกียรติด้วยล่ะ” คำพูดของซีคทำให้เจ้าชายหยุดการกระทำนั้น เขายิ้มแห้งแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

                “ชิ เพื่อนท่านแต่ละคนนี่มีแต่ชีกอทั้งนั้น คนที่แล้วก็ซื้อทองซื้อของแพง ๆ มาให้ข้ากับลูก หวังจะจีบข้า คนนี้ก็จูบหลังมือข้าอีก หนวดก็ยาว ขนลุกชะมัด” ผมเช็ดหลังมือกับขากางเกง มันไม่ชินจริง ๆ ที่ต้องเจอกับอะไรแบบนี้ เพราะลำพังผมกับซีคที่เป็นคู่รักกันแท้ ๆ ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้กันเลย แล้วนี่เป็นคนอื่น นึกแล้วอยากคลื่นไส้

                “เขาไม่ใช่เพื่อนข้า เขาเป็นเพียงคู่ค้าพันธมิตร เพื่อนข้ามีคนเดียวเท่านั้น คือสการ์” สการ์ที่พูดถึงก็คือสการ์ทหารคนสนิทที่วัน ๆ วิ่งเต้นเป็นตั๊กแตนทำนู่นทำนี่แทนอยู่ตลอด มองแล้วก็น่าสงสาร แต่คนที่น่าสงสารคือเมียแต่งอย่างผมมากกว่า เมียตัวเองโดนจูบหลังมือขนาดนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหึงเลยสักนิด

                “นี่ท่าน คิดไปคิดมาเจ้าชายก็หน้าตาดีเหมือนกันเนอะ ถ้าไม่มีหนวดล่ะโอเคเลย เขามองตาข้าอย่างกับจะกลืนกินข้าแหนะ ไว้วันหลังเขามาบอกข้าด้วยล่ะ ข้าอยากพบเขาอีก” ผมเลยแกล้งพูดว่าชอบเจ้าชายต่างเมืองอย่างนู้นอย่างนี้เพื่อให้ซีคหึง ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ซีคทำคิ้วขมวดหันหน้ามามองผม

                “เจ้าพูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างมั้ย วีนัส”

                “รู้สิ ข้ามีสติมีความนึกคิด ข้ารู้ว่าข้าพูดอะไร ทำไมข้าจะไม่รู้” ผมลอยหน้าลอยตาพูด

                “ถ้ารู้เจ้าก็ไม่ควรพูดแบบนี้ !” ซีคขึ้นเสียงใส่ผม เจนัสสะดุ้งตัวโยนโผลกอดซีคแน่น

                “อย่าเสียงดังได้มั้ย ลูกตกใจหมดแล้ว”

                “ทำไมข้าจะเสียงดังไม่ได้ ! เจ้าพูดได้ไม่อายฟ้าดินว่าเขาหน้าตาดีทั้งที่มีผัวทั้งคน แถมลูกก็โตขึ้นทุกวัน ๆ” ซีคเริ่มลืมตัว เขาเอามือฟาดโซฟาแล้วชี้หน้าผม

                “ท่านหึงข้าหรอ” ผมลดมือเขาลงแล้วเขยิบไปหาใกล้ ๆ

                “ข้าเปล่า !” เขาลุกขึ้นยืน เจนัสยิ่งตกใจไปใหญ่

                “นั่น ! ลูกจะร้องไห้แล้วเห็นมั้ย ท่านอย่าเสียงดังสิ”

                “งั้นเจ้าก็เลิกพูดสักทีว่าข้าหึงเจ้า !”

                “ก็ท่านหึงข้าจริง ๆ หรือว่าไม่หึง ถ้าไม่หึงข้าได้ตามเขาไป ไปให้เขาจูบมือข้าอีก”

                “ได้ ! งั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ ว่าข้าเป็นผัวเจ้า ! เจ้าจะได้เลิกชายตามองชายอื่นสักที !!!”

                “ยียียี้ !!! ยียียียี้ !!!” เจนัสตีมือในอากาศแล้วตะโกนบ้าง

                “ภาษาอะไร !” ผมกอดอกมองเจ้าตัวน้อยที่เห็นผู้ใหญ่เสียงดังก็เสียงดังตามบ้าง

                “ยียี้ ยียี้ !!!”

                “เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลยไม่ใช่หรอ ยียี้อีกแล้ว ! มาหาแม่เลย มาให้แม่ลงโทษซะดี ๆ ริอาจขึ้นเสียงกับแม่ คืนนี้งดนมดีมั้ย” ผมชิงตัวเจนัสมาจากซีค เขายิ้มอีกครั้งเมื่อเจนัสมาอยู่กับผมแล้วเอามือตีตามตัวผมเบา ๆ

                “จัดการแม่เจ้าเลยเจนัส แม่เจ้ามันพวกมากรักไม่รู้จักพอ มีพ่อเป็นผัวอยู่แล้วยังเที่ยวมองชายอื่นอีก”

                “พูดได้ไงว่าข้าเป็นพวกมากรัก ท่านรู้หรอว่าข้ารักเขาหรือไม่รัก แล้วท่านรู้หรอว่าข้ารักท่านรึเปล่า ข้าอาจไม่รักท่านแต่ต้องทนอยู่เพราะลูกก็ได้” ผมมองเขาตาค้อน

                “ถ้าไม่รักก็กลับไทยไปซะสิ ไปใช้ชีวิตวัยรุ่นของเจ้าให้มีความสุขซะ ส่วนลูกแค่คนเดียว ข้าเลี้ยงได้อยู่แล้ว” ซีคมาไม้นี้อีกแล้ว เอะอะก็ให้ผมกลับไทยตลอด ใครจะกลับกันล่ะ ยิ่งอยู่นี่ก็ยิ่งมีบ่วงมาผูกข้อเท้ามากขึ้นเท่านั้น ไหนจะเขา ไหนจะเจนัส ผมไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ เพราะทั้งรักทั้งห่วงจนโงหัวไม่ขึ้นแต่แค่ไม่แสดงออกเท่านั้น

                “ข้าจะกลับไปให้โง่ทำไม อยู่นี้สบายกว่าอยู่ไทยตั้งเยอะ งานก็ไม่ต้องทำ บ้านก็ไม่ต้องเช่า กับข้าวก็ไม่ต้องซื้อ แถมยังมีเสื้อผ้าสวย ๆ ให้ใส่อีกต่างหาก” ผมหมุนตัวให้ดูหลังจากวันนี้พี่เฟย์น่าเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ มันเป็นเสื้อแขนยาวสีขาวทอมือใช้ไหมทำอย่างดี ปลายเชือกผูกข้อมือทำจากผ้าไหมทองคำราคาแพง

                “อัปลักษณ์ ต่อให้เสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่ราคาแพงแค่ไหนหน้าตาเจ้าก็อัปลักษณ์อยู่ดี” ซีคเดินผ่านหน้าผมไป ทันใดนั้นเจนัสก็พูดขึ้นว่า

                “แม่ฉวย…” ซีคหันหน้ามามอง

                “แม่ฉวย…” เจนัสพูดซ้ำแล้วเอามือกอดคอผมก่อนเอาแก้มนุ่ม ๆ มาชนกัน

                “พ่อ บอก แม่ ฉวย คิคิ”

                “จริงหรอ พ่อเคยชมว่าแม่สวยด้วยหรอ” ผมถามหยอก ๆ เจนัสพยักหน้าตอบ ซีคกำมือแน่น เขาจ้องเจนัสตาเขม็งอย่างกับถ้าไม่ใช่ลูกแล้วจะบีบคอให้สิ้นเสีย

                “ยียี้ !” เจนัสชี้หน้าซีคอย่างไม่เกรงกลัว

                “พ่อเคยชมว่าแม่สวยใช่มั้ย” ผมถามอีกครั้ง

                “ใช่ !” เจนัสตอบเสียงใส

                “ท่านชมข้าตอนไหน ข้าไม่ยักรู้” ผมลองถามเจ้าตัวดู

                “เจ้าจะเอาอะไรกับเด็ก วีนัส ลูกก็พูดไปเรื่อย” ดูก็รู้ว่าซีคต่างหากที่โกหก เด็กขวบกว่า ๆ ยังไม่รู้จักหรอกว่าโกหกคืออะไร

                “งั้นข้าจะถือว่าท่านชมข้าจริง ๆ แล้วกัน” ผมยิ้มให้เขา ซีคถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง ให้ตายสิ จะชมผมสักครั้งแผ่นดินมันจะทรุดรึยังไง

                “แม่ ฉวย…” เจนัสพูด สายตาหวาดหวานมองซีคซึ่งเป็นคนพูดคำนี้ให้ได้ยิน

                “เอาล่ะ ไปอาบน้ำอาบท่าซะ ทั้งคู่เลย คืนนี้ข้าจะพาเจ้าทั้งสองไปงานสังสรรค์ของพวกสังคมชั้นสูง ข้าให้เฟย์น่าเตรียมชุดไว้ให้แล้ว” น้ำเสียงเข้มออกปากสั่งผมเป็นการจบบทสนทนาทั้งหมดและหลบเลี่ยงต่อประเด็นสำคัญ

                “งานสังคมชั้นสูงหรอ”

                “อืม”เจ้าตัวตอบอย่างไม่มองหน้า

                “ขอบคุณนะ ที่อุตส่าห์พาข้ากับลูกไปด้วย” ที่พูดแบบนี้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ซีคจะพาผมไปงานสังสรรค์สังคมชั้นสูงที่มีแต่พวกขุนนางกับเจ้าชายไปร่วม ปกติเขามักไปกับสการ์สองคนในฐานะทหารคนสนิท เรียกได้ว่าสการ์ได้ออกงานคู่กับเขาบ่อยกว่าผมซะอีก

                “รถม้ามันว่าง ข้าเลยพาไป ก็แค่นั้น เก็บคำคขอบคุณของเจ้าไว้เถอะ”

                “คิดว่าข้าอยากไปนักหรอ ข้าเห็นแก่ลูกเถอะ ลูกไม่ค่อยได้ออกไปไหนข้าถึงได้ยอมไปต่างหาก” ว่าจบผมก็เดินออกจากห้องทันที

                ได้ จนมีลูกด้วยกันแล้วเขาก็ไม่เคยพูดจาหวาน ๆ ให้ผมยิ้มได้เลยสักครั้ง ดีแต่สรรคำมาพูดให้ผมรู้สึกน้อยอกน้อยใจไปวัน ๆ ดีนะที่ผมไม่ใช่พวกคิดเล็กคิดน้อย ไม่งั้นคงหอบลูกกลับไทยไปแล้ว ผมเดินกระแทกเท้ากลับมายังห้องของตัวเอง ผมหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นพี่เฟย์น่ากำลังหยิบชุดของผมกับเจนัสเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้า งานนี้เขาจะให้ผมกับลูกสวมชุดอะไรนะ ตื่นเต้นจัง

----------------------------------------

หิ๊วววววววววววว พาออกงานครั้งแรก เป็นไงค้าาาา จะไปอวดเมียที่นั่นรึเปล่า ลุ้น ๆ ว่าน้องจะใส่ชุดออะไร

​อ่านให้สนุกน้าาาาาา แฮปปี้ ๆ

​02.04.18

ความคิดเห็น