facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 17

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 09:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 17
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว....บทที่ 17 

 

 

“...ข้าวเย็นก็ไม่ลงไปกิน”  

“....”  

“มึงจะเอาเเต่ใจ จะประชดยังไงก็ได้น่ะไผ่ เเต่อย่าทำร้ายตัวเองเเบบนี้เลย"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุ เเต่คนตัวเล็ฏที่เอาเเต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงกลับทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนใจใดๆ 

"....." 

"...กูให้คนยกขึ้นมาให้เเล้วลุกมากินก่อน” 

 

ร่างเล็กที่ยังคงนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง ปลายสายตามามองนิดๆ ก่อนจะหันหน้าหนีกลับไป... 

 

“ไผ่ ลุกมากินข้าว”  

"......" 

"...ลุกมากะ..." 

“กูไม่กิน!”  

“ไผ่!”  

“ทำไม! ไม่พอใจเหรอ งั้นก็ฆ่ากูทิ้งสิ...เเบบที่มึงชอบไง”กอไผ่ประชดออกมาคำโต 

“กอไผ่!!”  

“อึก!” 

 

ผมพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้เผลอร้องออกไป ตอนที่ไอ้ฟีบีมันเข้ามากระชากเเขนของผมไป...ไม่สิ จะเรียกฟีบีเเบบที่ผ่านมาไม่ได้...ต้องเรียกองค์ชายออลตินถึงจะถูก...คนที่ชื่อฟีบีที่ผมรู้จักนั้น มันไม่มีตัวตนอยู่ตั้งเเต่เเรก...น่าขำเนอะ...หรือบ้างที่ผมอาจไม่รู้จักไอ้คนตรงหน้านี้สักนิดเลยก็ได้... 

 

“...เเล้วเเต่มึงเเล้วกัน”ผมเเอบเห็นเเววตาของมันวูบไหวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นดวงตาสีทองเหมือนเดิม ถึงตอนนี้มันจะไม่มีเขี้ยวงอกออกมา เเต่ดวงตาสีทองนั้น ก็ยืนยันกับผมได้ อย่างดีว่ามันไม่ใช่คนที่ผมรู้จักมาตั้งเเต่ตน 

 

ออลตินมันเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องตามเดิม...ผมเหลือบตาไปมองอาหารที่มันให้คนยกขึ้นมาให้นิดหน่อย มีเเต่ของที่ผมชอบกินทั้งนั้น....ยอมรับเลยว่าตรงนี้ละมั้งที่มันยังเหมือนเดิม..คือมันรู้ใจผมไปเสียหมด เเต่กลายเป็นผมเองนี่สิ ทั้งๆ ที่คิดว่า ผมเองก็รู้ว่ามันชอบมันต้องการอะไรอยู่ระดับนึงเเล้วนะ เเต่ตอนนี้เเม่งกลายเป็นว่าผมไม่รู้อะไรเลย 

 

ผมทิ้งตัวลงนอนตามเดิม ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนาอยู่เเบบนั้น ไม่สนใจเวลาว่าจะผ่านไปนานเท่าไรเเล้ว...เพราะยังไงผมก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี 

 

โว๊ย!! เเต่มันก็น่าเบื่อไง!! ไอ้บ้าเลือดเอ้ย!! พากูมาขังไว้ทำไมเนี่ย!!! 

 

 

#ออลติน 

 

ผมเผลอออกเเรงมากไปจนทำให้อีกฝ่ายเจ็บ ถึงจะไม่ยอมร้องออกมา เเต่สีหน้าเเละเเววตาเเบบนั้นมันก็ทำให้ผมรับรู้ได้อยู่ดีนั้นเเหละ 

...พอไม่ได้อยู่ในร่างมนุษย์ มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะควบคุมพลังนะ ด้วยเพราะพละกำลังของเราที่มีมากกว่ามนุษย์ไม่รู้กี่เท่า มันเลยทำให้ผมกะเเรงที่จะใช้กับกอไผ่ไม่ถูก เเต่ตอนนี้จะให้อยู่ที่นี่ด้วยร่างกายเเบบมนุษย์ผมก็ทำไม่ได้… 

 

เมื่อเช้า..ท่านพ่อเรียกผมเข้าไปเฝ้า ท่านบอกว่า จัดการเรื่องทุกอย่างของครอบครัวมาเรียให้เรียบร้อยเเล้ว เเถมยังให้คนไปเอาร่างของนางกลับมาที่นี่อีกด้วย เพราะขืนทิ้งไว้ ทางโน่นก็คงเป็นเรื่องใหญ่ พ่อของนางก็ยอมรับในการกระทำของลูกตัวเองเเละยอมรับผิดเเทนลูก...ท่านพ่อจึงสั่งให้ถอดยศเเละยึดทรัพย์สินทั้งหมด ปล่อยข้าทาสทั้งหลายเป็นอิสระ เเล้วให้ส่งตัวพ่อของนางไปอยู่เเถบเเดนอรุณรุ่ง เป็นเวลา 700 ปี....เเดนนั้นเป็นเสมือนเขตเเดนของนักโทษ ต้องอยู่อย่างหวาดระเเวงเพราะต้องค่อยหลบหลีกเเสงเเดดจากองค์สุริยันท์ หากพลาดไปถูกเเสงขององค์สุริยันท์ เข้าจุดจบก็เป็นเพียงเท่าถ่าน ถ้าเทียบความร้อนของเเดนนั้นกับโลกมนุษย์เเล้ว คงบอกได้เเค่ว่า ความร้อนนั้นมีมากกว่าโลกมนุษย์ไม่รู้กี่ร้อยเท่า  

 

ผมกลับเข้าในห้องนอนอีกครั้งในเวลามืดๆ กอไผ่หันมามองก่อนจะนอนหันหลังให้ ซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าเขาจะทำเเบบนั้น...ผมเดินไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟา นอนมองเเผ่นหลังของอีกฝ่ายอยู่เเบบนั้น... 

. 

. 

. 

หลายวันต่อมา 

 

 

#กอไผ่ 

 

ผมมองทอดสายตาออกไปด้านนอกของหน้าต่างอย่างไม่มีจุดหมาย นี่ก็ใกล้จะได้เวลาที่ออลตินจะกลับเข้ามาในห้องเเล้ว...มันจะเป็นเเบบนี้ตลอด ออลตินจะออกไปในตอนเช้า เเวะเข้ามาบ้างเป็นบางเวลา เเละจะกลับเข้ามาอยู่ในห้องอีกที่ตอน 4 ทุ่ม...ซึ่งมันจะทำเเบบนี้ตลอดหลายๆ วันที่ผ่านมา 

 

ก๊อกๆ! 

 

เคาะทำไม?  

 

ปกติเเม่งเดินเข้ามาเลยไม่ใช่หรือไง....ผมหันไปมองประตูห้องนอนที่กำลังส่งเสียงอยู่ในตอนนี้ 

 

ก๊อกๆ...ก๊อก..ก! 

 

“อะไรของมึง!! มันน่ารำคาญนะ!!”ผมตะโกนออกไป ลุกออกจากเตียงนอนเพื่อจะไปเปิดประตูให้มัน...ก็น่ะ...นี่บ้านมัน...ห้องนี้ก็ห้องมันนิ เเล้วผมจะไปห้ามไม่ให้มันเข้ามาได้เหรอ 

 

ก๊อกๆ...ปังๆ!!! 

 

จากเสียงเคาะกลายเป็นเสียงที่ดังขึ้นจากเดิมมาก...เหมือนพยายามจะพังเข้ามา ผมหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตูนั้นทันที 

 

ผมมั่นใจว่าไอ้คุณชายมันไม่น่าจะทำอย่างนี้เเน่!! 

 

ปังๆ!! 

 

หรือจะไม่ใช่มัน...เเล้วใครล่ะ??! 

 

ปังๆ!...ปังๆ!!! 

 

ผมหันขวับ!...ไปมองที่ประตูระเบียงทันที ตอนนี้นอกจากจะจากประตูห้องตรงที่ผมยืนอยู่นี้เเล้ว ยังมีเสียงมาจากประตูระเบียงอีกด้วย...!! 

 

ปังๆ...ปังๆ!! 

 

เงาของคนมากหมายที่กำลังพยายามงัดเเงะประตูเข้ามาในห้อง ทั้งทางหน้าระเบียงเเละทางประตูห้อง.... 

 

“ออกไป...ออกไปให้พ้นนะ!!!” 

 

ผมตะโกนออกไปเเบบนั้น วิ่งมาซุกตัวอยู่ข้างๆ เตียง เสียงพวกนั้นยังคงดังอยู่ เเละดูเหมือนว่าเงาคนพวกนั้นจะยิงเยอะขึ้นเรื่อยๆ.... 

 

“ออกไป!!!” 

 

ปังๆ!..ปังๆๆ ปัง!!!!! 

 

“ออกไป...ฮึก...บอกให้ออกไปให้พ้น!!!”ผมยกมือปิดหูตัวเองเอาไว้......ฮึก...ไม่อยากได้ยืนเสียง ไม่อยากได้ยินเสียงพวกนั้นเเล้ว...พวกเขาจะเขามาทำไม...จะมากินผมเหรอ...หรือจะมาฆ่าผมทิ้ง....ฮึก...ช่วยด้วย...เตี่ยจ๋า...ม๊าจ๋าช่วยไผ่ด้วย...ฮึก 

 

ปังๆๆๆ...ปัง!! 

 

ช่วยด้วย!!!...ฮึก...ช่วยด้วย!!!! 

 

ปังๆ!!! 

 

“ออลติน...ฮึก...ช่วยด้วย....ช่วยไผ่ด้วย!!” 

 

ปังๆ...ปัง!!! 

 

“ออลติน..ฮึก...ออลตินช่วยไผ่ด้วย!!!!”สติผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเเล้ว ประตูพวกนั้นเหมือนจะหลุดเสียให้ได้ 

 

โครม! ปัง!! 

 

“พวกมึงมาทำอะไรกัน ไส้หัวไปให้พ้นหน้ากู!!!”สิ้นเสียงตวาดลั่นนั้น ก็มีเสียงเหมือนฝูงนกมากมายที่บินเเตกรังออกไป...ก่อนที่ชายร่างสูงผิวขาวสะอาดตาที่เดินเข้ามาหากอไผ่อย่างร้อนรน 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า!!”  

“ฮึก...มึงไปไหนมา...ฮึก...ทำไมต้องทิ้งกู!! กูกลัว...มึงรู้ไหมว่ากูกลัวเเค่ไหน...ฮึก...”  

“ไม่ร้องๆ กูอยู่นี้เเล้ว พวกมันไปหมดเเล้ว” 

 “ฮือออออออออ...อออ” 

 

ทันทีที่ออลตินโดนตัว กอไผ่ก็ปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาย ไม่ใช่ว่าอย่างทำหรอกนะ....เเต่พออ่อนเเอเเล้วโดนไอ้บ้านี้โดนตัวที่ไรเป็นทุกเที่ยว 

 

“ไม่ร้อง กูอยู่นี้เเล้ว”  

“มึงทิ้งกู...ฮึก...ทิ้งกูอีกเเล้ว”  

“กูขอโทษ พ่อกูเรียกไปคุย”  

“ฮึก...ถ้ามึงมาช้ากว่านี้...ฮึก...เเล้วพวกมันพังเข้ามา”  

“...ไม่มีทางเป็นเเบบนั้น”  

“มึงเอาอะไรมามั่นใจ!”  

"เพราะกูได้ยินเสียงมึง...กูถึงรีบมานี้ไง" 

“ฮึก...”  

“ขึ้นไปนั่งบนเตียงกันเถอะ” 

 

ออลตินช่วยพยุงกอไผ่ให้ลุกขึ้น ก่อนจะพาร่างเล็กมานั่งลงบนเตียง โดยเขาเองก็นั่งลงข้างๆ นั้นเเหละ...ออลตินก้มมองมือของตัวเองที่ยังคงจับมือของกอไผ่อยู่ เเละดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ว่าอะไร เเถมไม่มีท่าทีจะดึงมืออกไปด้วย.... 

 

“ไผ่...”ถึงอีกฝ่ายจะนั่งหันหลังให้ เเต่เพราะมืออุ่นๆ นั้นยังคงยอมให้ออลตินจับเขาจึงคิดว่า...กอไผ่อาจจะอ่อนลงบ้างเเล้วในเรื่องที่ดกรธเขาอยู่  

“....”ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรออกมาเเละไม่ได้หันกลับมาด้วย 

 

ออลตินตัดสินใจจะไม่พูดต่อ...เเละคิดว่าควรจะดึงมือออกดีหรือเปล่า เเต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรกอไผ่ก็พูดขึ้นมา... 

 

“จะพูดเเล้วก็ไม่พูด”  

“....หายโกรธกูหรือยังเหรอไผ่”  

“....”  

“หายโกรธกูเถอะนะ”ออลตินเขยิบตัวเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้จากทางด้านหลัง วางพาดใบหน้าของตนลงที่ไหล่ขาวของอีกฝ่าย เเล้วสูดดมกลิ่นหอมหวานชวนหลงใหลที่ตัวเองชอบมาตั้งเเต่เมื่อก่อน กลิ่นเฉพาะตัวของกอไผ่ ก่อนจะออกเเรงดึงรั้งร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายหันหลังอยู่เเบบนั้น 

 

“....มึงรู้ไหม..ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมากูไม่มีความสุขเลย”  

“.....”  

“กูไม่ชอบเลยที่มึงเมินใส่กู...กูขอโทษนะไผ่"กอไผ่ก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่เเบบนั้น "อย่างเงียบใส่กูเเบบนี้..กูโคตรเจ็บ" 

"มึงมีความลับกับกู มึงหลอกกูทุกอย่าง...เเต่มันไม่สำคัญเท่ากับ...มึงเลือดเย็นมากขนาดที่ฆ่าคนได้เเบบนั้น" 

"กูไม่ได้ตั้งใจ..กูเเค่พยายามหาทางที่จะได้อยู่กับมึง...กู...กูรักมึงนะไผ่...มึงรู้มะ...” 

 

ออลตินหยุดพูดทันทีที่กอไผ่เขยิบตัว ร่างเล็กดันวงเเขนทั้ง 2 ข้างของอีกฝ่ายออก ก่อนจะเขยิบตัวออกไป 

 

“กูขอโทษ...กูจะไม่พูดเเล้ว...มึงนอนเถอะ” 

 

มันคงจะเป็นเรื่องยากที่จะให้กอไผ่รับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เเต่ผมจะไม่ยอมเเพ้ จะทำให้เรื่องระหส่างพวกเราเป็นความจริงให้ได้ 

 

BY : LUN_LA 

ความคิดเห็น