ขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนค่า >/\<

ll RHAM ll - Episode 7 - ความลับที่ถูกเปิดเผย [ 100 % ] อัพครบ

ชื่อตอน : ll RHAM ll - Episode 7 - ความลับที่ถูกเปิดเผย [ 100 % ] อัพครบ

คำค้น : heartless doctor หมอดุ หมอมึน ตัวเล็ก คุณราม รามสูร คุณรามตัวเล็ก หมอราม เล็ก อสูร อาสูร แสนซน เซ็ตหมอ แมวน้ำ mawnum

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.5k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2561 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll RHAM ll - Episode 7 - ความลับที่ถูกเปิดเผย [ 100 % ] อัพครบ
แบบอักษร

#หมอมึน

เมื่อฉันเข้ามานั่งแหมะอยู่บนรถ ร่างสูงก็อ้อมไปอีกฝั่งและเข้ามานั่งประจำที่ทันที คุณรามอยู่ในชุดไปรเวทสำหรับพักผ่อน เสื้อโปโลสีขาวยี่ห้อดังกับกางเกงขายาวสีดำขลับ ส่วนฉันนั่นอยู่ในเสื้อแขนกุดสีดำเอวลอย คลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ตแบบแฟชั่นแมนๆ สีเขียวขี้ม้า กับกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าผ้าใบสีขาว นับว่าเป็นการแต่งตัวที่รีบมาก! รีบจนแต่งมั่วไปหมดเลยเห็นไหม

คุณรามออกรถโดยไม่หันมามองฉันแม้แต่น้อย ดังนั้นระหว่างทางที่เขาขับรถ ฉันจึงไม่พูดคุยอะไรกับเขาทั้งนั้น ปล่อยให้เสียงเพลงที่เขาเปิดดังเคล้าคลอบรรยากาศอึมครึมระหว่างเราไปเรื่อยๆ ไม่นานนักคุณรามก็เลี้ยวรถเข้าสู่บ้าน ‘โยธาไพศาล’ ที่ฉันเคยมางานแต่งเมื่อนานมาแล้ว

มากี่ครั้งก็ยังทึ่ง ที่โรงรถมีรถหรูนับสิบคันจอดเรียงรายกันอยู่ ASTON MARTIN ก็รวมอยู่นั้นด้วย ไม่แปลกเลยที่คุณรามจะขับรถไม่ซ้ำกันเลยในหนึ่งอาทิตย์ ก็ในเมื่อบ้านเขามีรถให้เลือกขับเยอะแยะขนาดนี้ไงล่ะ!!

ร่างสูงเปิดประตูรถลงไปด้านล่างทันทีที่จอดรถสนิทและยืนรออยู่ที่ประตูนิ่งๆ เขาไม่แม้แต่จะบอกอะไรฉันทั้งนั้น นี่คุณรามพาเล็กมาถูกไหม? เล็กไม่ได้ขอมา และก็ไม่ได้อยากมาด้วย!!

ไม่นานนักร่างสูงของผู้ชายผมดำก็เดินออกมาพร้อมกับสาวสวยร่างเล็กอีกคนที่ดูยังไงก็เดาได้ไม่ยากว่าสองคนนี้เขาเป็นแฟนกัน ผู้ชายผมดำคนนั้นคือคนเดียวกับที่ฉันเจอที่ผับ

เขาเป็นฝาแฝดคุณรามจริงๆ ด้วย แถมผู้หญิงที่ฉันเคยเจอที่มหา’ลัย ยังเป็นคนรักของฝาแฝดเขาอีกต่างหาก ขอโทษนะสาวน้อยที่ฉันเคยมองว่าเธอเป็นศัตรูหัวใจ (มั่วนิ่มสุดๆ)

เมื่อเห็นว่าคุณรามพูดอะไรบางอย่างกับผู้มาใหม่ ฉันก็เปิดประตูและก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว จะให้นั่งอยู่ในรถแบบนั้นมันก็เสียมารยาทถูกไหมล่ะ  ดังนั้นฉันเลยเดินเยื้องย่างออกมาจากตรงนั้นทันที พอลงจากรถปุป ร่างสูงก็หันมามองทางฉันด้วยสีหน้าเฉยชา เรียบนิ่งและรำคาญใจ! ก่อนจะเสมองไปทางอื่นอย่างไม่คิดจะสนใจฉันอีกต่อไป

ฉันที่โมโหเขาอยู่แล้วก็โมโหมากขึ้นไปอีก! ฉันก้าวฉับๆ เข้าไปหาร่างบางอีกคนที่ยืนเคียงข้างร่างสูงของฝาแฝดเขาแทน

“สวัสดีค่ะ ฉันตัวเล็กนะคะ ฝากตัวด้วยน้า” ฉันฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับเอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพอย่างที่คนปกติควรทำ ระงับความโมโหและเกรี้ยวกราดของตัวเองไว้ภายในอย่างแนบเนียน แต่แล้วความโมโหที่ก่อตัวอยู่ภายใน มันก็ต้องสลายหายไปเมื่อมองดวงตาของร่างเล็กตรงหน้า

ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กพอๆ กับฉัน ใบหน้าหวานหยด ดวงตากลมโต ริมฝีปากบางเรียวเป็นกระจับ จมูกโด่งเป็นสัน มองแล้วก็บอกได้คำเดียวว่า ‘น่ารักสุดๆ’ แล้วที่น่าตกใจก็คือเธอมองมาที่ฉันด้วยแววตาเป็นประกาย และสุดท้ายก็ทำท่าทางตกใจราวกับเพิ่งนึกอะไรออก

 “ใช่ตัวเล็กที่เป็นนางเอกละครรึเปล่าคะ” ผู้หญิงคนนั้นถามออกมาอย่างรวดเร็ว ฉันผงะถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนจะมองเธออย่างทึ่งๆ พร้อมกับพยักหน้าส่งไปให้เธอช้าๆ พอได้คำตอบที่ถูกใจเธอก็ทำท่าทางดีใจที่จำฉันได้ทันที

แปลกจริงๆ ผู้หญิงคนนี้

“เราแสนซนน้า เป็นหลานอารามแหละ ฝากตัวด้วยค่ะ” แสนซนแนะนำตัวอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้ฉัน ขนาดตอนยิ้มยังดูน่ารักเลย บอกตรงๆ ก็ได้ว่าน่าอิจฉา ฉันชอบผู้หญิงที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดแบบนี้ ต่างจากฉันที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูแรงไปซะทุกอย่าง อิจฉาจริงๆ นะเนี่ย!

หลังจากนั้นฉันก็หมุนตัวเดินกลับไปหาคุณรามที่ฝั่งคนขับ ร่างสูงควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เหม็นหึ่งเลย L

“คุณราม เลิกสูบบุหรี่ก่อนดีไหมคะ” ฉันเดินเข้าไปใกล้เขา ก่อนจะหยิบเอาบุหรี่มวนนั้นออกจากมือใหญ่ของเขาเบาๆ

หมับบบบบบ

เพียงเท่านั้นแหละมือใหญ่ก็เปลี่ยนเป้าหมายจากบุหรี่มวนเล็ก มาจับหมับเข้าที่แขนเรียวของฉัน ก่อนจะออกแรงลากฉันไปทางแสนซนกับแฟนเธออย่างรวดเร็ว

 “เห้ย ฝาก” และทันใดนั้นเขาก็โยนฉันไปทางฝาแฝดของตัวเองอย่างแรง

ปึกกกกกกก

ฉันเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งของผู้ชายผมดำคนนั้นดัง ‘ปึก’ และทันใดนั้นบุหรี่ที่ยังอยู่ในมือก็พลิกไปพลิกมา ก่อนที่ส่วนปลายที่กำลังติดไฟอยู่จะพลิกเข้าหาฝ่ามือของฉันและแผดเผาผิวบางๆ ที่ฝ่ามือนั่นจนแสบไปหมด

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบสะบัดบุหรี่มวนนั้นออกจากมืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมาขอโทษร่างสูงที่ฉันเข้ามาชนทันที

“อืม” ร่างสูงเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะเสมองไปทางคุณรามด้วยแววตาราบเรียบดูดุร้ายและเคร่งครัดมากกว่าคุณรามเป็นเท่าตัว

“คุณราม! ทำไมนิสัยเสียแบบนี้!” ฉันหันกลับไปจ้องหน้าคุณรามอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะสาวเท้าไวๆ เข้าไปทุบอกคุณรามอย่างแรง

“…” คุณรามมองฉันด้วยแววตาเรียบเฉยเหมือนไม่ใส่ใจอะไรสักนิด เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหาววอดออกมาอย่างแรง

และยังไม่ทันที่ฉันจะโวยวายจนจบ เขาก็เปิดประตูรถออกทันใดนั้นเอง

ปังงงงงงงง

“คุณราม! กรี๊ด!” คุณรามปิดประตูรถใส่หน้าฉันราวกับไม่อยากฟัง ไม่อยากสนใจ และไม่อยากอยู่ใกล้ฉันอีกต่อไป

ไม่ว่าฉันจะกรี๊ดดังมากเท่าไหร่คนบนรถก็ดูจะไม่ใส่ใจกับเสียงกรี๊ดของฉันเลยสักนิด เขาจัดการสตาร์ทรถและเร่งเครื่องเสียงดังกลบเสียงกรีดร้องของฉันทันที

บรื๊นนนนนน

ได้สิ*! จะเล่นแบบนี้กับคนอย่างฉันใช่ไหม*

เมื่อความโมโหพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ฉันก็กำมือแน่นจนแทบลืมความเจ็บร้อนที่เพิ่งได้รับ ก่อนจะออกเดินและสาวเท้ายาวๆ ก้าวออกไปยังประตูรั้วทันที ไม่สนใจว่าเขาจะเร่งเครื่องหรือทำอะไรทั้งนั้น

ในเมื่อเขากล้าทำแบบนี้กับฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแคร์เขาอีกต่อไป ใช่! ฉันจะกลับ! ฉันจะกลับไปรับตัวเล็กที่โรงแรมแมวชื่อดัง ที่ฉันมักจะนำแม่ลูกสาวตัวดีไปฝากเลี้ยงเป็นประจำ แล้วค่อยกลับไปนอนพักที่คอนโด

พอกันที ทำไมฉันต้องมาทนเป็นที่รองรับอารมณ์บ้าๆ บอๆ ของคนเอาแต่ใจอย่างเขาด้วย อย่าคิดว่าตัวเล็กคนนี้จะยอมเป็นเบี้ยล่างของคุณรามง่ายๆ นะ!!

หมับบบบบบ

แต่ยังเดินไม่ถึงประตูรั้วสูงใหญ่ดี ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าหมับและลากกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว อยากจะสะบัดแขนหนีก็ไม่สามารถต่อสู้กับเรี่ยวแรงมหาศาลและแรงบีบรัดที่ข้อมือได้เลย คนตัวใหญ่ยังคงลากฉันกลับไปที่รถอย่างเอาแต่ใจ

นิสัยเสีย!! ตอนแรกก็ทำเป็นไม่อยากยุ่ง ไม่อยากให้ไปด้วย แต่พอฉันจะเดินกลับ เขาก็เดินลากกลับมาแบบนี้เนี่ยนะ จะนิสัยไม่ดีเกินไปแล้ว!!

“เฮ้ยเฮียเบาๆ ลากน้องเขาแรงไปปะวะ น้องเขาดูจะเจ็บมือนะเว้ย เฮ้ย” เสียงผู้ชายผมทองอร่าม หน้าตาโหดจัดเอ่ยห้ามทันทีที่หันมาเห็นคุณรามกับฉัน พ่อตัวตลกพยายามช่วยเจรจาให้ฉันที่ไม่ยอมปริปากออกไปแม้แต่คำเดียว

เจ็บ...ก็ช่างมัน ต่อให้มันจะเจ็บแสบขนาดไหน ก็อย่าได้ร้องออกไปเด็ดขาด!! อย่าทำตัวสำออยให้ผู้ชายคนนี้เห็นเป็นอันขาด

“อย่าเสือก” แทนที่ร่างสูงจะยอมหยุด เขากลับกระชากแขนฉันแรงยิ่งขึ้น แถมน้ำเสียงยังเกรี้ยวกราดและดุดันจนฉันสะดุ้งอย่างห้ามไปอยู่

ปังงงงงงงง

เมื่อมาถึงตัวรถ ร่างสูงก็เปิดประตูด้านข้างคนขับ ก่อนจะดันให้ฉันเข้ามานั่งด้านในอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้าเขาปิดประตูเสียงดังลั่น แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้านโดยไม่เอื้อนเอ่ยอะไรกับใครอีกเลย

ไม่นานนักร่างสูงก็เดินปึงปังออกมา ก่อนจะเข้ามานั่งประจำที่คนขับ พร้อมกับกระเป๋าสีดำทรงเหลี่ยม ที่ฉันเคยเห็นในละครพีเรียต นี่มันกระเป๋าที่หมอในละครพกไปพกมาแน่ๆ เพราะที่ด้านหน้ากระเป๋าใบนั้น มีตราวงกลมสีขาวคาดด้วยกากบาทสีแดงอยู่ด้วย

หมับบบบบ

มือใหญ่ดึงเอามือข้างที่ฉันโดนบุหรี่ของเขาจิ้มไปยึดไว้ ก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบเอาสำลีออกมาช้าๆ เขาเอามันไปชุบกับแอลกอฮอลล์สีฟ้าสด ก่อนจะป้ายลงรอบๆ รอยไหม้ที่เริ่มขึ้นสีแดงจัดของฉัน

จี๊ดดดดดด

อาการปวดและแสบร้อนพุ่งเข้ามาจากฝ่ามืออย่างรวดเร็ว จนร่างฉันเกร็งจัด มือที่อยู่ในอุ้งมือใหญ่ก็เกร็งและสั่นระริกไม่แพ้ร่างกายของฉัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างแรง เพื่อกักกั้นเสียงร้องทั้งหมดทั้งมวล

แค่นี้...ไม่ตายหรอก แค่นี้ไม่จำเป็นต้องร้องออกมาให้ใครได้ยินสักหน่อย

“เจ็บไหม” แต่แล้วร่างสูงที่ตั้งใจทำแผลให้ฉันอยู่ก็พูดขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและแข็งกร้าว ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง พร้อมๆ กับครีมสีขาวที่ถูกทาไปบนรอยไหม้อย่างเบามือ

“…” ฉันได้แต่นิ่งและเงียบกริบ ร่างกายยังสั่นเกร็งไม่หาย ทั้งความเจ็บปวดและแสบร้อนที่เกิดขึ้น และน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แสดงถึงความห่วงใย มันทำให้ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้

อยากร้องออกมาดังๆ ว่าเจ็บมาก แสบไปหมดแล้ว แต่อีกใจก็ยังงอนที่เขาทำเป็นไม่สนใจอยู่ ผลที่ออกเลยกลายเป็นฉันได้แต่นั่งก้มหน้านิ่งและตัวสั่นระริกอยู่แบบนั้น

“ขอโทษครับ” ทันใดนั้นคุณรามก็เอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ก่อนจะรั้งฉันเข้าไปซบกับแผงอกแกร่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว แขนแกร่งตวัดโอบรัดตัวฉันเข้าสู่อ้อมกอดมากขึ้น จนหัวเข่าชนกับเกียร์และเบรกมือดังกึก แต่เขาก็ยังไม่ละความพยายาม ร่างสูงกอดรัดฉันจนแน่น พร้อมทั้งจูบซับลงมาที่กลุ่มผมของฉันอย่างรู้สึกผิดอีกต่างหาก

“ขอโทษ” ริมฝีปากร้อนเอ่ยขอโทษอีกครั้ง ก่อนจะจูบประทับลงที่หน้าผากของฉันเบาๆ ไล่ลงมาประทับเข้าที่ปลายจมูกโด่งรั้นช้าๆ ก่อนจะผละไปกดหอมเข้าที่ข้างแก้มทั้งสองข้าง และปลายคางเรียวอย่างออดอ้อน

“นะครับ” ทันทีที่ถ้อยคำเอ่ยขอร้องดังขึ้น ริมฝีปากร้ายก็ประทับลงบนริมฝีปากบางของฉันอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้รุกรานเข้ามาภายใน แต่ทำเพียแตะไว้ด้านนอกเบาๆ แต่เพียงเท่านั้นมันก็ทำให้ฉันหัวใจวาบหวิวอย่างรุนแรง

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจเต้นตึกตักตลอดเวลา รู้สึกวางตัวไม่ถูก มือไม้มันเกะกะจนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนเลยได้แต่ฝากไว้บนมือใหญ่แสนอบอุ่นของเขาต่อ พอร่างสูงละริมฝีปากออกไป ฉันก็พยักหน้าให้เขาเบาๆ เพื่อบอกให้เขารู้ว่าฉันรับคำขอโทษแล้ว

คุณรามยิ้มบางๆ ให้ฉันก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่อีกครั้ง แต่มือใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยออกจากมือข้างขวาที่เขาเพิ่งทำแผลให้ฉันเสร็จ แถมยังเอาไปจับไว้บนที่เท้าแขนตรงกลางอย่างเอาแต่ใจ พอฉันจะดึงออกเขาก็ประสานนิ้วของเราเข้าหากันอย่างไม่มีช่องว่างทันที

ฉ่าาาาา

รู้สึกได้ว่า ใบหน้าฉันร้อนผ่าวมากเกินไปจนได้ยินเสียงฉ่าที่ข้างใบหูอย่างชัดเจน ลมหายใจไม่คงที่ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และที่มากไปกว่านั้นก็คือ...

ฉันหน้าแดงแปร๊ดไปหมดแล้ว -////-

“นอนไป” ร่างสูงกดปรับเบาะของฉันให้เอนลงไปจนสุด พร้อมกับบอกให้ฉันนอนหลับไปเลย แถมยังหยิบเอาผ้าห่มขนนุ่มที่เก็บไว้ในรถมาห่มให้ฉันอีกต่างหาก พอจัดแจงที่นอนให้ฉันเรียบร้อยแล้ว เขาก็ประสานมือเข้ากับมือฉันอีกครั้ง จากนั้นก็หันกลับไปจับพวงมาลัยและออกรถทันที

ระหว่างทางฉันพยายามฝืนตัวเองให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ฝืนได้ไม่กี่นาทีเท่านั้น ความเย็นจากแอร์ที่คุณรามเปิดและเสียงเพลงที่ดังเคล้าคลอไปกับเสียงลมจากช่องแอร์ ขับกล่อมให้ฉันเคลิบเคลิ้มและเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย

แต่ระหว่างที่ฉันหลับ ฉันก็ยังสัมผัสได้ถึงนิ้วหัวแม่มืออุ่นๆ ของคุณรามที่คอยลูบไล้และหมุนวนอยู่บนหลังมือของฉันเบาๆ ราวกับมันเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเขาไปแล้ว มีบางช่วงที่หูฉันได้ยินเสียงฮัมเพลงจากร่างสูงเบาๆ ด้วย

ท่าทาง...เขาจะมีความสุขจนเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

------- 25 % -------

จึ่ก จึ่ก

ไม่นานนักฉันก็รับรู้ได้ถึงแรงสะกิดเบาๆ จากคนด้านข้าง ฉันก้มลงมองนาฬิกาข้อมือทันทีที่รู้สึกตัว แล้วก็พบว่าเวลาผ่านไปเพียง 3 ชั่วโมง เราก็มาถึงที่หมายกันแล้ว แปลว่าเขาพาฉันมาทะเลใกล้ๆ สินะ จะเป็นหัวหิน บางแสน หรือพัทยากันแน่ เอ๊ะ! แต่ว่านะ...

นี่มันไม่ใช่ทะเลสักหน่อย!!

“ไหนว่าจะพาไปทะเลไงคะ” ฉันหันไปมองภาพเบื้องหน้าอย่างทึ่งๆ ตอนแรกร่างสูงบอกว่าจะพาฉันมาเที่ยวทะเล แต่ภาพด้านหน้ามันต่างจากคำว่าทะเลโดยสิ้นเชิง มันเป็นเขื่อนต่างหาก!!

ด้านหน้าของเราเป็นรีสอร์ตลอยน้ำที่ตั้งเรียงรายกันอยู่หลายแห่ง แต่ รีสอร์ตตรงกลางดูจะใหญ่และมีเครื่องเล่นหลากหลายมากกว่ารีสอร์ตข้างเคียง

‘ม่านน้ำรีสอร์ต @เขื่อนศรีนครินทร์ กาญจนบุรี’

นั่นไง!! มันเป็นเขื่อนจริงๆ!! ไหนทะเลของคุณรามเนี่ย!!

“อ่า ทะเลเขื่อน” พูดจบร่างสูงก็มองหน้าฉันนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ แสยะยิ้มร้ายออกมาช้าๆ นิสัยไม่ดี! ขี้โม้ หลอกลวง! โอ๊ย ความมึนนี้คืออะไร!

ทะเลเขื่อนบ้าบอคอแตกอะไรเนี่ย!!

Rrrrrrrr

แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันตั้งใจจะใช้มือขวาในการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ แต่ร่างสูงกลับกระชับมือฉันไปจับไว้อย่างหน้าตาย แถมยังมองมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีก

“เล็กพูดค่ะ” ฉันเลยจำใจต้องใช้มือซ้ายที่ไม่มีความถนัดเลยแม้แต่น้อย กดรับโทรศัพท์และกรอกเสียงลงไปอย่างไม่รีรอ

(เตี้ย! ไปไหนวะ ว่าจะชวนไปเที่ยว ไปปะ) เสียงพี่โซ่ดังทะลุออกมาจากปลายสาย มันดังมากเหมือนเขากำลังอยู่ในที่ที่คนพลุกพล่านและเสียงดังอื้ออึง

“เล็กมาต่างจังหวัดแล้วอะพี่โซ่” พอพูดชื่อของบุคคลที่ 3 อย่างพี่โซ่ออกไปปุป คุณรามก็กระชับมือที่จับกันไว้จนแน่น จากนั้นร่างสูงก็ตวัดสายตามามองฉันอย่างไม่พอใจ และเร่งเร้าให้ฉันรีบวางโทรศัพท์ไปซะ

(อ้าว! ไปกับใครวะ กลับมาเลยนะเว้ย มีนกำลังคิดถึงเนี่ย) เสียงหัวเราะสดใสจากพี่มีนดังลอดเข้ามาในสาย ท่าทางพี่โซ่จะทำหน้าตาทุเรศๆ ตอนพูดแน่ๆ พี่มีนถึงกับหัวเราะเสียงดังขนาดนี้

“เล็กก็คิดถึง ฮะฮ่า แต่ไม่กลับหรอกนะ เอ๊ะ” ยังไม่ทันจะพูดจบ ร่างสูงก็ปล่อยมือออกจากมือฉันอย่างรวดเร็ว เขาลงจากรถและเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบโตของฉันลงมาวางแหมะอยู่บนพื้น จากนั้นก็แบกเป้ของตัวเองขึ้นหลังและเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปทันที

หรือว่า...จะไม่พอใจที่ฉันพูดว่าคิดถึง คิดว่าฉันพูดกับพี่โซ่รึไงเนี่ย ทำไมขี้น้อยใจจังนะ L

 (เอ๊ะ อะไรวะ)

“พี่โซ่ ไว้ค่อยคุยนะ เล็กไปก่อน” พูดจบก็กดวางสายทันที ฉันรีบลงจากรถ จัดการใส่แว่นกับแดดและหมวกปีกกว้าง ก่อนจะเดินไปลากกระเป๋าใบโตของตัวเองเพื่อตามคนตัวสูงขี้น้อยใจทันที    

“คุณรามหยุดก่อนค่ะ” ฉันวิ่งตามคุณรามไปอย่างรวดเร็ว กระเป๋าลากมันก็หนักมาก หนักซะจนมันไหลลงไปด้านล่างและแซงฉันไปแล้ว โอ๊ย แขนจะหัก อย่าไหลเร็วนักเส้!!

“...” เงียบ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ และการหยุดรอ ร่างสูงยังคงก้าวฉับๆ ไปด้านหน้าอย่างไม่สนใจใคร เฮ้อ...เพิ่งจะดีกันแท้ๆ แปปเดียวก็กลับมาโกรธกันอีกแล้วเนี่ยนะ แบบนี้มันใช้ได้หรอ!

 “คุณราม! หยุดนะ!” ฉันวิ่งตามคุณรามอย่างไม่ยอมแพ้ ปากก็ตะโกนสั่งให้ร่างสูงหยุดรอฉันบ้าง แต่ก็ไม่เลย

“...” นอกจากจะไม่ตอบรับอะไรแล้ว เขายังก้าวเดินไปไกลลิบตาแล้วด้วย

“เฮ้ออออ” ฉันถอนหายใจออกมาทันทีที่ไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่า เร่งฝีเท้าตามร่างสูงไปติดๆ

เมื่อเดินเข้ามาถึงล็อบบี้ ฉันก็เห็นคุณรามนั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของฝาแฝดเขาและแสนซนตัวน้อย ยืนอยู่ตรงเคาท์เตอร์จองที่พัก เห็นแบบนั้นฉันเลยทำตัวเนียนๆ ลากกระเป๋าไปยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ข้างคุณราม

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ เฮ้อ...แล้วจะง้อยังไงล่ะทีนี้

“อาสูรง่วงใช่ไหมคะ” แล้วหูก็แว่วไปได้ยินน้ำเสียงหวานหยดย้อยของแสนซนขึ้นมาเฉยๆ อ้อ ที่แท้เขาก็ชื่อคุณอาสูร เป็นอา...

เอ๊ะ!!

แสนซนบอกว่าตัวเองเป็นหลานคุณราม คุณรามเป็นฝาแฝดกับคุณอาสูร เท่ากับว่าแสนซนก็ต้องเป็นหลานคุณอาสูรด้วยสิ

แล้ว...ทำไมสองคนนี้ทำตัวเหมือนเป็นคู่รักกันแบบนี้ล่ะ O[ ]O

และทันใดนั้นแสนซนก็เอื้อมมือไปจับมือใหญ่ของคุณอาสูรช้าๆ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปถามเขาอย่างเป็นห่วง คุณอาสูรพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกระชับมือเล็กจนแน่น สายตาบ่งบอกถึงความรักหวานแหววอย่างอยากจะอธิบาย

อื้อหือ ความสัมพันธ์ซับซ้อนในครอบครัวสินะ

“เพ้อเจ้อ” แต่เสียงทุ้มต่ำติดเนือยก็เอ่ยขัดจินตนาการสุดล้ำลึกของฉันขึ้นมาซะก่อน คุณรามเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบเดิม แต่ว่านะ...เวลาคุณรามคุยกับเล็กเนี่ย ช่วยมองหน้ากันหน่อยไม่ได้หรอคะ!

“เพ้อเจ้ออะไรคะ ก็เขารักกัน แต่เขาเป็นอาแล้วก็เป็นหลานอะ!” เถียงสุดใจขาดดิ้น แต่ร่างสูงก็ไม่มีทีท่าจะเดือดร้อนกับคำพูดของฉันเลยแม้แต่น้อย

“งั้นไปนอนกันน้า” เสียงแสนซนดังขึ้น ทำให้ร่างสูงใหญ่ของคุณอาสูรหันมาทางฉันและคุณรามอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น

ฟึ่บบบบบบบ

“มึงกับเมีย” คุณอาสูรโยนกุญแจห้องมาให้คุณรามหนึ่งดอก ก่อนจะใช้มือชี้ไปยังคุณรามและ...ฉัน! บ้ากันไปใหญ่แล้ว ฉันกับคุณรามเนี่ยนะ เขาใช้อะไรมองกันแน่ถึงเห็นว่าฉันเป็นเมียคุณราม ขนาดหน้าฉันเขายังไม่อยากจะมองเลย!! พูดด้วยก็ไม่หือไม่อือ น่าโมโหเป็นบ้า!! (เหวี่ยงอย่างแรง)

“เล็กไม่ใช่เมียคุณรามค่ะ!” ฉันรีบประท้วงเสียงดังลั่น จัดการถอดแว่นตาแฟชั่นสีดำออก ก่อนจะวิ่งเข้าไปที่เคาท์เตอร์เช็คอินอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษนะคะ พอจะมีห้องว่างเหลือสักห้องไหมคะ” ฉันรีบถามถึงห้องว่างสำหรับฉันทันทีที่เดินเข้าไปถึง แน่ล่ะ! ฉันไม่ยอมนอนกับคุณรามที่ยังผีเข้าผีออกแบบนี้หรอก

“ขออภัยนะคะ แพที่พักทุกแพเต็มหมดแล้วค่ะคุณลูกค้า” ทันทีที่ได้รับคำตอบที่ไม่ได้ดั่งใจ ฉันก็เบะปากและถอนหายใจอย่างแรง เซ็ง!!

“เยอะ!” คุณรามที่เห็นสีหน้าและการกระทำของฉัน ก็กลับหลังหันและออกเดินไปยังแพที่พักทันที ฉันได้แต่ทำท่าทางฟึดฟัดอยู่คนเดียว แต่ก็จำต้องวิ่งไปลากกระเป๋าใบโตตามเขาไปอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเข้ามาด้านใน ร่างสูงก็พุ่งไปที่เตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวแรงทันที ดวงตาคมปิดลงช้าๆ พร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอขึ้นเรื่อยๆ

คือ...มาถึงก็นอนเลยเนี่ยนะ แอร์ก็ไม่เปิด ไม่ร้อนรึไงเนี่ย

เอาเถอะ...เล็กจะถือว่าคุณรามขับรถมาไกล คงจะเหนื่อยและต้องการพักผ่อนมาก!

ดังนั้น...ฉันแอบไปสำรวจที่พักแถวนี้ดีกว่า ฉันจัดการสวมแว่นกันแดด และหยิบเอากุญแจห้องจากโต๊ะหัวเตียงมาไว้กับตัว ก่อนจะออกมาด้านนอกทันที ไม่ลืมที่จะเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ พร้อมทั้งล็อคประตูห้องให้คุณรามเรียบร้อยเสร็จสรรพ เผื่อว่าตื่นมาแล้วเขาจะหายหงุดหงิดใส่ฉัน

จากนั้นก็เดินสำรวจบริเวณแพที่พักไปเรื่อยๆ ที่นี่เป็นแพบ้านพักขนาดใหญ่  เรียงตัวกันอยู่ยาวเหยียด ตรงกลางมีเครื่องเล่นลอยน้ำมากมายตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางน้ำ ถ้าเอาตรงๆ ก็น่าเล่นพอสมควร ถ้าแดดไม่ร้อนน่ะนะ

ฉันถือโอกาสเดินไปบริเวณแพใหญ่สำหรับใส่เสื้อชูชีพ ก่อนจะจัดการอ่านกฎกติกาการเล่นเครื่องเล่นทั้งหมด รวมทั้งข้อปฏิบัติที่ควรทำเวลาอยู่ในน้ำด้วย ทั้งที่ในป้ายก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าห้ามใส่ชุดว่ายน้ำลงเล่น แต่ทำไม...

คนส่วนใหญ่เขาถึงใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นเล่นกันล่ะ แบบนี้มันไม่ถูกต้องอะ เล่นน้ำ ก็ต้องใส่ชุดว่ายน้ำสิ!! L

ฉันเดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง จัดการไขกุญแขเข้าไปภายในทันที ร่างสูงยังคงนอนหลับอย่างหมดแรงอยู่ที่เดิม เห็นแบบนั้นฉันเลยเดินไปหยิบชุดว่ายน้ำตัวเก่งที่เตรียมไว้ใช้ตอนไปทะเลขึ้นมา ก่อนจะเข้าไปจัดการเปลี่ยนชุดใสห้องน้ำโปร่งใสอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ถึงแม้คุณรามจะนอนหลับอยู่ และถึงแม้ว่าเขาจะเคยเห็นฉันโป๊มาหลายครั้งแล้วก็เถอะ ถ้าเกิดเขาตื่นขึ้นมาตอนนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำหน้ายังไง จะให้ยิ้มและทักทายเขาว่า ‘ไง สวัสดีค่ะ’ หรือ ‘ตื่นแล้วหรอคะ’ ก็ไม่ใช่ไง

สวบ สวบ

ทันทีที่ออกมาด้านนอก ร่างสูงที่นอนอยู่ก็พลิกตัวไปมาอย่างรำคาญใจ ฉันเลยรีบยืนตรงและนิ่งงัน ค่อยๆ เหลือบตาไปมองคุณรามช้าๆ

เฮ้ออ...ยังหลับอยู่

ฉันจัดการจัดชุดว่ายน้ำให้เข้าที่ ชุดว่ายน้ำที่ฉันใส่เป็นชุดบิกินี่สีขาว มีสายคล้องคอสีเดียวกัน ด้านหน้าช่วงกลางอกมีโบว์สีขาวขนาดย่อมๆ ประดับอยู่อย่างลงตัว ส่วนกางเกงที่ฉันใส่เป็นกางเกงบิกินี่ขาเว้าแบบผูกข้าง โชว์เรียวขาเพื่อเพิ่มความยาวมากขึ้นไปอีก นี่เป็นเคล็ดลับเลยนะ จะบอกให้ ฮะฮ่า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ทันทีที่ฉันจัดชุดว่ายน้ำจนเข้าที่แล้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฉันรีบเดินออกไปดูแขกทีมาใหม่อย่างรวดเร็ว ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวว่าเสียงเคาะประตูจะทำให้คุณรามตื่นน่ะสิ นี่! ไม่ได้เป็นห่วงคุณรามหรืออะไรทั้งนั้นแหละ ฉันก็แค่ทำไปตามมารยาทเท่านั้นเอง

เมื่อเปิดประตูออก ก็พบกับร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวระบายรอบตัว เป็น ‘แสนซน’ นั่นเองที่เดินมาเคาะประตูห้องฉันในเวลานี้ เธอมีสีหน้าตื่นเต้นและมองไปทั่วเรือนร่างของฉันอย่างทึ่งๆ

โดนจ้องขนาดนี้ก็เขินเหมือนกันแหะ ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็เถอะ

“แสนซน มีอะไรหรอ?” ฉันเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ก็แหมโดนจ้องแบบนั้นมันก็เลยเขินจนไม่รู้จะพูดอะไร ด้วยน้ำเสียงแบบไหนเลยน่ะสิ

“เอ่อ ขอโทษน้า แหะๆ เราขอเข้าไปดูในห้องหน่อยได้ไหมง่า” แสนซนเอ่ยขอโทษเบาๆ พร้อมทั้งยิ้มแห้งจนตาหยีไปหมด เห็นแล้วก็ตลก ท่าทางจะกลัวว่าฉันจะว่าที่มาจ้องฉันสินะ น่ารักจริงๆ นะ ผู้หญิงคนนี้น่ะ

“มาสิๆ แต่เบาๆ หน่อยนะ คุณรามหลับอยู่น่ะ” ฉันเดินเข้าไปจูงมือเล็กนุ่มนิ่มๆ ของแสนซน แล้วพาเข้ามาในห้องทันที

“ขอบคุณน้า” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเบาหวิว ก่อนจะก้าวเข้ามาภายในอย่างระมัดระวัง ตลกอะ! คงจะกลัวอารามของตัวเองจะตื่นสินะ ฮะฮ่า

“เรากำลังจะไปเล่นน้ำพอดี แสนซนไปเล่นกับเราไหม อ๊ะ จริงด้วย”  ฉันพาแสนซนเข้ามานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ในห้อง ก่อนจะเดินไปที่กระเป๋าเดินทาง ใบใหญ่ของตัวเอง แล้วรื้อค้นชุดว่ายน้ำสีดำอีกตัวที่พกมาด้วย ฉันอยากให้แสนซนใส่ชุดว่ายน้ำชุดนั้น มันต้องน่ารักแน่ๆ อีกอย่างไหนๆ ก็มาเที่ยวทั้งที ฉันก็เลยถือโอกาสชวนยัยนี่ไปเล่นน้ำด้วยเลยดีกว่า

“เราว่ายน้ำไม่เป็นจ้า แหะๆ ขอโทษน้า” ระหว่างที่กำลังค้นหาชุดว่ายน้ำอยู่ แสนซนก็เอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงอกเกรงใจ มันก็เซ็งนิดๆ นะ แต่ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อแสนซนว่ายน้ำไม่เป็น แต่อย่างน้อยแสนซนก็ยังใส่ชุดว่ายน้ำเป็นเพื่อนฉันได้นะ! ฉันหันกลับไปฉีกยิ้มกว้างให้ร่างเล็ก ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับบิกินี่สีดำตัวจิ๋ว ที่ฉันซื้อมาแล้วมันดูน่ารักเกินกว่าจะอยู่บนตัวฉันได้

ก็แหม...ระดับตัวเล็กเนี่ย ชุดว่ายน้ำน่ารักๆ น่ะไม่เหมาะหรอก ต้องเซ็กซี่สิ

“ถึงจะว่ายน้ำไม่เป็น แต่ว่า...อย่างน้อยก็ใส่ชุดว่ายน้ำเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ นะๆ” ฉันพยายามยื่นชุดว่ายน้ำแบบบิกินี่สีดำไปตรงหน้าร่างเล็กทันที แต่แล้วแสนซนก็โบกมือปฏิเสธซ้ำอีกครั้ง อะไรกัน...ใส่เป็นเพื่อนหน่อยซี้แสนซน

“แสนซนใส่เถอะนะๆ เอาเสื้อคลุมนี่ไปใส่ก็ได้จ้า ไม่โป๊หรอก” ฉันหันไปหยิบเสื้อคลุมตัวจิ๋วมาจากโซฟาตัวที่ฉันนั่งเมื่อกี้ ก่อนจะจัดการยัดบิกินี่สีดำตัวนั้นและเสื้อคลุมตาข่ายสีเนื้อบางๆ เข้าสู่อ้อมแขนเล็กของแสนซน พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาขอร้องและออดอ้อนขั้นสุด

ยังไม่ทันให้คนตัวเล็กตั้งตัว ฉันก็จัดการออกแรงดันแผ่นหลังบางให้เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำเบาๆ จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่จากชั้นวางมาถือไว้ และเดินเข้าไปหาร่างเล็กอย่างคุกคาม ฮะฮ่า จะว่าฉันโรคจิตก็ได้ แต่ฉันอยากให้คนน่ารักๆ แบบนี้ใส่ชุดว่ายน้ำน่ารักๆ บ้างนี่นา

“เดี๋ยวเราช่วย” แสนซนออกแรงดิ้นทันทีที่ฉันแตะเข้ากับเดรสสีขาวที่เธอใส่อยู่ แต่ฉันก็ยังตั้งหน้าตั้งตาดึงรั้งเดรสสีขาวออกไป จนร่างบางเหลือเพียงชุดชั้นในปกปิดผิวกายเท่านั้น และในตอนที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือเข้าไปอีกครั้ง เสียงเล็กก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

“ตัวเล็กๆ เราใส่เองก็ได้ ออกไปก่อนน้า” พอได้คำตอบที่พอใจ ฉันก็ฉีกยิ้มหวานส่งไปให้แสนซนทันที จากนั้นก็เดินออกไปนั่งบนโซฟาและอ่านนิตยสารแฟชั่นที่วางอยู่อย่างมีความสุข  

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างเล็กของแสนซนก็เดินออกมาอวดโฉมอยู่ตรงหน้า ร่างบางระหงส์อยู่ในชุดบิกินี่สีดำขับให้ผิวขาวเนียนยิ่งโดดเด่นและน่ามองมากยิ่งขึ้น ยัยนี่ไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม ว่าตัวเองน่ารักมากกกกกกก

“กรี๊ด แสนซนหุ่นดีจัง หน้าตาก็น่ารัก ไม่เคยมีใครทาบทามเข้าวงการบ้างเลยหรอ” ฉันเดินเข้าไปหาแสนซนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับร่างเล็กหมุนไปหมุนมาเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของชุดที่เธอใส่ แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ

แสนซนน่ะสวย น่ารัก ดูบอบบางและน่าปกป้องมาก!! น่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีคนทาบทามไปเข้าวงการเลยนะ จริงๆ แสนซนน่ะ เหมาะจะเป็นนางเอกมากกว่ายัยต้นหลิวนั่นเป็นล้านเท่า!!

“ไม่มีหรอกจ้า” ฉันส่งยิ้มแหยๆ ให้ตัวเล็ก พร้อมทั้งดึงกระโปรงชุดบิกินี่ลงลงมาเล็กน้อย พร้อมกับกอดกระชับชุดเดรสในมืออย่างแนบแน่น

“เอ่อ เราขอตัวกลับห้องก่อนน้าจะไปดูอาสูรน่ะ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตื่นรึยัง” พูดจบร่างเล็กก็วิ่งออกไปด้านนอกทันที ไม่รอให้ฉันประท้วงหรือชื่นชมความน่ารักของตัวเองเลยแม้แต่น้อย 

และฉันเชื่อว่าถ้าคุณอาสูรเห็นแสนซนในสภาพนั้นล่ะก็ เขาต้องใจเต้นรัวและเข้าไปฟัดคนตัวเล็กแน่ๆ

หรือ...ก็อาจจะโมโหโกรธาสุดๆ จนหยิบปืนขึ้นมายิงฉันจนตาย และทิ้งศพลงไปในเขื่อน ให้จมดิ่งไม่ได้ผุดได้เกิด ข้อหาที่ไปจับหวานใจของเขาแต่งตัวแบบนั้น แค่คิดก็ขนลุกไปทั้งตัว!

บรื๋อออออออ

ขนทั่วตัวลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แค่คิดเฉยๆ ไม่ต้องลุกจริงๆ ก็ได้

ฉันหมุนตัวกลับเข้ามาในห้องพัก ก่อนจะเดินไปหยิบครีมกันแดดจากกระเป๋าเดินทางมาทาผิวกายและใบหน้าอย่างที่เคยทำ เฮ้อ...ไม่ถนัดเลย! เหลือแต่มือซ้ายข้างเดียวแบบนี้จะทำอะไรก็ลำบากไปหมด

ระหว่างนั้นกลับรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ ทั้งที่แอร์ก็เปิดเย็นซะขนาดนี้ และคำตอบของอาการร้อนวูบวาบก็ปรากฏออกมาทันที เมื่อฉันละสายตาจากผิวกายขาวผ่องของตัวเอง เสมองไปยังเตียงขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

“แต่งตัวอะไร” เสียทุ้มนุ่มแฝงความไม่พอใจเอ่ยขึ้นทันทีที่ฉันหัวไปมองทางเขา ร่างสูงลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงและมองมาทางฉันอย่างจาบจ้วงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

แปลว่าสาเหตุของอาการ ขนลุกและร้อนรุ่มเมื่อกี้ มาจากสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาสินะ!

“เล็กจะไปเล่นน้ำค่ะ” ฉันตอบอย่างฉะฉาน ก่อนจะเริ่มลงมือทาครีมกันแดดลงบนขาเรียวด้วยมือเพียงข้างเดียว

“ชุดนี้?” ร่างสูงขยับตัวลงจากเตียง เกิดเป็นเสียงสวบสาบให้ได้ยิน จากนั้นก็เกิดเงาดำตะคุ่มขึ้นที่เหนือหัว แน่ล่ะจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณรามยักษ์ใหญ่ที่เพิ่งตื่นนอนนั่นแหละ

“ใช่ค่ะ เล่นน้ำก็ต้องใส่ชุดว่ายน้ำสิถึงจะถูก” ฉันพยักหน้าหงึกหงักตอบร่างสูงไปตามความจริง เรื่องอะไรจะต้องทำให้เสื้อผ้าชิ้นใหญ่ๆ เปียกปอน ในเมื่อมีคนผลิตชุดว่ายน้ำตัวเล็กๆ ออกมา เพื่อให้เราใส่ จริงไหม!

ฮึบบบบ

ออกแรงเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อทาครีมกันแดดด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียว ด้วยความที่มือขวาใช้งานได้ไม่ถนัดนักจึงส่งผลให้ความลำบากเข้ามาเยือน

“นิ่งๆ” ร่างสูงแย่งเอาหลอดครีมกันแดดออกไปจากมือของฉันช้าๆ ก่อนจะบีบมันลงบนฝ่ามือใหญ่กร้าน และลูบไล้เบาๆ บนแผ่นหลังบางของฉันทันที

มือใหญ่ลูบไล้และเกลี่ยครีมกันแดดไปทั่วแผ่นหลัง ลาดไหล่ และเอวคอดกิ่วของฉันอย่างเงอะงะ จากผิวกายเย็นเฉียบเพราะอุณหภูมิภายในห้องกลับกลายเป็นร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว ฮือ...หัวใจจะวายตายอีกแล้วแหละ

“ขะ...ขอบคุณค่ะ” เมื่อร่างสูงปฏิบัติการทาครีมกันแดดให้ฉันเสร็จ เขาก็ส่งหลอดครีมกันแดดมาให้ฉันช้าๆ จากนั้นจึงนั่งลงที่ว่างด้านข้างฉันทันที

“ไปเปลี่ยน” ร่างสูงเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ดวงตาคมจ้องมาทางฉันด้วยความดุดัน ราวกับถ้าฉันไม่ทำตามคำสั่งของเขา ฉันจะต้องโดนดีแน่ๆ

“ไม่เปลี่ยนค่ะ” ฉันยิ้มรับก่อนจะรีบวิ่งไปที่หน้ากระจกช้าๆ เพื่อหลบหนีสายตาดุดันและเคร่งครัดจากเขา บ้าสิใครจะยอมทำตามง่ายๆ ล่ะ ถ้ายอมทำตามง่ายๆ ก็ไม่ใช่ตัวเล็กแล้วจ้า

“ไป” น้ำเสียงดุดันที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้งสุดตัว ไม่คิดว่าร่างสูงจะเดินตามมาเร็วและเงียบเฉียบถึงขนาดนี้

“ไม่ปะ...”

ตุบบบบบบ

ยังไม่ทันจะเอ่ยปฏิเสธออกไป คุณรามก็สาวเท้าเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว และทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ก็ปะทะเข้ากับร่างของฉันจนเสียหลัก ล้มลงไปนอนแหมะอยู่บนเตียงนุ่มนิ่มขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว นั่นยังไม่เท่ากับร่างสูงใหญ่ที่ตามลงมาทาบทับด้วยความเร็วสูงด้วย

ใจคอเขาจะนอนทับฉันทุกครั้งที่เจอกันเลยใช่ไหมเนี่ย

“เปลี่ยนหรือปล้ำ” ฉันเบิกตากว้างทันทีที่ร่างสูงใหญ่ยิ่นข้อเสนอบ้าๆ บอๆ ออกมา คำพูดบ้าๆ นั่นยังไม่เท่ากับสายตาคมที่ราบเรียบและนิ่งเนือยมากกว่าครั้งไหนๆ คุณรามต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ พูดอะไรบ้ากามออกมาด้วยสีหน้านิ่งเนือยแบบนี้ได้ยังไง

"ละ...เล็กบอกแล้วไม่ใช่หรอ ว่าคุณรามต้องไม่ดุ แล้วก็ไม่หื่น บะ..แบบนี้”

ฉันเถียงออกไปด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะร่างสูงยังคงทาบทับอยู่อย่างใกล้ชิด อกชนอก พุงชนพุง บอกได้คำเดียวว่า...

วาบหวิวจนหัวใจทำงานหนักมาก*!*

“ไปเปลี่ยน” ร่างสูงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยสั่งอีกครั้งอย่างไม่จริงจังนัก คุณรามลุกออกจากตัวฉันช้าๆ และมองเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อบอกให้ฉันเข้าไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้

“ก็เล็กอยากใส่ชุดนี้! แล้วนี่ไม่งอนเล็กแล้วหรอคะ เมื่อตอนลงรถยังงอนอยู่เลยนี่” ฉันรีบวิ่งลงจากเตียง ก่อนจะไปยืนอยู่จุดที่ไกลจากร่างของคุณหมอหื่นให้เร็วที่สุด อยู่ใกล้เกินไปท่าจะไม่ดี ในหัวมีแต่เรื่องหื่นๆ ทั้งนั้น

“ไป - เปลี่ยน” สายตาคมกริบแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึมและดุดันต่างจากที่เคยเป็นมา นี่แปลว่าโกรธอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย ไม่น่ารื้อฟื้นความทรงจำเลยให้ตายเถอะ

ตัวเล็กเอ้ย ความวัวยังไม่หาย ความควายจะเข้ามาแทรกอีกแล้ว

“โอเค เปลี่ยนก็เปลี่ยนค่ะ แต่...ไม่เปลี่ยนได้ไหมคะ”

“…”

“ก็ไม่เปลี่ยน แต่เอาเสื้อมาคลุมไว้ แบบนี้ไงคะ” ฉันหยิบเสื้อคลุมตาข่ายสีดำขึ้นมาชูและทาบไปบนตัวอย่างรวดเร็ว เพื่อบอกให้เขารู้ว่าฉันจะใส่เสื้อตัวนี้คลุมแทนการเปลี่ยนชุดแบบที่เขาสั่ง

ร่างสูงมองเสื้อคลุมตาข่ายสลับกับหน้าฉันอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยอมเดินออกจากห้องพักไปอย่างสงบเสงี่ยม (หรอ) ไม่หรอก...ความจริงน่าจะไม่พอใจฉันมากกว่า ฉันเลยรีบสวมเสื้อคลุมตาข่ายก่อนจัดการปิดแอร์และวิ่งตามคุณรามออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมที่จะหยิบกุญแจห้องและล็อคไว้อย่างรู้งาน

ร่างสูงเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างเครื่งเล่นลอยน้ำขนาดใหญ่ ก่อนจะมองไปทางสไลด์เตอร์ยักษ์อย่างหงุดหงิด สายตาราบเรียบและนิ่งเนือยหากแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างแรง จนแสดงออกมาทางลมหายใจที่ฟึดฟัดแบบนี้         

“คุณรามคะ” ฉันวิ่งเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางแพ พร้อมกับเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทันที

“…” เงียบ ไม่แม้แต่จะชายตามอง แถมยังหายใจฟึดฟัดไม่เลิกอีก

“คุณราม...งอนเล็กเรื่องอะไรอ่ะ” ด้วยความที่ต้องอยู่กับเขาทั้งคืนและอาจจะอีกหลายวันด้วย ดังนั้นจะปล่อยให้เขาเมินเฉย และทำท่าหงุดหงิดใส่ฉันแบบนี้ตลอดเวลาก็คงไม่ไหว อย่างน้อยก็ง้อสักหน่อยแล้วกันแม้จะไม่รู้ว่าเขางอนอะไรตั้งแต่ลงรถแล้วก็ตาม 

“งอน?” ร่างสูงทวนคำ ด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ใช่ค่ะ คุณรามงอนเล็กตั้งแต่บนรถแล้ว เลิกงอนได้ไหมคะ ดีกันเถอะ” ฉันเอ่ยง้ออย่างไม่กลัวเสียฟอร์ม

“...” แต่ร่างสูงก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ไหวติงใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมกริบตวัดมองไปอีกด้านอย่างรวดเร็ว 

เอ๊ะ...หูคุณรามแดงแจ๋เลยนี่ ไปโดนอะไรมากันแน่นะ

“ที่เล็กบอกว่าคิดถึง เล็กไม่ได้บอกพี่โซ่นะคะ เล็กบอกพี่มีนต่างหาก อย่างอนเล็กซี้ ดีกับเล็กเถอะค่ะ นะๆ อ้าว...” ยังไม่ทันพูดจบร่างสูงก็วิ่งไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เร็วจนฉันแทบจะมองตามไม่ทัน ฉันที่ยังตั้งตัวไม่ได้จึงวิ่งตามไปอย่างงงๆ ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่ปล่อยให้เขางอนอยู่แบบนี้หรอก

“เป็นอะไรไหมยัยหนู” เสียงทุ้มนุ่มแสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางแพขนาดใหญ่สำหรับเปลี่ยนเสื้อชูชีพ ฉันวิ่งตามคุณรามเข้ามาอย่างรวดเร็วและทันใดนั้นฉันก็เห็นร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามของคุณลุงทศยืนทำหน้าตาตกใจอยู่บนฝั่ง ด้านข้างมีผู้หญิงสูงวัย แต่กลับดูดีอย่างบอกไม่ถูกยืนอยู่ด้วย ส่วนที่วิ่งตามมาก็คือพ่อตัวตลกหัวทองๆ ที่มาช้าสุดในกลุ่มเลย

นี่อย่าบอกนะว่า...พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันน่ะ นี่ฉันตกข่าวขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ตามจีบคุณรามมาตั้งนานเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นลูกเต้าเหล่าใคร

รู้ไปถึงไหน...อายไปถึงนั่น .///.

​------- 75% -------

“แฮ่กๆ” เสียงหวานที่ดังมาจากด้านหนึ่ง เรียกความสนใจจากฉันได้เป็นอย่างดี ภาพที่เห็นทำให้ฉันถึงกับอุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

แสนซนตกน้ำ...

ร่างเล็กแสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรง ใบหน้าหวานล้ำซีดเผือดและสั่นระริกจนทุกคนที่อยู่บนฝั่งถึงกับร้อนรนเพราะความเป็นห่วง

แต่แล้วแสนซนที่อยู่ในอ้อมกอดของคุณอาสูรเรียบร้อยแล้ว ก็ส่ายหน้าให้ทุกคนช้าๆ เพื่อบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรจริงๆ

“ขึ้นมาเถอะลูก เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ผู้หญิงสูงวัยที่ยืนอยู่ข้างคุณลุงทศถือผ้าขนหนูผืนหนาไว้ในมือก่อนจะตะโกนเรียกคนที่อยู่ในน้ำทั้งสองคนขึ้นมา สิ้นเสียงนั้น คุณอาสูรก็พาฉันว่ายกลับเข้ามายังแพยักษ์ที่พวกเรายืนอยู่อย่างรวดเร็ว ร่างสูงตวัดเอาผ้าเช็ดตัวคลุมไปบนร่างบางระหงส์ของแสนซน จากนั้นคุณอาสูรก็พาแสนซนกลับเข้าไปในห้องทันที

“เอ๊ะ แล้วแม่หนูนี่เป็นใครกัน แฟนตารามหรอลูก” ผู้หญิงสูงวัยคนนั้นละสายตาจากร่างของคุณอาสูรกับแสนซน ก่อนจะหันมาจ้องฉันแทน เพียงแค่โดนจับจ้องฉันก็สะดุ้งเฮือกทันที อะไรกันสายตาแบบนี้...น่ากลัวเกินไปแล้ว

“...” เจ้าของชื่อหันมามองทางฉันช้าๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทางผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า อ้าว...ไม่คิดจะแนะนำอะไรเลยสักนิด

“ม๊านี่เฉียบจริงๆ นางพญาสายตาคมดุจเหยี่ยว ถูกต้องนะคร้าบ เมียเฮียรามไงจะใครล่ะ ก๊ากกๆๆๆ” กลับกัน พ่อตัวตลกดันเอ่ยยกยอ พร้อมๆ กับแนะนำตัวฉันอย่างบ้าๆ บอๆ

ที่บอกว่าบ้าบอน่ะ เพราะเขาดันบอกว่าฉันเป็นเมียคุณรามไง

“ไม่ใช่ค่ะๆ หนูชื่อตัวเล็ก ปะ...เป็น เป็นรุ่นน้องคุณรามค่ะ” ฉันเอ่ยขัดพ่อตัวตลกอย่างรวดเร็ว เร็วจนหาคำแก้ตัวได้อย่างทุเรศทุรังที่สุดในชีวิต ทักษะการแสดงใดๆ ไม่อาจนำมาใช้ต่อหน้าผู้หญิงที่น่าเกรงขามคนนี้ได้เลย

สายตาดุๆ แบบนี้จากผู้ชายบางคนยังไม่ทำให้ฉันหวาดกลัวได้เท่านี้เลย ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนนางพญาอย่างที่พ่อตัวตลกกล่าวไว้จริงๆ

“จริงหรอตาราม” ร่างบางสวยสง่า ตวัดสายตาคมดุหันไปถามคุณรามที่ยืนอยู่ด้านข้างฉันทันที ด้วยความที่หวาดกลัวกับสายตาดุจัดของเธอ ฉันจึงค่อยๆ เขยิบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังร่างสูงอย่างแนบเนียน

“นี่เมีย”

หมับบบบ

ทันใดนั้นร่างสูงก็ตวัดร่างฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ก่อนจะกอดรัดไว้จนแน่น ใบหน้าคมคายก้มลงมามองฉันช้าๆ ด้วยสีหน้าราบเรียบตามแบบฉบับคุณท่านรามสูรนั่นแหละ ช็อคไปเลยจ้า ช็อคไปสิ นี่เมีย...

เมียบ้าอะไร*! เล็กยังไม่เคยเสียเอกราชให้คุณรามสักหน่อย!*

“จริงหรอลูก O[]O” ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘ม๊า’ ของคุณรามและพ่อตัวตลก เบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะค่อยๆ หรี่ตาลงอย่างรู้ทัน และทันใดนั้น...

“ฮะฮ่ะฮ่า เอาเว้ย! ไอ้รามนี่ตาถึง นั่นน่ะเจ้าตัวเล็ก ลูกสาวเจ้าภาคมันน่ะคุณ” ลุงทศเอ่ยแนะนำฉันอย่างร่าเริง ผิดกับภรรยาที่ยืนอึ้งไปเรียบร้อยแล้ว

“อ๋ออ แม่หนูตัวเล็กๆ ที่เนื้อตัวมอมแมมคนนั้นน่ะหรอ โอ้ย โตแล้วสวยจนจำไม่ได้!” ทันทีที่ท่านรู้ว่าฉันเป็นใคร ท่านก็ร้องอ๋อออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยชมด้วยสายตาชื่นชม ผิดกับเมื่อตอนแรกที่จ้องฉันจนแทบจะพรุน

ว่าแต่...ฉันเคยเจอกับคุณลุงคุณป้ามาก่อนด้วยหรอเนี่ย

“สวัสดีค่ะคุณป้า...” เรียกคุณป้าเพราะท่านเป็นภรรยาคุณลุงไงล่ะ ไม่ได้จำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ

“โอ้ย มานี่สิลูก ขอป้าดูหน้าชัดๆ หน่อย” คุณป้ากวักมือเรียกฉันให้เดินเข้าไปหา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี สิ้นคำสั่งร่างสูงก็คลายอ้อมแขนออกช้าๆ ก่อนจะดันหลังฉันเบาๆ เพื่อให้เดินเข้าไปหาคุณป้าตามที่ท่านต้องการ

“แหะๆ” ฉันหัวเราะแหะๆ ออกมาทันทีที่คุณป้าจับร่างฉันพลิกไปพลิกมา แถมหมุนแล้วหมุนอีก จับตรงนู่นที ตรงนี้ทีอย่างต้องการสำรวจ

“หน้าตาก็สะสวย ผิวพรรณก็ดี ผิดกับเมื่อก่อนเยอะเลยนะเนี่ย” นางพญาฉีกยิ้มกว้างอย่างใจดี ก่อนจะเอื้อนเอ่ยอย่างมีความสุข ดวงตาคมดุทรงพลังเปล่งประกายวิบวับ

“นั่งก่อนไหมคุณ ท่าจะอยากคุยกับหลานคนโปรด ฮะฮ่า” คำว่าหลานคนโปรดช่วยให้ฉันเริ่มคลายความเกร็งเครียดได้อย่างไม่น่าเชื่อ ถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้ว่าตอนเด็กๆ เคยรู้จักกับคุณลุงคุณป้าจริงๆ หรือไม่ แต่จากแววตาและรอยยิ้มอบอุ่นที่ได้รับ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าท่านคงเอ็นดูฉันอยู่บ้างแหละน่า

“แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าพอโตมาแล้วตารามจะยังชอบหนูอยู่เนี่ย” ในขณะที่คุณป้าเดินจูงมือฉันไปทางม้านั่งใกล้ๆ กับบริเวณนั้น ท่านก็เอ่ยประโยคแปลกประหลาดที่ทำให้ฉันถึงกับเหวอไปเลยทีเดียว

“จริงๆ แล้ว คุณรามไม่ได้ชอบหนูหรอกค่ะ” คนอย่างคุณรามน่ะหรอชอบฉัน ไม่มีทาง! มีแต่ฉันคนนี้นี่แหละที่แอบชอบเขามาตั้งนาน

แต่ก็น่าแปลก...ทั้งสายตาวาววับของคุณป้า แล้วไหนจะคำพูดที่ดูเหมือนเขาชอบฉันตั้งนานแล้วนั่นอีก

“เชื่อสิจ๊ะ ป้าเลี้ยงตารามมากับมือ ป้ามองไม่ผิดหรอกลูก” นางพญาหงส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูปนขบขัน จากนั้นท่านก็จับให้ฉันนั่งลงบนม้านั่งเคียงข้างคุณรามช้าๆ ส่วนท่านก็เดินไปนั่งลงข้างคุณลุง ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดี

“ป้าจะเล่าอะไรให้ฟัง ตอนเจอหนูครั้งแรกน่ะ ตารามก็สะกิดป้ายิกๆ บอกอยากได้น้องคนนี้เป็นเมีย ป้านี่แทบจะลมจับ แก่แดดมาก!! โอ้ย พูดแล้วก็ขำ ใช่ไหมคะคุณ ฮะฮ่า” เจ้าตัวที่ถูกนินทาในระยะเผาขนทิ้งตัวลงกับพนักพิง ก่อนจะหาววอดๆ และหลับตาลงอย่างรำคาญใจ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธอะไรทั้งนั้น

“ฮะฮ่า ใช่ๆ ตอนหนูออกไปเล่นโคลนในสวน ไอ้เจ้ารามมันก็ตามน้องต้อยๆ ทั้งที่ตัวมันรักความสะอาดยิ่งกว่าใคร บอกจะไปดูแลน้องบ้างล่ะ กลัวน้องไม่มีเพื่อนเล่นบ้างล่ะ ลุงจะบอกให้...จริงๆ มันหวงของมันต่างหาก เจ้าสูรกับเจ้าทัพจะเข้าไปเล่นด้วย มันก็ห้ามไม่ให้ใครเข้าไปยุ่ง ไอ้นี่มันร้ายแต่เด็กจริงๆ” คุณลุงทศเล่าอย่างออกรสออกชาติ ก่อนจะมองพ่อตัวปัญหาอย่างขบขันอีกต่างหาก

ที่คุณลุงคุณป้าเล่า...เป็นเรื่องจริงรึเปล่านะ ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ

"ป๊า ม๊า เงียบน่า จะนอน”

ตุบบบบบบ

คนตัวโตบ่นด้วยน้ำเสียงงึมงำ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนม้านั่งตัวยาวทันที กว่าจะรู้ตัวหัวใหญ่แสนหนักอึ้งก็พาดอยู่บนหน้าตักซะแล้ว คุณรามใช้ตักของฉันแทนหมอน ขณะที่ใบหน้าคมคายหันหน้าเข้ามาด้านในจนพาให้ใจวาบหวิวเล่น ใบหูใหญ่ขึ้นสีระเรื่อชวนให้คิดว่า เรื่องที่คุณลุงกับคุณป้าพูดเมื่อกี้...เป็นเรื่องจริง

สวบบบบบ

เท่านั้นยังไม่พอ ร่างสูงยังเขยิบใบหน้าเข้ามาใกล้หน้าท้องของฉันอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ได้แนบเข้ามาที่หน้าท้อง มันก็ทำให้ผิวกายบริเวณนั้นร้อนวูบวาบอยู่ดี อย่าลืมสิฉันใส่ชุดว่ายน้ำอยู่ แถมเสื้อคลุมตาข่ายนี่มันก็คลุมแค่ด้านบน ส่วนด้านล่างนั้น...

ตึกตัก ตึกตัก

ทันทีที่ใบหูนุ่มนิ่มสัมผัสกับผิวเนื้อบริเวณต้นขา หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัว ลมหายใจเริ่มหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร่างสูงขยับตัว เรือนผมสีน้ำตาลก็เสียดสีไปกับผิวกายแถวต้นขาจน หน้าท้องเกร็งจัดทันที ฮือ ประหม่าสุดๆ

“เอ้า แกล้งน้องอีก! ตาราม! น้องหน้าแดงหมดแล้วเห็นไหม!” คุณป้า ถ้าคุณป้าไม่พูดคุณรามก็ไม่รู้หรอกค่ะ ฮือ TOT ทันทีที่คุณป้าเอ่ยปรามคุณราม ร่างสูงก็พลิกตัวนอนหงาย ก่อนจะลืมตาโผลงขึ้นมาจ้องฉันทันที

ฉ่าาาาา

และฉันก็กลายเป็นนางสาวลลิตา หน้าร้อนฉ่าทันที ใบหน้าฉันร้อนวูบวาบและสั่นระริกไปหมด ป่านนี้มันต้องแดงไปหมดแล้วแน่ๆ โอ๊ย เขินคุณร๊าม!!

“รู้แล้วก็ดี หึๆ” ทันทีที่พูดจบ ร่างสูงก็ส่งยิ้มบางเบามาให้ฉัน ก่อนจะหันหน้าเข้ามาหาฉันและหลับตาลงทั้งที่ยังยิ้มอยู่ เดี๋ยวนะ...

คะ...คุณรามยอมรับหรอ เขายอมรับว่าชอบฉันตั้งแต่เด็กๆ อย่างที่คุณลุงกับคุณป้าพูดจริงๆ ใช่ไหม นี่ฉันกรี๊ดได้ไหมเนี่ย กรี๊ดดังๆ ตรงนี้ได้ไหมนะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดด กรี๊ดในใจแล้วกัน O///O

“อ้าว ตัวเล็ก ทำไมหน้าแดง ไม่สบายหรอครับน้องหนู” พ่อตัวตลกที่เพิ่งเดินเข้ามา ถามขึ้นด้วยสีหน้าล้อเลียน ฉันมั่นใจว่าเขารู้อยู่แล้ว แต่ที่ถามเนี่ยเพราะกลัวฉันไม่เขินไง!!

“ตาทัพ! ไปแซวน้องทำไมห๊ะ ไปเล่นน้ำตรงนู้นไปเราน่ะ เกะกะจริงเชียว” คุณป้าเอ่ยปรามพ่อตัวตลก ที่ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาชื่อทัพ เอ๊ะ ชื่อคุ้นๆ นะว่าไหม

“เอ้อ ไปก็ได้ ผมมันลูกเมียน้อยนี่ เล็ก! ไปเล่นน้ำกับเฮียปะ?” พ่อตัวตลก เอ้ย คุณเฮียทัพหันมาเรียกฉันด้วยความสนิทสนม ก่อนจะเชิดหน้าใส่คุณป้าเฉยเลย อื้อหือ กล้าเชิดใส่นางพญาหรอคะ ช่างกล้าจริงๆ

 ว่าแต่...เราสองคนนี่สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่!

 “เล่นค่ะเล่น แต่...” ฉันตอบรับคุณเฮียทัพ ก่อนจะเสมองไปยังตัวปัญหาที่ยังนอนตักฉันอยู่

หมับบบบบ

เหมือนรู้ตัวว่ากำลังโดนจ้อง คนตัวโตจึงตวัดมือใหญ่มากอดรัดรอบเอวคอดกิ่วของฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยพึมพำชิดผิวกายฉันว่า...

“ตื่นแล้วจะพาไป” พูดก่อนจะถูไถแก้มสากระคายไปกับต้นขาฉันเบาๆ

“กว่าคุณรามจะตื่นก็อีกตั้งนาน ขอเล็กไปกับเฮียทัพแปปเดียวค่ะ”

“ห้ามไปกับมัน!” สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของคุณหมอรามสูร เฮียทัพก็โผล่หน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะดีดหน้าผากร่างสูงอย่างแรง

ป๊อกกกกก

“หวงเมียชิบหาย!”

“เดี๋ยวมึงตาย! ไอ้ทัพ!” ยังไม่ทันที่คุณรามจะลืมตาขึ้นมาด่า เฮียทัพก็วิ่งหนีออกไปไกลแล้ว น่าสงสารจริงๆ โดนดีดหน้าผากแรงจนเป็นรอยแดงเถือกเลย

“เจ็บไหมคะเนี่ย ฮะฮ่า” ฉันเอื้อมมือลงไปลูบรอยแดงนั่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามและหัวเราะไปด้วย

“เจ็บ เป่าซิ๊” ร่างสูงเอื้อมมือมาจับมือฉันไปกุมไว้บนแผงอกแกร่ง ก่อนจะหลับตาลงและนอนต่ออย่างไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น ปากบอกเจ็บ แต่หน้าตานี่นิ่งสนิทยิ่งกว่าเอาปูนฉาบไว้อีกนะคะ น่าหมันไส้จัง!

ฟู้วววววว

“เป่าแล้วค่ะ แต่ว่า...คุณรามต้องพาเล็กไปเล่นน้ำจริงๆ นะ อย่าหลอกกันนะคะ” ฉันก้มลงไปเป่าลมบริเวณรอยแดงของเขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยท้วงให้ร่างสูงพาไปเล่นน้ำตามที่เขาบอกไว้

“อืม” คนตัวโตครางรับและพนักหน้ากับตักฉันเบาๆ ก่อนจะเริ่มเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ลมหายใจของร่างสูงค่อยๆ คงที่มากยิ่งขึ้น ไม่นานนักบริเวณตักก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้แปลว่าคุณรามหลับสนิทแล้วแน่ๆ

“หวานกันจริง ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตา ว่าตารามจะกลายเป็นคนมุ้งมิ้งแบบนี้ไปได้ ป้าฝากตารามด้วยนะลูก ไปค่ะคุณไปนั่งเล่นตรงสวนด้านนู้นกัน” พูดจบคุณป้าก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะลากคุณลุงออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันที่ยังตั้งตัวไม่ทันก็ได้แต่พยักหน้าหงึกหงักตอบรับท่านเบาๆ ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าได้รับการฝากฝังคนตัวโตอย่างคุณรามเข้าให้แล้ว

อยู่ดีๆ ก็ดันเจอพ่อกับแม่ของคุณราม...

อยู่ดีๆ ก็ดันมารู้ว่า คุณรามแอบชอบฉันมาตั้งแต่เด็กๆ

และอยู่ดีๆ คุณรามก็ดันรับสารภาพออกมาอย่างง่ายดายอีกต่างหาก

บอกได้คำเดียวว่า วันนี้มันอยู่เหนือความคาดหมายของฉันจริงๆ

------- 100 % -------

​ว๊ายยยยย คดีพลิกกกกกกก

เขาเล็งของเขามาตั้งแต่เด็กแล้วน้า

ก๊ากกกกกกกกกก 555555

มีคนอยากอ่านคุณราม Talk บอกเลยว่ามีค่ะ 

อดใจรออีกนิดน้า 55555​

ขอเม้นต์หน่อยยยยยย

( อ้อนสุดดดดดดด >w< )

-----------------------------------

แจ้งข่าว เรื่องเกมส์แจกหนังสือน้า

รางวัลที่ 1 : เป็นหนังสือ ทั้งหมด 3 เล่ม

รางวัลที่ 2 : เป็นพรีเมี่ยม + surprise gift 3 รางวัล 


โดยช่องทางการเล่นเกม มี 3 ช่องทางด้วยกัน  

1. เกม Like & Share หน้าเพจ ( เล่นพร้อมกัน 14 เมษา )  

2. สุ่ม comment จากเวปเด็กดี 

3. สุ่ม comment จากเวปธัญวลัย


รวมทั้งหมด 3 ช่องทาง เป็น 6 รางวัลนะจ๊ะ

เริ่มเล่นได้ตั้งแต่วันนี้ - วันที่ ปิดพรี เหมือนเดิมจ้า

เห็นแบบนี้แล้ว พุ่งไปเม้นต์กันได้เลยก้าบ 


ปล. วิธีสุ่ม comment จะใช้การสุ่มจากตัวเลขน้า

ดังนั้นแม้จะคอมเม้นต์เพียง (.) จุดเดียว

ก็มีสิทธิได้รับรางวัลเด้อ 5555

-----------------------------------

รามสูร (ราม) 

Cast... Sehun (EXO) 

"รู้แล้วก็ดี หึๆ"


​ตัวเล็ก (เล็ก)  

Cast...Irene (Red velvet) 

"ง่าาาาาา .///."


ทัพนาสูร (ทัพ)  

Cast...Jackson (GOT 7) 

"หวงเมียชิบหาย!"


อสุรา (อสูร) 

Cast... Sehun (EXO) 

"มึงกับเมีย"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว