มี Ebook แล้วนะคะ ^^

บทที่ 2 :: อลิสา 100%

ชื่อตอน : บทที่ 2 :: อลิสา 100%

คำค้น : น่ารัก,หมา,อัลวิส,หล่อ,โรแมนติก,ดราม่า,สวย,รัก,หวาน,นักรบ,อาเรซ,อลิส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 :: อลิสา 100%
แบบอักษร

ลูกสุนัขขนสีน้ำตาลทองแซมสีดำวิ่งไปมารอบสระน้ำราวกับสัตว์เสียสติ นักรบไม่รู้ว่าเขากำลังฝันไปหรือเรื่องบ้าๆ นี่มันเป็นเรื่องจริง

“เอ๊ง!!!”

ชายหนุ่มกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธ แต่นั่นก็เป็นเพียงเสียงร้องครางของลูกสุนัข อีกทั้งมันไม่มีความน่าเกรงขามน่ายำเกรงอะไรเลยแม้แต่น้อย!!

เสียงเล็กๆ ทำให้แม่สุนัขเดินมาหาลูกน้อยของมัน ปากเหม็นโฉ่กัดลงไปบนหนังอ่อนของนักรบ ความเจ็บแปลบที่แผ่นหลังจากคมเขี้ยวทำให้รู้โดยทันทีว่านี่คือความจริง เพราะหากเป็นความฝันเขาคงไม่รู้สึกเจ็บ

บ้าเอ๊ย!!!

แม่สุนัขวางลูกของมันไว้ใกล้เต้านมให้ลูกดูดกิน กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำนมทำให้นักรบหิวจนท้องครวญครางเสียงดัง แต่เขาจะไม่ยอมดูดนมแม่หมาหรอกนะ!!

ให้ตายเขาก็ไม่ยอมดูดนมหมา!!!

นักรบนั่งย้อนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนเขาฟื้นในร่างน่าเกลียดนี้ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเขามาอยู่ในร่างของลูกสุนัขได้อย่างไร เขาอาจจะตายแล้วเกิดใหม่ หรือพระเจ้าอาจจะกำลังเล่นตลก!!

นักรบอยากถามพระเจ้าว่าพระองค์สนุกมากหรืออย่างไร

จิตใจของเขาสับสนร้อนรุ่มไปหมด นักรบวิ่งออกไปข้างนอก ร่างปุกปุยมุดโพรงเล็กๆ ของซี่ประตูรั้วเหล็ก สุนัขน้อยสีน้ำตาลทองแซมสีดำนั้นวิ่งไปบนฟุตบาทริมถนน

แม่สุนัขรีบลุกขึ้นตามลูกน้อยของมัน แต่ขนาดตัวที่ใหญ่เกินไปทำให้มันไม่สามารถออกมาจากรอยแยกขนาดเล็กของรั้วบ้านหลังเก่าได้

นักรบวิ่งอยู่นานจนเหนื่อยหอบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ดวงตาสีน้ำตาลโปนโตของสุนัขตัวน้อยเห็นเพียงเท้าของผู้คนย่ำไปมารอบตัว เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความต่ำต้อยของตัวเอง ตาของเขาเวลานี้มองสูงได้ไม่เกินเข่าของมนุษย์ด้วยซ้ำ เขาหวนคิดถึงชีวิตก่อนหน้านี้ ชีวิตที่ไม่เคยเห็นไรฝุ่นมาเกาะแกะให้รกสายตา

เนื้อตัวลูกสุนัขส่งกลิ่นเหม็นอับ เท้าปุกปุยก็เต็มไปด้วยโคลนสกปรก ท่ามกลางการจราจรที่วุ่นวายของเมืองใหญ่นั้นมีรถบรรทุกวิ่งมาด้วยความเร็วเกินกำหนด สัญญาณไฟเขียวกระตุ้นคนขับรีบเหยียบคันเร่งไปให้ทันธุระสำคัญโดยไม่สนใจสิ่งอื่น

ไม่สนใจแม้ว่ามีร่างน้อยของลูกสุนัขที่กำลังยืนเวิ้งว้างกลางถนน

เอี๊ยด!!!

ตุ๊บ!!

เสียงเบรกอย่างแรงดังก้องไปทั่วตรอกกลางเมือง รถคันใหญ่พุ่งชนลูกสุนัขตัวน้อยเต็มแรง ร่างเล็กกระเด็นกระดอนไปอีกมุมหนึ่งของถนน

“อั๊ก!!”

นักรบไอออกมาเป็นเลือด ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ความทรมานวิ่งขึ้นจากท้องลามไปทุกรูขุมขนและแทรกเข้าไปทุกหย่อมเส้นประสาท เขาไม่เคยเจ็บปวดทรมานปางตายขนาดนี้มาก่อน

เลือดไหลอาบดวงตาจนชายหนุ่มไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ดวงตาของเจ้าสุนัขค่อยๆ ปิดจนสนิท ลมหายใจของมันอ่อนลงทุกชั่วขณะ

ภาพเขานอนบนเครื่องบินปรากฏขึ้นในหัวโดยอัตโนมัติ เสียงเตือนเครื่องยนต์ขัดข้องดังขึ้น ความโกลาหลบ่งบอกว่าเครื่องบินกำลังจะตก นักรบเห็นภาพเครื่องบินส่วนตัวของเขาดิ่งลงกลางอากาศ

ชายหนุ่มพอเข้าใจแล้วว่าเขามาอยู่ในร่างสุนัขนี้ได้อย่างไร

....ตายแล้วเกิดใหม่...

นั่นคือคำแรกที่คิดได้ก่อนสติจะดับวูบ



“ว๊าย!!”

หญิงสาวร่างบางวิ่งออกมาจากหน้าร้านตัดเสื้อบนถนนย่านช็อปปิ้งที่ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ลูกสุนัขขนปุยถูกชนกระเด็นมานอนหน้าร้านของเธอ คนขับไร้เมตตารีบหนีไปอย่างรวดเร็ว อลิสาและกลุ่มคนรอบบริเวณเข้ามามุงดูลูกสุนัขตัวน้อยนอนหายใจรวยริน เลือดของมันอาบไปทั่วตัว ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก

“มีใครเป็นเจ้าของหมาไหมคะ!!”

ดวงตาคู่สวยมองดูรอบบริเวณก็ไม่พบว่ามีใครแสดงความเป็นเจ้าของลูกสุนัขตัวนี้ รวมถึงมันไม่มีปลอกคอด้วย

บางทีลูกหมาตัวนี้อาจจะเป็นหมาจรจัด เป็นหมาไร้บ้าน เหมือนกับเธอตอนนี้ ดวงตาของอลิสาฉายแววขมขื่น*...เราช่างเหมือนกันเหลือเกินเจ้าหมาน้อย*

“ฉันจะพามันไปหาหมอ!! คุณมีรถยนต์ไหมคะ” อลิสาหันไปถามผู้หญิงร่างท้วมข้างกายเธอ

“ได้สิ ฉันจะไปกับเธอ” หญิงร่างท้วมท่าทางใจดีแสดงน้ำใจเต็มเปี่ยม

อลิสาวิ่งเข้าไปในร้านตัดชุดแล้วหยิบตะกร้าขนาดกลางใบหนึ่งจากนั้นก็วางผ้าขนหนูลงบนตะกร้าจนนุ่มเพียงพอรับร่างของลูกสุนัข หญิงสาวประคองร่างเล็กของลูกสุนัขใส่ในตะกร้าแล้วรีบวิ่งขึ้นรถของหญิงอเมริกันผู้ใจดี

มือของเธอเปื้อนเลือดจนแดงฉาน ดวงตาคู่สวยจ้องร่างเล็กในตะกร้าพร้อมกับพยายามส่งกำลังใจเต็มเปี่ยมและหวังว่าแรงใจของเธอจะช่วยให้ลูกสุนัขตัวนี้รอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราชได้

อย่าเพิ่งตายนะหมาน้อย!!


โรงพยาบาลสัตว์

นักรบรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง กลิ่นยาฉุนจมูกปนเปกันจนน่าเวียนหัว สภาพห้องอยู่ตอนนี้คล้ายกับโรงพยาบาล นักรบเห็นสุนัขและแมวอีกหลายตัวอยู่ในกรงใกล้กัน พวกมันจ้องมองเขาราวกับเขาเป็นสัตว์ประหลาด

ตาสีน้ำตาลเบิกโปนแล้วหรี่ปรือคล้ายจะหลับอีกรอบ สายตาของเขาได้รับการกระทบกระเทือนไม่น้อยและมันกำลังสร้างความเจ็บแปลบไปทั่วกระบอกตา

“ฟื้นแล้วเหรอเจ้าหมาน้อย” เสียงหวานดังขึ้นข้างเปลอย่างอ่อนโยน สุนัขตัวน้อยค่อยๆ หันมองที่มาของเสียง

“ตัวเล็กกะจิ๊ดริดทนเจ็บได้ขนาดนี้ก็เก่งมาก” อลิสาเอื้อมมือไปลูบศีรษะปุกปุยอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวกระทบกระเทือนแผลที่ได้จากอุบัติเหตุ

ร่างเล็กของลูกสุนัขถูกห่อด้วยผ้าพันแผลเกือบทั้งตัว นักรบจ้องใบหน้าสวยหวานตาไม่กะพริบ ภาพพร่าเลือนทำให้เขาเห็นหน้าเธอไม่ชัด แต่ผู้หญิงตรงหน้าช่างดูคล้ายกับใครบางคนเหลือเกิน

พยาบาลร่างท้วมเดินมาใกล้อลิสาพร้อมกับยื่นเอกสารรับเลี้ยงสุนัขและรายชื่อวัคซีนจำเป็นของสัตว์เลี้ยงมาให้เธอเซ็นต์ มือเรียวสวยรับเอกสารมาเขียนพร้อมรอยยิ้มระบายไปทั่วใบหน้า นักรบนอนมองเธอพร้อมกับสังเกตกิริยาทุกอย่าง คาดเดาว่าเธอคนนี้อาจเป็นคนพาเขามาหาหมอ

พยาบาลสาวเดินจากไปเหลือเพียงอลิสาและสุนัขตัวน้อย ใบหน้าหญิงสาวขาวนวลดูสวยสดแม้ไร้เครื่องสำอาง เธอหันมายิ้มอ่อนโยนให้ลูกสุนัขในเปล จากนั้นก็โน้มตัวมาจุมพิตศีรษะของเขาเบาๆ

นักรบไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัวโดยไม่จำเป็นแต่เขาก็ไม่มีแรงหลีกหนีสัมผัสอ่อนโยนของหญิงสาว ร่างปุกปุยทำได้เพียงนอนกะพริบตาปริบๆ บนเปลสุนัข

อลิสาพึมพำกับขนนุ่มของสุนัขตัวน้อยเป็นภาษาไทย “ฉันชื่ออลิส ต่อจากนี้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ”

นักรบจำเธอได้ทันทีแม้ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนและมองไม่ชัด

อลิสา แมตดิทิส ผู้หญิงที่เขาหลอกใช้บิดาของเธอส่งร่างกฎหมายค้าอาวุธเข้าสภานั่นเอง!!!

ความคิดเห็น