Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 อาการลงเเดงของคนขาดเมีย+คู่รอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 อาการลงเเดงของคนขาดเมีย+คู่รอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2561 15:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 อาการลงเเดงของคนขาดเมีย+คู่รอง
แบบอักษร

​*ทะเล

​*อุซางิ

​ผมมาทะเลกับคณะครับเรามาทัศนศึกษากัน 4 วัน 3 คืน เขาให้จับคู่บัทดี้กันอยู่ห้อง เเน่นอนว่าผมเลือกข้าวปั้นเราได้อยู่ห้องด้วยกัน ก่อนอื่นต้องโทรบอกพี่เพลิงว่าถึงที่พักเเล้ว ผมมาเเต่เช้า กว่าจะเช็คชื่ออะไรเสร็จตอนนี้ก็ 4 โมงเเล้ว อาจารย์กับพี่เลี้ยง ก็ปล่อยมาพัก เดียว 6 โมงเย็นจะเรียกร่วมอีกที 

ติ๊ดๆๆ

"ฮันโหล เมีย"เสียงพี่เพลิงดังรอดออกมา 

"พึ่งตื่นหรอ"เสียงฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเหมือนพึ่งตื่นเลยครับ

"อือ ก็มึงไม่อยู่ให้กูเอาเลยไม่รู้จะทำอะไร"พี่มันพูดเสียงเหงาๆ

"เดียวเค้าก็กลับเเล้ว กลับไปเดี๋ยวจัดหนักให้เลย"

"อือ กูรออยู่นะ มึงทำอะไรอยู่ อยู่กับใคร นอนกับใคร มีใครมาจีบมั้ย กินข้าวยัง คิดถึงกูมั้ย อยากเด้ากับกูมั้ย แล้...."

"โอ้ย!!พอๆ ตอบไม่ทัน"

"ตอบมาให้คบเลยที่กูถามไป"

"ตอนนี้นอนเล่น อยู่กับปั้นสองคน นอนกับปั้น มีพี่เลี้ยงมาจีบ2คน ยังไม่กินข้าว เออ..คิดถึงที่นะ เเล้วก็อยากเด้ากับพี่ด้วย พอใจยัง"

"เออ เเค่นี้เเหละ"

ติ๊ด!! 

"เอ้า!!ตัดสายเฉยเลย"ผมพูดงงนอนดีกว่า

"ปั้นเค้านอนก่อนนะ ถ้าจะไปไหนปลุกด้วย"ผมหันไปหาปั้นที่ตอนนี้เล่นเกมส์อย่างเอาเป็นเอาตาย

"อือๆนอนเลย"มันก็ยังไม่สนปมอยู่ดี

*ข้าวปั้น

​ตู๊ดๆๆ มีสายเรียกเข้าจากพี่คิริขัดการเล่นเกมส์ของผม

"ฮั...."

"ไม่คิดจะโทรมาหากูหน่อยรึไง"ผมยังพูดไม่จบพี่คิริก็พูดสวนขึ้น

"ก็ปั้น...เเบบ เเบบว่า..."

"เล่นเกมส์"

"รู้ได้ไงอ่ะ"เก่งจังเดาได้ดีเลย

"กูเป็นใคน ผัวมึงนะปั้น"

"ครับคุณผัว คุณเมียของโทษ"

"......."พี่คินิเงียบ

"......."ผมก็เงียบไม่รู้จะพูดอะไนต่อดี

"กู******อยากเอามึง"

"......"เอาเเล้วสิครับพูดไม่ออก

"กูเหงากู******กูคิดถึงมึง" น่าสงสาน

"ทนหน่อยนะ ชักว่าวไปก่อน อย่าไปเอาใคร รอปั้นกลับนะ" ที่จริงพี่คิริจะไปเอาคนอื่นก็ได้นะเเต่ขออย่างเดียวอย่าให้ผมรู้ผมรับไม่ได้

"เออ กูฟังเสียงเเล้วจะไปชักว่าวนิล่ะ"เเล้วพี่คิริก็ตัดสายไป

"คิดถึงจัง😔......เล่นเกมส์ต่อดีกว่า😃"เเล้วผมก็เล่นเกมส์จนเผอหลับไป

*คอนโด

*เพลิง 

​ผมนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานคนเดียว เช็คเอกสารทั่วไป เช็คบัญชีร้าน ผมเปิดผับตัวเองมานานเเล้ว เเต่อยากทำธุรกิจอื่นด้วยเล่นลงทุนกับไอ้คิริ ว่าจะเปิดรีสอร์ทกัน ผมดูที่ไว้เเล้วครับ อยู่เชียงใหม่ ว่าจะหาที่ที่เหมาะเเก่การลงทุน เลยต้องทำงานหนักกว่าเเต่ก่อน ผมอยากมันคงกว่านี้ ผมจะได้มีเงินเยอะๆเลี้ยงเมีย ส่วนพ่อเเม่ผมเลี้ยงไปท่านก็ไม่เอาครับถ้าเป็นพ่อ

พ่อจะบอกว่า "กูกับเมียมีเงินเยอะเเล้วมึงเอาตัวมึงให้รอดเถอะไม่ต้องมาเลี้ยงกู" เเบบนี้ล่ะครับ ถ้าเป็นเเม่

เเม่จะบอกว่า " เอาเงินไปเลี้ยงลูกสะใภ้ฉันนู้น ผัวฉันรวยไม่ต้องให้ลูกอวดเก่งเเบบเเกมาเลี้ยง"

พ่อเเม่ผมก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ ท่านสองคนสอนให้ผมอยู่ด้วยตัวของตัวเอง เลี้ยงเเบบไม่เเคร์ใคร ก็มาเฟียนิครับ จะให้เลี้ยงลูกเเบบดีๆน่ารักมันก็ไม่ใช่เเนว ผมชินเเล้ว พ่อกับเเม่ก็สวีทกันอ้อมโลก ปล่อยให้ลูกทำงานงกๆ เงินพ่อก็มีเยอะเเยะเเต่ไม่ให้      สั้กบาท มีครั้งนึงครับผับผมเหมือนจะไปไม่รอดเลยไปขอเงินพ่อ สรุปพ่อให้ครับ เเต่ให้ยืม ดอกเบี้ยร้อยละ20เเพงเหี้ยๆเลยครับ พอผมไม่คืนพ่อก็เอาลูกน้อง20กว่าคน มากินเหล้าร้านผมพอเมาเเล้วชิ้งเลยครับ เเต่วันต่อมาก็ยกหนี้ให้ผม พ่อก็เป็นเเบบนี้ล่ะครับขึ้นๆลงๆ

เเพ็รง!! เสียงของตกดังมาจากข้างล่าง ผมเลยเปิดประตูออกมาดู

"เมีย!!ทำอะไรพัง"ผมตะโกนไปข้างล่าง

"เฮ้ย!! ไม่ใช่ดิเมียกูไมอยู่นี่หว่า"ผมก็หล่อนครับ ลืมไปว่าต่ายมันไม่อยู่ ปกติถ้าของตกหรืออะไรพังมันนั้นเเหละครับเป็นคนทำ อย่างเช่น เดินเอ๋อสดุดขาตัวเองเเล้วไปโดนโคมไฟตกเเตกก็มี เเถวมันมีหน้าเก็บหลักฐานไปทิ้ง ไม่ยอมบอกผม จนผมว่ารู้ที่หลังตอนหาโคมไฟไใเจอนั้นล่ะครับ

ผมเดินลงมาข้างล่างมาดูของที่ตกก็เห็นกระต่ายสีขาวที่ผมซื้อให้ไอ้ต่ายเป็นของขวัญวันเกิดนั่งอยู่บนโซฟา

"เฮ้ย!!ชิบหายเเล้วกูลืมให้ข้าวมึง"ผมรีบเเกะอาหารกระต่ายเเล้วเทให้มันทันทีครับ มันคงบีนไปหาอะไรกินเเล้วไปชนเเก้วน้ำที่อยู่บยโต๊ะตกเเตก 

"เเม่มึงไม่อยู่ก็ไม่มีใครดูเเลมึงเลยใช่มั้ย ชิโระ" ชิโระ ชื่อไอ้ต่ายตั้งให้ครับ 

**ชิโระ เเปลว่า สีขาวในภาษาญี่ปุ่น**

"เเม่มึงทิ้งมึงกับกูไปเที่ยวเเรดที่ทะเลเเล้ว"

ผมลูบมันเเล้วเดินไปที่ครัวไปหยิบเบียร์มากิน

"คิดถึงมึงว่ะเมีย"ผมมองไปที่กระต่ายตัวเเทนของมัน ผมจะขาดใจต่ายมั้ยเนี่ยตั้ง4วันไปอะไรนักหนาว่ะ

"คิดถึงโว้ยยยยยย!!!"

*คิริ

​ผมนั่งทำงานอยู่ในห้องครับ เเต่ว่ารู้สึกหิวๆ เลยจะไปหาอะไรกินที่ห้องครัว ลงไปก็บอกให้เเม่บ้านทำกับข้าวให้ บ้านหลังนี้ผมอยู่กับน้องเเค่สองคน พ่อเเม่อยู่อีกหลังนึงหลังนั้นเป็นบ้านใหญ่เเต่มันอยู่ไกลมหาผมกับน้องเลยต้องมาซื้อบ้านหลังนี้ ที่จริงจะอยู่คอนโดกัน เเต่เเม่บอกอยากให้อยู้ด้วยกันดูเเลกัน เเล้วอยากให้มันส่วนตัว พ่อเลยซื้อบ้านให้ เเต่ตอนนี้น้องผมมันขนใส่ผ้าขนของไปอยู่กับผัวมันเเล้วครับ คนที่มาอยู่เเทนน้องผมก็คือข้าวปั้น เมียผมเอง พูดเเล้วก็คิดถึงมัน

เเม่บ้านเอาข้าวมาให้เเล้วเป็นสปาเก็ตตี้ธรรมดาครับ เเม่บ้านคนนี้ทำอาหารอน่อยมากเลยนะครับ เเต่กลับอร่อยสู้เมียผมไม่ได้ ถึงมันจะทำเค็มบ้างจืดบ้างเเต่พอรู้ว่ามันตั้งใจทำให้ผมมันกลับอร่อยขึ้นมา

ผมคิดว่าผมรักมันเต็ม100เเล้วล่ะครับดูจากการที่มันห่างผมมันอาจจะเฉยๆเเต่ผมกลับจะเป็นจะตาย กลัวมันทิ้งผม กลัวมันไม่กลับมา มันยิ่งเเรดๆอยู่ เเต่ผมเชื่อในตัวมันนะครับเชื่อว่ามันจะไม่ทำเหมือนกับเเฟนเก่าผม เชื่อว่ามันคือมัน เเล้งมันก็ได้หัวใจดวงนี้ของผมไปเเล้วครับ

"มึงจะรู้ไว้นะว่ากูขาดมึงไปไม่ได้เเล้ว ข้าวปั้น"ผมนั่งพูดขึ้นมาลอยๆอย่างกับคนพึงอกหักทั้งที่มันทิ้งผมไปเที่ยวเเค่4วัน

เวอร์มากครับผมเนี้ย😂😂😂😂

บอกเลยครับมันไป ผมโทรหามันทุกวัน โทรหาทุกเวลาที่ผมว่าง เเต่มันก็โทรมานะครับเเต่โทรมาเเค่ก่อนนอน เเต่ผมนี่สิโทรวันละ3รอบ ไอ้เพลิงก็คงกำลังลงเเดงอยากเอาเมียไม่ต่างกับผม

.

.

.

พรุ่งนี้"งด"นะคะวันเกิดไรท์🎂🎉🎁ไรท์จะต้องเมา🍺🍺🍺🍺เเล้วเขียนไม่ไหวเเน่ๆเลยมาบอกไว้



ความคิดเห็น