ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 2

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 2

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด 2
แบบอักษร

​บทที่๕ 


รอไม่เกินยี่สิบนาที คนที่ธาวินส่งให้มารับน้องสาวอย่างเอ็มมาก็มาถึง รถสปอร์ตหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบใต้ถุนบ้านในขณะที่หญิงสาวเดินออกมาพอดิบพอดี

ชายหนุ่มที่ถูกส่งให้มารับเธอเดินลงมาจากรถเพื่อที่จะเปิดประตูเบาะรถข้างหลังให้ด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย 

“นะ..นาย!” เอ็มมาชี้หน้าตะเบ็งเสียงดังลั่น เมื่อเห็นหน้าคนที่ถูกส่งมารับเธอ คือ ‘เรียว’ คนที่จูบเธอเมื่อคืน

ให้ตายทำไมต้องเป็นอีตานี้ด้วย!

“นายให้ผมมารับคุณเอ็มมาไปพบ...เชิญครับ” ว่าพร้อมกับเปิดประตูรถให้ และผายมือเชิญเป็นการเบิกทาง 

“ฉันไม่ไปกับไอ้โรคจิตอย่างนาย” หญิงสาวปฏิเสธทันทีทันใด เธอไม่มีวันไปกับมันเด็ดขาด!

“ถ้าเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนผมต้องขอโทษคุณด้วย หรือถ้าคุณต้องการได้มากกว่าคำว่าขอโทษผมก็ยินดี แต่ตอนนี้ขอร้อง...เชิญคุณผู้หญิงขึ้นรถไปกับผมครับ”

“ฉันไม่ไป โทร.ไปบอกพี่ธามว่าฉันจะไปเอง” 

“นายไม่ได้อยู่บ้านครับ” 

“งั้นก็บอกมาว่าจะให้ฉันไปพบที่ไหน เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง” ฟันไปเถอะว่าเธอจะไปกับมัน ในเมื่อเธอขับรถเป็น ไปเองได้ย่ะ

“แต่นายให้ผมมารับคุณ กรุณาขึ้นรถด้วยครับ” เรียวยังคงยืนยันจุดประสงค์ของผู้เป็นนาย โดยที่เอ็มมาเองก็ยังคงยืนกราดจุดประสงค์ของตน

“ไม่! มี! ทาง!” ผู้หญิงอะไรเอาแต่ใจชะมัด คงต้องให้เขาใช้ไม้ตายสินะถึงจะยอม หึหึ ได้จัดไป

“ถ้าคุณไม่ขึ้นรถไปกับผม เพื่อนคุณอาจจะเป็นอะไรไปก็ได้นะ เอ๋...ได้ข่าวว่าตอนนี้ถูกจับขังไว้ในห้องมืดซะด้วย” เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เล่นทีจริง ทว่าคนฟังกลับจริงจัง

“ว่าไงครับ จะขึ้นรถได้รึยัง” เรียวมองหน้าหญิงสาวคนสวย ที่ตอนนี้ยืนทำสีหน้าวิตกกังวลอยู่ด้วยรอยยิ้มกวนอวัยวะส่วนล่าง 

เอ็มมาตวัดสายตามองเขาอย่างเคียดแค้น... 

“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้บ้า” แต่ในที่สุดก็ยอมไปกับเรียวจนได้ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างขำขันให้กับกิริยาเหมือนเด็กของอีกคนก่อนจะปิดประตูลง แล้วกลับขึ้นรถไปนั่งประจำที่คนขับ

“เราจะไปไหน?” เอ็มมาเอ่ยถามคนข้างหน้า พอรถขับเคลื่อนออกมาได้สักระยะ

“โรงแรม” เรียวตอบออกไปสั่นๆ ซึ่งเจ้าของคำถามก็ไม่ได้ขอคำอธิบายอะไรต่อ เพราะโรงแรมที่ว่าคงเป็นโรงแรม ‘กายคลับ’ ของธาวิน และหลังจากนั้นภายในรถสปอร์ตหรูก็ตกอยู่ในความเงียบเชียบ จะได้ยินก็แต่เสียงเครื่องยนตร์เท่านั้น

“เพื่อนฉันเป็นยังไงบ้าง?” หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากเงียบไปนานพอสมควร จิตใจของเธอตอนนี้ร้อนรุ่มไม่เป็นสัม เธอเป็นห่วงดาหลามากเพราะคำพูดของเรียวก่อนหน้านี่

“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง” 

“แล้ว...พี่ธามละ ดาหลาได้ทำอะไรพี่ธามรึเปล่า” แต่ก็ใช่ว่าเธอจะเป็นห่วงเพื่อนเพียงคนเดียว ถึงยังไงธาวินก็เป็นพี่ชายที่โตมาด้วยกัน

“ถูกเพื่อนคุณใช้มีดแทงจนได้เลือด แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” จบประโยคของเรียว ภายในรถก็กลับมาเงียบอีกครั้ง เขาขับรถไปเลื่อยๆเลื่อนๆ จนมาจอดเทียบหน้าโรงแรมหรูในกลางเมืองแห่งหนึ่ง

สองขาเรียวยาวราวกับนางแบบก้าวลงจากรถสปอร์ตหรูหลังจากที่เรียวเปิดประตูให้ สายตาคมสวยกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้ามาในโรงแรมอย่างสง่างาม

ตึก ตึก ตึก

เสียงร้องเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้อง เรียกร้องความสนใจและสายตาแห่งความสงสัยหลายคู่ของเหล่าพนักงานในโรงแรม รวมถึงแขกผู้มาเยือนได้เป็นอย่างดี และยิ่งมีเรียว ที่ใครๆต่างก็ทราบดีว่าเขาคือมือขวาของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เดินประกบหลังเข้ามา ยิ่งพากันสงสัยเข้าไปใหญ่ 

‘ใครอะสวยจัง ไม่เคยเห็นเลย ใช่นายหญิงของพวกเรารึเปล่า’ 

‘ฉันคิดว่าคงใช่ เพราะมีคุณเรียวเดินประกบหลังมาขนาดนั้น หน้าจะเป็นคนสำคัญหน้าดู’

‘โคตรสวย โคตรมั่นแบบนี้ ชัวล้านเปอร์เซ็นต์ นายหญิงของพวกเรา’ 

คำพูดต่างๆมากมายดังแว่วเข้ามาในหู ทว่าคนที่กำลังถูกพูดถึงหาได้สนใจไม่ ทำเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆแล้วเดินไปขึ้นลิฟต์ โดยมีเรียวตามหลังมาติดๆ...

ใช่ว่าเธอไม่เคยมาที่นี้เสียงเมื่อไหร่ หากแต่มันนานมากแล้วก็เท่านั้น จำได้ครั้งล่าสุดก็คงเป็นเมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนนั้นเธอมักจะมาป่วนพี่ธามของเธอตอนฝึกงานอยู่บ่อยๆ และพวกพนักงานที่ไม่รู้จักเธอคงจะเป็นพนักงานรุ่นใหม่ หรือไม่ก็เธออาจจะสวยขึ้นมากจากเมื่อก่อน จนจำแทบไม่ได้ ^.^ 

แอดดดด

“เชิญครับ” 

ประตูห้องทำงานใหญ่ที่ชั้นสูงสุดของโรงแรมถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเรียว ตามด้วยรางบางของเอ็มมาที่เดินเข้ามาในห้องอันว่างเปล่าใครซึ่งบุคคลที่บอกให้เธอมาพบเขา 

“ไหนละพี่ธาม” หญิงสาวเอี่ยวหน้ากลับไปถามเรียว 

“นายกำลังประชุมอยู่ อีกสักครึ่งชั่วโมงคงเสร็จ คุณเอ็มมารออยู่ในนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมให้คนนำของว่างมาให้”

“แล้วนายจะไปไหน” เอ็มมาโพล่งขึ้นเมื่อเห็นว่าเรียวกำลังจะเดินออกจากห้องไป บอกตามตรง...เธอไม่ชอบอยู่คนเดียวในสถานที่ที่ไม่คุ้นชิน

“ไปทำงานของผมสิครับ หมดธุระกับคุณแล้วนิ่ จะให้ผมอยู่ต่อทำไม” ชายหนุ่มหันกลับมาตอบ

“ไอ้นี่!..” นิ้วเรียวตวัดขึ้นชี้หน้าเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“ผมชื่อเรียวครับ ไม่ได้ชื่อไอ้นี่ แล้วก็ไม่ได้เป็นบอดี้การ์ดมาเฟียกระจอก...อันนี้คุณคงทราบแล้ว^^”  เรียวแนะนำตัวเองให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ก่อนจะขอตัวไปทำงานในส่วนของตัวเองต่อ แต่ก็มิวายพูดอะไรหมาๆทิ้งท้ายเอาไว้

“ขอตัวนะครับ อยู่คนเดียวระวังด้วย เผื่อเผลอมีอะไรโพล่มา” 

“อะ..ไอ้ปากหมา!” 

“ขอบคุณที่ชมครับ” ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เอ็มมายืนระแวงอยู่คนเดียวภายในห้องทำงานใหญ่อันเงียบเชียบ

๐๐๐๐๐

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ดาหลาก็กลับขึ้นมาบนห้องนอนของธาวิน โดยมีเหล่าชายฉกรรจ์ลูกน้องของมาเฟียหนุ่มเฝ้าอยู่หน้าห้องอย่างเช่นเคย ดูไม่ต่างจากนักโทษคุมขังนัก ซึ่งจริงๆแล้วก็ไม่เชิง

หญิงสาวเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องอย่างใช่ความคิด ตั้งแต่กลับเข้ามาถึงสี่ชั่วโมงได้ เธอกำลังคิดหาทางออกไปจากที่นี่ ยิ่งธาวินไม่อยู่ยิ่งถือว่าเป็นโอกาสดี ส่วนเรื่องกำจัดเขารอเธอออกไปจากที่นี่ได้สำเร็จเมื่อไหร่ เธอลงมือแน่

“บ้าจริง ทำไมมัจจุราชอย่างฉันต้องมาเสียท่าให้กับไอ้มาเฟียนี่ด้วยเนี่ย หึ! อย่าให้ฉันออกไปได้นะ แม่จะยิงทะลุกระโหลกจนหมดหล่อให้” หญิงสาวพำพึมออกมาอย่างหัวเสีย พลันต่อมาก็นึกอะไรบางอย่างออก...


..................................................................


กลับมาแล้วจ้า ^^


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว