ขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนค่า >/\<

ll RHAM ll - Episode 6 - หึงหวง [ 100% ] อัพครบ

ชื่อตอน : ll RHAM ll - Episode 6 - หึงหวง [ 100% ] อัพครบ

คำค้น : heartless doctor หมอดุ หมอมึน ตัวเล็ก คุณราม รามสูร คุณรามตัวเล็ก หมอราม เล็ก อสูร อาสูร แสนซน เซ็ตหมอ แมวน้ำ mawnum

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2561 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll RHAM ll - Episode 6 - หึงหวง [ 100% ] อัพครบ
แบบอักษร

#หมอมึน

สวบ สวบ

หมับบบบ              

แรงบีบรัดที่เพิ่มขึ้นบริเวณเอวคอดทำให้ฉันเริ่มรู้สึกตัว แต่ความปวดร้าว เมื่อยล้าและอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ทำให้ฉันไม่สามารถลุกออกจากอ้อมแขนปริศนาที่กอดรั้งฉันอยู่ได้ ฉันจึงทำได้แค่พลิกร่างไปทางด้านหลังเพื่อมองให้เห็นชัดๆ ว่าคนที่กำลังกระทำการหยาบคายและชั่วช้ากับเรือนร่างของฉันผู้นี้อยู่เป็นใคร เฮ้ ! นายเป็นใคร มากอดเอวเราทำไม!

ฟึ่บบบบ

“คะ...คุณราม!!” ทันทีที่พลิกตัวกลับมาอีกด้าน และได้เห็นสีหน้าของเขาชัดๆ เท่านั้น แหละฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที คุณรามมานอนกอดขนาดนี้ จะไม่ให้ตื่นได้ยังไง ตื่นเต็มตาเลยค่ะงานนี้

สภาพคุณรามน่ะไม่เท่าไหร่ เขายังอยู่ในชุดเดียวกับเมื่อคืนเป๊ะ แต่ฉันนี่สิฉันคนนี้นี่แหละที่ดันอยู่ในสภาพที่ล่อแหลมสุดๆ เสื้อสายเดี่ยวสุดชิคกับบราแบบ ปีกนกของฉันหายไปไหนก็ไม่รู้ หลงเหลือไว้ผิวกายเปลือยเปล่าเท่านั้น แถมกางเกงยีนส์ขาสั้นของฉันก็ยังหายไปด้วย นี่เท่ากับว่าทั้งตัวฉันมีแค่แพนตี้ตัวเดียวเองน่ะสิ

เหมือนฉันนอนเปลือยกายให้คุณรามกอดอย่างหน้าไม่อายเลยนะเนี่ย!

แล้วไง ใครแคร์...ฮะฮ่า แบบนี้ก็เข้าทางฉันพอดีเลยนี่

มากอดกันแบบนี้ ตกหลุมรักกันแล้วใช่ไหมเนี่ย ฮิฮิ

หมับบบ

ฉันตวัดแขนไปกอดรัดเอวสอบของร่างสูงที่ยังหลับตาอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เท่านั้นยังไม่พอฉันยังขยับเข้าไปซุกตัวอยู่ที่แผงอกแกร่งและถูไถใบหน้าไปตามอกเสื้อของเขาช้าๆ

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมอยู่กับกลิ่นกายแบบผู้ชาย ทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มและไล้จมูกไปตามอกแกร่งอย่างไม่อาจห้ามได้ จมูกโด่งเรียวสูดกลิ่นหอมที่น่าหลงใหลเข้าปอดอย่างมีความสุข

แต่พอไล้จมูกไปชนกับสาบเสื้อ กลิ่นแอลกอฮอลล์ที่ฉุนกึกก็ทำให้ฉันแสบจมูกอย่างแรงจนฉันถึงกับผงะไปเล็กน้อย เมื่อคืนทำเหล้าหกใส่ตัวเองรึไงเนี่ย

ไม่ดมแล้วก็ได้...ไม่ดม แต่หอมมันซะเลย !

ฟอดดดดด

ฉันกดจมูกลงบนกล้ามเนื้อหน้าอกที่โผล่พ้นออกมาจากสาบเสื้อเชิตที่เขาใส่อยู่อย่างแรง ฉันหอมผิวเนื้อเขาแรงมากจนมันเกิดเสียงดังฟอดอย่างดัง ดังจนร่างสูงที่โดนฉันใช้จมูกลวนลามไปเมื่อกี้ขยับตัวอย่างรำคาญใจ แล้วก็นิ่งไป

ฟู่ววว รอด*!*

“หื่นน?” แต่แทนที่ร่างสูงตรงหน้าจะนิ่งแล้วนิ่งเลย แต่เขากลับมาขยับตัว ยุกยิกและเปล่งเสียงทุ้มนุ่มถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“หื่นอะไรคะ? บ้ารึเปล่า ไม่มี๊ มั่วนิ่มแต่เช้าเลยนะเนี่ย” ฉันเถียงเสียงสูง ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับแผงอกแกร่งมากยิ่งขึ้น ถ้าไม่ซุกไว้ในนี้ล่ะก็ มีหวังเขาต้องเห็นแน่ๆ ว่าฉันหน้าแดงและหื่นมากขนาดไหน

ก็เมื่อกี้เพิ่งลวนลามเขาไปนี่ ตอนนี้ฉันต้องทำหน้าหื่นๆ อย่างที่เขาพูดอยู่แน่ๆ

“ป๊อด?” ร่างสูงยังคงเอ่ยถามอย่างท้าทาย สองแขนก็กอดกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น ก่อนจะกดคางสากระคายลงมาบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มของฉันเบาๆ

“ใครป๊อดคะ! เล็กไม่ได้ป๊อดนะ คุณรามนั่นแหละป๊อด” ฉันเงยหน้าขึ้นไปเถียงหน้าดำหน้าแดง ลมหายใจหอบกระชั้น ริมฝีปากขยับเร็วกว่าความเร็วของรถหรูของคุณรามซะอีก ไม่ใช่อะไร...กลัวเถียงไม่ทัน!

“…” คุณรามทำแค่เพียงก้มลงมามองฉัน ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและแสยะยิ้มให้ฉันช้าๆ หน้าแบบนี้มันน่าหมันไส้นัก!

“มะ...ไม่เชื่อหรอ เล็กไม่ได้ป๊อดนะ! L” ฉันรีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของร่างสูงทันที

หนอย กล้าดูถูกคนอย่างตัวเล็กหรอ*! ได้!!*

ฟึ่บบบบบบ

“งั้นก็ดูไว้ค่ะ็ แล้วรู้ไว้ด้วยนะ...ว่าเล็กไม่ได้ป๊อด!”  ทันใดนั้นฉันก็ทำใจกล้า ลุกขึ้นไปคร่อมอยู่บนร่างของเขาทันที ผ้านวมผืนหน้าตวัดออกจากตัวตามแรงที่ฉันขยับ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศแผ่ซ่านไปทั่วผิวกาย

ไม่รอช้าฉันรีบจับให้มือแกร่งทั้งสองข้างขึ้นมากอดผิวช่วงเอวที่เปลือยเปล่าเอาไว้ คนใต้ร่างยังคงให้ความร่วมมืออย่างดี สีหน้ามึนๆ ที่กำลังจับจ้องเรือนร่างของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

ด้วยความโมโหและอยากเอาชนะคำดูถูกต่างๆ นานา ฉันจึงก้มตัวลงไปแนบกับร่างสูงใหญ่ของคุณรามทันที ปลายจมูกโด่งรั้นแตะเข้าที่ซอกคอแกร่งของเขาเบาๆ สองมือเล็กจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิตตัวใหญ่ที่เขาใส่อยู่ออกช้าๆ ไม่ลืมที่จะลูบไล้ผิวเนื้อบริเวณที่โผล่พ้นออกมาอย่างยั่วยวน

มือแกร่งที่ลากไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าอย่างเคลิบเคลิ้ม ทำให้ฉันยิ่งได้ใจ ริมฝีปากเล็กเลื่อนขบเม้มผิวขาวแถวต้นคอแกร่งไปทั่วบริเวณ สองมือเรียวลูบไล้ไปตามหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยเป็นลอนอย่างหลงใหล

ฟึ่บบบบบบ

ทันทีที่ลิ้นร้อนของฉันแตะลงบนลำคอแกร่ง ร่างสูงก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนและคร่อมทับร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่าของฉันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขายังคงราบเรียบและนิ่งเนือยแบบเดิม ติดอยู่ตรงที่แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย แต่ใบหน้าแบบนั้นก็ยังทำให้ฉันตื่นเต้นและใบหน้าร้อนเห่อได้อย่างไม่น่าเชื่อ ให้ตายเถอะ ตื่นเต้นกว่าเมื่อกี้อีก!

“อ่ะ” ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงก็กดจมูกโด่งรั้นลงที่ต้นคอเรียวของฉันทันที เขาสูดดมผิวเนื้อแถวนั้นจนเกิดเสียงดัง ‘ฟอด’ อย่างที่ฉันทำ ก่อนจะใช้ริมฝีปากร้ายขบเม้มและสร้างร่องรอยสีแดงจางไปทั่วบริเวณ ริมฝีปากร้ายขยับวาดลวดลายที่แสนช่ำชองไปบนผิวกายขาวผ่องของฉันอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนที่อยู่ภายในถูกส่งออกมาแตะไล้เพิ่มอุณหภูมิและจังหวะการเต้นของหัวใจฉันให้แรงมากขึ้นไปอีก

หายใจไม่ทัน ! ฉันจะสำลักและขาดอากาศหายใจตายอยู่แล้ว

ตึกตัก ตึกตัก

“แฮ่ก ยะ...อย่า” ฉันรีบเอ่ยปากห้ามร่างสูงทันทีที่มือแกร่งลูบไล้จากหน้าท้องเรียบเนียน ขึ้นมาจนถึงเนินอกอวบอิ่ม ขาฟอนเฟ้นและหยอกเย้ามันอย่างหนักหน่วง ก่อนจะลากไล้ริมฝีปากร้อนลงไปคลอเคลียบริเวณหน้าอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ตามจังหวะการหอบหายใจของฉันในตอนนี้

“กรี๊ดดด คุณราม!! อย่านะ แฮ่กๆ” ฉันหวีดเสียงร้องเรียกร่างสูงเสียงดังลั่นห้อง จะอะไรล่ะเมื่อมือแกร่งข้างหนึ่งเลื่อนลงไปด้านล่างแล้วกระชากแพนตี้ตัวเก่งของฉันออกไปในขณะที่ฉันกำลังเผลอ

“ไม่ๆ ไม่ได้!! เล็กชอบคุณรามอยู่นะ คุณรามจะทำแบบนี้กับเล็กไม่ได้! ทำไม่ได้ค่ะ ไม่ด๊าย!!” เมื่อร่างกายไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ มาปกปิด และเห็นว่าร่างสูงคงเอาจริงแน่ๆ ‘ความป๊อด’ มันก็โผล่ขึ้นมาจนฉันต้องรีบร้องห้ามเขาอย่างรวดเร็ว

“เกี่ยว?” คนตัวสูงผละออกจากผิวกายนุ่มละมุนช่วงเนินอก ก่อนจะชันตัวขึ้นมาคุยกับฉันช้าๆ

“กะ...เกี่ยวสิคะ! ก็เล็กชอบคุณรามไง!! ชอบตั้งแต่เจอกันที่งานแต่งเลยนะ ช๊อบชอบ เล็กชอบคุณรามขนาดนี้คุณรามจะทำเรื่องแบบนี้กับเล็กได้ยังไง” เมื่อได้โอกาสฉันก็ยกแขนเล็กขึ้นมาปกปิดร่างกายจากสายตานิ่งๆ เนือยๆ แต่วาววับไปด้วยความหื่นกระหาย (มั้ง) ก่อนจะทำตัวหน้าด้านหน้าทนบอกชอบเขาไปอย่างหน้าด้านๆ นี่แหละ

เบี่ยงประเด็นออกไปก่อน! ตั้งตัวได้ค่อยว่ากัน!!

“...” และมันก็ได้ผลเมื่อคุณรามจ้องหน้าฉันนิ่ง คล้ายกับว่าจะช็อคจากการสารภาพรักของฉันไปซะแล้ว

“เนี่ยถ้าเล็กชอบคุณราม คุณรามก็ต้องทำตัวดีๆ กับเล็ก เผื่อคุณรามจะหันมาชอบเล็กไง ถูกไหมคะ เนอะๆ”

พูดไปแล้ว...ก็อยากถามตัวเองว่า ตรรกะอะไรวะ!! งงเด้ งงอะเด้ ฮะฮ่า มองจากสีหน้าของคุณรามแล้วก็คงเป็นอย่างนั้นจริงๆ แหละ งงไปตามๆ กัน

คนบ้าอะไร ไปชอบเค้าแล้วยังมีหน้าไปบอกเขาว่าให้ทำตัวดีๆ กับตัวเอง เพื่อที่เขาจะมาชอบกลับ ถ้าไม่บ้า ไอ้คนพูดมันก็คง...โคตรบ้า!!

“ทำดี?” คุณรามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วมองหน้าฉันราวกับกำลังพูดอยู่กับคนบ้าอยู่

“ใช่ค่ะ คุณรามต้องทำตัวดีๆ กับเล็ก ไม่ดุ ไม่ว่า ไม่บ่น ไม่นอยด์ ไม่เนือย ไม่หื่น แล้วก็ต้องยอมให้เล็กอ่อยแหละ” ฉันเชิดหน้าขึ้นก่อนจะตอบออกไปอย่างหน้าไม่อาย มือเล็กข้างที่ว่างอยู่ก็หยิบเอาผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมตัวอย่างแนบเนียน งานนี้ไม่ยอมให้ตัวเองพลาดท่าหรอก ฮึบๆ

เห็นหน้านิ่งๆ เนือยๆ แบบนี้ คุณรามนี่แหละ หื่นตัวพ่อ

------- 25 % ------

“อ่อย?” ร่างสูงยังคงมองมาด้วยสายตาราบเรียบแบบเดิม แต่ตี ความหมายทางสายตาได้ว่า...ยัยนี่มันบ้าจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ

“ใช่ค่ะ คุณรามต้องยอมให้เล็กอ่อย แล้วก็ต้องตกเป็นของเล็กด้วย ฮิฮิ” พอได้ปราการชั้นดีอย่างผ้านวมผืนหนามาคลุมตัวก็กล้าพูดกล้าทำมากยิ่งขึ้น จนถึงขนาดเผลอตัวลูบไล้ฝ่ามือเล็กไปตามลาดไหล่ร่างสูงที่ทาบทับอยู่ด้านบนอย่างไม่เกรงกลัวอะไรสักนิด

“งั้นเป็นเลย”

“กะ...กรี๊ดดด อื๊อออออ” คนตัวสูงก้มลงมาประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากสั่นระริกของฉันอย่างแรง ฟันคมกัดลงบนริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่าไม่อยากให้ฉันพูดอะไรอีก ริมฝีปากร้อนวาดลวดลายการขบเม้มและดุนดันอยู่ภายนอกอย่างช่ำชองและเร่าร้อนผิดกับสีหน้าของผู้กระทำ

 สาบานเลยว่าฉันจะไม่มองผู้ชายเนือยๆ เป็นคนสุภาพเรียบร้อยอีกต่อไป

“อื้อ” ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาภายในอุ้งปากเล็กของฉัน ตวัดหยอกเย้าและดูดดึงลิ้นเล็กอย่างหื่นกระหาย อากาศภายในถูกแย่งชิงไปจนหมด ลมหายใจฉันหอบกระชั้นอย่างไร้จังหวะ และก่อนที่ฉันจะหมดอากาศหายใจ ร่างสูงก็ยอมผละริมฝีปากออกไป แต่เขากลับงับเข้าที่ริมฝีปากล่างของฉันและขบมันเบาๆ ในขณะที่สายตาคมก็จ้องมองปฏิกริยาของฉันไปด้วย

“แฮ่กๆ” ฉันหอบหายใจอย่างแรง แรงมากจนลมร้อนที่พ่นออกมาทำให้ปอยผมสีน้ำตาลปลิวไปตามแรงหอบหายใจของฉัน ใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้หัวใจฉันกระตุกแรงมากซะจนฉันยังสัมผัสมันได้อย่างชัดเจน แล้วคนที่ทาบทับร่างฉันในระยะประชิดแบบคุณรามจะไม่รู้เลยหรอ

“แฮ่ก คะ...คุณราม พอ วันนี้พอก่อนได้ไหมคะ แฮ่กๆ” ฉันขยับริมฝีปากที่ยังคงโดนงับอยู่ช้าๆ เอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำขอร้องที่แผ่วเบาราวกับขนนก หรี่ตาลงเล็กน้อยและมองโต้ตอบกับร่างสูงด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต ประหนึ่งกำลังสวมบทนางเอกในละครหลังข่าวเลยทีเดียว

 “นี่อ้อน หรือยั่ว หืม”

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจฉันเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งทันทีที่ร่างสูงขยับพูดในขณะที่ริมฝีปากของเรายังอยู่แนบชิดติดกันแบบในเวลานี้ ความร้อนจากริมฝีปากหยักลึกปัดผ่านไปมาบนริมฝีปากบางของฉันเบาๆ มันให้ความรู้สึกหวาบหวามและตื่นเต้นกว่าครั้งไหนๆ เลย

ฮือ ใจไม่ดีเลย หัวใจจะวายตาย*!*

“ป๊อดจริงๆ”

สวบบบบ

“คุณราม จะไปไหนคะ” ร่างสูงใหญ่ขยับลงจากตัวฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนขวับแล้วเดินไปทางห้องน้ำในห้องของฉันทันที

ร่างสูงหยุดลงที่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เฉยชาและมึนตึง แต่หากมองไปที่ดวงตาคมคู่นั้นแล้ว บอกได้คำเดียวว่า...

“ไปหื่น” อย่างที่เขาพูดไปนั่นแหละ สายตาคมคู่นั้นหื่นกระหายมาก!! ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างคุณรามจะทั้งนิ่งและหื่นไปพร้อมๆ กันได้ ทันใดนั้นสายตาคมก็ละสายตาจากฉัน ก้มลงไปมองยังพื้น ฉันจึงกวาดสายตาไปตามร่างสูงทันที

เอ๊ะ !!!

เขาไม่ได้มองพื้น!...แต่เขามอง ‘เป้ากางเกง’ ของตัวเองต่างหาก

ซึ่งตอนนี้มันไม่ได้ราบเรียบเหมือนหน้าตาของเขาเลยสักนิด

มัน...เอ่อ ตุง!!

อยากจะกรี๊ดดังๆ กรี๊ดให้ทั้งโลกรู้ว่าเขาน่าเกลียดขนาดไหน !! คนบ้าอะไรเป้าตุงแล้วยังมีหน้ามาบังคับให้คนอื่นก้มลงไปมองเป้าตัวเองอีกต่างหาก (หรอ?)

หัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด แค่เห็นอะไรตุงๆ ฉันก็แทบจะหัวใจวายขึ้นมาอีกรอบ 

โอ๊ยยยย จะบ้าตายยยย

ฉันใช้เวลาช่วงที่คุณรามเข้าไป ‘หื่น’ ในห้องน้ำ จัดการเอาเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหญ่มาใส่ไว้ ก่อนจะรวบเอาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นห้องไปโยนทิ้งไว้ในตระกร้าผ้า แล้วก็ต้องหันรีหันขวางไปมาโดยไม่รู้จะทำอะไรดี ถ้าขืนยืนเด๋อรอเขาอยู่ตรงนี้ มีหวังโดนจับกระสวกไส้แน่ๆ เอ๊ะ ทำไมวันนี้ฉันว่างแปลกๆ ไม่เหมือนทุกวันที่ฉันมักจะวุ่นวายทุกเช้า

อะไรหายไปนะ...

ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง

เสียงออดที่ดังมาจากหน้าประตู เรียกฉันให้หลุดจากภวังค์ทั้งหลายทั้งปวงที่กำลังก่อตัวขึ้นมาท่วมกลางความมึนงง ฉันสาวเท้าไปที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงค่อยๆ ส่องตาแมวดูผู้ที่มาเยือนช้าๆ

“กรี๊ดดด ตัวเล็กลูกแม่!” ทันทีที่หน้าประตูห้องปรากฏภาพของผู้จัดการสาวตัวท้วม กำลังอุ้มแมวขนปุกปุย หูพับตัวสีขาวในอ้อมแขน ฉันก็กรีดร้องออกมาทันที ที่ฉันว่างและรู้สึกไปว่ามีบางอย่างหายไป ก็คงจะเป็นแม่ลูกสาวตัวดีนี่แหละ

ปกติทุกเช้าเจ้าขนปุยลูกรัก ต้องมาตะแง้วๆ ร้องปลุกหรือไม่ก็ขออาหาร หนักสุดก็ชวนให้เล่นด้วยอย่างรุนแรง ทั้งที่ฉันแทบจะไม่มีเวลาเล่นกับแม่นางน้อยเลยสัดนิด

แอ๊ดดดดด

“เมี๊ยววววว”

“ตัวเล็ก! คิดถึงจังเลยยย ม๊วฟฟฟฟ” ฉันรวบเจ้าแมวตัวขาวขนปุกปุยเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะกดจูบเข้าที่ข้างแก้มนุ่มนิ่มอย่างแรง สองเท้าเล็กหมุนกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับเดินกอดลูกสาวตัวน้อยเข้ามาด้านในอย่างมีความสุข

“พี่ดาด้า พาตัวเล็กไปอาบน้ำมาหรอคะ ตัวห๊อมหอม” ทันทีที่ได้กลิ่นแชมพูอาบน้ำจากตัวลูกสาว ฉันก็หมุนตัวกลับไปถามผู้จัดการส่วนตัวทันที ปกติแล้วพี่ดาด้าไม่ได้ใจดีขนาดจะพาตัวเล็กไปอาบน้ำนี่นา แล้วทำไมวันนี้ถึง...

“ใช่ค่ะ พอดี...ลูกสาวเปรอะนิดหน่อย -///-” แล้วทำไมต้องก้มหน้าด้วยนะ

“เปรอะ? เปรอะอะไรคะ?”

“ก็เปรอะ...ต๊าย ขุนพระ! กรี๊ดดดดดด! ฟัดกันแรงปานไหนคะ รอยถึงเยอะปานนั้น!” แต่นอกจากจะไม่ตอบคำถามของฉันแล้ว พี่ดาด้ายังถามคำถามที่ฉันยังต้องงงเป็นไก่ตาแตกอีกต่างหาก แต่พอเห็นแววตาตื่นตระหนกที่มองฉันสลับกับอะไรบางอย่างทางด้านหลัง หัวใจฉันก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“คุณราม!!” ให้ตายเหอะ! เป็นบ้ารึไงเนี่ย! เดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวได้ยังไง! ไอ้รอยบนหน้าอกกับซอกคอที่ฉันทำไว้มันเลยโผล่ออกมาอวดโฉมอย่างชัดเจนเลย ฮือ พี่ดาด้าต้องคิดว่าฉันเรียบร้อยโรงเรียนคุณรามไปแล้วแน่ๆ

“...” คุณรามมองพี่ดาด้าด้วยแววตานิ่งเนือยตามฉบับของตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผม และเดินออกมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขกอย่างไม่สะทกสะท้านกับสายตาตื่นตระหนกของผู้มาใหม่เลยสักนิด

ตุบบบบบบ

“เมี๊ยววววว” และทันทีที่คุณรามนั่งบนโซฟา แม่ลูกสาวตัวดี ก็กระโดดออกจากอ้อมแขนฉัน และวิ่งเข้าหาร่างสูงอย่างรวดเร็ว

เดี๋ยวลูกแม่! หนูจะเห็นผู้ชายแล้ววิ่งเข้าหาแบบนี้ไม่ได้!! เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าแม่สั่งสอนหนูไม่ดีนะลูก

ดึ๋งงงงงง

ฟึ่บบบบ

“เหมียวววววว” อ้อนเบอร์สิบ!! เจ้าแมวขนปุยกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งของคุณราม ก่อนจะถูไถข้างแก้มนุ่มนิ่มเข้ากับกล้ามเนื้อเป็นลอนช่วงหน้าท้องที่ฉันมักจะหลงใหลมันเสมอ คนตัวสูงผงะไปเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือลงมาเกาคางให้เจ้าแมวน้อยอย่างใจดี เดี๋ยว!! นี่มันไม่ใช่แล้ว (ไม่ได้อิจฉาแมวเลยนะ จริงๆ!)

“ตัวเล็ก! มาหาแม่ลูก!” ฉันเอ่ยเรียกเจ้าลูกสาวเสียงหลง ก่อนจะเอื้อมมือไปใกล้ๆ หวังอุ้มมันออกมา แต่แล้ว...

แควกกกกกก

 ข่วน TOT ลูกสาวข่วนแม่เพราะเจอผู้ชายที่ดีกว่า ตายแล้ววววว

“ตัวเล็ก?” เสียงทุ้มเอ่ยซ้ำราวกับละเมอ            

“คะ?” เขาเรียกชื่อฉัน หรือทวนชื่อแมวกันแน่นะ

“ไอ้นี่” จิ้มไปที่หัวแมวน้อยอย่างเงอะงะ

“ลูกสาวเล็กเองค่ะ ชื่อตัวเล็ก” ฉันนำเสนอลูกสาวของตัวเองทันทีที่เขาถามขึ้น สายตาคมกริบ วาววับราวกับเจอของเล่นถูกใจ ก่อนจะจับเจ้าแมวตัวเล็กให้นอนหงายบนตักของตัวเอง ก่อนจะขยำพุงยุ้ยๆ ของมันอย่างเมามัน

“เหมียววววว” บอกได้คำเดียวว่า ฉันเกลียดลูกสาวก็วันนี้แหละ อยากจะบอกนางใจจะขาดว่า ‘นี่ผู้ชายของแม่นะลูก’ อย่าออดอ้อนออเซาะมากนัก แม่หวง!!

“มองตาละห้อยเลยนะคะ คิกคิก” จะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่พี่ดาด้า ร่างท้วมสูงใหญ่เข้ามากระซิบชิดใบหูของฉัน ก่อนจะกลั้นหัวเราะจนตัวโยน แน่สิ...เพราะตอนนี้ฉันกำลังมองลูกสาวที่กำลังนัวเนียอยู่กับคุณรามอย่างอิจฉาตาร้อน

น่าหมันไส้จริงๆ

“ไหนบอกสิ ว่าตั้มกันท่าไหน รอยถึงเต็มตัวแบบนี้คะลูก! แล้ววันนี้มีถ่ายแบบชุดว่ายน้ำนะคะ อย่าลืม!!” คุณรามมีรอยแล้วยังไงล่ะ เขาก็ไม่ได้ไปถอดเสื้อโชว์ใครนี่ เอ๊ะ ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำ?

ทันทีที่พี่ดาด้าพูดจบ ฉันก็หันหน้าเข้าหากระจกบานใหญ่ทันที และทันใดนั้น ฉันก็แทบจะลมจับทันที ทั้งริมฝีปากที่บวมเห่อและชอกช้ำ ต้นคอและบริเวณลาดไหล่นวลเนียนของฉัน ไม่เว้นแม้กระทั่งเนินอก เต็มไปด้วยร่องรอยขบเม้มสีแดงจัดที่ร่างสูงเป็นคนทำมันขึ้นมา ถ้าดูกันจริงๆ แล้ว...แทบจะไม่มีช่องว่างให้ฉันหายใจเลยสักนิด โฮกกกก วันนี้ฉันต้องใช้คอนซิลเลอร์กี่หลอดกันเนี่ย!!

“จะตั้มท่าไหนก็ช่างเถอะค่ะ เล็กขอไปอาบน้ำก่อนนะ ต้องกลบรอยบ้าๆ นี่อีก” ฉันรีบบอกพี่ดาด้าอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งไปอาบน้ำในห้องนอนของตัวเองทันที รอยเยอะขนาดนี้ มีหวังต้องใช้เวลากลบรอยนานกว่าปกติแน่ๆ 


ใช้เวลานานประมาณหนึ่งชาติเศษ ฉันก็สามารถกลบรอยแดงช้ำจากการกระทำสุดหื่นของคุณรามลงได้อย่างแนบเนียน ริมฝีปากที่บวมเห่อก็คงต้องอ้างไปว่ากินของเผ็ดร้อนมา หรือจะอ้างว่าลื่นล้มปากกระแทกพื้นดี? ไม่น่าดีนะ...

วันนี้ฉันมีคิวถ่ายแบบชุดว่ายน้ำคู่กับพี่โซ่ และด้วยความที่รถฉันจอดอยู่ที่ลานจอนรถของผับพี่โซ่ ฉันเลยต้องอาศัยรถพี่ดาด้าเดินทางไปยังกองถ่ายแทน โดยที่คุณรามเองก็แยกตัวไปทันทีที่เราลงมาด้านล่างพร้อมกัน

อ้อ ลืมบอกไปค่ะ ดูท่าทางว่าคุณรามจะรักลูกสาวฉันมากเลยนะ เขานั่งเล่นกับตัวเล็กจนฉันแต่งตัวเสร็จ แถมสั่งอะไรเจ้าแมวตัวจ้อยก็เชื่อฟังราวกับรู้จักและสนิทสนมกันมานานนับสิบปี ให้นั่งก็นั่ง ให้นอนก็นอน สั่งให้กินอาหารเงียบๆ ไม่รบกวนนางก็ทำตามอย่างว่าง่าย ผิดกับแม่อย่างฉันลิบลับจริงๆ น่าเสียใจจริงๆ

เมื่อมาถึงกองถ่ายฉันก็ต้องตกใจอีกครั้ง ก็ในเมื่อสถานที่ที่พี่ดาด้าพาฉันมาก็คือสระว่ายน้ำที่เดียวกับที่ใช้ถ่าย MV เพลงนางร้ายนั่นแหละ แต่วันนี้ไม่มีคิวฉันถ่าย ดังนั้นในกองถ่ายจึงมีเพียงคุณรามและยัยต้นหลิวที่ต้องมาถ่ายทำในวันนี้

“เอ๊ะ นั่นคุณหมอของหนูนี่คะ” ทันทีที่เราเดินผ่านบริเวณสระ เสียงของพี่ดาด้าก็ดังขึ้น เรียกฉันให้หันกลับไปมองอีกทางอย่างรวดเร็ว                

ภาพที่เห็นทำให้ฉันชะงักไปชั่วขณะ เพราะตอนนี้คุณรามกับยัยต้นหลิวกำลังนัวเนียกันด้วยชุดว่ายน้ำแบบบิกินี่ เท่านั้นยังไม่พอ...ริมฝีปากของทั้งคู่ยังอยู่ใกล้กันจนน่าใจหาย อีกนิดก็จะชนกันอยู่แล้ว!!

ก็เข้าใจแหละว่ามันเป็นการแสดง เมื่อผู้กำกับสั่งแอ็คชั่นเราต้องทิ้งความรู้สึกที่มีออกไปจนหมด และสวมเอาความรู้สึกของตัวละครในเรื่องเข้ามาอยู่ในตัวเองแทน

แต่...ยังไงฉันก็ไม่ชอบให้คุณรามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ดี โดยเฉพาะยัยต้นหลิว!!

ถึงจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ได้แต่กอดอกและยืนมองทั้งสองคนไปเรื่อยๆ ถามว่าทำไมถึงไม่เข้าไปจิกหัวยัยนั่นแล้วลากออกจากคุณรามไปซะเลย

แหม! ฉันไม่ทำหรอก เขาทำงานกันอยู่นะ ฉันโตแล้ว! ไม่ใช่นางร้ายกะโหลกกะลา!! ที่ทำอะไรไม่เคยมีเหตุผล ดีแต่ทำตัวโง่ไปวันๆ นะจ๊ะ

ถ้าเกิดว่าเขานัวเนียกันนอกฉากล่ะว่าไปอย่างเนอะ J

“เตี้ย! ไมไม่เข้าไปแต่งตัว มายืนทำไรตรงนี้ เออแล้วกุญแจรถเนี่ยจะเอาไหม หรือจะให้ทิ้ง!” เสียงทุ้มต่ำติดทะเล้นของพี่โซ่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง  

“...” เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากฉัน ร่างสูงจึงเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างกายฉันแทน มือใหญ่ยัดกุญแจรถพวงจิ๋วเข้ามาในกระเป๋าถือคู่ใจ ก่อนจะมองตามฉันไปยังร่างสองร่างที่นัวเนียกันอยู่ข้างสระน้ำทันที

“อ้อ ที่แท้ก็ยืนเฝ้าผัว ทำไมกลัวผัวนอกใจหรอจ๊ะน้องเตี้ย” นอกจากจะพูดไม่เข้าหูแล้ว ยังใช้คำหยาบคายอีกต่างหาก ถ้าไม่ติดว่าพี่โซ่เป็นพี่นะ ฉันจะจิกหัวเขาลงมาตบๆๆ ให้ปากหายเสียเลย!!

“ก็บอกแล้วไงว่าคุณรามไม่ใช่ผัวเล็ก! ถ้าเป็นในอนาคตก็ว่าไปอย่าง หึๆ” ฉันหันไปเอ่ยขัดเหมือนอย่างทุกครั้ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างร้ายกาจ ฮ่า

“ทุเรศไอ้เตี้ย! เป็นผู้หญิงนะเว้ย! ทำไมพูดจาแบบนี้วะ” ร่างสูงแหวะเสียงเอ็ดฉันดังลั่น ก่อนจะขยี้ผมฉันอย่างทุกครั้ง

จึก จึก

“นี่ๆ คุณพี่โซ่ คิดบ้างปะว่าผมน้องจะพันกันอะ ห๊ะ! อี๋ แล้วนี่อะไรอะเนื้อยุ่ยติดมือมาแล้ว อี๋ๆๆๆ” ฉันจิ้มเข้าไปที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง จากนั้นก็สะบัดมือออกและทำหน้าขยะแขยงทันที จริงๆ แล้วพี่โซ่ก็มีซิคแพ็คนะแถมยังแข็งปึ๋งปั๋งอีกต่างหาก แต่ที่ทำหน้าเหมือนมันย่นยู่เหมือนเนื้อเน่าๆ ก็เพราะสะใจเฉยๆ ฮะฮ่า

หมับบบบ

“ร้ายนักไอ้เตี้ย มานี่!” ยังไม่ทันตั้งตัว แขนแกร่งของพี่โซ่ก็พาดลงมาที่ลำคอเรียวเล็กของฉัน ก่อนจะออกแรงลากฉันไปทางห้องแต่งตัวอีกฝั่งของสระว่ายน้ำทันที

“พี่โซ่ ปล่อยดิ เดี๋ยวคุณรามเข้าใจผิด” ฉันรีบขืนตัวไว้ก่อนจะมุดออกจากอ้อมแขนของพี่โซ่อย่างรวดเร็ว ห้าม! ห้ามผู้ชายคนไหนก็ตามแตะเนื้อต้องตัวฉันต่อหน้าคุณรามเด็ดขาด ส่วนเรื่องเมื่อคืน...มันผ่านไปแล้ว ไม่นับเนอะ

“จะไปเข้าใจอะไรผิด นู้น ดูดปากกับแม่นางเอกอยู่นู่น” สิ้นเสียงพี่โซ่ ฉันก็หันขวับไปยังทิศทางเดิมทันที!

บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องจูบกันดูดดื่มขนาดนั้นด้วย ฉันจำได้ว่าคุณรามเป็นคนขอผู้กำกับเองว่าเขาไม่อยากจูบแบบลึกซึ้งแบบนั้น ทำได้มากสุดก็แค่แตะริมฝีปากไว้เบาๆ

แต่นี่มัน...ไม่ใช่แล้ว มันร้อนแรงมาก ร้อนแรงยิ่งกว่าที่เขาเคยจูบฉันซะอีก พอทั้งคู่ผละริมฝีปากออกจากกัน ฉันก็ดันเหลือบไปเห็นสายตาเยาะเย้ยของยัยต้นหลิวที่กวาดมามองทางฉันพอดี เท่านั้นแหละภูเขาไฟในตัวก็ระเบิดทันที

โมโห โมโหมาก*! กล้าดียังไงถึงมาทำหน้าตาเยาะเย้ยฉันแบบนี้*

คิดจะใช้คุณรามเป็นเครื่องมือมาปั่นประสาทฉันงั้นหรอ หึ! เด็กไปมั้ง ฉันทำท่าทางราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ก่อนจะเสมองไปทางคุณรามช้าๆ และทันใดนั้นฉันก็เห็นแววตาคมกริบที่มองมาราวกับไม่พอใจ คุณรามมองฉันสลับกับพี่โซ่ก่อนที่เรียวคิ้วเข้มจะขมวดมุ่น ดวงตาคมหรี่ลงและฉายแววขุ่นเคืองออกมาทันที

“ไปเถอะพี่โซ่” ฉันเอื้อมมือไปประสานมือกับพี่โซ่อย่างแนบแน่น จากนั้นก็ออกแรงลากคนตัวสูงให้เดิมตามไปยังห้องแต่งตัวทันที

“อะไรวะ ไม่หึงไม่หวงว่าที่ผัวหน่อยหรอ” พี่โซ่ทักท้วง

“หวงสิ แต่...คุณรามน่ะ ไม่ชอบผู้หญิงแบบยัยนั่นหรอก เล็กมีวิธีที่ดีกว่าเดินเข้าไปตบหรือเล่นบทร้ายๆ ใส่ยัยนั่น หึๆ”

ทันทีที่พูดจบฉันก็แยกย้ายกับพี่โซ่เพื่อเข้าไปแต่งตัวในห้องแต่งตัวที่ทีมงานจัดไว้ให้ ส่วนพี่ดาด้าก็เดินไปเต๊าะเด็กหนุ่มกล้ามแน่นในกองถ่ายตามปกตินั่นแหละ นี่ไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้นะเนี่ย

“เสร็จรึยังคะคุณตัวเล็ก ถ้าเสร็จแล้วเชิญที่หน้าเซ็ตได้เลยนะคะ” ทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาตามในขณะที่ฉันกำลังแต่งหน้าทำผมอยู่ ได้ยินดังนั้นพี่ๆ ช่างแต่งหน้าก็เร่งมือจนไม่กี่นาทีต่อมาฉันก็สามารถเดินเฉิดฉายได้อย่างสวยงาม

คอนเซ็ปต์ที่เราจะถ่ายแบบกันในวันนี้ก็คือ ‘ชุดว่ายน้ำคู่รัก’ แน่นอนว่าเราไม่ได้ถ่ายกันแค่ที่สระว่ายน้ำแห่งนี้เท่านั้น เพียงแต่เริ่มเก็บภาพจากที่นี่ซึ่งอยู่ในกรุงเทพฯ ก่อน จากนั้นจึงเดินทางออกต่างจังหวัดเพื่อไปเก็บภาพที่ทะเลกันอีกครั้ง ในวันพรุ่งนี้

ฉันเดินเยื้องย่างออกมาในชุดว่ายน้ำทูพีชแบบที่ปกปิดส่วนเว้า ส่วนโค้งพอสมควร ด้านบนเป็นเกาะอกสีขาวมีระบายรอบตัว พาดด้วยสายคล้องคอแบบผูกสีเดียวกัน กับกระโปรงสั้นสีขาวมีระบายยาวปกปิดต้นขาเล็กน้อย ซึ่งมันเป็นชุดที่เข้ากับชุดว่ายน้ำที่พี่โซ่ใส่อยู่ มันเป็นกางเกงว่ายน้ำยาวเท่าเข่า สีขาวมีลวดลายแบบเรียบหรูประดับอยู่ จะว่าไปมันก็ขัดใจนิดหน่อย แต่...ชุดแบบนี้มันก็น่ารักดีนะ

“มาพร้อมกันแล้วนะ เชิญเข้าเซ็ตเลยครับ” เสียงพี่ช่างกล้องประจำวันนี้ดังขึ้น ปลุกฉันออกจากการพิจารณาชุดที่ใส่อยู่ จากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในเซ็ตพร้อมกับพี่โซ่

ฉากด้านหลังเป็นฝักบัวสำหรับล้างตัว ที่ประดับไปด้วยกระเบื้องสีดำ และฟักบัวดีไซน์เรียบหรูตามแบบฉบับเซเลปไฮโซ ฉันกับพี่โซ่เดินเข้าไปใต้ฝักบัวและโพสต์ท่าตามที่พี่ช่างกล้องบรีฟให้ทันที

โชคดีเป็นของฉัน เพราะลานสำหรับล้างตัวนี้ อยู่ตรงข้ามกับกองถ่าย MV ที่คุณรามกำลังถ่ายทำอยู่พอดี สายตาคมกริบจึงจ้องฉันที่ยืนซ้อนอยู่กับพี่โซ่อย่างหงุดหงิด แววตาคมกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะตวัดหางตาไปมองพี่โซ่อีกครั้ง และแล้วสายตาคมกริบก็หยุดลงที่ฝ่ามือแกร่งของพี่โซ่ ที่วางแหมะอยู่บนหน้าท้องเรียบเนียนของฉัน

ยิ่งเห็นว่าคุณรามกำลังทำเหมือนจะหึงฉันอยู่มะรอมมะร่อ ฉันเลยใจกล้าหน้าด้านยกแขนขึ้นไปเกี่ยวกระหวัดรอบลำคอแกร่งของร่างสูงที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง พี่โซ่ผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะยอมให้ความร่วมมือฉันเป็นอย่างดี ร่างสูงก้มลงมาวางคางเรียบเนียนแต่แข็งกร้านไว้บนไหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะเอียงหน้าเข้ามาหน้าฉัน ราวกับเขากำลังหอมแก้มฉันอยู่

คุณรามเงยหน้าขึ้นมาจ้องฉันด้วยแววตาไม่พอใจย่างแรงกล้า สายตาคมเข้มดุดันและเกรี้ยวกราดมากกว่าตอนที่ฉันนัวเนียกับจอมทัพซะอีก และทันทีที่ ผู้กำกับสั่งคัต คุณรามก็สะบัดเอาร่างบางของยัยต้นหลิวปลิวออกจากตัวอย่างแรง ก่อนจะเดินย่างสามขุนเข้ามาทางฉันกับพี่โซ่ด้วยความรวดเร็ว

ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังพี่ตากล้องเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกและกราดสายตาคมดุมองฉันและพี่โซ่จนแทบจะพรุน

หึงแน่ๆ คุณรามหึงฉันกับพี่โซ่แน่ๆ

------- 75 % ------

อาการของคุณรามยังไม่ทำให้ฉันสะใจเท่าท่าทางของยัยต้นหลิว ที่ยังคงยืนเงิบอยู่ที่เดิม...ที่ที่ถูกสะบัดทิ้งนั่นแหละ ยัยนั่นมองมาทางฉันด้วยแววตาจิกกัดและหมันไส้อย่างรุนแรง ถ้าเกิดพุ่งเข้ามาตบฉันแล้วไม่เสียชื่อเสียง ยัยนั่นคงปราดเข้ามาตบฉันแล้วแน่ๆ

“ไปได้กันตอนไหน ทำไมมันหวงออกนอกหน้าแบบนี้วะเตี้ย” พี่โซ่กระซิบชิดใบหูของฉัน โดยที่แววตายังจดจ่ออยู่ที่หน้ากล้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ก็นะ อิอิ” ฉันไม่ตอบแต่หัวเราะเบาๆ ให้พอได้ยินกันแค่สองคน

“งั้นไอ้รอยบนตัวเนี่ย ก็ฝีมือมันหรอวะ” พี่โซ่กระซิบอีกครั้งเมื่อเราหันหน้าเข้าหากันและมองตากันด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มราวกับคู่รัก

“...” แต่ที่น่าตกใจก็คือ...พี่โซ่เห็นรอยแดงจ้ำนั่นได้ยังไง ในเมื่อฉันปิดมันจนมิดแล้วนี่ ฉันเลือกที่จะเงียบและเปลี่ยนท่าทางไปตามที่พี่ช่างกล้องบอก

“ใช่จริงดิ เชี่ย เห็นหน้ามึนๆ เอาเข้าจริงโคตรเร่าร้อนอ่ะ ฮะฮ่า” พี่โซ่มองหน้าฉันก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างหน้าไม่อาย ทำเอาทีมงานงงเป็นไก่ตาแตก แบบที่คงพึมพำในใจว่า ‘พระเอกของแก เป็นบ้ารึเปล่าวะ อยู่ดีๆ ก็หัวเราะ’

จุ๊บบบบบบ

และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พี่โซ่โน้มตัวลงมากดจูบลงบนหน้าผากของฉัน และค้างมันไว้แบบนั้นจนเสียงรัวชัตเตอร์ดังขึ้น ร่างสูงถึงผละออกไปและฉีกยิ้มร่าอย่างสนุกสนาน ไอ้พี่โซ่!! ไม่ได้ขอให้ช่วยเลยสักนิด แค่นี้คุณรามก็จะแยกเขี้ยวกินหัวฉันอยู่แล้ว

ดูหน้าเขาสิ!! ร่างสูงมองมาด้วยแววตาโหดเหี้ยมราวกับมองผู้ชายคนที่เขาเคยซ้อม เท่านั้นยังไม่พอ มือที่กำลังกอดอกอยู่ก็กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไปหมด จะบอกว่ายังไงดีล่ะ...น่ากลัว ใช่ๆ น่ากลัว ใช้คำนี้จะมากเกินไปไหมนะ

“โอเคครับ วันนี้พอแค่นี้ เจอกันพรุ่งนี้หกโมงเช้า ที่หน้าบริษัทนะครับ สำหรับวันนี้ขอบคุณทุกคนมากครับ” พี่ทีมงานคนหนึ่งตะโกนบอกทุกคนในที่นี้ พร้อมกับชี้แจงให้ทีมงานไปเจอกับที่จุดนัดพบ เพื่อเดินทางไปถ่ายแบบที่ชายทะเลอย่างที่ฉันบอกไปนั่นแหละ

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณพี่ทีมงานทุกคนและเดินออกจากเซ็ตเพื่อกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดและไปถ่ายละครต่อ

หมับบบบบ

ยังไม่ทันจะเดินพ้นจากหน้าเซ็ต มือใหญ่ของคุณรามก็เอื้อมมาคว้าข้อมือบางของฉันไว้ซะก่อน ร่างสูงออกแรงลากฉันตามทีมงานไปยังห้องแต่งตัวอย่างเงียบๆ ระหว่างทางเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉันเลยสักนิด

แรงบีบกระชับที่ข้อมือและลมหายใจหอบกระชั้นของร่างสูง ทำให้ฉันรับรู้ได้ถึงแรงอารมณ์ที่เขากำลังเผชิญ เสี้ยวหน้าด้านข้างไม่ได้บ่งบอกอะไรเป็นพิเศษ ดวงตาคู่นั้นมองไปด้านหน้าอย่างมุ่งมั่น

แต่...ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ฉันต้องโดนเจื๋อนแน่ๆ

ปังงงงงงง

ปึกกกกก

ทันทีที่เข้ามาด้านใน คุณรามก็ปิดประตูเสียงดังลั่น ร่างสูงกดล็อคประตูอย่างรวดเร็ว และกดร่างฉันเข้ากับประตูอย่างแรง สองมือจับหมับเข้าที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของฉัน ก่อนจะตรึงไว้กับบานประตูและใช้ร่างทั้งร่างบดเบียดเข้ามาจนแนบชิดไปหมด

“อื้อออ” ทันใดนั้นร่างสูงก็ประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ค่า คนตัวใหญ่รุกเร้าและจูบไล้ฉันอย่างเอาแต่ใจ ดุดัน และรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มือใหญ่แตะเข้าที่ปลายคางเรียวของฉัน ก่อนจะพลิกปรับองศาให้พอเหมาะ

ริมฝีปากร้ายบดจูบลงบนริมฝีปากฉันอย่างช่ำชอง เพียงเสี้ยววินาทีลิ้นร้อนก็แทรกเข้ามาภายใน แตะไล้และดูดดึงลิ้นเล็กของฉันอย่างรุนแรงคล้ายอยากจะลงโทษกับสิ่งที่ฉันทำ

“แฮ่กๆ” ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ ฉันก็หอบแฮ่กออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อกี้เขาร้อนแรงเกินไป ริมฝีปากที่ยังชอกช้ำของฉัน บวมเห่อขึ้นจนฉันยังสัมผัสได้

ร่างสูงผละออกไปเพียงเล็กน้อย สายตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของฉัน เขามองฉันอย่างคาดโทษก่อนจะหอบหายใจรุนแรงอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ตอนที่เขากระทืบคนคนนั้น...ฉันยังไม่เห็นเขาเป็นแบบนี้เลย

แหมะ

ฉันวางมือเล็กลงบนแผงอกแกร่งของคนตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะลูบไล้มันเบาๆ อย่างเอาอกเอาใจ ใจจริงก็ต้องการให้เขาสงบลงนั่นแหละ ไม่ได้อยากจะยั่วหรืออะไรเลย แค่อยากให้ยัยต้นหลิวเห็นว่ายัยนั่นไม่ได้สำคัญกับคุณรามเลยสักนิด

แต่ผลที่ได้กลับทำให้ฉันเริ่มรู้สึกผิด ฉันไม่ได้อยากเห็นเขาหัวร้อนมากขนาดนี้ แค่อยากให้สะบัดยัยนั่นแล้วเดินมาหาฉันเท่านั้นเอง

“ไหนบอกชอบ” ร่างสูงถามขึ้น ในขณะที่ยังคงหอบหายใจหนักหน่วง

“ชอบค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เพราะตอนนี้ใบหน้าคมคายยังไม่ผละออกไปไกลนัก

“ไหนบอกจะอ่อย” คุณรามยังคงถามอย่างต่อเนื่อง ทั้งที่ลมหายใจก็ยังร้อนรุ่มและไม่เป็นจังหวะ

“อ่อยสิ เล็กก็อ่อยคุณรามอยู่เนี่ย” ฉันพูดเสียงเบาๆ พร้อมๆ กับยิ้มยั่วยวนส่งไปให้ให้เขา

นี่ไงเล็กไม่อ่อยตรงไหน แค่ยิ้มก็อ่อยแล้ว เห็นไหม J

“แล้วอ่อยมันทำไม!” คุณรามถามเสียงเฉียบ ดุดันและรุนแรง จนเกือบกลายเป็นตะคอกใส่หน้าฉัน

“เล็กไม่ได้อ่อยพี่โซ่ เล็กแค่ทำงานค่ะ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเบอร์สิบ

“หึ!” ร่างสูงผละออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องฉันด้วยสีหน้าราวกับไม่อยากจะเชื่อ อธิบายไปตั้งนาน สุดท้ายก็ไม่เชื่อ ขนาดเอาอกเอาใจขนาดนี้แล้วนะ

“ทีคุณรามจูบกับยัยนั่นขนาดนั้น เล็กยังไม่พูดอะไรเลย! เล็กแค่ถ่ายแบบ! คุณรามก็ว่าเล็กอ่อยพี่โซ่แล้วหรอคะ” ฉันเถียงกลับด้วยความเร็วสูง ก่อนจะออกแรงดันแผงอกแกร่งออกไปให้พ้นทาง และเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

ปังงงงงงงง

ด้วยความโมโหฉันจึงกระแทกประตูปิดด้วยเสียงอันดังก้องทันที ทีตัวเองทำได้ คนอื่นทำไม่ถึงตัวเองด้วยซ้ำ กลับมาว่ากันได้!! ฉันจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความไวแสง 

แต่ออกมาอีกทีร่างสูงก็หายไปจากห้องแล้ว หึ! มันน่าโมโหไหมล่ะ ฉันอธิบายไปหมดแล้ว เขายังไม่เชื่อฉัน แถมยังมาหาว่าฉันไปอ่อยพี่โซ่อีก

แอ๊ดดดดดด

“ตัวเล็กลูก เสร็จรึยังคะ" พี่ดาด้าเปิดประตูเข้ามาด้านใน ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างฉันที่กำลังรวบผมอยู่หน้ากระจก

“ได้เด็กในสต๊อกมากี่คนคะวันนี้ ไม่มาดูเล็กเลยนะ!” ฉันเอ่ยแซวพี่ดาด้าด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ก่อนจะหยิบกระเป๋าและเดินเข้ามาหาผู้จัดการส่วนตัวทันที หลังจากนี้ฉันต้องไปถ่ายละครต่อ ซึ่งก็คงกินเวลาไปจนถึงตีสองหรือตีสามนั่นแหละ

“แหม ก็คนสองคนแหละค่ะ โฮะโฮะ เอ้อ! ได้ข่าวว่า หนูโดนคุณหมอลากมาสำเร็จโทษในนี้ด้วยหรอคะ!! ตอนพี่ฟังนี่พี่งงมาก พอรู้ว่าเป็นคุณรามเท่านั้นแหละ โอ๊ย อกอีเจ้จะแตก!!” พี่ดาด้าเล่าเหตุการณืในจินตนาการด้วยความตื่นเต้นและโอเวอร์แบบทุกครั้ง

“ก็แค่เข้ามาคุยกันเฉยๆ ค่ะ” ฉันตอบอ้อมแอ้มก่อนจะเริ่มออกเดินไปทางหน้าประตูห้องแต่งตัวทันที ขืนอยู่แถวนี้นานได้โดนซักจนตัวสะอาดแน่

“ไม่น่าจะเฉยๆ นะคะ ปากน่ะ เริ่ดกว่าเมื่อเช้าประมาณสิบเท่า ท่าทางจะสำเร็จโทษกันอย่างรุนแรงเนอะ! คริคริ” ผู้จัดการสาวออกปากแซวอย่างสนุกสนาน

“จะแซวอยู่ตรงนี้หรือจะไปกองถ่ายคะ!!” ฉันเอ่ยขัดด้วยความหงุดหงิดจอมปลอม ก่อนจะก้าวเดินฉับฉับไปยังลานจาดรถด้วยความรวดเร็ว

หลังจากนั้นฉันก็เดินทางไปยังกองถ่ายที่ตั้งอยู่ในเขตปริมณฑล และเริ่มถ่ายทำตั้งแต่เวลาบ่ายกว่าๆ ถ่ายไปเรื่อยๆ ฉากแล้วฉากเล่า เราถ่ายกันนานมากจนล่วงเลยไปถึงเวลาตีสองของอีกวันเลยทีเดียว


และอีกสามชั่วโมงต่อมา ฉันก็ต้องถ่อสังขารที่อ่อนล้า เดินทางมายังตึก GNN ตามที่นัดหมายกับทีมงานไว้ เมื่อคืนกว่าที่ฉันจะกลับถึงคอนโดก็ล่วงเลยไปกว่าชั่วโมง ยังดีที่พี่ดาด้ารับอาสาจัดกระเป๋าให้และบอกให้ฉันเข้าไปนอนก่อน ฉันเลยมีเวลานอนตั้ง 2 ชั่วโมง!

ขอบตาไม่ดำจริง ไม่ใช่ฉันค่ะงานนี้

หลังจากมาถึงฉันก็จัดการลากกระเป๋าล้อลากออกไปนั่งรอที่ล็อบบี้ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่อะไรค่ะ อยากงีบมาก! พอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปุป ฉันก็กลับปัป ราวกับมีสวิตต์เปิดปิดเป็นของตัวเอง

แต่ไม่นานนัก เสียงจอแจที่ดังขึ้นตรงหน้าก็ปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมาได้อย่างไม่อยากเย็น ทีมงานกลุ่มหนึ่งกำลังโบกไม้โบกมือให้กับพี่โซ่พี่เดินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อ้าว...พี่โซ่จะไปไหน ไม่ไปกับทีมงานหรอ หรือเขาจะขับรถไปเอง

ส่วนทีมงานอีกกลุ่มก็กำลังคุยกับพี่ดาด้าด้วยสำหน้ารู้สึกผิด เมื่อพี่ดาด้าเห็นว่าฉันตื่นแล้ว เธอก็เดินเข้ามาทางฉันด้วยความรวดเร็ว

“ตัวเล็ก! วันนี้คงต้องยกกองค่ะ พี่ช้างอาหารเป็นพิษเข้าโรงพยาบาลยาวเลยลูก!!” พี่ช้าง...พี่ช่างภาพคนเมื่อวานนั่นแหละค่ะ

“งั้นอาทิตย์นี้เล็กก็ว่างสิคะ” ก็ในเมื่อคิวถ่ายแบบที่จองไว้ คือทั้งอาทิตย์นี้ ถ้าช่างภาพป่วยหนักแบบนั้นก็แปลว่าฉันจะว่างยาวไปทั้งอาทิตย์ และฉันเองก็มีเวลาพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ไงล่ะ!! ฮะฮ่า

“ใช่ค่ะ ถือเป็นพักร้อนไปเลยเนอะ ช่วงคริสมาสต์ที่หนูขอไว้ พี่จะได้รับงานให้เต็มตารางไปเลย”

“ใจร้ายไปนะคะ!L” เอาเถอะ ทำงานตอนนี้หรือตอนนั้น ก็มีค่าไม่ต่างกันนักหรอก ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะไถตัวไปตามโซฟาอย่างอ่อนแรง

ขออีกสักงีบก่อนกลับคอนโดแล้วกันเนอะ

“ลุก!” แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึมก็ดังขึ้นมาซะก่อน ไม่นานนักเจ้าของเสียงทรงอำนาจก็เดินเข้ามาทางฉันช้าๆ

คุณราม...มาที่ทำไมกัน

หมับบบบ

ดวงตาคมกวาดตามองฉันอย่างเบื่อหน่าย พอเห็นว่าฉันไม่ลุก มือแกร่งก็เอื้อมมาจับที่ต้นแขนของฉันเบาๆ ก่อนจะออกแรงดึงรั้งฉันให้ขึ้นไปยืนข้างเขาช้าๆ

“ผมจะพาเล็กไปเที่ยว” คุณรามหันไปบอกกับพี่ดาด้า ก่อนจะออกแรงจูงฉันและกระเป๋าลากใบโตของฉันไปยังที่จอดรถหน้าตึกทันที สองขาเล็กก้าวตามไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ในหัวยังมึนงงไม่หาย

เขา..โผล่มาที่นี่ ตอนนี้ได้ยังไง แถมยังรู้จังหวะที่ฉันว่างแล้วลากตัวฉันออกมาอีก แปลกจริงๆ เอ๊ะ...แล้วที่เรางอนกันอยู่เมื่อวานนี่มันยังไงกันแน่ เขาหายโกรธแล้วหรอ หรือแค่ทำเป็นลืม หรืออะไร โอ๊ย...งง

“คุณรามจะพาเล็กไปไหนคะ” ฉันเอ่ยประท้วงเสียงแผ่ว ทันทีที่ร่างสูงเก็บกระเป๋าเดินทางของฉันไว้ที่กระโปรงรถ แอบเห็นนะว่าในนั้นมีเป้ใบโตของเขาอยู่ด้วย แปลว่าเขาตั้งใจจะไปเที่ยวอยู่แล้วรึเปล่า

“ทะเล” ร่างสูงปิดฝากระโปรงและหันมาตอบฉันหน้าตาย

“ไปทะเล ตอนนี้เนี่ยนะ!” ฉันตกใจจนต้องร้องออกมา ไม่อยากจะเชื่อ

“เห็นทำหน้าผิดหวัง” ร่างสูงเอ่ยอย่างไม่ยี่หระอะไร เขาเดินมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับค้างไว้ พร้อมกับส่งสายตามาบอกให้ฉันเข้าไปนั่งในรถได้แล้ว

“อ้อ” ฉันเข้าใจ...เข้าใจบ้าอะไรล่ะ! 

ร้องอ๋อไปอย่างนั้นแหละ ให้คนตัวสูงคิดไปว่าฉันเข้าใจ ทั้งที่จริงๆ ก็ยังไม่เข้าใจ

คุณรามน่ะเก็บกระเป๋าและแต่งตัวเหมือนคนกำลังจะไปเที่ยว แต่กลับมารับฉันที่ตึก GNN ซึ่งเป็นบริษัท ไม่ใช่สถานที่จอดรถ หรือที่พักใดๆ ทั้งนั้น มันไม่แปลกหรอ มันเหมือนกับว่าเขาจงใจมาที่นี่เพื่อดักรอฉัน

และอีกอย่างพอรู้ว่างานฉันโดนยกคิวออกไป เขาก็พุ่งเข้ามาชวนฉันไปเที่ยว! อย่างรวดเร็ว 

จนน่าคิดว่า...เขาไปใส่ยาอะไรให้พี่ช้างกินรึเปล่า

------- 100 % -------

หึงเขาแล้วต้องกระฟัดกระเฟียดแบบนี้ไหม!

ถึงกับวางยาผู้กำกับ แล้วฉกน้องไปอย่างหน้าด้านๆ 

ก๊ากกกกกกกกกกกก 55555555555

ขอเม้นต์หน่อยยยยยย

( อ้อนสุดดดดดดด >w< )

-----------------------------------

แจ้งข่าว เรื่องเกมส์แจกหนังสือน้า

รางวัลที่ 1 : เป็นหนังสือ ทั้งหมด 3 เล่ม

รางวัลที่ 2 : เป็นพรีเมี่ยม + surprise gift 3 รางวัล 

โดยช่องทางการเล่นเกม มี 3 ช่องทางด้วยกัน  

1. เกม Like & Share หน้าเพจ ( เล่นพร้อมกัน 14 เมษา )  

2. สุ่ม comment จากเวปเด็กดี 

3. สุ่ม comment จากเวปธัญวลัย

รวมทั้งหมด 3 ช่องทาง เป็น 6 รางวัลนะจ๊ะ

เริ่มเล่นได้ตั้งแต่วันนี้ - วันที่ ปิดพรี เหมือนเดิมจ้า

เห็นแบบนี้แล้ว พุ่งไปเม้นต์กันได้เลยก้าบ 

ปล. วิธีสุ่ม comment จะใช้การสุ่มจากตัวเลขน้า

ดังนั้นแม้จะคอมเม้นต์เพียง (.) จุดเดียว

ก็มีสิทธิได้รับรางวัลเด้อ 5555

-----------------------------------

รามสูร (ราม) 

Cast... Sehun (EXO) 

"อ่อยมันทำไม!"

​ตัวเล็ก (เล็ก)  

Cast...Irene (Red velvet) 

"เล็กไม่ได้อ่อยพี่โซ่!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว