facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 16

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 16
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 16 

 

“องค์ชาย...องราชันให้เข้าเฝ้าเพคะ” 

 

ผมมองร่างบางตรงหน้าที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่เเบบนั้น ก่อนจะจัดท่าทางให้อีกฝ่ายนอนลงบนเตียงดีๆ เพราะตอนเเรกผมให้เขาใช้ท่อนเเขนของผมเเทนหมอนเอาไว้ 

. 

. 

. 

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”ทันทีที่ลงมาถึงเสียงของผู้เป็นใหญ่เเห่งนครจันทราก็ดังขึ้น...คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเขาเป็นใคร...บอกหน่อยก็ได้...พ่อผมเองเเหละ...ผมเล่าทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งเหตุการณ์วันนี้ เเละทุกๆ อย่างที่ผมทำ ทุกๆ เวลาที่ผมใช้ร่วมกับกอไผ่ เเละทุกๆ ความทรงจำดีๆ ที่เรามีต่อกัน...เเต่เหมือนวันนี้ผมจะเป็นคนทำร้ายมันเองเสียเเล้ว 

 

“ยังไงก็ต้องมนุษย์คนนี้สินะ”ท่านเเม่ถามออกมา พร้อมๆ ใบหน้าคิดไม่ตก 

 

ผมรู้ว่าที่ผมทำนั้นมันคือเรื่องใหญ่เกินไป...ทั้งเรื่องที่คิดจะเปลี่ยนกอไผ่ให้เป็นนิรันดร์ เรื่องที่สังหารมาเรียด้วยมือตัวเอง เเล้วไหนจะเรื่องที่พากอไผ่มาที่นี่อีก....ถึงตอนนี้เสี้ยวหนึ่งในตัวกอไผ่จะเป็นชาวจันทราไปเเล้ว เเต่...ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย...ในตัวของกอไผ่ยังมีเลือดของมนุษย์อยู่...เเละเเน่นอนว่า เลือดของมนุษย์เนี่ยเเหละ...อาหารรสเลิศของพวกเราเลย 

 

“ลูกขออภัย เเละรู้สึกผิดกับเรื่องร้ายๆ ที่ลูกทำไปทั้งหมด...เเต่ลูกไม่เคยรู้สึกผิดที่ตัดสินใจทำเยี่ยงนั้นในเรื่องของกอไผ่เลยท่านเเม่”ออลตินพูดออกมาอย่างจริงจังเเละหนักเเน่น ใบหน้ามั่นคงในความคิดของตนเอง… 

“ถ้าเจ้าคิดว่าจะสามารถเเก้ปัญหาที่จะตามมา เเละปกป้องคนของเจ้าได้จนกว่านาง...เอ่อ...เขาจะกลายเป็นเเบบชาวจันทราเต็มตัวได้เเล้วล่ะก็พ่อก็จะไม่ขัดอะไร”  

“ขอบพระคุณท่านพ่อ ท่านเเม่ ลูกสัญญา” 

 

เมื่อจัดการทำความเข้าใจเรื่องทุกอย่างกับท่านพ่อเเละท่านเเม่จนเข้าใจตรงกันเเล้ว  ผมกลับขึ้นมาที่ด้านบนของบ้านอีกครั้ง  เเละในครั้งนี้ก็ต้องเเปลกใจ  คนของท่านพ่อที่ผมสั่งให้เฝ้าอยู่ตามทางเดินนั้นหายไปไหนกันหมด?  

 

ผมเดินมาตามทาง มาจนเกือบจะถึงห้องพักของตัวเอง เเล้วผมก็ได้คำตอบ ผู้คนมากมายที่กำลังมุงกันอยู่เต็มหน้าห้องของผม   

 

"ถอยออกมาให้หมด มันผู้ใดกล้าก้าวขาข้ามประตูบานนั้นเข้าไปข้าจักส่งไปยมโลกเสียให้หมด!" 

 

สิ้นเสียงตะหวาดของผู้เป็นนาย ชาวนครจันทรามากมายที่มุงกันอยู่ ก็เเตกกระจายออกมาอย่างกับผึ้งเเตกรัง  ออลตินปลายตามองคนพวกนั้นก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน  ร่างบางยังคงนอนอยู่บนเตียงอย่างสงบ มองจากสายตาเเล้วยังไม่มีชาวจันทราคนใดได้ก้าวเข้ามาในห้องนี้...ออลตินเดินไปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ตัวของร่างบาง มือหนายกขึ้นลูบเบาๆ ไปตามกรอบหน้าของอีกฝ่ายอย่างเบามือ 

 

ผลึบ! 

 

"ถอยออกไป"กอไผ่พูดออกมา พร้อมเขยิบตัวหนีออกไปให้ห่างจากผม...เขาพึ่งจะตื่น ตาทั้งสองข้างบวมช้ำเพราะร้องไห้มาอย่างหนัก 

“ทำไม...กลัวกูเหรอไผ่...หรือเกลียดที่กูเป็นปีศาจเเบบนี้งั้นเหรอ” ผมตัดพ้อ...ไม่เคยคิดเลยว่าพวกเราจะมีเรื่องให้ผิดใจกันเเบบนี้ 

 

เเต่ผมไม่โทษเขาหรอก...เพราะความผิดทั้งหมด มันเกิดจากความเห็นเเก่ตัวของผมเอง  ในใจผมก็พยายามเข้าใจนั้นเเหละ เเต่พอเอาเข้าจริงๆ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า พวกเราไม่ควรมีเรื่องเเบบนี้เกิดขึ้นเลย.. 

 

“ไม่...กูไม่ได้เกลียดไม่ได้กลัวมึง กู...ฮึก..ก็พอจะรู้อยู่เเล้ว!!”กอไผ่พูดเสียงสั่น 

 “....”ออลตินมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ  

“กูพอจะรู้อยู่เเล้ว...ว่ามึงไม่ใช่คนปกติ...ฮึก...กู...เคยตื่นมาเห็นมึงตอนกลางคืน...ฮึก..มะ...มึงมีเขี้ยว..ตาก็เป็นสีทอง...”กอไผ่พูด เขาเหลือบมองหน้าผมด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ มันคงดูน่ารักน่าเอ็นดูกว่านี้ ถ้าพวกเราไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เเบบนี้ 

“เเล้วกูก็รู้เเล้วด้วยว่าไอ้รอยบ้าๆ ที่คอกู...มึงก็เป็นคนทำ!!...ฮึก...เเต่กูก็ไม่เคยจะพูด...จะโวยวายออกมา....ก็เพราะ...ฮึก....เพราะเป็นมึงไง...เพราะรอยนี้มึงทำกูถึงไม่ว่าอะไร...เเต่นี้มึงฆ่าคน...มึงฆ่าเขาได้อย่างเลือดเย็น!!”กอไผ่ต่อว่าออกมา เขามองผมด้วยสายตาที่ทั้งเย็นชาเเละดูเจ็บปวด  

“เเต่ที่กูทำ เพราะมันจะทำร้ายมึง!”  

“เเล้วมึงมีสิทธิไปทำเขางั้นเหรอ!!”ใช่เเล้ว...หากเป็นนครจันทรา ชีวิตของชาวนครจันทราทุกคนถวายให้เเก่เหล่าราชวงศ์อยู่เเล้ว...  

“.....”  

“มึงมีสิทธิไปจบชีวิตเขาเหรอ”กอไผ่มองหน้าออลตินอย่างต้องการคำตอบ ใบหน้าชุ่มน้ำตานั้นดูจริงจังจนเเปลกตา  

“ถ้าที่โลกของมึงกูคงไม่มีสิทธิ...เเต่ถ้าที่นี่ทุกสรรพสิ่งขึ้นอยู่กับประสงค์ของราชนิกูลขององค์จันทราอย่างบ้านของกู” 

 “....ฮึก...งั้นมึงก็คงฆ่าคนได้อย่างผักปลาเรื่อยๆ”อีกหน่อยพอเบื่อ...ก็คง...ฆ่ากูด้วย 

“อย่างร้องเลย กูขอโทษ”  

"ฮึก..." 

"กูขอโทษ อย่างร้องอีกเลยนะ" 

“ปล่อย...ฮึก”กอไผ่ยังคงพยายามสะบัดตัวเต็มเเรงเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของผม… 

 

กอไผ่ไม่ได้เกลียดในสิ่งที่องค์ชายจากนครจันทราเป็น เเต่เขาก็รับกับการกระทำของอีกฝ่ายไม่ไหวจริงๆ...ขอเวลาให้เขาทำใจหน่อยเถอะ...คนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา...เเล้วยิ่งคนที่ฆ่าเป็นคนใกล้ตัวเเล้วด้วย... 

 

“กูยอมเเล้ว กูยอมมึงทุกอย่างไผ่ อย่าผลักไสกู อย่าไล่กู กูยอมทุกอย่าง”  

"....." 

"มึงอยากได้อะไรกูจะไปหาให้" 

“พากูกลับบ้านสิ”  

“ไม่!! มึงจะได้ทุกอย่างตามต้องการ ยกเว้นเรื่องนั้น มึงจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าสิ่งที่กูทำมาจะสำเร็จ!!” 

 

 

ปัง!!! 

 

พูดจบออลตินก็เดินหนีออกจากห้องมาทิ้งกอไผ่เอาไว้เเบบนั้น เเต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้กอไผ่ได้อยู่อย่างอิสระ เพราะตลอดทางเดินจนมาถึงหน้าห้องนอนนั้น เต็มไปด้วยทหารยามมากมาย ถึงในใจออลตินก็กลัวใจของคนพวกนั้น เเต่ในบ้างเวลาก็คงต้องพึ่งพากันบ้าง... 

 

“ขอโทษที่เห็นเเก่ตัว เเต่ถ้าทำเเล้วได้ครอบครองมึง กูขอเป็นคนเห็นเเก่ตัวเถอะไผ่”มือหนาสัมผัสเบาๆ ที่เนื้อไม้ของประตูห้องทีตนพึ่งจะปิดกระเเทกเข้าไปอย่างเเรง....เขาสัมผัสเนื้อไม้นั้นเบาๆ อย่างถนุถนอมในใจก็จินตนาการถึงใบหน้าหวานๆ ของอีกฝ่าย… 

 

“ขอโทษนะ...ยอดรัก” 

 

 

****เเถม***** 

 

****คืนนั้นเหมือนฝันไป***** 

 

"หาว ง่วงง"ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที ไม่องไม่อาบมันเเล้ว-*- 

"ลุกไปอาบน้ำก่อน เหม็นเหงื่อ เหม็นเหล้า"ไอ้คุณชายยืนพูดอยู่ที่ปลายเตียงอยู่เเบบนั้นมาสักพักละ เเละคำพูดของมันก็ประโยคเดิมๆ เนี่ยเเหละ 

 

ทั้งผมทั้งมันพึ่งจะกลับมาจากงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ปี 4 ที่จะจบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เเละเเน่นอนว่าเราต้องมีดื่มเหล้ากันบ้างนั้นเเหละ...เเล้วคุณคิดว่าคนอย่างไอ้ไผ่คนนี้จะพลาดหราาา... 

 

...หึหึ...ม่ายมีทางงง 

 

"ม่ายย...คนสะอาดด..ม่ายอาบบ่อยย" 

"จะลุกดีๆ ไหม" 

"อย่ามาดุ....อึก...ทำตัว..อึก..บ้าบอ.." 

"จะไม่ลุกใช่ไหม!" 

"ม่าย...อุ๊...อ๊วกกก" 

"ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้!!!" 

 

เเละนั้นเเหละครับ  สิ้นเสียงตวาดนั้น  ผมก็เเทบจะถลาตัวพุ่งเข้าใส่ห้องน้ำทันที...ไอ้ฉิบหายเเค่นี้ต้องดุด้วย...งื้ออ...กอไผ่เเค่อ้วกเอง  ทำไมต้องดุด้วยยย 

 

30 นาทีผ่านไป 

 

"เรียบร้อย"ผมพูดออกมาเบาๆ อาการมึนงงจากฤิทธิ์ของแอลกอฮอล์ดูจะดีขึ้นเเล้ว ผมช้อนตามองไอ้คุณชายอย่างรู้สึกผิดนิดๆ นิดจริงๆ นะที่อ้วกออกมา เเละเป็นมันที่ต้องมาเก็บกวาดให้ 

"เสร็จเเล้วก็ไปนอน  ห่มผ้าด้วย" 

"เเล้วมึงจะไปไหน"พอกวาดสายตามองก็เห็นว่าห้องกลับมามีสภาพเป็นปกติเเล้ว  อ้วกกองโตๆ ที่เคยอยู่ตรงข้างเตียงผมมันก็หายไปเเล้วด้วยเช่นกัน... 

"เอาอ้วกหมาไปทิ้ง"มันพูดนิ่งๆ เเล้วเดินออกไปจากห้อง 

 

อือฮือ!!...หมาที่มึงว่าเนี่ย...มันกูนิ-*- 

 

ออลตินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง  ก็เห็นว่ากอไผ่เข้านอนไปก่อนเเล้ว  ออลตินเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆ  ย่อยตัวลงนั่งยองๆ อยู่ที่ข้างเตียงนอนอยู่เเบบนั้นสักพัก 

 

"อื้ออออ"กอไผ่ครางออกมาเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวเเล้วเขยิบเข้ามาใกล้กับออลตินเข้าไปอีก 

"....อื้มม"เขี้ยวคมขบกัด ดูดกลืนอยู่เเถวๆ คอขาวก่อนจะค่อยๆ ถอยออกมา.. 

"ทำ...ทำอะไรอะ??"กอไผ่มองออลตินตาโต ก่อนจะยกมือเเตะลำคอของตัวเองที่มันรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ  

"นอนซ่ะ" 

 

พูดจบออลตินก็ลุกเดินออกไป  เขาคิดว่ากอไผ่คงละเมอหรือหากตื่นจริงๆ ก็คงจำเรื่องราวไม่ได้เพราะความเมา เเน่ๆ  เเต่ใครจะไปเชื่อล่ะ...กอไผ่ตาสว่างตั้งเเต่โดนตวาดในตอนเเรกเเล้ว..เเล้วทุกๆ เหตุการณ์เเละการกระทำของออลตินนั้นก็อยู่ในความทรงจำของกอไผ่...เเต่อยู่ที่ว่า กอไผ่จะเลือกจำมันในเเง่ไหน....ความฝัน...หรือ...ความจริงก็เท่านั้นเอง 

 

BY : LUN_LA 

 

 

ตัวเค้าเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะจบประมาณตอนที่เท่าไร  เพราะฉะนั้น อ่านกันไปเรื่อยๆก่อนเเล้วกันเนอะ ออเจ้า 

# พุธพฤหัสจะว่างเป็นพิเศษ......หราาาาา..........ทำตัวให้ว่างต่างหาก รอหนังจบก่อนสิ การบ้านมาอีกเพียบ..ฮืออออออ 

#เค้าไปปั้นงานละน่าาาา   ขอบคุณที่ติดตามเด้ออออ.....เลิฟฟๆๆๆๆ 

 

ความคิดเห็น