facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 15

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2564 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 15
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 15 

 

ริมฝีปากที่สัมผัสกันอยู่ค่อยๆ เคลื่อนออกจากกันช้าๆ....กอไผ่ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายของตนที่ไหลเยิ้มออกมา... 

 

"ถะ...ถอยไป จะต้องลงเเล้ว” 

 

กอไผ่พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก เเละเมื่อชิงช้าที่ตนนั่งลงมาจอดสนิท กอไผ่ก็รีบเด้งตัวลุกออกจากชิงช้าเเละชิ่งหนีร่างสูงที่ตามลงจากชิงช้ามาทันที 

 

บ้า...บ้าไปกันใหญ่เเล้ว!! เมื่อกี้ผมกับมันจูบกันงั้นเหรอ 

 

ผมรีบเดินจ้ำอ้าวหนีออกมาจากตรงนั้น ไม่สนว่าจะรีบจนเดินชนใครต่อใครเเล้ว...เมื่อกี้ มีใครเห็นหรือเปล่าว่ะ?!! ถ้ามีเเล้วเอาไปบอกเเม่ทำไงเนี่ย...อ๊ากกกก 

 

 

#ออลติน 

 

ผมลงจากชิงช้ามาก็รีบเดินตามร่างเล็กตรงหน้าไป....เเต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเดินไวกว่ามาก เพราะเผลอเพียงเเป๊บเดี๋ยวก็เดินหายไปไหนเเล้วไม่รู้...เเต่สิ่งเดียวที่ยังสัมผัสได้เเละจำไม่รู้ลืมก็คงจะเป็น... 

 

...ความนิ่มของริมฝีปากนั้นเเหละ 

 

นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ผมจูบอีกฝ่าย เเต่นี้เป็นครั้งเเรกที่อีกฝ่ายรู้สึกตัว...เหตุการณ์วันนี้มันช่าง...ดีเหลือเกิน...ผมเดินตามหาอีกฝ่ายจนทั่วเเต่ก็หาไม่เจอ พยายามเพ่งจิตหาอีกฝ่ายก็เเล้วเเต่ก็ไม่พบ คงเพราะที่นี่คนมากเกินไป เเละก็เสียงดังด้วยนั่นเเหละ.... 

 

“หึหึ ตามหาข้าอยู่หรือเปล่า”  

“...มาเรีย”ผมขานชื่อหญิงสาวที่มาปรากฏกายตรงหน้า  

“ใช่ ข้าเอง คู่หมั้นของเจ้า”  

“อดีต!”  

“ย้ำเสียจริงนะ....ทำไมเล่า มีข้าเป็นคู่หมั้นนี่มันไม่ดีอย่างไร" 

"...กลับไปในที่ขอเจ้าเสียเถอะมาเรีย  หากยังวุ่นวายไม่เลิกโทษที่มีอยู่ตอนนี้อาจจะมากขึ้นไปอีก" 

"ขู่ข้าหรือยอดรัก"ริมฝีปากเเดงๆ ของนางเผยยิ้มออกมา 

"...." 

"เเล้วไหนมันล่ะ”นางเดินเข้ามาใกล้ๆผม ก่อนจะพูดประโยคที่ทำตัวผมชาวาบ “โดนคนของข้าจับไปเเล้วหรือเปล่าน่ะ” 

 

 

#กอไผ่ 

 

 บ้าเอ้ย!! ทำไมยังรู้สึกร้อนหน้า ร้อนปากอยู่เเบบนี้เนี่ย ทั้งๆ ที่ก็...ไม่ได้จูบกันเเล้ว เเต่มันยังเหมือนปากเราสัมผัสกันอยู่เลย...ไอ้คุณชาย!! มึงนะมึงมาจูบกูทำไมเนี่ย...เเล้วทำไมผมต้องไปเคลิ้มกับรสจูบของมันด้วยเนี่ย... 

 

Rrrrrrr....rrrrr!! 

 

ผมหยุดเดินก่อนจะล้วงมือหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา...เเม่โทรมานิหว่า...หลายสายเเล้วด้วย 

 

อย่าบอกนะว่ามีคนเอาอะไรไปฟ้องอะ!!! 

 

("ไอ้ไผ่!") 

"..คะ...ครับม๊า" 

("ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเพราะใส่ฉันเลย...มันมีไว้ขว้างหัวหมาหรือยังไงมือถือเนี่ย  โทรไปไม่รู้จักรับ!!") 

"ไผ่ไม่ได้ยินอะม๊า...อย่าดุไผ่เลยนะๆๆ"ผมพูดอ้อนออกไป  พยายามทำตัวเป็นเด็กน้อยเเสนดีไปก่อน  ทั้งๆ ที่ในใจนี้ร้อนไปหมดเเล้ว!!..โอมเพี้ยง อย่าให้เป็นเรื่องบนชิงช้าเลย...สาธุ!! 

 (“จะกลับกันได้หรือยังไผ่ ดึกมากเเล้วนะ!!”)พอดูเวลา ถึงได้รู้ว่า นี่มันจะ 4 ทุ่มเกือบ 5 ทุ่มเเล้ว... 

“คร้าบๆ ไผ่กำลังจากพามันกลับเเล้ว”เเสดงว่าไม่ใช่เรื่องนั้น...โล่ง 

 (“เร็วๆ เลยน่ะ พรุ่งนี้ก็จะไปบ้านฟีบีกันไม่ใช่เหรอ...นี่ยังไม่กลับมานอนพักกันเลย เดี๋ยวก็ไปกันไม่ไหว”) 

 

ห๊ะ??...ผมจะไปไหนนะ?! 

 

"อะไรนะเเม่...อ้าว!"วางไปละ-*- 

 

พอได้คำตอบของตัวเองก็วางเลยนะ...ไม่ฟงไม่ฟังเสียงผมสักคำ...เฮ้อ..ถามเอาจากไอ้ตัวข้างหลังก็ได้ 

 

“ไอ้คุณชาย..ที่เเม่กูพูดหมายคะ....อ้าว!??”  

 

พอหันกลับมาด้านหลัง  ซึ่งคิดว่าควรจะมีไอ้คุณชายยืนอยู่เเต่ก็ไม่มี...มันไปไหนวะ! ไม่ได้เดินตามมาหรอกเหรอ??...หายไปไหนของมึงเนี่ย เรื่องเก่ายังไม่ได้เคลียร์นี่มึงหายไปไหนอีก-*-!! 

 

 ผมเลยต้องเดินย้อนกลับไปดูตรงเเถวๆ ชิงช้าสวรรค์ เเต่หาไม่เจอ นี่ผมก็เดินหามันนานมากเเล้วนะ  เดินจนขาจะลากก็ยังไม่เจอ โทรหาเเม่งก็ไม่รับสาย...โทรศัพท์มีเอาไว้ปาหัวหมาเเบบที่เเม่กูบอกหรือไงวะ 

 

"โอ๊ย! ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ ขี้เกียจหาเเล้วนะเว้ย!" 

 

ตุบ! 

 

พอหันไปภาพตรงหน้าก็ทำผมก้าวขาไม่ออก มือไม้เเข็งไปหมด น..นี่..นี่มันอะไรกัน!! 

. 

. 

. 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นเพียงไม่นาน 

 

"ข้าขอเตือนเจ้าอีกครั้ง  อย่ายุ่งกับคนของข้า!!"  

 

ไม่รอช้า..ออลตินพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อน  มือหนายกขึ้นบิดไปที่ต้นคอขาวนั้นอย่างไม่อ้อมเเรง...เเละเหมือนจะเเรงขึ้นเรื่อยๆทเสียด้วย....ออลตินมองจ้องไปที่ใบหน้านั้นด้วยเเววตาวาวโรจน์ ในใจก็พอจะเดาได้ว่าที่เธอพูดนั้นเป็นเพียงลมปาก  เเต่การที่นางมาพูดเเบบนี้กับเขา มันคิดดีไม่ได้เลยเสียจริงๆ....หรือเขาควรจัดการให้เด็ดขาดกันไปในวันนี้เลย 

 

....เพื่อความปลอดภัยของ...กอไผ่...ดวงใจของเขา 

 

"ข้าก็อยากจะรู้นักว่ามันจะรักเจ้าไปได้อย่างไร....ในเมื่อเจ้าเป็นปีศาจกินเลือดที่มนุษย์มันเรียกกัน!!!" 

 

พลึก!! ตุบ!! 

 

ท่อนเเขนหนาตวัดฟาดผ่านเรียวคอยาวของหญิงสาวตรงหน้าอย่างโกรธจัด เเละทันทีที่ท่อนเเขนหนานั้นสัมผัสกับคอเรียวอย่างเเรง  ส่งผลให้คอเรียวนั้นขาดออกจากกัน  ลำตัวของหญิงสาวล้วงลงสู่พื้นจนเลือดเเตกกระเซ็นเต็มพื้นไปหมด  มือหนากำกลุ่มผมบนศรีษะของหญิงสาวเอาไว้ด้วยใบหน้าเฉยชา ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมันลงสู่พื้นช้าๆ.... 

 

ตุบ!! 

 

"อ๊ากกก!!!' 

"ไผ่!!" 

 

เเทบสิ้นสติก่อนจะตั้งสติได้ในหลายนาทีต่อมา กอไผ่วิ่งหนีออกจากตรงนั้นด้วยท่าทีหวาดหวั่น...ท..ที่เขาเห็นเมื่อสักครู่มันคืออะไร...มันไม่จริงใช่ไหม!!...เพื่อนของเขาเนี่ยนะ..จะเป็นคนที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นเเบบนั้น....ถึงตรงที่ทั้งสองคนอยู่จะมืดมาก  เเต่ก็มีเเสงส่องเขาไปพอจะให้เห็นอะไรต่ออะไรได้บ้าง.... 

 

หมับ! 

 

"หยุด!!"เสียงจากด้านหลังมาก่อนมือหนาจะคว้าเข้าที่ข้อมือของกอไผ่ เเล้วดึงเอาไว้เเรงๆ เพื่อให้กอไผ่หยุดหนี 

"ปล่อย! อย่ามาจับกูไอ้...ไอ้ปีศาจ.."กอไผ่พยายามสะบัดมืออกจากการจับกุมของมือหนานั้นเเต่ก็ไม่เป็นผล..."ฮึก...กูไหว้...อย่า..ฮึก..อย่าทำอะไรกูเลย...ฮึก...อย่า" 

"...อย่าร้อง" 

"ฮึก...ปล่อยกู...ป..ปล่อยกูนะ!!" 

"อย่ากลัวกูเลย กูไม่ทำอะไรมึงหรอก" 

"ไม่...ฮึก...ปล่อยกูเถอะนะ...ปล่อยกู...ฮึก" 

"กอไผ่...มึงคิดว่ากูจะทำร้ายมึงได้ลงเหรอ" 

"ฮึก...ปล่อย" 

"....ไผ่...ฟังกู...กูไม่ทำร้ายมึงเหรอ..เชื่อกูสิ" 

"ไม่..มึงมันปีศาจ...ฮึก...มึงมัน...ฆาตกร!!" 

"...." 

"ปล่อยกู...ฮึก..จะพากูไปไหน!!..ปล่อย!!!" 

 

กอไผ่พยายามดิ้นหนี เเต่ก็ไม่เป็นผล  ออลตินใช้จังหวะนั้นก้มตัวลง อุ้มยกกอไผ่ขึ้นพาดบ่า  เเล้วพาออกมาจากตรงนั้น...ทั้งๆ ที่ร่างเล็กที่ถูกอุ้มก็ยังคงพยายามดิ้นหนีอยู่อย่างนั้น.... 

 

ผู้คนในงานไม่มีใครสนใจสองหนุ่มที่อุ้มพากันออกมาราวกับว่าทั้งคู่นั้นไม่มีตัวตนอยู่บริเวณนั้น..ราวกับว่ากอไผ่เเละออลตินกำลังล่องหนกันอยู่ก็ไม่ปาน 

 

....ขอโทษ 

 

ออลตินได้เเต่พูดในใจ มือหนาอยากจะยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้กอไผ่อย่างที่เคยทำ...เเต่ด้วยสภาพเเบบนี้...ด้วยมือที่ยังคงเบื้อนเลือดเเบบนี้มันคงจะไม่ดี... 

 

"ปล่อย...ฮึก...ปล่อย!!" 

 

ถ้าเขาว่าโดนรถชน เเล้วทับซำ้จนไม่เหลือซากนั้นเจ็บเเล้ว...ออลตินของเเย้งขาดใจ...เพราะเพียงเเค่คำพูดที่ร่างเล็กๆ นี้พูดออกมา  มันก็ทำเขาเจ็บไปหมดเเล้ว...เจ็บยิ่งกว่าที่เคยเป็น.. 

. 

. 

. 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!"  

 

ทันทีที่ออลตินพากอไผ่ที่ตอนนี้หลับไปเเล้วเพราะความเหนื่อยจากการร้องไห้  เข้ามาในปราสาทของครอบครัวขตนเอง เสียงของผู้เป็นมารดาก็ทักขึ้นมา  คงเพราะสภาพของทั้งคู่นั้นเเย่เกินจะมองนั้นเเหละ  กอไผ่ที่หลับใหลใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำตา ตามตัวมีคราบเลือดที่ได้มาจากออลติน  ส่วนออลตินเองนั้นตามตัวก็เต็มไปด้วยเลือดสีเเดงเข้มของมาเรีย... 

 

"หม่อมฉันขอพากอไผ่ไปพักก่อนเเล้วจะมาเเก้ข้อสงสัยให้ท่านนะพะยะค่ะ 

 

ออลตินอุ้มพากอไผ่มาที่ห้องนอนของตน ก่อนจะวางร่างบางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ กอไผ่เคยมาที่นี่เเล้วเเต่ในครั้งนี้ความรู้สึกคงต่างออกไป...ออลตินลงมือทำความสะอาดร่างกายของกอไผ่เเละจัดเเจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายจนสะอาดเอี่ยม  ก่อนที่ตัวเองจะกลับเข้าห้องน้ำไปอีกครั้งเพื่อทำความสะอาดตัวเองบ้าง.. 

 

"ยะ..อย่า...ปล่อยกู...ไม่!!!" 

 

เเต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรมากมายเสียงของกอไผ่ก็ดังขึ้น  ออลตินรีบเเต่งตัวก่อนจะรีบออกมาจากห้องน้ำ  ตรงเข้าไปหาร่างบางบนเตียงที่ยกมือปัดป่ายไปทั่วกลางอากาศอยู่ในขณะนั้น...ออลตินรีบเข้าไปรวบมือทั้งสองข้างของกอไผ่ไว้ ก่อนจะดึงร่างบางนั้นเขามากอดเอาไว้... 

 

"ไม่เป็นไร..ไม่ต้องกลัว...กูไม่ทำอะไรมึงหรอก" 

"ฮึก..." 

"อย่างร้องเลย...กูขอร้อง..."นอกจากจะปลอบอีกฝ่ายไม่ได้เเล้ว  ยังเป็นต้นเหตุให้อีกฝ่ายร้องไห้เสียอีก...ออลตินได้เเต่โทษตัวเองในใจ"ขอโทษที่ข้าเห็นเเก่ตัว...เเต่ข้าไม่อยากเสียเจ้าไป ไม่ว่าด้วยเรื่องอะไร..กอไผ่" 

 

คมเขี้ยวขาวกดลงที่คอของร่างบางอีกครั้งเเละดูเหมือนว่า อีกเพียงครั้งเดียวในคืนจันทราสีเลือด กอไผ่ก็จะเป็นนิรันดร์เช่นเดียวกับเขาเเล้ว... 

 

"อยู่กับข้าเถอะนะ...ตราบนิรันดร์" 

 

BY : LUN_LA 

 

 

มีใครรอ NC กันอยู่หรือเปล่าาาาา 

งื้อออ...เสียใจด้วยย มันยังไม่ถึงตอนนั้นเลยยยยยยยย....หุหุ... 

รออีกสักนิดเเล้วคุณจะได้พบกับ.....พบกับ....ตอนต่อไปที่ก็ไม่รู้ว่าจะมี NC หรือเปล่า 55555 (เราจะไม่สปอย) 

**ตอนเเรกกะจะเเต่งสัก 15-16 ตอน เเต่กลายเป็นว่า ตอนนี้มันก็ยังเหลือ ให้เเต่งอีกหลายตอนอยู่...ก็เอาเป็นว่าเราก็เเต่งๆอ่านๆ กันไปเรื่อยๆเน๊อะๆๆ**** 

#ตอนนี้สงสารคุณชายยย ฮืออออออออ 

#ขอบคุณที่เขามาอ่าน ขอบคุณทุกเม้นทุกกำลังใจน่าาาาา...เจอกันตอนหน้า เลิฟฟๆๆ 

ความคิดเห็น