ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

ชื่อตอน : Ep. 4: หงุดหงิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 23:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 4: หงุดหงิด
แบบอักษร

2วันต่อมา ตอนนี้ผมกับต้านกำลังนั่งเรียนกันในห้อง 2วันที่ผ่านมาเราไม่มีอะไรกัน แต่ไม่ใช่เมื่อคืน ตอนนี้ยังปวดเอวอยู่นิดๆเลยเนี่ย  ส่วนอิที่กล่อมคืนนั้นก็ไม่ได้ทำแล้ว แต่จับอย่างเดียว-//- พูดเรื่องไรวะเนี่ย

ตึกๆ เท้าต้านเคาะขาโต๊ะเบาๆก่อนจะโยนเศษกระดาษเล็กๆมาบนโต๊ะ แล้วนั่งเรียนต่อปกติเหมือนไม่มีอะไร ผมคลีกระดาษแผ่นนั้นออก

' เลิกเรียนไปดูหนังกัน ' ผมอ่านเนื้อความในกระดาษแล้วหลุดยิ้มออกมา แต่พอรู้ตัวก็ต้องหุบยิ้มทันที แค่ชวนไปดูหนังทำเป็นยิ้มไปได้


เลิกเรียน 

ตอนนี้เรานั่งอยู่ในโรงหนังมืดๆ แถวที่เรานั่งมีแค่เรา2คนเท่านั้น  

"อ่ะกินเข้า จะได้โต" มันหยิบป๊อบคอร์นมาป้อนให้ผม ผมก็ยอมกินดีๆ หนังเริ่มฉายไปสักพักมือใหญ่ๆก็เอื้อมมากุมมือผมไว้ ผมหันไปมองหน้าคนที่มองหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆยื่นมาประกบจูบปากผมอย่างนิ่มนวล 

"อื้ออ" ผมก็จูบตอบอย่างคิดถึง ครั้งนี้เราจูบกันแบบดูดดื่มจนได้ยินเสียงน่าอายก่อนมันค่อยๆผละออกไป 

"ไอ้สัส ดูหนังสิวะ" ผมว่าไปก็มุดหัวซุกไหล่มัน ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกเขินๆ ไม่เห็นเหมือนตอนแรกที่ทำกันเลย

ตึกๆๆ เสียงเดินของคนสองคนเดินเข้ามาในแถวที่เรานั่ง ทันทีที่ต้านเห็นว่าเป็นใครก็รีบดีดตัวออกห่างจากผมพร้อมกับปล่อยมที่จับมาตั้งนาน 

"เบลมาได้ไงเนี่ย" เบลล่านั่งลงข้างต้าน ส่วนพายที่มาพร้อมกันก็เดินมานั่งข้างผม 

"พายมาได้ยังไง ยังไม่เลิกเรียนเลยนิ" ผมหันไปกระซิบถามแฟนสาวเบาๆ 

"โดดมาค่ะ" 

"ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะพาย" ผมดุนิดๆ 

"ก็คิดถึงพี่เชิ้ตนิคะ" เธอว่าพร้อมกอดแขนซบไหล่ผมแน่น ไม่รู้สิ มันเซ็งๆนะเพราะผมตั้งใจมากับต้านแค่2คน แต่ก็ดันเจอคนอื่นมาด้วย

พอดูหนังจบเราก็เดินควงคู่ตัวเองออกมา 

"ต้านคะ เบลหิวแล้วไปกินข้าวกันนะ" 

"เอ่อ.. "ต้านเหลือบมองผมนิดๆ 

"พี่เชิ้ต พายก็หิว" ผมหันไปมองสายตาออดอ้อนนั้น 

"ดีเลยพาย งั้นเราไปกินด้วยกันทั้ง4คนนี่เลยเนอะ" เบลล่าพูดแล้วยิ้มให้


ร้านอาหาร 

"ต้านลองกินนี่สิ" เบลล่าตักเนื้อกุ้งป้อนไอ้ต้านอย่างหวานแหวว เห็นแล้วหงุดหงิดแปลกๆ หมั่นไส้  

"พายกินนี่ดู พี่ว่าพายน่าจะชอบนะ"  ผมตักเนื้อปลาแล้วป้อนให้พายอย่างไม่น้อยหน้า 

"งื้มมม ปลาที่พี่เชิ้ตป้อนนี่หวานจัง ฮิๆ" เหมือนผมจะเห็นต้านแอบหันไปเบ้ปากแล้วบ่นอะไรไม่รู้ของมัน 

"เอ้อพาย อีกเดือนกว่าๆก็จะจบม.6แล้วใช่ป่ะ" เบลล่าเอ่ยถามพาย 

"อ่อใช่ค่ะพี่เบล" 

"แล้วจะเรียนที่ไหนต่อคิดรึยัง" 

"คงมาเรียนกับพี่เชิ้ตอ่ะค่ะ จะได้อยู่ใกล้ๆกัน" 

"ดีเลยจ่ะ ปีหน้าพี่ก็ปี3แล้วจะรับน้องเป็นอย่างดี" 

"555 ไม่น่าจะปลอดภัยมั้งคะพี่เบล"


ตอนเย็น 

"พายให้พี่ไปส่งไหม" ผมถามแล้วลูบหัวเบาๆ 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้พายก็มากวนพี่หลายชั่วโมงแล้ว" 

"งั้นก็กลับบ้านดีๆนะคะ ถึงแล้วโทรบอกพี่นะ" ผมก้มลงหอมแก้มหอมๆนั่นก่อนที่ร่างบางจะเดินออกไป 

"เชิ้ต กูไปส่งเบลก่อนนะ มึงก็กลับห้องไปพลาง เดี๋ยวกูตามกลับไป" ต้านควงเบลล่าออกมา 

"อ่อ.. โอเค ไม่เป็นไร" 

"กลับเองได้ใช่ไหมจ้ะ" เบลล่าถามแล้วยิ้มให้ 

"สบายมากครับ ไม่ต้องเป็นภาระของใคร" ผมยิ้มตอบแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น


20:00 น. 

ผมนั่งรอต้านตั้งแต่ยังไม่6โมงจนตอนนี้2ทุ่มก็ยังไม่กลับ ที่จริงไม่น่าจะไปนานขนาดนี้นะ ไปส่งอะไรตั้ง2ชั่วโมงกว่า หรือว่าจะเป็นอะไรรึป่าว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาต้าน

ตื๊ดด~ 

"ฮัลโหลต้าน อยู่ไหนเนี่ย" พอมันกดรับผมก็รีบถามทันที 

"โทษทีจ้ะน้องเชิ้ต นี่พี่เบลล่าเอง" 

"เอ่อ.. ขอสายต้านหน่อยสิครับ" 

"พอดีต้านยังหลับอยู่น่ะจ่ะไม่อยากปลุก สงสัยเมื่อกี้จะ'ออกแรง'เยอะไปหน่อยเลย'เพลีย' " เบลล่าพูดเน้นคำที่จิกอารมณ์ผมได้ไม่เลว 

"งั้นไม่เป็นไรครับ ให้มันนอนไปเถอะ ผมจะได้ไม่ต้องรอเปิดประตูให้มัน" ผมรับวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ขึ้นเตียง โว้ยยย เป็นอะไรวะเนี่ย จะหงุดหงิดทำห่าไรวะ

ความคิดเห็น