ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(6)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 761

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(6)
แบบอักษร

"มัมมี๊ หนูขาคิดถึงม่าม๊า" 

"หนูเขินก็คิดถึง" 

"น้องนาฏยก็คิดถึงม่าม๊า" 

"น้องโรมก็ด้วยฮับ" 

"ผมก็คิดถึงนะครับมี๊ ทำไมไม่ไปรับม่าม๊ามากินข้าวด้วยกันล่ะครับ"พี่ฟาร์พูดขึ้นยิ้มๆ แหมไม่ต้องมาหลอกล่อเลยนะไอลูกตัวดี 

"หรือมี๊ไม่คิดถึงม่าม๊าครับ"เฮียเฟิงพูดบ้าง กล้าพูดดักคอมี๊หรอยะ เจ้าลูกชาย! 

"โอเค โทรศัพท์แปบ"พูดจบก็กดโทรหาม่าม๊าของพวกเด็กๆทันที ไม่ได้คิดถึงหรอกนะคะ ขี้เกียจฟังเด็กๆงอแงเฉยๆ 

"ว่างคุยไหมคะ"ฉันถามขึ้นทันทีเมื่อปลายสายกดรับ 

"ค่ะ..พี่เมทันมีอะไรหรือคะ"ปลายสายตอบรับ ได้ยินเสียงกุกกักจากอีกฝ่าย เหมือนกำลังเก็บของมั้งคะ 

"เด็กๆงอแง บ่นคิดถึงม่าม๊า อยากรู้ว่าม่าม๊าว่างมาเลี้ยงลูกๆกับมัมมี๊ไหมคะ"ฉันพูดเสียงออดอ้อน  

"กะ...ก็ว่างค่ะ"ฉันว่าเจ้าลูกแมวน้อยต้องกำลังหน้าแดงอยู่แน่ๆเลย นึกแล้วอยากฟัดแก้มขาวๆจัง>< 

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะคะ"อีกฝ่ายตอบรับ ก่อนจะวางสายไป  

"พี่ฟาร์ เฮียเฟิง ดูแลน้องๆด้วย เดี๋ยวมี๊จะไปรับม่าม๊าก่อน"ฉันพูดบอก เด็กๆกระโดดโหยงๆดีใจกันยกใหญ่ ฉันเดินออกมาหน้าบ้านจำได้ว่ามีจักรยานแม่บ้านอยู่แถวนี้นี่นา อ๊ะ! เจอละ  

"คึคึ~" 

"ขำอะไรคะ พี่ไม่เหมาะที่จะขี่จักรยานรึไง"ฉันว่าอย่างเง้างอน เมื่อมาถึงหน้าบ้านร่างบาง เจ้าลูกแมวน้อยนี่ก็เอาแต่หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นฉันพร้อมกับจักรยานแม่บ้านที่จิ๊กได้แถวนั้นอะนะคึคึ 

"เปล่าค่ะ ก็แหม ทุกทีเคยเห็นแต่สาวมั่นแบบพี่เมทันขับรถยนต์นี่คะ เพิ่งเคยเห็นขี่จักรยานก็วันนี้แหละ"ว่าแล้วก็หัวเราะไม่หยุด งื้อออเมโดนเด็กแกล้งช่วยเมด้วยสิ 

"ง่าาา พี่เมทันงอนหรอคะ"เมื่อร่างบางเห็นฉันกอดอกเงียบใส่ เจ้าตัวก็ถามขึ้นมา สงสัยเพิ่งรู้ตัวแม่ตัวแสบเอ๊ย! 

"เปล่า"ปากตอบเปล่าแต่การกระทำตรงข้ามค่ะ งอนมากบอกเลย 

"ง่าาา ไม่เอาสิพี่เมทันไม่งอนนะคะ"เด็กน้อยยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำตาบ้องแบ๊วแบบอ้อนๆ งื้อออน่ารักน่าฟัดที่สุด 

"พี่เมขาาา ไม่งอนหนูนะ หนูขอโทษ"ร่างบางออดอ้อนนั่งบนตัวจักรยานที่ฉันคร่อมอยู่ทางด้านหน้า ยกมือคล้องคอซบหน้ากับเนินนมนุ่มนิ่มของฉัน งื้อออ แบบนี้ใครมันจะไปงอนลงละคะ 

"อืม...หายงอนดีไหมนะ" 

"ดีสิ...นะคะนะๆๆ"เจ้าลูกแมวกอดคอฉันแน่นขึ้น ถูใบหน้ากับเนินนมของฉันไปมาอย่างต้องการอ้อน เจ้าลูกเหมียวน้อยเอ๊ย! 

"อืม...ถ้าหอมแก้มพี่ พี่จะยกโทษให้ก็ได้" 

"งื้อออ ไม่อาวววอ่าา"ร่างบางโอดครวญซุกหน้ากอดฉันแน่นเลยค่ะ สงสัยจะเขินฮิฮิ 

"พี่ก็ไม่ได้บังคับหนูสักหน่อย"ฉันแกล้งพูดเสียงเรียบ ร่างบางชะงักไปนิด ก่อนจะยอมเงยหน้าที่ตอนนี้แดงซ่านไปหมดขึ้นมา ดวงตาคู่สวยจ้องมองอย่างออดอ้อน  

ฟอด~ 

"หายงอนนะคะ"ว่าจบร่างบางก็ซุกหน้าเข้ากับเนินนมของฉันทันที  

"อ๊ะ! เจ็บ! กัดทำไมคะ"ฉันร้องเสียงหลงเมื่อร่างบางเล่นกัดเนินนมของฉันผ่านเสื้อครอปตัวบางอย่างแรง 

"หมั่นเขี้ยว"ร่างบางตอบเสียงอู้อี้ คึคึน่ารักที่สุดเลย เด็กอะไรไม่รู้ 

"สรุปพี่เมทันหายงอนไพร์ยังคะ"แลดูร่างบางยังไม่มั่นใจเลยถามขึ้น  

"หายแล้วค่ะ ไม่หายเดี๋ยวเด็กแถวนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่เลย" 

"งื้อใครจะไปร้องกันเล่า"ร่างบางบ่นอู้อี้ 'น่ารัก' ยิ่งคิดยิ่งอยากได้เด็กคนนี้มาอยู่ข้างๆ  

"ปล่อยไพร์ได้แล้วค่ะ"ร่างเล็กพูดขึ้นเมื่อฉันไม่ยอมให้เจ้าแมวน้อยหลุดจากอ้อมกอดเสียที 

"ปล่อยทำไมพี่จะพาหนูกลับ'บ้านเรา'ไงคะ"ฉันพูดโดยเน้นคำว่าบ้านเราให้คนตรงหน้าฟัง ร่างบางหน้าแดงก่ำ โหม่งศีรษะเข้าที่อกฉันอย่างเขินอาย 

"ถ้าจะไปกะ..ก็ปล่อยสิคะ ไพร์จะได้ไปนั่งไง"  

"นั่งนี่ล่ะดีแล้ว"ฉันพูดลอยหน้าลอยตา เล่นเอาร่างบางในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นมามองทันที 

"งื้อออ เดี๋ยวไพร์ตกนะคะ" 

"ถ้ากลัวตกก็..."ว่าแล้วก็จับมือร่างบางกอดเข้าที่เอวของฉัน กดใบหน้าให้ซบราบไปตามเนินนมของฉันด้วย 

"ทีนี้ก็ไม่ตกแล้ว" 

"คนบ้า!"ร่างบางพึมพำออกมา แต่ก็กระชับกอดเอวให้แน่นขึ้น ฉันจึงมุ่งหน้าปั่นจักรยานกลับ'บ้านของเรา'กันค่ะ 

"ม่าม๊ามาแล้วววว"หลังจากจอดจักรยานแม่บ้านปุ๊บ เสียงเล็กๆของหนูเขินพร้อมกับร่างดุ๊กดิ๊กวิ่งเข้าโถมใส่ม่าม๊าของเขาทันที 

"ไงคะคนเก่ง คิดถึงม่าม๊าไหม"เด็กน้อยย่อตัวคุยกับลูกสาวตัวน้อยของฉันพร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาเสียฟอดใหญ่ ฮึ่ม! อิจฉาหนูเขินค่ะบอกเลย 

"หนูเขินคิดถึงม่าม๊าม๊ากมากเลยค่ะ" 

"อะแฮ่ม..ผมก็คิดถึงม่าม๊าเหมือนกันนะครับ ไม่คิดจะกอดผมบ้างหรอ"พี่ฟาร์พูดขึ้นพร้อมกับกางแขนเตรียมกอดเด็กดื้อของฉันเต็มที่ อะไรกันยะเจ้าลูกชาย!!  

"หยุดเลยนะยะเจ้าลูกชาย"ฉันยืนขวางหน้าเจ้าลูกชายใช้มือดันหน้าผากอีกฝ่ายไว้ด้วย บังอาจจะทำอะไรว่าที่เมียมัมมี๊กันยะ!! 

"แหมๆๆ อะไรกันครับมี๊พี่ฟาร์เขาแค่คิดถึงม่าม๊าเองทำไมต้องหวงด้วยล่ะครับหึหึ"เฮียเฟิงที่เดินตามมาสมทบพูดขึ้น ใบหน้าระรื่นเชียวนะยะ 

"ไม่ได้คือไม่ได้สิ เฮียเฟิงกับพี่ฟาร์ห้ามกอดม่าม๊าเด็ดขาด ส่วนคนอื่นมัมมี๊อนุญาตให้กอดได้" 

"งี้พวกพี่เข้มก็กอดได้ใช่ไหมครับมี๊" 

"อีพี่ฟาร์!!" 

"ครับๆๆ แหม แกล้งมี๊สนุกจริงวุ้ย"พี่ฟาร์หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสบายใจ ก่อนจะยอมถอยไปยืนข้างๆเฮียเฟิง ไอลูกบ้านี่ มันน่าจับตีก้นด้วยไม้มะยมซะจริงๆเลย ฮึ่ม!! 

"พี่เมทันคะ ทำไมให้พี่ฟาร์กับเฮียเฟิงกอดไพร์ไม่ได้ล่ะ ทั้งสองคนก็เหมือนลูกไพร์นะคะ ถึงแม้จะห่างกันไม่กี่ปีก็เถอะ"เด็กน้อยเขย่งตัวกระซิบถามฉันเบาๆ เล่นเสียว(ไอลามก : ไรต์) เอ๊ย เล่นเอาเสียวๆหูเหมือนกันนะเนี่ย 

"พี่หวง"ฉันก้มลงกระซิบหูร่างบาง เล่นเอาใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงแปร๊ด ฮึ่ม!! ทำไมมันน่าฟัดแบบนี้นะเด็กดื้อเนี่ย 

"มัมมี๊เจ้าขาหิว"เจ้าขากอดเอวฉันอ้อนๆ สงสัยจะหิวมากจริงๆ  

"อยากกินอะไรคะคนสวย" 

"ผัดฉ่าทะเลครับ" 

"มี๊ถามหนูขาค่ะ ไม่ได้ถามหนูเฟิง"ฉันฉีกยิ้มให้เฮียเฟิงที่ยืนทำหน้ากวนประสาทใส่ฉันอยู่  

"มี๊ใจร้าย ม่าม๊าครับเฮียอยากกินผัดฉ่าทะเล"ดูดู๊ดู ดูมันเถอะค่ะ สกิลความตอแหลนี้แกได้แต่ใดมา เฮียเฟิงมันบีบน้ำตาอ้อนเจ้าลูกเหมียวของฉันอะ เจ้าลูกแมวนี่ก็โอ๋ใหญ่รับปากว่าจะทำให้กินอีก ดูสิดู พอกันทั้งม่าม๊าทั้งอีลูกชายเลย 

"ไปๆเข้าบ้านกันตรงนี้มันร้อน วันนี้เดี๋ยวให้ม่าม๊าทำข้าวเที่ยงให้กิน"เด็กๆโห่ร้องด้วยความดีใจก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านไป เจ้าแมวน้อยหันมองหน้าฉันงงๆ แบบหนูไปรับปากพี่ตอนไหนกันคะ 

"เอาน่าหนูไม่สงสารเด็กๆหรอคะ"ฉันฉีกยิ้มหวานก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านตามเด็กๆไป อยู่นานเดี๋ยวระเบิดลงค่ะคึคึ 

หลังจากเข้ามาในบ้าน ม่าม๊าของเด็กๆก็แยกไปทำข้าวเที่ยง ส่วนเด็กๆก็ดูหนังดูการ์ตูนกันไป มีน้องนาฏยนี่ล่ะที่หยิบหนังสือเรียนมาอ่าน ฉันจึงแยกเข้าไปดูในครัว เผื่อช่วยเจ้าลูกเหมียวหยิบจับอะไรได้บ้าง  

"ให้พี่ช่วยทำอะไรไหมคะ"ฉันถามขณะหยิบผ้ากันเปื้อนในลิ้นชักออกมา พร้อมกับสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง 

"ไม่เป็นไรค่ะ..อ๊ะ!"ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฉันสวมกอดเด็กน้อยจากทางด้านหลัง 

"พี่เมทันไพร์อึดอัดนะคะ"เด็กน้อยดิ้นขลุกขลักไปมา ฉันจูบซับซอกคอขาวเบาๆ ร่างบางย่นคอนิดๆ  

"หนูตัวหอมจัง พี่ชอบ"ฉันหัวเราะน้อยๆเมื่อเห็นหูเล็กๆแดงเรื่อขึ้นมา คาดว่าตอนนี้หน้าร่างบางคงแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้วแน่ๆ 

"พี่เมทันบ้า~"ร่างบางโอดครวญ ฉันงับใบหูแดงๆนั่นเล่นก่อนจะค่อยๆสวมผ้ากันเปื้อนให้หนูน้อยของฉัน ไล้ปลายจมูกไปตามพวงแก้มแดง แล้วกดจูบหอมเสียฟอดใหญ่เมื่อผูกผ้ากันเปื้อนเสร็จพอดี 

"ฮ้าาา ชื่นใจ"ฉันยักคิ้วกวนๆ ร่างบางหน้าแดงแปร๊ดก่อนจะไล่ทุบอกฉันรัวๆ  

"พี่เมทันบ้า ลามก นิสัยไม่ดี"ว่าไปก็หน้าแดงไปคึคึ น่ารักชะมัด ฉันใช้จังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ หอมแก้มฟอดใหญ่อีกข้างแล้วรีบวิ่งออกจากห้องครัวทันที คนดีอย่างเราก็งี้แหละนะ โดนเด็กทำร้ายร่างกายตลอดคึคึ 

แหมมมม พี่เมฉวยโอกาสตลอด ใครว่าน้องใจง่ายไปไหม อย่าเล่นตัวมากค่ะหนูไพร์ สงสารพี่เมคึคึ ช่วงนี้เถาหายไปไม่ได้ไปไหนนะคะ ไปหาเงินเลี้ยงชีพคึคึ จะพยายามกลับมาอัพเช่นเดิมเด้อ

ความคิดเห็น