ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 26(Rewrite)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2563 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 26(Rewrite)
แบบอักษร

ควานลินยืนจ้องหมายเลขห้องที่เขาคุ้นตาเงียบๆ ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว  ความจริงเขายืนจ้องประตูห้องมาได้ประมาณ15นาทีแล้ว​

 ห่างกันหนึ่งสัปดาห์  คนข้างในจะเป็นยังไงบ้างนะ

ควานลินยกมือกดกริ่งห้อง   ไม่นานนักประตูตรงหน้าก็ถูกเปิดออก  แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาอยากเจอที่สุด

“อ้าว  น้องควานลินใช่ไหมครับ”แรมระวีเอ่ยทักถาม  ก้มมองคนที่ตัวเตี้ยกว่า ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าควานลินมาทำอะไรที่ห้องลูคัส

“ครับ”ควานลินพยักหน้ารับ  สบตากับแรมระวีก่อนที่จะหลบสายตาของอีกคนเมื่อรู้สึกอึดอัด

“มีอะไรรึเปล่าครับ”แรมระวีถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆนั่นทำให้ควานลินยิ่งรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกสายตาอีกคนกดดัน

“เอ่อ...”เขากำลังหาเหตุผลในการมาหาลูคัสครั้งนี้  จะบอกว่ายังไงดีนะ

“อ้าวน้องลิน เข้ามาก่อนสิครับ”ก่อนที่จะนึกคำตอบได้  ควานลินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก  เมื่อได้ยินเสียงคนเรียกเขาเข้าไป  กาวิญญูนั่นเองที่เดินมา

“ครับ”ควานลินพยักหน้าก่อนจะเดินผ่านแรมระวี  ถอดรองเท้าวางไว้ที่ชั้นเหมือนทุกครั้งสวมสลิปเปอร์แล้วก็เดินไปที่โซฟา   กวาดสายตามองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไม่ยักจะเจอ

“มาหาไอ้ลุคส์หรอ”กาวิญญูถามพร้อมระบายยิ้ม  ควานลินยอมรับว่ากาวิญญูดูเป็นมิตรกว่าแรมระวี  

แรมระวีต่อให้ดูหน้าตาเป็นคนใสซื่อ  แต่ดวงตานั้น  ดูเย็นยะเยือกจนเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“ครับ”ควานลินพยักหน้าตอบอีกครั้ง

“งั้นรอเดี่ยวนะ”กาวิญญูพูดจบก็เดินตรงไปที่ห้องนอน  ลูคัสอยู่ห้องนอนหรอ   ควานลินมองตาม  ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา   แรมระวีมานั่งโซฟาตัวข้างๆ

“ดูน้องจะสนิทกับไอ้ลุคส์จังเลยนะครับ”เสียงแรมระวีเอ่ยถาม   ควานลินหันไปทางต้นเสียง  เห็นสายตาแรมระวีที่จ้องมาที่เขา

 ไม่ใช่ไม่เป็นมิตร  แต่เหมือนอยากไล่ให้เขาไปไกลๆ

“เอ่อ..  คงงั้นมั้งครับ”ควานลินพยักหน้าช้าๆ  เขากับลูคัสถือว่าสนิทกันแล้วยังนะ

“ชอบไอ้ลุคส์มันหรอ”จู่ๆแรมระวีก็ถามคำถามที่ควานลินตาโต

“อ้ะ?  เอ่อ..  ไม่ใช่นะครับ  เอ่อ...”ควานลินไม่รู้จะตอบยังไง  ชอบไหม  ชอบแบบไหนล่ะ

“ไม่ชอบก็ดีแล้วล่ะครับ  พี่ค่อยสบายใจหน่อย”แรมระวีว่าพลางส่งยิ้มกว้าง  ดวงตาใสราวกับแก้วมองมาที่ควานลิน   แต่คำตอบที่ควานลินได้ยินทำให้ใจเขากระตุกนิดหน่อย

“ครับ”ควานลินพยักหน้า   หรือว่าเขาสองคนจะไม่ใช่เพื่อนกันจริงๆอย่างที่ได้ยินมา

 

ผ่านไปราวๆ10นาทีได้  ควานลินนั่งรอลูคัสที่โซฟา  รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย   อยู่แค่ห้องนอนทำไมไปช้าจัง  ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ  ทั้งควานลินและแรมระวีไม่ได้พูดอะไร  จนควานลินรู้สึกว่าตัวเขาเกร็งไปหมด

“มาถึงนานแล้วหรอ”เสียงคุ้นหูดังขึ้น  ควานลินหันไปมอง  เห็นลูคัสเดินมา  หันมามองเขาก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องครัว

“ก็มาถึงเมื่อตอนบ่ายครับ”ควานลินร้องบอก  เมื่อเห็นลูคัสแล้วค่อยรู้สึกหายใจสะดวกหน่อย

“แล้วกินอะไรมาแล้วยัง”ลูคัสชะโงกหน้ามาถาม

“เอ่อ  เรียบร้อยแล้วครับ” ควานลินพยักหน้าส่งยิ้มให้

“มานี่สิ”จู่ๆลูคัสก็เรียกเขาเข้าไปที่ห้องครัว

 ถ้าตอนอยู่กับลูคัสแค่สองคนเขาคงเดินไปโดยไม่ต้องสนอะไรแล้ว  แต่นี่มีเพื่อนลูคัสตั้งสองคนที่อยู่ในห้อง  และทั้งสองกำลังมองเขาไม่วางตา  

ควานลินมองไปที่แรมระวีทีหนึ่ง  ที่กาวิญญูทีหนึ่งแล้วก็หันไปที่ทางลูคัส   ลูคัสพยักหน้าเป็นเชิงให้ไปหาไวๆ   ควานลินจึงลุกขึ้นไปหาคนร่างสูง

 

ทันทีที่เดินใกล้ลูคัส  ควานลินก็ถูกดึงไปอีกทางที่มีผนังกั้นระหว่างห้องรับแขกกับห้องครัว  ทำให้ไม่เห็นเพื่อนลูคัสอีกสองคนที่อยู่ข้างนอก  ลูคัสผลักควานลินเบาๆให้พิงกับข้างตู้เย็น  ก่อนที่จะก้มลงจูบคนตัวเล็ก

ไม่มีการสอดลิ้นเข้าไป

มีแค่การขบริมฝีปากเขาเบาๆ

ลูคัสเริ่มบดจูบหนักขึ้นเรื่อยๆ

จูบนี้ที่เขาห่างไปเป็นสัปดาห์

ควานลินเกือบเคลิ้มกับจูบหวาานๆอยู่แล้วเชียว

แต่........

“ทำไรอะ”เสียงกาวิญญูดังขึ้นพร้อมโผล่หัวมาที่ครัว  ควานลินเกือบจะผละออกจากลูคัสแทบไม่ทัน  หวังว่ากาวิญญูไม่เห็นนะ

“เอ่อ..  ดื่มนมครับ”ควานลินรีบเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนมโชว์ให้กาวิญญูดู  ดีนะมีนมอยู่ในตู้เย็น

“ดื่มกันสองต่อสองงงงงงงง”กาวิญญูเบ้ปากก่อนจะตะโกนแซวดังไปทั้งห้อง

“กูกลับแล้วนะ”จู่ๆแรมระวีก็ร้องบอก

“มึงจะรีบไปไหนไอ้แรมมมมม”กาวิญญูหันไปถามเพื่อน

“ไปฆ่าคน”แรมระวีพูดหันสายตาเย็นยะเยือกไปหาทุกคน  จนควานลินได้แต่ยืนตัวเกร็ง  กาวิญญูที่เอาแต่อ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำตอบจากเพื่อนก็หันมาส่งยิ้มแห้งกับควานลิน

“แหะๆ  มึงนี่น๊า   ชอบทำหน้าโหดร้ายตลอดเลย  น้องลินไม่ต้องตกใจนะ  มันก็พูดอย่างนี้ตลอดแหละ”

“ครับ”ควานลินยิ้มแหยส่งไปให้   ก่อนที่จะเดินออกมาที่โซฟาเมื่อเห็นทั้งแรมระวีและกาวิญญูออกไปจากห้องแล้ว

“ทีนี้ก็เหลือแค่เราสองคนแล้ว”ลูคัสเดินเข้ามาประกบชิดแผ่นหลัง  สอดแขนแกร่งไปโอบตัวนุ่มของควานลิน

“ครับ”ควานลินก้มหน้างุด  ห่างไปเป็นสัปดาห์พอมายืนกอดแบบนี้  เขารู้สึกเขินแปลกๆ

“คิดถึงไหม”ลูคัสกระซิบถามริมหูชวนให้รู้สึกจักจี้เล็กน้อย

“เอ๊ะ?”ควานลินเอียงคอ

“กูถามว่าคิดถึงกูไหม”ลูคัสถามอีกครั้ง

“ก็....”ควานลินไม่แน่ใจว่าควรพูดไปไหม

 ก็คิดถึง อื้อ...คิดถึงแหละ

“ว่าไง”ลูคัสหันคนตัวเล็กกว่ามาทางตัวเอง

“ครับ”ควานลินพยักหน้า

“ครับอะไร  ไม่คิดถึงกูหรอ”ลูคัสเชยคางควานลินให้สบตาตัวเอง

“ครับที่แปลว่าคิดถึงอะ......”ควานลินเอ่ยปากพูด  แต่ไม่ทันจะจบคำ  ปากเล็กก็ถูกประกบด้วยปากอุ่น

ควานลินกำชายเสื้อลูคัสแน่น

 

เขาคิดถึงจูบนี้จัง

อืมมมมม

อยากหยุดเวลาอยู่ในห้วงของจูบแสนหวานนี้ไปนาน

ลิ้นหนาเข้าไปกวาดความหวานของปากเล็ก  ดูดแรงๆ  หลายๆครั้ง ปล่อยให้คนตัวเล็กได้หายใจบ้างในบางครั้งก่อนที่จะก้มลงไปจูบอีกครั้ง

และอีกครั้ง

และอีกครั้ง จนคนร่างเล็กต้องห้ามไว้  ไม่งั้นปากเขาได้เปื่อยเอาแน่ๆ

 

ไฟสลัวในห้องนอน  ทำให้คนในอ้อมกอดยิ่งน่ามองมากขึ้น

“เห็นว่าปิดเทอมเป็นเดือนนี่นา”ลูคัสถาม  กระชับคนในกอดให้เข้าแนบกับตัวเองให้แน่นขึ้น

“พอดีพี่ซีนต้องมาเข้าบริษัทแทนคุณย่าครับ  น้องก็เลยมาอยู่ช่วยงานพี่ซีนไปด้วย แล้วก็มาเรียนภาษาฝรั่งเศษด้วยครับ”ควานลินตอบเสียงเบาๆ หัวใจเขาเต้นแรงเสมอเลยเวลาต้องนอนกอดกับลูคัส

 ตอนกลับไปบ้าน  กลับไปนอนกอดกับแม่กับซีไนน์กับคุณย่าก็ไม่เห็นจะรู้สึกหัวใจเต้นแรงขนาดนี้นี่นา

“หืม  ย้ายเอกแล้วหรอ”ลูคัสถามต่อ  จริงๆแค่อยากฟังเสียงใสๆของคนตัวเล็กเท่านั้น

“ยังหรอกครับว่าจะไปทำเรื่องมะรืนนี้  แต่มาเรียนพิเศษอะครับ  ปีแรกน้องต้องผ่านวิชาฝรั่งเศสหนึ่งก่อน   แต่น้องยังไม่ได้เรียน  ก็เลยจ้างเขามาสอนพิเศษ  ไว้ลงวิชาบังคับเอก”ควานลินเล่าน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

 วันนี้เหนื่อยจากกันเดินทางมาทั้งวัน  แต่กลับไม่อยากหลับ  อยากอยู่คุยนู่นนี่นั่นกับลูคัส  เขามีเรื่องจะเล่าเยอะแยะเลยล่ะ

มันแปลกดี  ที่ตอนนี้เขามีใครอีกคนที่รู้สึกอยากเล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้ฟัง  ทั้งๆที่ปกติคนที่มักจะชอบฟังเขาพูดก็มีแต่คนในบ้าน

 

ลูคัสเงียบสักพักแล้วก็ถามต่อ

“กลับบ้านแล้วทำอะไรบ้าง”

“ก็ทำหลายอย่างเลยครับ  ไปเที่ยว ไปแคมปิ้ง  ไปดูดอกไม้  ไปเก็บผลไม้  ไปดูหนัง ไปกินอาหารร้านใหม่ๆ”ควานลินตอบพลางขยับตัวให้หันมามองอีกคนที่นอนตะแคงมองเขาอยู่

“มีความสุขไหม”

“ที่สุดเลยครับ  ตั้งแต่เรียนมหาลัย  น้องยังไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยนะครับ เอาแต่เรียนๆๆ ในกรุงเทพไม่ค่อยมีที่เที่ยวเลย ”ควานลินยิ้มกว้าง  กลับบ้านคราวนี้คุณย่าตามใจพวกเขาแทบทุกอย่าง  ให้ไปทุกที่ที่อยากไป

“แล้วอยากไปที่ไหนอีกไหม”ลูคัสถาม  ยกมือเกลี่ยแก้มใสเบาๆ

“ไม่รู้สิครับ”ควานลินตอบ  เขาเขินเล็กน้อยกับการกระทำของคนตัวโต

“แล้วยังไม่เคยไปไหนบ้าง”ลูคัสถามต่อ

“อืม...    ก็ไปเกือบทุกที่แล้วนะครับ”ควานลินบอกต่อ  เขาไปเกือบทุกที่ที่อยากไปแล้ว  ส่วนใหญ่คนที่บ้านเป็นคนพาไป

“ถ้าอยากไปไหนก็บอก"

“พี่ลุคส์จะพาไปรึไง”ความลินถาม

“อืม”ลูคัสพยักหน้า  ควานลินได้แต่มองหน้าลูคัสนิ่งๆ  เวลาที่ลูคัสอ่อนโยนแบบนี้กับเขา  หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเลยล่ะ  

จริงๆเกือบทุกครั้งที่อยู่กับลูคัส เขารู้สึกเหมือนตัวเองควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้ทุกที

“จูบได้ไหม”จู่ๆลูคัสก็เอ่ยถาม  นิ้วเรียวที่กำลังเกลี่ยแก้มใส  เลื่อนลงมาเกลี่ยปากบางน่ารักเบาๆ

“เอ๋?”

“อยากจูบ”ลูคัสตอบ  สายตาก็จับจ้องที่ปากชมพู

“เอ่อ....”ควานลินไม่รู้ควรจะตอบยังไง  ทุกครั้งลูคัสจูบเขาโดยไม่เคยถามเลยสักครั้ง  แต่พอมาถามแบบนี้  เขาก็ทำตัวไม่ถูกสิ

อยากจูบทำไมไม่จูบเล่า  จะถามทำไม

“ได้ไหม”ลูคัสถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าควานลินเอาแต่นิ่งเงียบ

ควานลินจ้องเข้าไปในสายตาของลูคัสตรงๆ  ก่อนจะพยักหน้าให้    ลูคัสยกยิ้มมุมปาก  ก่อนจะขึ้นคร่อมคนตัวเล็กไว้   ควานลินได้แต่ทำตาโตก่อนจะหลับตาพริ้ม  เมื่อปากของอีกคนแตะเข้ามาเบาๆที่ริมฝีบากตัวเอง

จูบเบาๆที่ค่อยๆหนักหน่วงขึ้นไปเรื่อยๆ

ควานลินยกสองแขนขึ้นโอบคอของลูคัส  เผยอปากเล็กน้อยให้อีกคนได้เข้ามาสำรวจในปากของตัวเอง

ความเร่าร้อนยิ่งเพิ่มมากขึ้น  ผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ร่นไปอยู่ที่เท้าเมื่อความหนักหน่วงของจูบทำให้เกิดการเคลื่อนไหวของสองร่าง    มือหนาสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังนิ่ม ลูบไล้ไปทั้งแผ่นหลัง

"อื้อออออออออ"เสียงครางดังขึ้นจากคนตัวเล็กราวกับประท้วงเมื่อหายใจไม่ออก

แต่ดูเหมือนลูคัสจะไม่สนใจ  ยิ่งอีกคนร้องครางก็ยิ่งจูบหนักเข้าไปอีกจนควานลินต้องยกมือทุบอกเบาๆ  ลูคัสถึงยอมปล่อยปากเล็ก

ควานลินสูดอากาศเข้าปอดแทบจะทันที   คนอะไรจูบทีหายใจแทบไม่ทัน

“เออ  พี่ลุคส์มากไปแล้วครับ”ควานลินก้มหน้างุดตอบอีกคน  ลูคัสยังคงคร่อมคนตัวเล็กไว้  จนควานลินต้องผลักให้ลูคัสนอนลงไปข้างๆแล้วตัวเองก็ขยับออกห่างจากร่างสูงนิดหน่อย  ทำไมคืนนี้สายตาลูคัสดูแปลกๆ 

ควานลินเงยหน้าสบตาคนตัวโตในความมืดสลัว  ตาสีควันบุรี่ดูสว่างขึ้นมา   จู่ๆลูคัสก็ขยับตัวเองเข้ามาโอบเอวเล็กให้แนบตัวเอง

“พะ... พี่ลุคส์”ควานลินยกมือดันลูคัสไว้   สายตาลูคัสตอนนี้ดู......แปลกไปแต่ทำเขาทั้งเขินทั้งประหม่า

“ขอได้ไหม”

“ขะ...ขอ?  ขออะไรครับ  จูบน้องก็ให้แล้วนี่ครับ”ควานลินงุนงงกับคำถามของอีกคน   ขออะไรอีก  ยังจะจูบอีกหรอ   พอแล้ว  เขาอยากนอนแล้ว

“ขอเอา”ลูคัสว่าพลางจูบหน้าผากของคนในอก  ค่อยๆไล้ไปที่สันจมูก  ลงไปที่ปากบางอีกครั้ง  แต่คราวนี้ถูกคนตัวเล็กผลักออกไปพร้อมกับตาโตเหมือนกระต่าย

“เห้ะ?”ควานลินพยายามตีความความต้องการของอีกคน

“กูขอมีอะไรกับมึงได้ไหม”จบคำ  ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ  ควานลินที่ตอนนี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งถึงความต้องการของลูคัส ร่างกายขยับถอยห่างโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำตอบ  ดีที่เป็นเตียงขนาดคิงไซส์ไม่อยากนั้นเขาคงถอยไปจนตกเตียงแน่ๆ

ควานลินขดตัวเองมองคนตรงหน้าด้วยแววตาหวั่นๆ 

ขอมีอะไรกับเขางั้นหรอ

เขาเป็นผู้ชายนะ    ลูคัสก็เป็นผู้ชาย

แล้วพรหมจรรย์ของเขา  ก็อยากจะมอบให้กับใครที่เขารักและรักเขา เขาจะมีอะไรกับลูคัสได้ยังไง

จะว่าเขาหัวโบราณก็ได้ แต่จะให้เขามีอะไรกับลูคัสได้ยังไงในเมื่อ.....

 

ในเมื่อลูคัสไม่ได้รักเขา

 

ควานลินกัดปากตัวเองมองไปที่ลูคัสไม่วางตา  ขยับตัวนิดหน่อยเมื่อคนร่างสูงขยับเข้ามาหา

“อย่าหนีเลย”ลูคัสเอ่ย แล้วขยับเข้ามากอดคนตัวเล็กอีกครั้ง ควานลินที่ตอนนี้ได้แต่ตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดลูคัส  ควานลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก   ภายในท้องเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยๆตัวบินอยู่  ไม่กล้าเงยหน้าสบตาของอีกคน

“ไม่เอาก็ได้  แต่ขอนอนกอดแบบนี้ได้ไหม”ลูคัสกระซิบบอก  รู้สึกว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขาจะตัวสั่นเป็นลูกนกไปแล้ว

“นอนเถอะ  สัญญาว่าจะแค่กอดอย่างเดียว”ลูคัสพูดต่อเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมตอบอะไร    แต่รู้สึกถึงแรงถอนหายใจของอีกคน

 

หลับตานอนเถอะนะ สัญญาว่าจะไม่ล่วงเกิน

ลูคัสตบแผ่นหลังบางเบาๆเป็นการกล่อม  ก่อนที่ทั้งคู่จะเคลิ้มหลับเข้าสู่ความฝัน

_________________________________

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาโปรดมีสอนพิเศษ  ไม่ได้เข้ามาเปิดมาดูเลย

เดี่ยวคืนนี้จะมาอัพให้อีกตอนนะงับ

ไม่โกรธกันน๊า

หลังจากนี้โปรดจะมาอัพทุกวันจันทร์ถึงศุกร์นะ  ส่วนเสาร์อาทิตย์จะพยายามทำตัวว่างๆมาอัพให้อ่านกัน

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะงับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว