Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ส่วนหนึ่งของชีวิต(คู่รอง)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ส่วนหนึ่งของชีวิต(คู่รอง)

คำค้น : ผัว ,เมีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2561 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ส่วนหนึ่งของชีวิต(คู่รอง)
แบบอักษร

ณ บ้านของคิริ

*ข้าวปั้น

บ้านหลังใหญ่ที่นี่คือบ้านของคนที่ผมรักพี่คิริจะตื่นรึยังนะผมกล้มมองที่จอโทรศัพท์ตัวเองพึ่งแปดโมงพี่คิริคงยังไม่ตื่น ฮิฮิ ต้องทำตัวเป็น เมีย?ในอนาคตที่ดีไปปลุกผัว

(แกได้กับเขาเเล้วหรอ/ไรท์) (เดียวก็ได้ไรท์อย่ายุ่ง!!/ข้าวปั้น)

"อ้าว ปั้นมาทำอะไรแต่เช้า คิดถึงละเค้าล่ะซิ"อุซางิเพื่อนสนิทของผมเดินมาหาผมในสภาพชุดนอนถือเเก้วนมไว้ในมือ

"เค้ามาหาพี่คิริ อุซะจังอย่าหลงตัวเอง"

"ชิ๊ ไอ้ชั่วเห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน"

"อยู่แล้ว ผู้ยอมดีกว่าเพื่อน"

"ไอ้ข้าวบูดตูดโบ๋"อุซางิชี้หน้าผม

"อุซะจังนั้นล่ะตูดโบ๋เค้ายังซิงอุซะจังเเหละที่มีผัวเเล้ว"มันมีผัวและจริงๆนะครับชื่อพี่เพลิงเพื่อนของพี่คิริ

"เดียวปั้นก็มีเเรดๆแบบปั้นไม่นานก็โบ๋5555555"มันทำหน้าพอใจกับคำพูดเมื่อกี๊

"เดินขาถ่างทุกวันไม่มีสิทธิ์พูด"ผมเดินหัวเราะเยิ้ยหนีมันที่มันเดินขาถ่างทุกวันก็เพราะพี่เพลิงผัวมันล่ะครับเซ็กส์จัดจะตาย ผมเดินหนีมันขึ้นมาข้างบนเบื่อปะทะฝีปากกับมัน ไปปลุกผัวดีกว่า55555

เเก๊กๆ(เสียงไขกุญแจประตูห้อง)

นอนให้ท่าเชียวนะครับพี่คิริจะไม่ให้อย่างั้นได้ไงล่ะครับก็พี่มันนอนหงายกางขาที่ใส่กางเกงสีดำขาสั้นเปลือยท่อนบนไว้เเล้วอ้าปากกลนผมมันไปที่เเกนกายพี่มันที่นูนปูดออกมาเล็กน้อย มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เช้าล่ะนะสำหรับผู้ชาย หลับลึกแบบนี้ต้องปลุกเเบบเสียวๆ   ผมปีนเตียงพี่คิริเเล้วขึ้นคล่อมบนตัวนั่งทับเบาตรงเเกนกาย

"อือ~ ใหญ่จัง"ขนาดมันอยู่ในกางเกงเเถวยังตื่นไม่เต็มที่ยังใหญ่ขนาดนี้ถ้าตื่นเต็มที่จะขนาดใหนเนื่ย พูดเเล้วก็ซี๊ดเลย

"พี่คิริตื่นเร็วครับตื่นเร็ว"ผมขย่มพร้อมขยับสโภกถูเเกนกายเเบบเน้นๆ

"อีอออ~~ซี๊ดดดด"พี่คิริครางเเล้วซี๊ดปากออกมาเบาๆ 

"ไม่ตื่นพี่เส็รจปั้นนะครับ"แกนกางพี่มันเริ่มดันก้นผมเเล้ว มันเสียวนะ

"อืออ เฮ้ย!!! มึงเช้ามาได้ไงเนื่ย"พี่คิริดันผมออก

"ประตูไงครับ ปั้นไม่ได้มุดดินมาหลอก"

"มึงออกไปจากตัวกูนะเว้ย"พี่คิริดิ้น เเต่พี่คิริยิ่งดิ้นมันยิ่งโดนนะครับ

"พี่คิริ ให้ผมช่วยนะครับ" ผมเอามือเตะปากผมที่ตอนนี้รู้สึกต้องการบางสิ่งเเล้วมองพี่คิริตาเยิ้ม

"ไม่!!! กูจัดการตัวเองได้"ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นตอนนี้ผมต้องการพี่คิริมากผมขยับตัวมานั่งหว่างขาของพี่คิริเเล้วลูบเเกนกายพี่คิริอย่างเบามือ

"เฮ้ยๆๆๆ!!พอได้เเล้ว"พี่คิริใช่ศอกค้ำยันตัวขึ้นมองหน้าผม

"พี่คิริผมอยากกินไอติมจัง"

"อยากก็ไปหากินข้างล่างกูไม่ใช่ตู้เย็นนะเว้ย"

"ไม่ใช่ไอติมเเบบนั้นที่ผมอยากกินคือ....ไอติมอุ่น"ผดึงกางเกงพี่คิริลงเเล้วจับเเกนกายลูบเน้นๆ

"มะ มึง หยุด หะ หยุดนะ ไอ้ปั้น"พี่คิริดันหัวผมออกเเต่ไม่ทันผมก็ครอบปากใส่แกนกายของพี่คิริเเล้ว

"อืออ~~ซี๊ดดดดด"พี่คิริซี๊ดปากเสียงสั่น

ผมทั้งดูดทั้งเลียส่วนหัวของพี่คิริจากผมจะอมทั้งหมดก็ไม่ได้มันใหญ่เกินไปเดียวเเทงคอตายคาค*ยมันน่าอายนะครับขณะที่ผมเลียหัวมันเล่นอยู่นั้นพี่คิริก็กระแทกเข้าขอผมอย่างจัง

"อึก!!อื้อออ อื้อออ" เเกนกายพี่คิริกระเเทกถึงคอหอยเลยครับน้ำตาผมล่วงเลยจากมือที่ดันหัวผมออกเปลี่ยนมาเป็นประคองหน้าผมให้กดลงใส่เเกนกายของตัวเองพี่คิริซี๊ดปากอย่างสุดเสียงกระเเทกเน้นๆ2-3เเล้วปล่อยน้ำทั้งหมดเข้าคอผม

"เเค่กๆๆฮึกเเค่ก พี่คิริทำอะไรเนื่ยถ้าผม..."ผมยังพูดไม่จบพี่คิริก็ประกลบปากผมทันทีมันเป็นจูบเเรกที่ผมจะไม่มีวันลืมพี่คิริสอดลิ้นเขาเข้ามาผันกับลิ้นผมมั่วไปหมด อื่อพี่คิริจูบเก่งจังแต่พี่คิริควรพอได้เเล้วผมเริ่มหายใจไม่ออกผมเลยต้องดันอกพี่คิริออก

แฮ่กๆๆผมหายใจเข้าออกอย่างเเรง

"ปากมึงนี่สุดยอดจริงๆเลยนะ"พี่คิริใช้นิ้วเกี่ยริมฝีปากผมเบาๆ

"....😳...."ผมกล้มหน้าเขินผมทำอะไรลงไปเนี่ย จูบกับพี่คิริแถวยัง....ให้พี่คิริอีก อ้ายยยยยยเราทำอะไรลงไปผมมองไปที่เเกนกายที่ยังตั้งตรงผงกหัวทักทายผมอยู่พร้อมกับคราบน้ำรักของพี่คิริอยู่เต็มที่นอนผมรีบดีดตัวลุกออกจากเตียง

"เฮ้ย มึงจะไปไหนทำกูเป็นขนาดนี้ไม่คิดจะรับผิดชอบหรอ"

"แล้วจะให้ทำไงเล้า!! ผมทำให้เเล้วนะ"

"แค่ครั้งเดียวมันยังไม่พอ มึงมานี่เลย"

"ไม่เอา!!พี่ก็ทำเองสิ ไปล่ะครับ บาย"

ปึกปัง (เสียงปิดประตู)

*คิริ

​เเม่งเอ้ยเเล้วทำไงล่ะที่นี้ก็ต้อง ชว. เองสินะเเม่งเด็กบ้านอะไรขี้อ่อยเป็นบ้ามาทำให้ผมยากเเล้วจากไป เเต่จะว่าไปปากเด็กนั้นนุ่มมากเลย ทำไมผมรู้สึกต้องการมันอีกนะทั้งที่เเต่ก่อนรำคาญเเต่เยวนี้ไม่เห็นเเล้วรู้สึกมีอะไรขาดหายไป เอาว้ะ ชักก็ชัก

"อ้าาา~~~ซี๊ดดด~~~ปั้น โอ้ววว~~~~~~

สุดท้ายต้องจบด้วยการ ชว. เเล้วครางชื่อไอ้ตัวการที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้

"อุซางิ  ปั้นล่ะ?"ผมเห็นน้องชายผมกินขนมดูทีวีอยู่ห้องรับเเขก

"มันกลับนานเเล้ว พี่ได้ทำอะไรมันรึเปล่า น้องเห็นมันวิ่งออกมาจากห้องพี่หน้าเเดง"

"ไม่นิ😒"มันเหละเป็นคนทำฉัน

"หืออออน่าสงสัย เอ้อน้องไปหาพี่เพลิงนะ"น้องผมเก็บของเเล้วลุกขึ้น

"อยู่เเต่กับผัวนะมึงพี่ไม่เห็นสน"

"โอ๋ๆ สนสิทำข้าวไว้ให้เเล้วอยู่ในห้องครัว น้องไปก่อนนะ"

"เฮ้ออออชีวิตชายโสดถ้ามีเมียกับเขาบ้างก็คงดี"อยู่ๆน่าของปั้นก็ผุดขึ้นมาในสมอง

"ทำไมต้องคิดถึงไอ้เเรดนั้นด้วยว่ะ!!"

"แม่งไปกินข้างดีกว่า"

ผมกินข้าวเเล้วเดินไปจัดการบัญชีสนามเเข่งอยู่ในห้องำงานต้องรีบทำให้เสร็จจะได้ไปหากินเหล้า ไปผับไอ้เพลิงดีกว่า

ตู๊ด~~ต๊ด~~

(โหล)

(เพลิงวันนี้เข้าผับกี่โมงว่ะ)

(น่าจะหก)

(เออๆกูจะไปกินเหล้า)

(มึงกระเป๋าสีดำสะพายข้างมาให้เมียกูด้วย)

(มันลืมไว้หรอว่ะ)

(เออดิ)

(ขอคุยกับมันกับมันหน่อย)

(โหล พี่ชาย...)

(มึงลืมอะไรไม่เข้าเรื่องนะไอ้น้องเอ๋อ!!!)

(แฮร่ๆก็มันลืมคนเราต้องมีผิดพลาดน้อที่รัก)พรั้ว!! {ที่รักตบหัวเข้าทำไม} {ก็มึงมันเอ๋อเเดกไปเเล้วไงเมีย} {@/&'$&(*/:?&}

เสียงมันสองผัวเมียเถียงกันผมไม่อยากฟังเลยวางสายไป ไอ้น้องคนนี้ก็ลืมอะไรไม่เข้าถ้า รู้มั้ยกับกระเป๋าใบนั้นมันสำคัญกับน้องผมมากเพราะเป็นกระเป๋าเก็บยาโรคหอบหืดน้องผมมันเป็นหอบตั้งเเต่เด็ก เลย   ต้องพกยาติดตัวตลอด      ถ้ามันอาการหอบกำเลิบจากทำยังไงทำให้เป็นห่วงตลอดพูดเเล้วเอาไปให้มันเลยดีกว่า

.

.

.

มาเเล้วจ้ามาเเล้ว น้องข้าวปั้นให้ท่าพี่เเกจนเกือบโดนพี่เเกงาบเเล้ว ตอนหน้าจะเป็นยังไงติดตามต่อ *พรุ่งนี้นะคะ*



ความคิดเห็น