facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 14

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 14
แบบอักษร

รักจมเขี้ยว....บทที่ 14 

 

“อย่ากลับกันดึกล่ะ ไผ่ดูเเลเพื่อนด้วยนะ” 

 

ผมพยักหน้ารับเเม่ของผมที่ออกมายืนส่งพวกเราที่หน้าบ้าน เเล้วกึ่งลากกึ่งจูงให้ไอ้คุณชายมันตามผมมา พวกเราพากันเดินลัดไปตามทางเหมือนที่ไปทำบุญตอนนั้นเเหละ เพราะไปทางเดียวกัน.... 

 

“เล่นอะไรก่อนดีวะ”  

“อะไรก็ได้”  

“หรือเราจะไปดูลิเกก่อน เเต่ถ้าไปตอนนี้คงไม่มีที่นั่งเเล้วมั้ง”  

“เเล้วเเต่...”ไอ้คุณชายมันยังคงเลือกที่จะโยนมาให้ผมคิดเช่นเดิม   

“ป้าๆ เเถวนี้ยิ่งชอบลิเกอยู่” 

“....”  

“งั้นเราไปเล่นเครื่องเล่นกันก่อน เเล้วก่อนกลับจะพามึงไปดูลิเก ตอนนั้นคนน่าจะน้อยลงบ้างเเล้ว” 

“เอาอย่างนั้นก็ได้” 

“กูอยากยิงปืน”ผมบอกสิ่งที่ตนเองสนใจ เเล้วกึ่งลากกึ่งจูงมันให้เดินตามหลังผมมาเช่นเดิม 

 

สถานที่เเรกที่ผมพามันมา เป็นร้านยิงปืนเป้า กติกาก็ง่ายๆ ถ้ายิงถูก 2 นัดก็ได้ตัวเล็กเเบบพวกกุญเเจไป เเต่ถ้ายิงโดนทั้ง 3 นัดก็ได้ไอ้ตัวใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ในร้านไป เเต่ถ้าไม่โดนสักนัดก็เปลี่ยนไปเล่นร้านอื่น..เเค่นั้นเอง 

 

ตุ๊กตาน่ารักๆ ทั้งนั้นเล 

“เอา 2 ชุดครับ”ผมเดินเข้าไปบอกเจ้าของร้าน เเละจ่ายเงินไป เเน่นอนว่าจ่ายให้ไอ้คุณชายด้วย เพราะม๊าให้เงินมา 

“นี่ครับ”ผมรับเอาปืนของเล่นที่ใช้สำหรับยิงมา 2 อันเเล้วส่งให้ไอ้คุณชายไปอันหนึ่ง...มันรับไปเเล้วหันไปมองคนเเถวๆ นั้นว่าเขาเล่นกันยังไง... 

“มาเเข่งกัน ใครยิงได้รางวัลใหญ่หล่อสุด”  

 

นั้นคือสิ่งที่ผมพูดท้าออกไป เพราะค่อนข้างมั่นใจในความสามารถของตัวเอง บวกกับหยิ่งผยองไปว่าไอ้คุณชายไม่น่าจะทำได้ดีตั้งเเต่คราวเเรกที่ได้เล่น 

 

หึหึ… 

 

ผลที่ได้นะเหรอ 

 

“ไอ้เหี้ย!! เอาใหม่เลยเมื่อกี้ซ้อม!!”ผมจำไม่ได้ล่ะว่าพูดประโยคนี้ไปกี่รอบ- - เเต่ที่เเน่ๆ เงินที่ม๊าให้มาเที่ยวงานวันนี้เเทบจะหมดไปกับร้านนี้เลยเเหละ 

 

ไหนว่าไม่เคยเล่นไงวะ?!! 

 

ทั้งผมทั้งมันต่างเสียเงินไปกับการยิงปืนตรงนี้ครั้งเเล้วครั้งเล่า...เเต่ก็มีเเค่มันเท่านั้นที่ยิงโดน เเละได้รางวัลใหญ่มาจนนับครั้งไม่ถ้วน 

 

...ปืนผมเเม่งต้องมีปัญหาเเน่ ผมนี้เทพของงานวัดเลยนะเว้ย ไปที่ไหน เล่นอะไร ได้รางวัลใหญ่ตลอด… 

 

เเต่รอบนี้ได้เเต่พวงกุญเเจ...ได้ไงวะ..ไม่มีทางอะ..เเม่งไม่เคยเป็นเเบบนี้มาก่อน..ไม่ได้ ไม่เชื่อ!!! 

 

“น้องๆ พาเเฟนน้องไปเล่นร้านอื่นเถอะ พี่ไหว้ล่ะ”ในขณะที่ผมกำลังบ่นกระปอดกะเเปดกะตัวเองในใจ พี่เจ้าของร้านก็เดินมาสะกิดไหล่ผมเเล้วพูดขึ้นมา 

 “ทำไมอะพี่ ผมยังไม่ได้รางวัลใหญ่เลยเนี่ย!!”ผมหันไปโวยใส่...เดี๋ยวๆ!! เเล้วมันก็ไม่ใช่เเฟนผมด้วย!! 

 

ห...ให้ตายดิ พูดได้ไงวะพี่ ว่ามันเป็นเเฟนผม..เเม่ง -///-  

 

“อะๆ มึงเลือกไปสักตัวเลยน้องเเล้วพาเเฟนมึงไปร้านอื่น...ถือว่ากูไหว้นะ”พี่มันพูดเเทรกขึ้นมาอีก ผมได้เเต่ทำปากพะงาบๆ อยู่เเบบนั้นเพราะพี่มันไม่ยอมฟัง 

 

สุดท้ายผมก็ต้องพามันออกมาจากร้านนั้น พร้อมๆ กับตุ๊กตา หมอน ผ้า อะไรพวกนั้น ซึ่งคนมี่ยิงได้พวกมันมาดันไม่ใช่ผมไง....นี่ก็ยังงงอยู่ว่าพลาดได้ไงวะ?? 

 

เออ!...ไม่ใช่เเค่ของมันสิ มีตุ๊กตาหมีที่เเต่งตัวเป็นแดร็กคูล่า มีเขี้ยวตัวนึงที่ผมเป็นคนได้มา...ถึงวิธีที่ได้มามันจะไม่เป็นที่พอใจของผมเท่าไรก็เถอะ 

 

ทำไมนะเหรอ... ก็ไอ้พี่เจ้าของร้านมันใช่จ้างผมให้เลิกเล่นร้านมันไง...ฮึ้ย พูดเเล้วก็หงุดหงิด!! 

 

“หิวรึไง ดูทำหน้า”ไอ้คุณชายหันมามองหน้าผม ก่อนจะช่วยเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามขอบหน้าให้ 

“หิวเหี้ยไร!! กูหงุดหงิด ยังไม่ทันยิงได้เลย..รีบไล่กูออกมาจัง!”  

“เอาน่า นี้ก็ได้มาเยอะเเล้ว”  

“เเต่มันฝีมือมึง”..ผมอุส่าห์จะโชว์ความเทพของตัวเองสักหน่อย -^-!! 

“เเล้วจะเอาไง..”  

“ไม่เอาไง....เปลี่ยนร้าน” 

 

พูดจบผมก็จ้ำอ้าว พามันเดินมาตรงที่ร้านปาโป่งทันที..อันนี้ไม่น่าพลาด เล่นมาตั้งเเต่เด็ก..เเละผมเเม่นมาก ไม่มีทางจะพลาดอีกเเน่!! 

 

“ชุดเท่าไรครับ”ผมถามพี่เจ้าของร้าน 

“3 ดอกยี่สิบจ้า”พี่เขาหันมาตอบ ก่อนจะมองของมากมายในมือของผมกับไอ้คุณชาย  

“ผมเอา 2 ชุดพี่”  

“ได้เลยจ๊ะ..ว่าเเต่ไปเล่นร้านไหนมาเนี่ย ได้มาเยอะขนาดนี้”พี่เจ้าของร้านร้อง ผมเลยได้เเต่ส่งยิ้มเเห้งๆ ไปให้...เลิกพูดถึงตุ๊กตาพวกนี้เถอะ กูสะเทือนใจ ไม่ใช่ฝีมือกูสักอันนน 

 

ผมกับมันเล่นโน่นนี้ไปเรื่อย คนเริ่มบางตากว่าตอนเเรกมาก เป็นสัญญาณบอกว่าตอนนี้คงเริ่มดึกเเล้ว...ผมกะว่าจะพาไอ้ฟีบีไปดูลิเกสักพักเเล้วค่อยกลับกันเเต่คงจะมีอีกคนที่คิดว่าพวกผมควรจะกลับบ้านได้เเล้ว ถึงได้โทรมาตามเเบบนี้ 

 

"ม๊า"ผมขานรับปลายสาย รีบเดินออกห่างลำโพง เพื่อหาที่เงียบๆ คุยกับมารดา 

("ดึกเเล้วนะไผ่  พาฟีบีกลับมาได้เเล้ว") 

" 4 ทุ่มเองเเม่" 

("เอ๊ะ! เรานี่ เเม่บอกดึกก็ดึก...จะรอให้พวกวัยรุ่นมันตีกันก่อนหรือไงถึงจะกลับได้...ไม่รู้ล่ะ พาเพื่อนกลับมาเลย..") 

"4 ทุ่มครึ่งๆ ไผ่ขอพามันไปดูลิเกก่อน" 

("ตอนนี้เนี่ยนะ?") 

"ก็ตอนนี้เเหละเเม่" 

("...พระเอกไม่เขาโรงไปเเล้วเหรอไผ่..เเม่ให้อีกสิบนาทีรีบๆ พากันกลับมา..อย่าให้ต้องโทรตามอีกเที่ยวนะ!") 

"คร้าบๆ...สิบนาทีคร้าบ" 

 

พอวางสายจากเเม่ผมเสร็จ ผมกับมันก็พากันมาดูลิเกอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ น่าเเปลกที่บริเวณนี้คนยังเยอะอยู่ทั้งๆ ที่บริเวณอื่นคนเริ่มบางตาเเล้ว...เห็นที่คงจะเป็นอย่างที่ผมบอกไว้จริงๆ ว่า ป้าๆ ยายๆ เเถวบ้านผมชอบดูลิเกกันเป็นชีวิตจิตใจ 

 

ผมหันไปมองไอ้คุณชายข้างๆ ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะสนอกสนใจการเเสดงตรงหน้า....ตั้งใจดูเกินไปห่า  ลืมเเล้วไงว่ามากะกูเนี่ย-*- 

 

"เป็นไงมึง สนุกม่ะ"ผมทักขึ้น เมื่อเห็นว่ามันละสายตาไปจากผมนานเกินไปเเล้ว 

"อือ สนุกดี...คนที่ใส่ชุดสีม่วงตลก"มันพูดออกมายิ้มๆ ชุดม่วงๆ ที่มันพูดถึงก็คงจะเป็นตัวโจ๊กนั้นเเหละ...เเต่ดูเเม่งจะชอบจริงนะเนี่ย  ยิ้มไม่หุบเชียว 

"...เเต่มันดึกเเล้ว..กลับกัน”เดี๋ยวเเม่กูโทรตามอีก คราวนี้หัวเเบะเเน่ 

 

ผมคว้าเเขนมันเเล้วออกเเรงดึงเบาๆ ให้มันลุกตามมา มันก็ไม่ได้ดื้ออะไร ยอมลุกตามผมออกมาจากหน้าเวทีลิเก พวกเราเดินย้อนกลับไปทางที่พวกเรามาจนเกือบจะถึงทางออกเเล้ว  

 

"เดี๋ยวๆ"ผมพูดเรียกไอ้ฟีบีเอาไว้  มันหันมามองงงๆ....เราจะกลับกันไปได้ยังไง  ในเมื่อยังไม่ได้เล่นของเล่นชิ้นสำคัญเลย 

 

เอาวะไอ้ไผ่ หัวเเบะก็หัวเเบะ ขอเสี่ยงตายพาไอ้คุณชายลอยฟ้าขึ้นไปชมจันทร์หน่อย 

 

"อะไร?"มันขมวดคิ้วถามงงๆ เมื่อเห็นว่าผมหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาอะไร 

"ขึ้นนั้นกัน"ผมชี้ไปที่เป้าหมายของตัวเอง  เเล้วดึงลากมันให้เดินตามมาทันที 

 

เครื่องจักรสูงเชิดฟ้า ที่กำลังหมุนช้าๆ เป็นวงกลม ภายในกระเช้ามีคนอยู่นิดหน่อย ไม่เหมือนช่วงหัวค่ำที่คนต่อเเถวกันยาวเหยียด...ผมถึงเลือกพาไอ้ฟีบีไปเล่นของเล่นอันอื่นก่อน เเล้วค่อยมาปิดท้ายที่ชิงช้าสวรรค์..ถึงจะเกือบลืมไปก็เถอะ..เเต่ก็ถือว่าวันนี้เป้าหมายผมสำเร็จ ได้พาไอ้ฟีบีเที่ยวตามที่วางเเผนเอาไว้ได้ทั้งหมด… 

 

จริงๆ เหลือบ้านผีสิงนะ...เเต่ผมกลัวอะ..ไม่กล้าเล่น...อันนั้นต้องยอมจริงๆ  

 

วิวจากบนนี้มองออกไปได้ไกล มองเห็นสะพานพระรามเเปดซึ่งอยู่ใกล้ๆ บ้านของผมด้วย...เห็นหลังคาบ้านตัวเองนิดๆ ด้วยเเหละ…น่าเสียดายที่ร้านค้าบางร้านเริ่มปิดไฟปิดร้านไปเเล้ว..ถ้าผมพามันมาขึ้นเร็วกว่านี้คงได้มองเห็นวิวงานวัดที่ดูคึกครืนกว่านี้หน่อย... 

 

"ชอบนะ" 

"ห๊ะ?...อะไรวะ?" 

"เปล่า" 

 

พอมันปฏิเสธผมก็ไม่ได้สนใจอีก หันออกไปมองวิวไปทั่วๆ ตอนนี้พวกเราอยู่ในจุดที่สูงที่สุดของชิงช้าเเล้ว มองเห็นโคตรไกล… 

 

"เฮ้ยๆ มึงดูนั้นร้านที่เราไปยิงปืนกัน...เอ่อ..."ผมชะงักทันที ไม่รู้ว่าเเม่งเขยิบเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งเเต่เมื่อไร  เเต่ที่เเน่ๆ ตอนนี้หน้าของมันกับผมอยู่ใกล้กันมากเลยอะ... 

 

"เอ่อ.." 

" ...." 

"ใกล้ไปเเล้ว" 

"...." 

"เฮ้ย!"เเทนที่มันจะเขยิบออกไปกลายเป็นว่าเเม่งเขยิบเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิมอีก  เเถมมือหนาๆ ของเเม่งก็ยกขึ้นมาจับหลังของผมดันเอาไว้ไม่ให้เขยิบหนีมันอีก 

 

"มะ...มึง จะ  ทำไร!" 

"...."มันไม่ตอบเเต่เขยิบตัวเข้ามาใกล้ผมอีกนิด พร้อมๆ กับใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่จับคางของผมให้เงยหน้าขึ้นไปหามัน  

 

"สวย" 

"อะไร!" 

".....ชอบนะ" 

"......"อะไรวะ! เล่นอะไรของมึงเนี่ย ไอ้เหี้ยคุณชาย! 

 

ก..กูใจเต้นนะเว้ย >/// 

 

"ชอบทุกๆ อย่าง...." 

 

ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของอีกฝ่าย มือหนายกขึ้นมาล็อคศีรษะของร่างบางเอาไว้ไม่ให้หันหนีไปไหนได้  ก่อนจะค่อยๆ สอดลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นเล็กๆ ของอีกฝ่าย  กอไผ่หน้าเหวอด้วยความตกใจก่อนจะพยายามดิ้นไปมาเเต่ก็ไม่เป็นผล   

 

ออลตินเพิ่มความอ่อนโยนลงไปกับจูบของตนก่อนจะค่อยๆ ดันตัวของกอไผ่ให้นอนลงไป หลังเเนบไปกับที่นั่งบนชิงช้าสวรรค์  จากตอนเเรกที่ขัดขืนริมฝีปากร้อนนั้น กลับกลายเป็นว่าตอนนี้กอไผ่คล้อยตามรสจูบเเสนหวานเเละอ่อนโยนนั้นไปเสียเเล้ว..... 

 

บ..บ้าจริง..จ...ใจเต้นเเรงสัสเลย -///-!!! 

 

BY : LUN_LA 

 

 

งื้อๆๆๆๆๆ 

เอาไปเเค่นี้ก่อนเนอะ เค้าของตัวไปดูเเม่นายกะพี่หมื่นก่อนเด้ออออ 

เเล้วเจอกันตอนหน้าน่าาาาา 

ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจ เเละก็ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านน่าาาาาา 

เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

ความคิดเห็น