บุปผาพรางใจ
ตอนที่ 1 รสชาติของฝันร้าย
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 รสชาติของฝันร้าย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง เข้มข้นเสียจนทำให้ผู้คนรู้สึกคลื่นไส้อาเจียน…

ณ กลางจัตุรัสที่มีเสาขนาดใหญ่ สองเสาตั้งอยู่ วัสดุที่ใช้สร้างเสานั้นทำมาจากทองแดง หนึ่งชายหนึ่งหญิงที่ร่างกายโชกไปด้วยเลือดถูกผูกติดเอาไว้อย่างแน่นหนา เสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาจากโพรงจมูกของพวกเขาแสดงออกถึงความทุกข์ทรมาน ปากของพวกเขาทั้งสองถูกก้อนผ้าอุดเอาไว้ทำให้พูดไม่ได้แม้ครึ่งคำ เสียงร้องครวญครางอันอ่อนแรงของพวกเขากลับเป็นเหมือนเสียงของฟ้าร้องทำให้ผู้คนที่ถูกบังคับให้มาดูการลงทัณฑ์พวกเขาบนจัตุรัสนั้นตกใจกลัวจนหวาดผวา

ทั้งสองด้านของจัตุรัสมีหญิงสาวที่แต่งตัวสวยสดงดงาม สิบกว่าคนนั่งอยู่ภายใต้ร่ม ด้านหลังของพวกนางมีบรรดานางสนมและขันทียืนอยู่ไม่น้อย พวกเขาในตอนนั้นตกใจจนหน้าถอดสี จนลืมใส่ใจมารยาทของการร่วมพิธี

หญิงสาวที่นั่งอยู่นั้นล้วนเป็นนางสนมขององค์รัชทายาท  ผู้หญิงที่ถูกทรมานจนไม่เหลือความเป็นคนกลางจัตุรัสในตอนนี้ ก็เคยเป็นหนึ่งในพวกนางมาก่อน ยามนี้กลับมาอยู่ในสภาพนี้เสียแล้ว ถึงแม้ว่าแต่ก่อนพวกนางจะเคยอิจฉาริษยาและชิงชังอีกฝ่ายเข้ากระดูกดำ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกทนดูไม่ได้

ร่างของทั้งสองที่ผูกติดอยู่กับเสานั้นเปลือยเปล่า ถูกพันตาข่ายไว้รอบร่างกาย  ในมือของสองเพชฌฆาตที่มีหน้าที่ลงทัณฑ์ทรมานนั้นถือมีดใบหลิวเล่มเล็กอยู่ เมื่อแสงสีเงินวาบผ่าน เนื้อที่อาบไปด้วยเลือดก็ร่วงหล่นบนถาดทองแดงที่ผู้ช่วยของเขาเป็นคนถือไว้

สองเพชฌฆาตและผู้ช่วยของพวกเขาต่างมีอาการที่เงียบสงบ ราวกับว่าผู้ที่ถูกลงททัณฑ์ด้วยน้ำมือของพวกเขาไม่ใช่มนุษย์ เป็นแค่กิ่งไม้สองกิ่งเท่านั้น และเขาก็ลงมืออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ครั้งแล้ว ครั้งเล่า…

องค์รัชทายาทรับสั่งลงโทษพวกเขาที่ลักลอบเป็นชู้กันด้วยทัณฑ์เฉือนเนื้อหนึ่งพันครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องอดทนไปจนกว่าครบหนึ่งพันครั้งจึงจะได้รับการ ปลดปล่อย!

นางนั่งอยู่บนแท่นสูงด้านหน้าของจัตุรัส ถูกองค์รัชทายาทที่สวมชุดสีดำสนิทปักด้วยลวดลายมังกรสีทองโอบไว้ในอ้อมแขน ภายใต้แสงอาทิตย์เจิดจ้าร้อนแรงเช่นนี้ นางกลับไม่ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้เพียงเสี้ยว แต่กลับรู้สึกหนาวเย็น หนาวจนเข้ากระดูก

เสียงที่โหยหวนออกมานั้นเหมือนดั่งเสียงสาปแช่งเอาชีวิต ทำให้นางตัวสั่นไปทั้งตัว นางอยากยกมือขึ้นปิดหูและหนีไปให้ไกลจากที่นี่ แต่นางไม่กล้า…และไม่อาจทำได้

อ้อมแขนที่โอบกอดรอบเอวของนางไว้เปรียบดั่งห่วงเหล็กที่ควบคุมทุกการเคลื่อนไหวของนาง นางทำได้เพียงพยายามขดตัวให้เล็กลง พยายามไม่สนใจสิ่งน่ากลัวที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัว ไม่สนใจบุรุษที่เป็นผู้สั่งให้ทำการลงทัณฑ์ที่โหดร้ายทารุณนี่ บุรุษน่ากลัวที่กำลังกอดนางแน่นอยู่ในขณะนี้

เมื่อรับรู้ถึงอาการสั่นของนาง องค์รัชทายาทก็สรวลในลำคอลึกๆ และกอดนางแน่นขึ้นอีก และก้มลงกัดใบหูของนางพลางพูดว่า “สาวน้อยที่น่าสงสารของข้า ถูกทำให้ตกใจกลัวเสียแล้วหรือนี่? อย่ากลัวไปเลย…ถ้าเจ้าเป็นเด็กดี เชื่อฟังข้า ข้าก็จะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

เชื่อฟัง…เชื่อฟัง…แล้วถ้านางไม่ยอมเชื่อฟังล่ะ? นางไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าสิ่งที่รอนางอยู่ข้างหน้าจะเป็นเช่นไร

ใบหูที่ถูกกัดของนางทั้งคันและเจ็บ ลมหายใจร้อนๆ ที่กระทบใบหูของนางทำให้นางสั่นอีกครั้ง นางปิดเปลือกตาแน่น หวังว่าเพชฆาตทั้งสองจะทำให้ผู้ที่ต้องโทษได้พ้นทุกข์ไวๆ และหวังว่าองค์รัชทายาทที่กำลังกอดนางอยู่นั้นจะให้นางมีความสุขบ้างเช่นกัน นางรู้สึกตลอดเวลาว่าต่อไป บุรุษผู้นี้คงจะค่อยๆ กัดใบหูของนางอย่างไม่ปราณี จนสุดท้ายจะค่อยๆ กินนางเข้าไปทั้งเป็น

องค์รัชทายาทรู้สึกชอบที่ร่างน้อยๆ ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาสั่นด้วยความกลัว สองมือเริ่มลูบไล้บนร่างกายของนางอย่างไม่เกรงใจ เหมือนหมาป่าที่จับเหยื่อที่แสนอร่อยเอาไว้ได้ และตรวจสอบพิจารณาเหยื่ออย่างได้ใจ พลางครุ่นคิดว่าจะลงมือตรงไหนก่อนถึงจะได้ลิ้มรสชาติที่อร่อยที่สุด

นางพยายามควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ให้กลัวจนตัวสั่น เพราะว่านางรู้ดี ทุกครั้งที่นางพยายามคิดจะหลบเลี่ยง นางจะถูกลงโทษ และทุกครั้งที่คิดหนี สุดท้ายก็จะได้รับการทรมานที่แสนน่าอายมากขึ้นเรื่อยๆ

ความเจ็บปวดที่ถูกกัดใบหูของนางยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ องค์รัชทายาทเหมือนจะชอบเลียและขบใบหูเล็กๆ ของนางเป็นพิเศษ

นางยังจำได้ สองปีก่อน มามาคนที่ฮองเฮาส่งมาพบว่านางไม่ได้เจาะหู ก็เจาะหูและสวมต่างหูไข่มุกให้นางโดยพละการ สุดท้ายพอเขารู้เข้า ก็สั่งให้ตัดมือทั้งสองของมามาออก โดยให้เหตุผลว่า แตะต้องของของเขา

หลังจากนั้นเป็นต้นมา คนรับใช้ของนางที่อยู่ในวังต่างระมัดระวังเป็นอย่างมาก เมื่อมองไปที่ดวงตาของพวกนางก็ไม่มีแววตาของความคุ้นเคย อ่อนโยน หรือใกล้ชิดแม้แต่น้อย มีแต่ความระวังอย่างเคร่งครัดเท่านั้น และยิ่งไม่มีใครกล้าที่จะสัมผัสตัวนางอีก

ท่าทางโอบกอดใกล้ชิดของทั้งสองบนแท่นสูง ถ้าเป็นในเวลาปกติ ไม่รู้ว่าจะมีนางสนมอีกไม่รู้กี่นางที่เกิดความอิจฉาริษยา แต่ในตอนนี้ทุกคนกลับถูกทำให้แตกตื่นตกใจด้วยฉากการลงทัณฑ์อันน่าสยดสยองนั่น  ในก้นบึ้งของหัวใจจึงรู้สึกเห็นใจหญิงสาวที่ถูกองค์รัชทายาทกอดไว้บนแท่นสูงนั้นขึ้นมา

อยู่ใกล้กษัตริย์ไม่ต่างกับอยู่ใกล้เสือ! โดยเฉพาะเมื่อเป็นเสือร้ายที่อารมณ์แปรรวนชอบการเข่นฆ่าด้วยแล้ว!

การลงทัณฑ์ยังคงดำเนินต่อไป บรรดานางสนมที่ถูกบังคับให้มา ‘เข้าชม’ การลงทัณฑ์ต่างอดไม่ได้ที่จะโก่งคออาเจียน และมีหลายคนที่เป็นลมล้มไป แต่ก็ไม่มีกล้าเสนอที่จะขอตัวกลับก่อนแม้แต่คนเดียว

ทุกคนต่างรู้ดีว่าจุดประสงค์ขององค์รัชทายาทคืออะไร ก็เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ว่าการที่หักหลังพระองค์เป็นเช่นไร!

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งดูเหมือนว่าจะช่วยกระตุ้นอารมณ์ของเขาเป็นอย่างมาก เขาค่อยๆ สอดมือเข้าไปในเสื้อผ้าหลายชั้นของนางพลางนวดคลึงเรือนร่างของนางเบาๆ อย่างไม่เกรงใจฟ้าดิน

มีใครสามารถช่วยนางได้ไหม? แสงแดดที่สาดส่องทำให้ดวงตาของนางพร่ามัว หางตาของนางพอมองเห็นว่าบรรดาขันทีค่อยๆ ทยอยออกไปด้านข้างของแท่นจนหมด ไม่มีผู้ใดกล้ามองมาทางที่นางอยู่สักคน

“เป็นเด็กดี เชื่อฟังข้า เข้าใจไหม?” เสียงกระซิบเบาๆ อยู่ที่ใบหูของนาง ร่างกายของนางถูกยกขึ้นและวางลงบนแท่นที่ทำมาจากหยกเย็น

นี่คือฝันร้าย  แค่ตื่นขึ้นก็พอแล้ว! ตื่น!

จูจูใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามเปิดเปลือกตาขึ้น แสงแรกที่ลอดเข้ามาในสายตาของนางคือผ้าม่านหน้าเตียงที่เริ่มกลายเป็นสีเหลือง บรรยากาศที่ล้อมรอบไปด้วยภูเขาทำให้ได้กลิ่นของต้นไม้ ใบหญ้าสดๆ ลอยมา กลิ่นของธูปรุนแรงราวกลับว่าจะทำให้นางจมดิ่งลงไป

นางทำใจให้นิ่งและเงียบสงบพลางพูดว่า “มันคือฝันร้าย…”

จิตใจที่ว้าวุ่นยากจะควบคุมของนางค่อยๆ สงบลง นางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งพลางมองสำรวจไปรอบๆ ห้องที่มีการตกแต่งอย่างเรียบง่าย ก็ทำให้นางรู้สึกโล่งอกและผ่อนคลายลงราวกับผ่านเคราะห์กรรมแล้วได้เกิดใหม่อย่างนั้น

นางหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมลวกๆ พลางเดินโผเผตรงไปที่ห้องครัว ในหัวคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงมักจะฝันแบบนั้นอยู่บ่อยครั้ง นางเห็นไม่ชัดว่าผู้คนที่อยู่ในฝันมีรูปร่าง ลักษณะแบบใด แต่กลับรู้ชัดว่าพวกเขามีฐานะและความสัมพันธ์อะไรกัน แม้กระทั่งตอนที่นางได้กลายเป็นตัวหลักในฝันนั้น นางเหมือนจะมีความทรงจำของผู้อื่น และรับรู้เรื่องราวทั้งหมดของนางที่อยู่ในฝัน

เมื่อตื่นขึ้น ความทรงจำทุกอย่างก็จะเลือนรางไป

นางก้มลงมองเงาของตัวเองบนถาดที่ทำมาจากทองแดง นางรู้สึกหดหู่ลึกๆ ใบหน้าของสาวชาวบ้านที่หน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ใบหน้าที่ดูซูบผอมจากการขาดสารอาหาร ดวงตาโตแต่กลับไม่สดใสไร้ซึ่งชีวิตชีวา คิ้วบางๆ กับจมูกที่ทั้งบางและเล็ก ในฝันนั้นผู้หญิงที่อยู่ในวังทุกคนต่างสวยมากกว่านางเป็นร้อยเท่า แล้วทำไมองค์รัชทายาทถึงต้องมาชอบคนหน้าตาธรรมดาๆ แบบนางล่ะ? นี่ต้องเป็นฝันร้ายอย่างแน่นอน!

จูจูคิดยังไงก็คิดไม่ออก นางจำได้อย่างชัดเจนว่านางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่บิดามารดาเสียชีวิตทั้งคู่ นางตามท่านยายระหกระเหินมาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ครึ่งปีก่อนท่านยายก็จากไป ด้วยความยากจนนั้น อย่าพูดถึงวังหลวงหรือองค์รัชทยาทเลย แม้แต่ข้าราชการเล็กๆนางยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน

ถ้าอย่างนั้นภาพสถานที่ที่พร่าเลือนและดูเหมือนจริงนั่น นางจินตนาการออกมาเองได้อย่างไรกันเล่า? !

 

 

 

 

 

 

 

โปรเจกต์ "หอหมื่นอักษร" เป็นโปรเจกต์ที่ซื้อลิขสิทธิ์นิยายออนไลน์มาอย่างถูกต้อง  

เผยแพร่อย่างเป็นทางการโดย OokbeeU และ China Literature 

 

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ China Literature 

 

 

จากใจเก๋อเก๋อ 

 

นิยายทุกเรื่องที่อยู่ในโปรเจกต์หอหมื่นอักษรเราเป็นนิยายที่เก๋อเก๋อพยายามพิถีพิถันคัดเลือกมาอย่างเต็มความสามารถโดยผ่านการเรียบเรียงและกลั่นกรองด้วยความตั้งใจของเหล่านักแปล เพื่อให้นายท่านได้รับความเพลิดเพลินอย่างถึงที่สุด 

เก๋อเก๋อหวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายของเราจะเติมเต็มความปรารถนาของนายท่านทุกๆ คนได้อย่างพึงพอใจ และเชื่อมั่นว่านายท่านจะสนับสนุนนิยายของเราอย่างถูกลิขสิทธิ์ เพื่อเป็นกำลังใจในการคัดสรรนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราต่อไปในอนาคต 

ถ้าหากนายท่านพบเห็นนิยายของหอหมื่นอักษรถูกนำไปเผยแพร่อย่างผิดลิขสิทธิ์ที่ใด สามารถเข้ามาแจ้งกับเราได้ในทุกช่องทางการติดต่อ 

 

ท้ายที่สุดนี้เก๋อเก๋อขอขอบพระคุณแรงสนับสนุนของนายท่านทุกคนจากนี้และต่อไปในอนาคตด้วยเจ้าค่ะ 

 

เก๋อเก๋อ แห่งหอหมื่นอักษร 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น