email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : O 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 865

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2561 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : O 100%
แบบอักษร

.

.

M : O

.

.

ร้านประจำที่เขาพูดถึงไม่ใช่ร้านใหญ่โตหรือร้านที่รองรับความอร่อยจากดาวหลายดวงอย่างที่ใครๆคิด ทั้งสองนั่งบนเก้าอี้พลาสติกที่ค่อนข้างเก่าแต่ยังคงใช้งานได้ดี โต๊ะไม้ที่ถูกคลุมด้วยเสื่อน้ำมันเพื่อการทำความสะอาดที่ง่ายกว่าผ้าปูโต๊ะเหมือนร้านอาหารทั่วไป มันจะเรียกว่าคลุมก็ไม่ถูกเสมอไปมันเรียกว่าตอกติดไว้เลยจะดีกว่า แก้วน้ำพลาสติกถูกเติมเต็มด้วยก้อนน้ำแข็งแค่สองก้อนและเปิดน้ำในขวดที่ซีนอย่างดีเทใส่แก้วทั้งสองใบจนเต็ม

เขาสั่งข้าวเช้าของเขาไปแล้วคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่เขาเลือกกิน หมู กุ้ง ต้นหอมผักชีแค่นั้น คนตรงหน้าที่เป็นสารถีให้เขาสั่งพิเศษแถมสั่งเพิ่มเป็นสองถ้วย 

แก้วพลาสติกถูกยกขึ้นมาจิบแก้กระหาย สมุดใบเล็กกับดินสอถูกน้ำขึ้นมาวาดรูปเล่นฆ่าเวลา ดินสอถูกควงอย่างชำนาญแล้วหยุดลงเมื่อสารถีตัวดีเขาจับปลายดินสอเอาไว้


"ข้าวต้มมาแล้วครับ"


"ฉันเริ่มทานหลังนายทานถ้วยที่สองยังทัน"เขาปิดสมุดไว้เก็บใส่กระเป๋าตามเคย รับข้าวต้มร้อนๆจากเด็กเสิร์ฟวัยสิบแปดที่มาช่วยครอบครัวในวันหยุด


"ผมทานเร็ว สองถ้วยน่าจะหมดก่อนคุณหนู"


"ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะริชาร์ท ทานข้าวฉันก็ทานไม่ได้ห่วงเล่น"


"ครับ ครับ ครับ ผมยอมรับว่าคุณหนูไม่ได้เป็นเด็กแล้ว เพราะถ้ายังเป็นเด็กอยู่คุณหนูไม่น่ากลัวแบบนี้หรอก"


"รีบทานได้แล้ว"เขาตักข้าวต้มเข้าปากค่อยๆเคี้ยวหมูหมักอย่าช้าๆ ในเมื่อมีฟันจงเคี้ยวของให้ละเอียดก่อนจะกลืนลงท้อง ศัตรูก็เหมือนกันถ้าจะกำจัดก็ต้องถอนรากถอนโคนเคี้ยวให้ละเอียดเหมือนหมูหมักที่อยู่ในปาก

ไม่ช้าเข้าต้มก็หมดลง เขาทานเสร็จช้ากว่าสารถีที่ติดตามตัวเขาอย่างที่เจ้าตัวพูดในตอนแรก ถึงเขาจะไม่ห่วงเล่นเหมือนตอนเด็กๆแต่ในหัวเขามีเรื่องให้คิดมากกว่าตอนเด็กอยู่เยอะ

ธนบัตรแบงค์สีแดงสองใบถูกยื่นให้เด็กเสิร์ฟวัยสิบแปดที่เหลือจากเงินทอนเป็นทิปสำหรับเขาเสมอ


"ขอบคุณครับ"เด็กวัยสิบแปดยกมือไหว้ขอบคุณ เขาชอบเด็กที่อ่อนน้อมถ่อมตน


"ไปกันเถอะริชาร์ท"เขาทั้งสองเดินออกไปจากร้านขึ้นรถ ด้วยหน้าตาและผิวพรรณทำให้หลายคนมองมาที่อชิรญา หน้าที่หนึ่งของริชาร์ทนี่คือหนึ่งในงานเขา สามพี่ที่ออกคำสั่งให้กันพวกแมลงหวี่ออกจากน้องชายสุดที่รักของเขา


"นายหญิงท่านเตรียมร่มให้ครับ"


"ร่ม?"


"พยาการณ์อากาศบอกว่าวันนี้ฝนจะตก ท่านรู้ว่าคุณหนูไม่ชอบพกร่มในกระเป๋า"ร่มพับสีดำถูกส่งให้เขา แม่มักเป็นห่วงเขาเสมอ เขารับร่มสีดำเก็บใส่เข้าในกระเป๋า


"แวะหาที่ถ่ายรูปก่อนเข้าร้านด้วยนะ"


"ครับ"


เสียงชัตเตอร์ยังคงดังต่อเนื่อง เขาชอบถ่ายรูปเก็บบรรยากาศต่างๆไว้ สิ่งที่เขาไม่ชอบถ่ายคือตัวเอง ไม่ได้หมายถึงว่าเกลียดตัวเองแต่เขาไม่ชอบที่จะยกกล้องขึ้นมาหามุมให้ตัวเอง ถ่ายตัวเองเป็นอะไรที่เปลืองกำลังที่สุดแล้ว


ตุุ้บ


"น้ำครับ"ขวดน้ำเย็นๆถูกส่งมาให้เขามันถูกเปิดเรียบร้อย อันที่จริงแค่เขาได้กดชัตเตอร์มันก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น แต่ทุกคนหวงและเป็นห่วงเขามากเกินไป


"แม่พูดถูกจริงด้วยสิ"ฝนเริ่มตกลงมาเขาหยิบร่มขึ้นมากางเก็บกล่องใส่กระเป๋าและรับน้ำมาถือไว้ เขาไม่ได้ต้องการดื่มมันตอนนี้

"ไปที่ร้านกันเถอะ ฝนตกแบบนี้การจราจรคงจะเริ่มติดขัดแล้วแหละ"


"ครับ"


และมันก็จริงอย่างที่พูด รถไม่ค่อยจะขยับสักเท่าไหร่ที่สามารถลัดเลาะไปได้ก็มีแค่รถมอเตอร์ไชค์ที่มีอยู่มากแต่สวมหมวกทำตามกฎก็ไม่ได้มีอยู่มากเหมือนรถ


แกร็ก แกร็ก แกร็ก

นิ้วมือพลางเคาะกระจกรถไปมา เขาไม่ชอบที่จะเล่นโทรศัพท์บนรถเพราะมันชวนปวดตาเขาไม่มีความสามารถมากขนาดนั้น ได้แค่นั่งนิ่งๆคิดเรื่องต่างๆภายในหัว


"อีกนิดก็จะถึงแล้วครับ"


"ฉันลงไปเดินยังจะเร็วกว่าแต่นายคงไม่ยอมแน่"


"ชีวิตของคุณหนูมีค่ามากกว่าผม..."


"ชีวิตคนเรามีค่าเท่ากันริชาร์ท ที่นายบอกแบบนั้นเพราะคนที่นายต้องดูแลคือฉัน ชีวิตคนเรามันสั้นนะริชาร์ทอยากทำอะไรก็รีบทำเถอะก่อนจะไม่มีเวลาให้ทำ"


"..."เขาไม่ได้ตอบ สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือปกป้อง...ปกป้องคนที่เขาปกป้องอยู่ ถึงต้องแลกด้วยชีวิตเขา เขายอมที่จะแลกมันโดยไม่มีเหตุผล


ผ่านจากชั่วโมงเป็นสองชั่วโมงรถขยับเคลื่อนที่ได้แค่ไฟแดงเดียวเท่านั้น ริมฝีปากสีแดงสดขยับฮัมเพลง ฝนยิ่งตกหนักกว่าเก่าจะเดินออกไปตอนนี้ก็คงจะไม่ได้แล้วถึงจะมีร่มที่แม่เตรียมไว้ให้แต่ก็คงกันได้แค่ช่วงศีรษะส่วนช่วงล่างน้ำคงกระเซ็นขึ้นมาจนเปียกแน่


"ริชาร์ท"


"ครับ คุณหนู"


"ทำไมฝนตกทีไรรถไม่ค่อยขยับไปไหน?"คำถามที่เขามักจะถามกับสารถีของเขา


"ไม่แน่ใจครับ"และมันก็จะเป็นคำตอบที่เขาตอบประจำ


"มันเป็นที่ฝนหรือมันเป็นประจำแบบนี้ ยิ่งโตขึ้นเท่าไหร่รถมันก็ติดมากขึ้นเเท่านั้น"


"ทุกคนเข้ามาเพราะความยากลำบาก คิดว่าเข้ามาในเมืองจะมีงานทำ ขนาดคนในเมืองยังแย่งงานกันเองเลยแล้วคนที่เข้ามาหวังจะหางานมันจะมีเหรอครับ งานไหนที่ทำได้ถึงแม้จะลำบากแต่มันก็เป็นเงิน"ริชาร์ทตอบกลับ


"นั้นสินะ...ริชาร์ท"


"ครับ?"


"สลับกันขับดีมั้ย?"


"ไม่ดีครับ ให้ผมทำหน้าที่ของผมเถอะ"


"บางครั้งนายก็น่าเบื่อนะริชาร์ท"


"ผมทราบครับ"


ในที่สุกการเดินทางสิ้นสุดลงเขามาถึงที่ร้านสักที ร้านขายเครื่องประดับเงินต่างๆที่เขาออกแบบเอง ต่างจากที่เรียนมาเลยใช่มั้ยละ จะมานั่งบริหารมันก็ไม่ได้เพราะมีสามพี่ช่วยดูแลแล้วส่วนเขาจะแวะเข้าไปบ้างแค่บางครั้งเท่านั้น


"ให้ฉันลงไปก่อน"เขากางร่มเดินลงจากรถหยุดที่หน้าประตูคนขับริชาร์ทรีบเดินลงมา


"คุณหนูไม่ควรทำแบบนี้ผมเปียกได้"


"นายไม่สบายใครจะขับรถให้ฉัน ถือสินายสูงกว่าฉัน"


"ครับ"

ภายใต้ร่มคันเดียวกัน ริชาร์ทที่ยิ้มให้กับคนที่เดินนำหน้าเขา ถึงจะดูบอบบางแต่ก็แข็งแกร่ง ถึงจะดูเย้อหยิ่งแต่ก็เข้าถึงได้ง่าย

นั้นแหละ อชิรญา

.

.

.

มีดค่อยๆบรรจงหั่นเนื้อชั้นดีพอดีคำเข้าปาก เคี้ยวแค่ให้พอที่จะกลืนลงคอได้แค่นั้น ไม่มีเวลาลิ้มรสรสชาติอาหาร แค่กลืนลงท้องเพื่อให้อิ่ม สิ่งที่เขาทำมีแค่นั้น


"วอค"

เสียงผู้มาใหม่ทำให้เขาหมดอารมณ์ได้ง่ายๆ ลุงที่พร้อมจะกำจัดเขาให้พ้นทาง มือวางส้อมกับมีดลงทั้งที่เนื้อตรงหน้าเหลืออีกตั้งหนึ่งชิ้น


"มีอะไรครับถึงได้มากวนเวลาทานของบผมแบบนี้"


"ชักสีหน้า"น้ำเสียงเรียบนิ่งตามเดิม เขาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดริมฝีปากอย่างลวกๆเพื่อบ่งบอกว่าเขาจะไม่ทานแล้วถึงเขาจะไม่อิ่มก็ตามที


"ทำไมผมต้องชักสีหน้าด้วยล่ะ? หรือว่าผมหน้าตาเหมือนพ่อมากเกินไปมันเลยทำให้ลุง..."เขาหยุดคำพูดลงยิ้มมุมปากส่งให้คนตรงหน้าและเดินออกมา


"สักวันเถอะ..."


"ผมคงไม่ตายตามที่ลุงหวังหรอก"เขาตอบแทนสิ่งที่ลุงเขาไม่ได้พูดออกมา

"ลุงก็รู้ผมมันพวกเก้าชีวิต"


Cassius(แคสเซียส) บุคคลที่เข้าไปในโลกของความมืดอย่างจริงจัง ยา การพนัน สิ่งต่างๆที่เป็นอโคจรลุงเขากวาดไปครอบครองหมด โลกของพ่อเขาและของลุงมันเหมือนเป็นคนละโลกกัน 

เหมือนว่าสวรรค์ช่างเป็นใจเพราะลุงไม่ใช่ลูกแท้ๆของปู่ ปู่เขาเลยเลือกที่จะมอบอำนาจให้พ่อ ถึงตอนนั้นหลายคนอาจจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ตอนนี้หลายคนก็เริ่มเข้าใจชัดเจนว่าสิ่งที่ปู่ทำเพื่ออะไร

แคสเซียสเป็นลุงที่บ้าอำนาจ


"วอค!"เขาหยุดเดินเพราะเสียงเรียก แค่ยืนนิ่งๆไม่ได้หันไปมองแต่อย่างใด

"เก้าชีวิตมันก็อยู่ไม่ได้นานหรอก"


"พนันกันร้อยปีมั้ยล่ะ?"เขาตอบกลับ

"เป็นลุงหรือเป็นผมที่จะตายก่อนกัน"

เขาไม่รอคำตอบรีบเดินขึ้นไปที่ห้อง มันน่าเบื่อหน่าย อำนาจที่มีมันถือไม่พอมือหรือไงถึงต้องหาเพิ่ม

เสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้น เบอร์ที่คุ้นเคย เพื่อนสนิทเขาอีกคน


"ว่าไงเดียร์"


("ปกป้องอยากคุยด้วย")น้ำเสียงแหบแห้งพร้อมผ้าแปะที่หน้าผาก


"ยูไม่สบายหรือไง"


("อืม")โทรศัพท์ถูกส่งไปให้มือเล็กที่ต้องการคุยกับเขา

("hi~~~")เสียงใสทักทายเขามา


"hi...ยูยังไม่นอนอีกเหรอตัวแสบ เสียงใสเชียว"


("พ่อกวางให้คุยได้นิดเดียวครับก่อนนอน ยุงวอคทานข้าวหรือยังครับ?")


"เรียบร้อยแล้วยูล่ะป้องทานหรือยัง?"


("เรียบร้อยครับ อร่อยมากๆเลย แต่พ่อกวางสิทานได้นิดเดียว ยังตัวร้อนอยู่เลย")เจ้าตัวเพลนโทรศัพท์ไปหาคนที่นอนป่วยอยู่


"ยูก็ระวังจะติดไข้จากพ่อยูนะป้อง"


("รับทราบครับ!!/คุยกับใครอยู่ครับป้อง")


"..."เขารอฟัง อีกเสียงคงจะเป็นคนรักของเดียร์


("ยุงวอคครับพ่อเปา/ดึกแล้วนะครับ")


"ยูนอนได้แล้วป้อง have a good dream"


("Have a good day ยุงวอค")


"Thank You ส่งโทรศัพท์ให้พ่อยูเก็บได้แล้ว แล้วก็นอนซะป้อง"


("จุ๊บ")ปกป้องจูบลงที่หน้าจอก่อนที่สายจะถูกตัดไป


"Have a good day? มันจะดีจริงหรือเปล่าป้อง ตัวแสบของฉัน"



TBC.

×   ×   ×    ×   ×   ×

ง้ออออ โปรเจคนี้ยาวนานเหลือเกิน ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน

ความคิดเห็น