ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 คะนึงหา (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 คะนึงหา (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มี.ค. 2561 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 คะนึงหา (2)
แบบอักษร

          “แม่..”

          “ตาทิม หอบอะไรมาเยอะแยะ” คุณนวลปรางค์มองไปยังถุงพะรุงพะรังในมือลูกชายแล้วอดสงสัยไม่ได้ ด้วยเหตุว่าถุงนั้นทึบจึงมองไม่เห็นของด้านใน

          “แอ้มเตรียมมาให้..เอ่อ เตรียมมาให้แม่น่ะครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มชูของมือขึ้นบอกด้วยด้วยรอยยิ้ม แต่ทันทีที่เห็นว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่ด้วยจึงตั้งสติได้ทัน ก่อนที่จะเผลอพูดอะไรไม่ควรออกไป

          “เอาวางไว้บนโต๊ะห้องอาหารให้แม่หน่อยนะ” คุณนวลปรางค์บอกปัด ก่อนหันมาสนใจว่าที่ลูกเขยของตนต่อ เห็นเรื่องครานี้ลูกชายมาก็ดีจะได้ปรึกษาหารือ “ขึ้นไปดูห้องไหมลูกตาปุ๊”

          “ครับ”

         หลังจากพาชายหนุ่มขึ้นไปดูห้อง ผู้เป็นเจ้าของบ้านจึงขอปลีกตัวออกมาเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวกับอีกฝ่าย หากแต่ใจจริงอยากจะมาพูดคุยหารือกับบุตรชายเสียมากกว่า

          “แม่..ไอ้ปุ๊มันมาทำอะไร” ธราวุธซึ่งนั่งคอยมารดาอยู่ในห้องอาหารกล่าวขึ้นทันทีด้วยความใคร่รู้

          “มาอยู่ด้วย”

          “หืม..” พ่อเลี้ยงหนุ่มครางเสียงในลำคอ นึกไปถึงใครอีกคนแล้วได้แต่ส่ายหัว “แล้วยัยพลับรู้เรื่องแล้วยังครับ”

          “ยังเลย น้องเราออกไปช่วยงานที่รีสอร์ท ค่ำๆคงกลับ” ใจหล่อนนั้นอยากให้ว่าที่ลูกเขยมาช่วงค่ำๆ งานนี้ไม่ต้องพูดอะไรมาก ไม่ต้องมีสื่อกลางแต่เจอจังๆยังจะดีกว่า

          “ได้จ๊ะเอ๋กันแน่ครานี้”

          “ดีเหมือนกันนะ น้องเราท้องโตขึ้นทุกวันแต่ยังงอนเล่นเป็นเด็ก”

          “นั้นสิครับ สงสารไอ้ปุ๊มันด้วย เอาแต่เพ้อหายัยพลับ” พูดถึงเรื่องนี้เขาเองก็เคยผ่านมา ความรักมันยากจะพูดจะอธิบายเพราะล้วนเป็นเรื่องของความรู้สึก หากได้เจ็บปวดเพราะมันแล้วแข็งแกร่งมาจากไหนก็ย่อมแพ้พ่าย หากแต่เขาโชคดีที่มีแม่ของลูกเข้ามาเติมเต็มทั้งที่เขานั้นร้ายใส่สารพัด กว่าจะมีรักในวันนี้เมียรักเขาก็เจ็บไปมาก ไม่รู้ชาตินี้จะชดใช้เช่นไรหากแต่สิ่งที่เขาตั้งใจคือการรักและซื่อสัตย์ต่อภรรยาเพียงผู้เดียว เมื่อเป็นเช่นนี้เขาเองก็อยากให้เพื่อนรักและน้องสาวลงเอยกันด้วยความสุขเสียที

          “ให้ทุกอย่างดำเนินไปตามโชคชะตาแล้ว”

          ไม่มีการจ๊ะเอ๋กันแต่อย่างไรเพราะธรานันท์เกิดรู้เรื่องเข้าเสียก่อน แน่นอนว่าหญิงสาวไม่คิดหนีแต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายอมให้อีกฝ่ายได้เจอะเจอ ยามใดเขาอยู่บ้านยอมไม่มีร่างอรชรร่วมชายคา สถานที่หลับนอนอีกทีของว่าที่คุณแม่คือที่รีสอร์ทไปโดยปริยาย

           “เรานี้มันแสบนักนะ” คุณนวลปรางค์ล่ะหมั่นไส้ลูกสาวตัวเองนัก หลบได้หลบดีแต่เชื่อว่าวันหนึ่งปริญได้เจอเข้าสักวัน

           “ก็แม่เล่นให้เขามาอยู่ แถมยังไม่บอกพลับสักคำ ดีนะไหวตัวทัน” เรื่องโกรธเรื่องงอนบอกเลยว่าเธอละทิ้งมันไปนานแล้ว แต่แค่อยากเล่นอะไรสนุกๆเพียงเท่านั้น

           “ไม่สงสารตาปุ๊หน่อยเหรอ”

           “ทำไมต้องสงสารคะ” นั่นสิ..ทำไมต้องสงสารเขาตัวโตกว่าเธอก็มาก ใจย่อมแข็งแกร่งกว่า แค่นี้คงไม่ตายหากเทียบกับความเจ็บปวดตลอดสองปีที่เธอได้รับ แต่เขาไม่เคยคิดอธิบายสักครั้งให้เธอเข้าใจ

           “เรามันใจแข็งเกินไปแล้วนะ ตาปุ๊ทำไปทั้งหมดเพราะรักครอบครัวเรื่องนี้เราต้องเข้าใจ อีกอย่างท้องโตขึ้นทุกวัน” รับรองว่าถ้าบุตรยังตัวเล็กเล่นซนหล่อนอยากจะตีให้ก้นลายนัก แต่นี้โตจนจะเป็นแม่คนแล้วแต่ยังดื้อไม่หาย

           “ขอเวลาพลับอีกหน่อยนะคะ”

           ลับหลังคนทั้งสองกับมีบุคคลหนึ่งกำลังอมยิ้ม อาจดูเสียมารยาทที่แอบฟัง แต่ดีใจที่ได้เห็นใบหน้าหวานนั้นอีกครา

           ตั้งแต่เข้ามาอยู่เขาแอบสังเกตอะไรหลายอย่าง ทั้งกับข้าวอาหารที่มักมีคนหิ้วปิ่นโตออกไปจากบ้าน ยิ่งกว่านั้นเขาเคยแอบสะกดรอยตามสาวใช้ในบ้าน แต่เสียดายที่คลาดไปนิด หากแต่วันนี้ไม่มีคำว่าคลาดแต่เจอจังๆ

            “แค่ได้แอบมองแบบเพียงนี้ก็สุขใจแล้ว”

            ทุกเช้าปริญมักตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าครัว อาหารที่เขาเลือกทำล้วนแล้วมีประโยชน์ครบห้าหมู่สำหรับคนท้อง กลายเป็นคนจัดปิ่นโตเสียเอง โดยอ้างว่าอยากดูแลคุณนวลปรางค์ เพราะสาวใช้ดันอ้างกับเขาก่อนว่าทำให้ประมุขของบ้าน เมื่อเป็นเช่นนี้คนที่แอบรู้เช่นเขาจึงได้ขันอาสา ขอเพียงได้ดูแลในมุมลับๆก็เพียงพอ

          พื้นที่ลานว่างถูกนิรมิตกลายเป็นสวนย่อมเต็มไปด้วยดอกไม้สีหวาน โดยแต่ละชนิดล้วนเป็นดอกไม้ที่ธรานันท์ชื่นชอบ หนำซ้ำพื้นดังกล่าวตรงกับระเบียงห้องหญิงสาวพอดี

          ตั้งแต่เช้ายันค่ำทุกเมื่อที่ว่างเว้นจากงานถ้าไม่ไปแอบมองร่างอรชรที่บัดนี้เริ่มเดินอุ้ยอ้ายหน้าท้องขยายขึ้น จนเขาเองอยากสัมผัสอยากทักทายลูกน้อยเสียเหลือเกิน

           “ลูกพ่อ ทำไมแม่เราใจแข็งนักนะ” ได้แต่บริภาษกับตนเอง ใจเขาไม่เคยนึกโกรธเคืองคนตัวเล็ก แต่ทว่าเข้าใจดีเพราะเขาเองทั้งนั้นที่เกิดเรื่อง แทนที่จะมีความสุขกันมาเนินนานแต่เพราะเขาดันทำลายมันเองกับมือ

            ใจชื่นทุกครั้งเมื่อปิ่นโตอาหารที่เขาจัดเตรียม ถูกแม่ของลูกเปิดทานด้วยความเอร็ดอร่อย ‘หากได้ทานด้วยกันคงดี..’

              ธรานันท์กำลังนั่งเคี้ยวกับข้าวในปิ่นโตอย่างมีความสุข เธอชอบกับข้าวอาหารที่บ้านมากกว่าที่รีสอทจึงได้สั่งคนทำมาให้ และพักหลังมานี้กับข้าวอาหารแม้รสชาติจะแปลกไป แต่เธอเสพติดมันไปเสียแล้ว

          “หรือว่า..” หญิงสาวนึกคิดก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ พลันก้มมองอาหารในกล่องปิ่นโตแล้วจำต้องตาโต

           “พี่ปุ๊!” ว่าที่คุณแม่ร้องเรียกขึ้นเสียงดัง พอให้คนที่แอบอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมีอาการสะดุ้งน้อยๆ “เปลี่ยนฝั่งกันหมดเลยหรือไง”

           คนมีน้ำโหกัดริมฝีปากแน่น นึกเคืองอยู่ในใจทั้งมารดาพี่ชายพี่สะใภ้ต่างก็เปลี่ยนฝั่งไปหาปริญ และแล้วสาวใช้คนสนิทที่คอยช่วยเหลือเธอทุกอย่างก็กลายไปเป็นพวกเขาแล้วหรือไรกัน

           “คนบ้า! ชอบแอบอยู่นั้นแหละ ถ้ารู้แล้วก็ออกมาเลยนะ”

**************

หากมีข้อผิดพลาดหรือพบคำผิดต้องขออภัยนะคะ แปะให้อ่านก่อนถ้ามีเดี่ยวข้าแก้ไขให้นะคะ

-รานิล-

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว