ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 14: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) [แก้คำผิด]

ชื่อตอน : EP 14: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) [แก้คำผิด]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 09:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 14: Help Me!!! I was Raped!!! (11p) [แก้คำผิด]
แบบอักษร

EP 14: Help Me!!! I was Raped!!! (11p)

กว่านาโอมิซังจะปล่อยผมกลับบ้านก็เล่นเอาถึงเช้า แล้วเขาก็ขับรถมาส่งที่บ้านด้วย พอขาผมก้าวลงจากรถเท่านั้นแหละ ร่างของฟูจิก็กระแทกมากอดผมไว้ทันที

"พี่นี่ชอบทำให้ผมเกือบหัวใจวายตายอยู่เรื่อยเลย!!! ทำไมไปไหนไม่ชอบบอกผมบ้างห๊ะ?! ถ้าพี่ทำอีก ผมโกรธพี่จริงๆ แล้วนะ!!! แล้วพี่ไปไหนมาอีกเนี่ย!!?"

"พะ พี่ขอโทษ...! พะ พะ...พี่ไป..."

"ไปบ้านผมเองครับ ^ ^"

"อ่ะ..." เมื่อเสียงของนาโอมิซังแทรกขึ้นมา ฟูจิก็มองเขาตาขวาง อย่างที่คิด ฟูจิไม่ชอบนาโอมิซังจริงๆ ด้วย

"ไปทำอะไร...?" ฟูจิหันมาถามผมเสียงเข้ม ผมไม่กล้าตอบ พอผมจะอ้าปากพูด นาโอมิซังก็พูดขึ้นก่อน

"ไม่ต้องถามก็รู้ไม่ใช่เหรอครับ รอยบนตัวนั้นก็เป็นหลักฐานชัดเจนแล้วนี่ครับ"

เขายิ้มยัน แล้วฟูจิก็หันหน้ามามองที่คอผมทันที ผมหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากสู้กับสายตาของเขา แรงที่แขนก็ถูกบีบแรงจนผมเจ็บไปหมด ฟูจิไม่พูดอะไร ดึงแขนผมให้เดินตามเขาเข้าไปที่บ้านอย่างเงียบๆ

"เดี๋ยวก่อนครับ"

"...?" ฟูจิหยุด แต่ไม่หันไปตามเสียง มีแค่ผมที่ทำหน้าอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร

"หลังจากปิดเทอมหน้าหนาวแล้ว ผู้อำนวยการบอกว่าจะพานักเรียนทุกคนไปทัศนะศึกษาที่ออนเซ็น เตรียมของให้เรียบร้อยด้วยนะครับ ซึ่งทั้งโรงเรียนทราบหมดแล้ว"

"ขะ ขอบคุณมาก— หวา!!! เดี๋ยวก่อนสิ ฟูจิ!!"

ปัง!!

ตึง!!!

"ไปทำกับมัน...จริงๆ น่ะเหรอ"

"...อึก!"

"ตอบมาสิ!"

"กะ ก็...พี่แค่อยากจะไปขอโทษเขาที่ลืมวันเกิดของนาโอมิซัง...เลยคิดจะไปเซอร์ไพรส์สักหน่อย แต่ก็ไม่คิดว่า...มันจะกลายเป็นแบบนี้...น่ะ ตะ แต่ฟูจิไม่ต้องสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้—"

"เรื่องเล็กๆ น้อยๆ? อ๋อ มันคงเป็นเรื่องปกติของพี่ไปแล้วสินะ พี่มันอ่อนแอ ไม่รู้จักป้องกันตัวเลย แถมยังไปยอมอ้าขาให้มันเอา ทีกับผมละทำเป็นเล่นตัว! มีผัวคนเดียวคงไม่พอใจพี่สินะ จะต้องมีเป็นร้อยๆ ถึงจะพอใจพี่ใช่มั้ย?!?! ห๊ะ?!" ฟูจิตะโกนลั่นด้วยความโกรธ สายตามองผมอย่างน่ากลัว เขาโกรธจนหน้าแดงไปหมด

"...อึก ฮึก...!" ผมเริ่มกลัวจนตัวสั่น แล้วนำ้ตามันก็ไหลออกมาเอง

"...พี่มันก็ดีแค่บีบนำ้ตาให้คนอื่นเขาใจอ่อนเท่านั้นแหละ เพื่อหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองรอดใช่มั้ยล่ะ... หึ ร่านจริงๆ"

"...ฮึก!"

ผลัวะ!!

ผมทำไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะคำพูดของเขาที่พูดออกมาอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของผมเลย ก็เลยเผลอต่อยเขาไปเต็มแรงทีหนึ่ง เขาหันไปตามแรงกระแทก เขาหันมามองผมอย่างช้าๆ ผมก็ตกใจมาก และ กำมือที่เผลอต่อยเขาไป

พรึ่บ!

"หวาาาาา!!!"

ฟูจิอุ้มผมขึ้นพาดบ่า เดินขึ้นไปชั้นบน ไขประตูห้องของตัวเองออก ผมรู้ชะตากรรมของตัวเองทันที ก่อนจะรีบดิ้น และ ทุบหลังของฟูจิไปพราง แต่ฟูจิก็โยนผมลงเตียงไปแล้ว ในหัวผมคิดแต่เรื่องหนีเท่านั้น เพราะผมไม่ชอบที่ฟูจิโกรธแบบนี้เลย ผมรีบจะลุกหนีออกจากเตียง แต่ก็โดนฟูจิจับขาแล้วกระชากมาเหมือนเดิม ตามด้วยร่างของเขาเองที่ขึ้นมานั่งทับตัวผมไว้ ผมพยายามดันตัวเขาออก ดิ้นเพื่อให้ฟูจิลุกจากตัวผมให้ได้ แต่สุดท้ายเขาก็จับแขนผมให้รวบไว้ มัดกับหัวเตียงแน่น สีหน้าของฟูจิตอนนี้เย็นชามาก เขาก้มหน้าลงมาใกล้กับใบหน้าของผมพอดี

"จากนี้ไป ผมจะขังพี่ไว้ เก็บไว้ใกล้ๆ ตัวผมไม่ให้ห่างไปไหนเลยล่ะ..."

"ฮึก ฟูจิ...หยุดเถอะนะ พี่..."

"ทีกับมันยังยอมเลย ทำไมผมจะทำไมได้ล่ะ..."

"มะ ไม่ใช่...พี่ไม่ได้— อร๊า...!!!"

เขาถกเสื้อผมขึ้น จัดการเลียยอดอกพรางบีบเน้นไปด้วย รอยที่นาโอมิซังทำก็เหมือนจะกระตุ้นความโกรธของเขาให้เพิ่มขึ้นไปอีก ฟูจิล้วงมือเข้าไปในใต้กางเกงของผม ชักรูดเจ้าหนูน้อยอย่างเมามันส์

"ใช้สีหน้าลามกๆ นี่ อ้าขายั่วยัวมันละสิ"

"อึก!"

"ถึงขนาดไม่บอกผมเนี่ย คงอยากมากสินะ ของมันเด็ดขนาดนั้นเลยเหรอ? แต่ลีลาคงไม่เด็ดเท่าผมหรอกใช่มั้ยครับ...? ^ ^"

"อ่า อ๊า... หยุ— อ้ะ อึก..."

ฟูจิถอดกางเกงออกให้ไปอยู่ตรงหัวเข่า ทำให้ชักได้ง่ายขึ้น แถมเขายังเล่นที่ส่วนปลายตรงรูของมันอีก ขยี้แรงๆ หลายทีจนผมต้องเชิดหน้าร้องคราง เขาเลื่อนริมฝีปากไปเลียที่ท้องแบนราบของผม ดูดแล้วกัดทำรอยไว้เยอะ ก่อนจะใช้ปากไปอมเจ้าดุ้นน้อยของผม เขาเลียไปเรื่อยๆ ยกขาข้างหนึ่งผมขึ้น สอดนิ้วทั้ง 2 ข้างเข้าไปทีเดียวรวด แต่มันไม่เจ็บเลย กลับทำให้ผมเสียวมากขึ้น

"อ๊ะ อ้า อึก! ฮึก...ปล่อย จะออก...อ๊าาาาาาาา!!!"

"ฮึฮึ สุดยอด~~"

"ฮึก...อื้อออ..."

หลังจากที่ผมปลดปล่อยเข้าไปในปากของเขาเต็มๆ เขาก็ประกบริมฝีปากของเขาลงมา ปล่อยนำ้ของผมเองเข้าไปในปาก ผมก็หลับตาปี๋ เขาจูบอยู่อย่างนั้นอยู่นาน ในที่สุดก็ถอนออกไป แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าผมจะคลายมันออก เขารีบเอาฝ่ามือใหญ่นั่นมาปิดปากผมไว้แน่น

"กลืนซะ" เขาพูดด้วยสีหน้าที่หน้ากลัวมากๆ

"อื้อ อึก...ฮึก"

ผมหลับตากลืนมันลงไปพร้อมด้วยนำ้ตาที่ไหลออกมา ฟูจิก็เอามือที่ปิดปากผมออกไป ก่อนจะยกขาผมขึ้น แล้วแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของผม ก่อนจะควักเอาดุ้นที่แสนใหญ่ยักษ์ออกมา มันใหญ่กว่าครั้งที่แล้วมาก แต่ของนาโอมิซังที่ผมเห็นเมื่อวานนี้มันก็ใหญ่กว่านี้ล้านเท่า นาโอมิซังมักจะใหญ่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ...นี่ผมกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย...!!! >///<

สวบ!!

"เฮือก— อ๊าาาา!!!"

"สะ สุดยอด...ตอดรัดแน่นกว่าครั้งผ่านๆ มาอีก หรือว่าพี่ชอบให้ทำแรงๆ เหรอ หืม?"

"ฮะ...อ่ะ อ๊ะ อื้อออ อ่า..."

ฟูจิเหงื่อไหลผุดออกมาเยอะไม่ต่างจากผม เขาเริ่มขยับมันแรงๆ เน้นๆ ทำให้เกิดเสียงที่เสีอดสีกันของพวกผม ฟูจิหอบหายใจอย่างหื่นกระหาย แล้วก็เลื่อนมือตัวเองมาชัดรูดให้แก่นกายเล็กของผม เพียงไม่นานผมก็ใกล้จะถึงจุดสูงสุด

"อึก ฮ่า...อ่าห์..."

"ฮ่า...อ้ะ อิ๊...! ไม่ไหว...อ้าๆ อ๊า..."

"ใกล้แล้วเหรอครับ? เร็วจริง..."

พั่บๆๆๆๆๆ

"อ๊าๆๆ!!! อ้า..." ฟูจิเร่งจังหวะขึ้น ใส่แรงเข้ามาไม่ยั้งจนเอวผมแทบพัง

"ฮึฮึ ไม่ยอมให้พี่เสร็จก่อนหรอก..."

"อ้า อ๊า...อ๊า อ๋ะ ฮึก! ปล่อย—"

"เฮือก!!!" จู่ๆ เสียงมือถือผมก็ดังขึ้น ทำให้การกระทำทั้งหมดหยุดลงกลางคัน ผมบิดตัวไปมา ผมใกล้จะเสร็จแต่ก็ยังไม่เสร็จ...

 

"จุน... อ๋อ หึ...จะคุยกับมันก็ได้นะ ^ ^" ฟูจิขยับด้วยไปหยิบมือถือมากำลังจะกดรับสาย

 

"ตะ แต่พี่..." ผมทรามาน เอวของผมก็ขยับเองอย่างช้าๆ หนึบๆ

 

"อึก! อยากได้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ~?"

 

"ไม่ใช่...นะ..."

 

"ขอร้องผมดีๆ สิ"

 

"อึก..." ในฐานะพี่ชาย ผมจะไม่ยอมขอร้องเรื่องที่มันผิดแบบนี้เด็ดขาด ถ้าผมตอบตกลงออกไป ก็เหมือนกับผมทำลายความเป็นพี่น้องจนไม่เหลือสิ้น ผมทำไม่ได้...!

 

"ชิ!!"

ติ๊ด!

(ยูกิ...ขอบคุณที่รับนะ)

 

"จุน...เหรอ?" ผมเบิกตากว้าง แล้วมองไปที่ฟูจิที่ยิ้มอย่างร้ายกาจ แถมเขายังเปิดลำโพงอีกด้วย

 

(ฉันไม่กล้าไปหานายที่บ้านน่ะ ฉันรู้ว่านายคงไม่อยากเห็นหน้าฉัน...)

 

"ไม่ใช่นะ!!! ฉันก็อยากจะ— อร๊า!!!" ฟูจิกระแทกแก่นกายเข้ามาหนึ่งทีแรงๆ ก่อนจะทอดมองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่เริ่มจะโกรธขึ้นมามาก

 

(ยูกิ นาย... อึก! ฉันขอโทษ!!)

 

"จุน..."

 

(วันนั้นฉันลืมตัวไปหน่อย ฉันไม่แคร์ความรู้สึกของยูกิเลย เพราะฉะนั้น ยกโทษให้ฉันเถอะนะ!!)

 

"...กะ ก็ได้ ฉันเองก็...อยากจะขอโทษ—"

คิ๊ก!

จู่ๆ ฟูจิก็ดูเหมือนจะโกรธมากๆ จนเผลอบีบมือถือผมจนเกิดเสียง แต่ก็ยังดีที่ไม่พัง พอจะคุยกับจุนให้รู้เรื่องซะก่อน

(นี่ ในตอนนั้นที่ฉันบอกว่ารักนายน่ะ มันเป็นความจริงนะ)

 

"อึก!" จุนพูดประโยคนี้ออกมาก็ทำเอาผมเริ่มที่จะกลัว ฟูจิในตอนนี้เริ่มหอบหายใจด้วยความโกรธ

 

(แล้วนาย...ก็คงไม่ได้เกลียดฉันหรอก...ใช่มั้ย?)

 

"...อ่ะ..........ฉัน... ไม่รู้..." ผมกลั้นใจพูดออกไป

 

(...งั้นเหรอ? แล้วนาย...ยังคงแอบมีใจให้ฉันอยู่หรือเปล่า...) นำ้เสียงของเขาเหมือนจะร้องไห้...

 

"ชะ ใช่...ละมั้ง?" ผมพูดออกไป เพราะถ้ามากไปกว่านี้ ผมจะทำให้เขาเจ็บปวด ผมไม่อยากทำร้ายเขา จุนน่าจะถามคำถามที่สองเป็นคำถามแรกนะ! มันจะได้ไม่ต้องกลายมาเป็นแบบนี้

 

"ทนไม่ไหวแล้วนะเว้ยยย!!! แก...!!! จำเอาไว้เลยนะ พี่เป็นของฉันคนเดียว!! แกอย่ามาเสนอหน้าให้พี่ฉันเห็นอีก!!! อย่ามาทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าพี่ไปหน่อยเลย ทั้งที่แกไม่ได้เป็นแบบนั้น!!!"

ติ๊ด!

"รักมันมากใช่มั้ย? พอกับผมแล้วไม่ได้ ทำไมล่ะ เพราะผมเป็นน้องชายในสายเลือดเดียวกันกับพี่อย่างงั้นเหรอ?! ตอบมาสิ!!! ฮึ่ย!!"

 

"ไม่ๆ ฟูจิ— อ้าาาาาา!! เจ็บบบ อ๊า อ้า...อ๊ะ!!"

เขากระแทกเข้ามาไม่ยั้ง ใส่อารมณ์โทสะของตัวเองมาลงที่ตัวผมจนหมด ผมได้แต่นอนร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนให้เขาหยุดเท่านั้น แต่เมื่อทุกอย่างจบลง ผมก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าฟูจิร้องไห้หนักไม่ต่างจากผม

"ทำไมผมต้องเกิดมาเป็นน้องพี่ด้วย ถ้าผมเป็นคนอื่นพี่จะหันมาสนใจผมหรือเปล่า ผมรักพี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว ผมจะต้องทำยังไง จะต้องทำแบบไหน ถึงจะให้พี่หันมาสนใจผมบ้าง ฮึก..."

 

"..."

ผมทำได้แต่เงียบ ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ ปล่อยให้ฟูจิร้องไห้ออกมา ผมเองก็ไม่ต่างกัน คำว่า พี่น้อง ที่คั้นกลางระหว่างเราไว้นั้น มันจะมีสักวันมั้ยนะ ที่มันจะยอมเปิดกว้างออก และ ยอมรับ ฟูจิเป็นผู้ชายที่เป็นที่นิยมมากๆ ผมเข้าใจว่าสักวันมันต้องมีวันนั้น สักวันที่ฟูจิพาแฟนของตัวเองเข้ามาในบ้าน แล้วแนะนำให้ผมรู้จัก ผมเคยคิดแบบนั้น... แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นแบบนี้ ฟูจิรักผมจริงๆ ผมอยากจะตอบรับความรู้สึกนั้นบ้าง

"ขอบคุณนะ..."

 

"...ฮึก ครับ?"

 

"ขอบคุณนะ ฟูจิ..."

 

"ครับ...?"

 

"ฟูจิ สัญญากับพี่ได้มั้ย ว่าฟูจิจะรักพี่ตลอดไป ความรู้สึกที่มีต่อพี่มันจะไม่มีวันหายไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฟูจิยังคงรัก คอยอยู่เคียงข้างพี่เสมอ...น่ะ" ผมพูดออกไปด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงพูดแบบนั้นออกไป ไม่ใช่การปลอบใจอะไรทั้งนั้น แต่บางทีอาจจะเป็นความรู้สึกที่อยู่ข้างในลึกๆ ในที่ไหนสักแห่ง

 

"อึก...! ครับ!!! ผมสัญญาครับ!!!"

 

"...^ ^" ผมยิ้มให้เขาอย่างที่ใจคิด

 

"พี่.....รักผมแล้วใช่มั้ย...?" ฟูจิทำหน้าแบบนั้นผมจะกล้าปฏิเสธได้ไงกันเล่า

 

".....อะ อื้ม คงงั้นมั้ง..." ก็หัวใจเต้นแรงตั้งแต่ตอนนั้นแล้วนี่นา

 

"จริงนะ!?" เขาถามตาโต

 

"เอ่อ...อื้ม"

 

"พี่ครับ~~~!!!" ฟูจิกอดรัดตัวผมไว้แน่น แถมยังร้องไห้เพิ่มอีกต่างหาก แต่มันก็ยังมีอะไรติดๆ ขัดๆ อยู่แฮะ รู้สึกเหมือน...ฟูจิจะยังไม่ทันได้เอาไอ้นั่นออกไป แถมยังไม่ทันได้แก้มัดอีก... ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกไป ทั้งที่ตอนแรกก็กลัวว่าผมจะทำลายความเป็นพี่น้อง แต่คราวนี้ผมกลับทำให้เขามีความหวังมากขึ้นไปอีก อีกอย่าง ดูเหมือนผมคง...

...จะกลายเป็นคนหลายใจไปซะแล้วสิ!!!

 

End EP 14

ความคิดเห็น