ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 2 : ความจริงที่ไม่อาจลืม

ชื่อตอน : Ep. 2 : ความจริงที่ไม่อาจลืม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2561 09:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 2 : ความจริงที่ไม่อาจลืม
แบบอักษร

ตอนนี้เรานอนกันบนเตียงนิ่งๆหลังจากที่มันอาบน้ำให้ผมเรียบร้อย 

"เป็นไงล่ะมึง สนุกไหม"ผมถามมันหลังจากหลับตาลง 

"ก็สนุกดีนะมึง เร้าใจไปอีกแบบ แล้วมึงอ่ะ?" 

"ก็สนุกนะ รู้สึกแปลกๆดีแต่เจ็บ"ผมเบะปากแรงๆ 

"โอ๋มึง555 นอนๆพน.มีเรียนเนาะ"มันยืดแขนใหญ่ๆนั่น"มาพาดกอดเอวผม เรานอนเงียบไปสักพักผมก็เอ่ยปากขึ้นก่อน 

"ต้าน.." "ว่าไงมึง" 

"ลองแล้วมึงติดใจป่ะวะ หรือลองแล้วละจบแค่นั้น.." 

"ไม่รู้ว่าติดใจไหม แต่เล่นแบบนี้กันอีกนะ"มันกระซิบข้างหูผมเบาๆก่อนจะไซร้ซอกคอผมเบาๆ ผมก็เอียงคอให้มันง่ายๆ 

"นึกสภาพไม่ออกว่ะถ้าพายกับเบลล่ารู้" ตอนนี้ผมลองคิดว่าถ้าพายแฟนสาวของผมหรือเบลล่าแฟนสาวของต้านรู้เข้า จะเกิดอะไรขึ้น 

"ก็ไม่ต้องให้รู้สิ เราแค่เล่นๆกันเอง ยังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกันวันยังค่ำ"มันว่าพร้อมยีหัวผมเบาๆ

เช้าวันต่อมา 

เป็นไปตามที่คิด วันนี้ผมลุกไปเรียนไม่ไหว แถมยังท้องเสียตั้งแต่ยังไม่ตื่นซะอีก  

"ไอ้เชิ้ตมึงไหวไหมเนี่ย ไปหาหมอไหม" 

"ไม่เอาสัส อายหมอ" 

"งั้นให้กูอยู่ดูแลป่ะ"มันเตรียมจะถอดชุดนักศึกษาที่เพิ่งใส่ออก 

"หยุดเลย ไปเรียนจดแล็กเชอร์มาเผื่อครับเพื่อน"ผมพูดได้แค่นั้นแล้วรีบพุ่งเข้าห้องน้ำอีกรอบ โครตเหี้ย

เย็นของวัน 

ตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้ว เริ่มลุกเดินได้สะดวกขึ้น อาการท้องเสียก็เริ่มหายไป เลยลงมาหาอะไรกินข้างล่างเพราะยังไม่ได้กินแต่เช้า 

"อ้าวเชิ้ต"ผมหันไปมองเสียงเรียกหลังจากผมสั่งก๋วยเตี๋ยวไป 

"อ้าวลูกน้ำ ไงมึงวันนี้" ผมถามเพื่อนห้องเดียวกันก่อนจะเดินไปนั่ง 

"อ๊ะ.. " ผมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างยากลำบาก "เป็นไรวะเชิ้ต"มันเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม 

"ไม่เป็นไรๆ นี่เลิกคลาสละอ่อ" 

"เลิกตั้งแต่บ่ายละไหมมึง ได้ดูตารางบ้างป่ะเนี่ย"

"อ้าวแล้วไอ้ต้านหายไปไหนวะ" 

"โน่น ไปกับพี่เบลล่ามันตั้งแต่เลิกคลาสแล้ว" 

"โอ้โหไอ้เพื่อนเวร ทำกูเป็นงี้ยังมีหน้าไปเที่ยวกับแฟนอีก" ผมเบ้ปากมองบน 

"ไอ้สัสดูทำ5555 เออละแม่งเป็นไรไม่ไปเรียน"

"ท้องเสียอ่ะ แสบตูดชิบหาย"ผมว่าไปหงุดหงิดไป ไม่นานก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟ ผมก็นั่งกินไป

 กินเสร็จผมก็มานั่งบนดาดฟ้าเหมือนเดิม บนนี้เวลาพระอาทิตย์ตกหรือพระอาทิตย์ขึ้นจะสวยมาก เห็นได้ชัดเพราะไม่มีตึกอื่นมาบัง

'นึกสภาพไม่ออกว่ะถ้าพายกับเบลล่ารู้'

'ก็ไม่ต้องให้รู้สิ เราแค่เล่นๆกันเอง ยังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกันวันยังค่ำ'

ประโยคเมื่อคืนดังขึ้นมาในความคิด เอาจริงๆตอนแรกผมก็คิดแค่เล่นๆนะ คิดแค่ว่าลองแล้วก็จบไป แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่าอยากทำอีก แล้วต้องทำแค่กับมันด้วย

ติ๊ดๆ 

"ฮัลโหลพายว่าไง" ผมกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นแฟนผมเอง 

"(คิดถึงพี่เชิ้ตอ่ะ วันนี้ไปหาที่มหาลัยก็ไม่เจอ)" 

"ไปถึงนั่นต้องมีอะไรแน่ๆ" 

"(แค่มีของจะให้อ่ะ แล้วทำไมวันนี้พี่ไม่ไปเรียนคะ)" 

"พี่ไปนะพาย แต่พายไม่เจอพี่เองเปล่า" 

"(พี่โกหกพายทำไมอ่ะ เพื่อนพี่อ่ะบอกพายว่าพี่ไม่ไป)" อ้าวเวร เพื่อนตัวไหนวะเนี่ย. 

"พี่ไม่สบายนิดหน่อยน่ะ.. เลยไม่ได้ไป"

"(พี่เป็นอะไรมากรึป่าวคะ กินข้าวกินยารึยัง เดี๋ยวพายซื้อข้าวขึ้นไปให้ที่ห้องนะ)" 

"พายๆ พี่แค่ท้องเสียนิดหน่อยเอง เพิ่งกินก๋วยเตี๋ยวมาเมื่อกี้ด้วย" 

"(งั้นหรอคะ.. งั้นเดี๋ยวพายขึ้นไปหานะ อยู่หน้าคอนโดพี่ละ)" 

"ห้ะ.. อ่อพี่อยู่บนดาดฟ้านะ"

พาย.. เด็กนักเรียนม.6 เรารู้จักกันมาตั้งแต่มัธยมและเธอมาบอกชอบผมตอนที่ผมปัจฉิม ตอนนั้นเธอกำลังอยู่ม.5 เราคุยกันมาสักพักและเพิ่งตกลงคบกันเมื่อ3เดือนที่แล้ว

5นาทีผ่านไป 

"พี่เชิ้ต คิดถึงจังเลย" พายวิ่งเข้ามานั่งบนม้านั่งข้างผมแล้วกอดแขนผมอ้อนๆ 

"อะไรหื้มตัวแสบ ไหนมีอะไรจะให้พี่"ผมยีผมเธอเบาๆ 

"นี่ค่ะ" พายหยิบกล่องเล็กๆขึ้นมาให้ ผมรับมาเปิดดูก็เห็นว่าเป็นสร้อยจี้ 'SP' 

"ใส่ไว้คนอื่นจะได้รู้ว่าพี่มีแฟนแล้ว มาพายใส่ให้" พายลุกขึ้นใส่สร้อยให้ผมจากด้านหลังแล้วค่อยๆก้มหน้าลงมาชิดแก้ม ผมหันไปก็สบเข้ากับสายตาที่จ้องตาผมอยู่ ผมประคองใบหน้าเล็กมาจูบปากอย่างไม่ต้องคิดอะไรก่อน  

"อื้ออ" พายจูบตอบผมอย่างดูดดื่ม ลิ้นเล็กตวัดลิ้นพันลิ้นผมไปมาอย่างเอาใจ 

"อืมม"ผมดึงร่างเล็กมานั่งบนตักทั้งที่ปากเรายังเชื่อมกันอยู่ ผมตัวเล็กก็จริง แต่พายก็ตัวเล็กกว่าผมเช่นกัน 

"อ๊ะ.. อืมม"เสียงครางเล็กๆหลุดออกมาเมื่อมือผมอยู่ไม่สุขบีบเค้นหน้าอกอวบที่อยู่ในชุดม.ปลายอย่างเต็มไม้เต็มมือ

"อ่ะแฮ่ม.." เสียงกระแอมแบบจงใจดังจากประตู ทำให้ผมผละออกจากพายด้วยความตกใจ --------------จบตอน---------------- 

#โอ้ะโอเรื่องเหมือนกำลังจะยุ่งๆขึ้นแล้ว

#เพียง1เม้นคือ1กำลังใจในการเขียนต่อ

ความคิดเห็น