ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP5] รอดไม่รอด
แบบอักษร

​บทที่ ๕


“อ้อจริงสิ...ต้องขอโทษด้วยนะที่เมื่อคืนไม่ได้บอกก่อนว่าปืนไม่มีกระสุน” ทิ้งท้ายไว้เท่านั้น แล้วก็เดินเลี่ยงออกจากห้องเพื่อให้ดาหลาสะสางธุระส่วนตัว

-หนึ่งชั่วโมงต่อมา-

ดาหลาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการจัดการธุระส่วนตัว ก่อนที่เธอจะลงมารับประทานอาหารเช้ากับธาวินที่ห้องอาหาร โดยมีเหล่าชายฉกรรจ์ราวๆสิบคน ที่เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มให้คอยเฝ้าดูเธอไว้หน้าห้องนอนติดตามลงมาด้วย แถมตอนนี้ยังยืนล้อมรอบห้องอาหารไว้อีกต่างหาก! 

“ทำไมไม่ทาน?” เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมแตะต้องข้าวต้มกุ้งที่วางอยู่ตรงหน้า ธาวินเลยเอ่ยถาม

“...” แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือความเงียบของหญิงสาว

“จะต้องให้จับกรอกปากไหม?” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้ง พร้อมกับวางช้อนในมือไว้ข้างๆชามข้าวต้ม แล้วเอนหลังพิงกับเก้าอี้เพื่อสบสายตาดุดันกับคนถูกตั่งคำถามอย่างดาหลา

“เฮ้ย~ ถ้าไม่กินก็ไม่ต้องกิน ปวดท้องขึ้นมาอย่าหาว่าไม่เตือน” จบประโยคก็ลงมือทานข้าวต่อ 

ดาหลานั่งกำหมัดแน่น มองชามข้าวต้มตรงหน้าอย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมลงมือทานมันในที่สุด เพราะทนกับอาการหิวไม่ไหว

ธาวินละสายตาจากชามข้าวต้มของตัวเองในเวลาต่อมา มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยไหม? ฉันทำเอง” ดาหลาถึงกับชะงักไปกับประโยคที่ชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยออกมา

“ไม่ยักจะรู้ว่ามาเฟียอย่างนายจะทำอาหารเป็น” ว่าพลางเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับอีกคน ชายหนุ่มแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยันให้กับประโยคนั้นของหญิงสาว อยากจะบอกเธอเหลือเกิน...ว่าเขานี่แหละพ่อครัวประจำบ้าน 

เพราะคฤหาสน์หลังนี้มีแต่ผู้ชาย นอกจากจับปืนและต่อสู้แล้ว งานบ้านงานเรือนทุกคนจึงต้องรับผิดชอบด้วย ไม่แว่นแม้แต่เขา ธาวิน กาย ประมุขใหญ่ของบ้าน (พ่อบ้าใจกล้า) 

“หึ นอกจากฉันจะทำอาหารเป็นแล้ว ฉันยังสามารถทำอย่างอื่นเป็นอีกนะ จะรองไหม?” รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นประดับมุมปากหนาพร้อมกับไล่สายตาจากดวงหน้าสวยคมลงไปหยุดตรงเนินอกอวบอิ่มของเจ้าตัว ซึ่งเธอก็รีบยกมือขึ้นไปปิดมันไว้ จู่ๆใบหน้าก็ร้อนเห่อขึ้นมากะทันหัน จนสังเกตเห็นได้ชัด

“ไม่ต้องห่วง ฉันยังไม่ทำอะไรเธอตอนนี้หรอก” 

ทางด้านภานุมาศและเอ็มมา ทั้งสองคนยังคงพยายามติดต่อดาหลาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ซึ่งก็เปล่าประโยชน์

“หายไปไหนของเธอเนี่ยดาหลา” เอ็มมาบ่นอุบออกมา ตอนนี้เธอกำลังนั่งกดสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของตัวเองอยู่หน้าโต๊ะกินข้าว ในห้องรับประทานอาหารที่บ้าน

หญิงสาวพยายามติดต่อเพื่อนรักทั้งคืน และหวังว่าดาหลาคงไม่ได้ไปจัดการธาวินนะ เพราะถ้าธาวินไม่ได้เป็นอะไร คนที่ถูกจัดการคงเป็นเพื่อนรักของเธอแน่ๆ

ครืด~ ครืด~ 

“!!!” เสียงโทรเข้าจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรูตรงหน้า ทำให้เจ้าของของมันฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เมื่อเห็นชื่อสายโทรเข้า ก่อนที่นิ้วเรียวยาวของเธอจะกดรับสายในเวลาต่อมา

ติ่ง!

“รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแทบแย่ ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ เป็นยังไงบ้าง แล้วเธอได้....” 

“นี้พี่เอง” ยังไม่ทันที่เอ็มมาจะเอื้อนเอ่ยจบประโยค เสียงของคนปลายสายก็ดั่งขึ้นเสียก่อน ทว่าเสียงกลับไม่ใช่เสียงของเพื่อนรักของเธอ แต่เป็น...

“พะ..พี่ธาม!?” 

“ใช่พี่เอง” 

“มะ..มือถือของดาหลาไปอยู่กับพี่ธามได้ยังไงคะ? ละ..แล้วดาหลาล่ะ?” เอ็มมาเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เธอไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ว่าธาวินได้มือถือของเพื่อนรักมาได้ยังไง แต่เธอกำลังเป็นห่วงดาหลาอยู่ต่างหาก

“ผู้หญิงคนนั้นปลอดภัยดี พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเราหน่อย ตอนนี้พี่กำลังส่งคนไปรับที่บ้าน อีกประมาณยี่สิบนาทีคงถึง” จบประโยคนั้นธาวินก็กดตัดสายทันทีทันใด

“ฮะ..ฮัลโหล พี่ธาม! พี่ธาม!” ตะ..ตายแล้วดาหลาเอาไงดีเนี่ย หวังว่าพี่ธามจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับเธอนะ 

อีกคนก็พี่ชาย ส่วนอีกคนก็เพื่อน เอาไงดีเอ็มมา...

ส่วนภานุมาศ

“ดาหลากลับมาหรือยัง?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม พลางก้าวขาแกร่งลงจากบันไดมาหาลูกน้องสองคนที่ยืนรอเขาอยู่

“ยังเลยครับคุณนุ” ลูกน้องคนหนึ่งตอบ 

“ส่งคนออกตามหาและกลับไปดูที่งานเมื่อคืนอีกรอบด้วย เพื่อพบร่องรอยอะไรบ้าง” ภานุมาศออกคำสั่งกับลูกน้องทั้งสองเสียงเรียบ แต่ซ้อนความเป็นห่วงเป็นใยเอาไว้

“ครับคุณนุ แล้ววันนี้คุณนุจะเข้าบริษัทเลยไหมครับ?” ลูกน้องอีกคนรับคำแล้วถามต่อ

“อืม เตรียมรถ” 

“ครับ/ครับ” ลูกน้องสองคนรับคำพร้อมกับโค้งศรีษะทำความเคารพก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว