สวัสดีกันด้วนะคับชาวReaderทุกท่าน กระผมเป็นไรต์มือให่ถ้าอยากติอะไรติได้เลยนะคับ และขอบคุณทุกคอมเมนต์ ไลค์ ติดตาม และทุกการสนับสนุนด้วยะคราบ ขอบคุณคราบ (/^_^)/

The Emperor 31 โฉมสะคราญแห่งสมุนไพร

ชื่อตอน : The Emperor 31 โฉมสะคราญแห่งสมุนไพร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2561 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The Emperor 31 โฉมสะคราญแห่งสมุนไพร
แบบอักษร

หลงเฟิงหันไปทางเยว่หลินที่แต่งตัวด้วยผ้าแพร หลงเฟิงเหลือบไปเห็นที่ด้านหลังมีฉางหยวน​และบุรุษอีก2คน

"อืม ข้าจะไปเดี๋ยวนี่แหละ"หลงเฟิงตอบคำไปแล้วลุกขึ้นพลางกวาดสายตาไปมารอบๆจึงสังเกตุว่าฉินเฟยไม่อยู่แล้วจึงคิดว่าคงไปแล้ว

หลงเฟิงเดินออกไป ตอนนี้เขาอยู่ในชุดผู้ป่วยเยว่หลินจึงเข้าไปแล้วกล่าวว่า

"เดี๋ยวข้าพาเยว่หยางไปเปลี่ยนชุดก่อนนะพี่ฉางหยวน"ฉางหยวนที่ได้ยินพลันพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วจึงเปิดทางให้ หลงเฟิงและเยว่หลินจึงเดินออกไป พลันมีบุรุษหน้าตาขาวนวล ดวงตาเป็นประกายรูปร่างผอม ดูท่าคล้ายปราชญ์เป็นอย่างยิ่ง มันผู้นั้นพูดขึ้นมา

"ท่านคงจะเป็นหลินเยว่หยาง ฉายา'โฉมสะคราญแห่งสมุนไพร'ที่เล่าลือกันในแผนกปรุงยาใช่หรือไม่ เป็นบุญของข้าแล้วที่ได้เห็น ข้า'ล่งหวิน'อันดับ4ศิษย์แผนกปรุงยา ข้าต้องขออภัยด้วยที่ทักทายแม่นางช้าถึงเพียงนี้" มันกล่าวออกมาพร้อมขยับกายมาเบื้องหน้า หลงเฟิงตะลึงงุนงงว่าฉายาของเขาเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน

"โอ้...งดงามมากกว่าคำล่ำลือเสียอีกแม่นางหลินเยว่หยาง หากได้คำชมเชยจากท่าน ชาตินี้ข้าก็คงตายตาหลับไม่มีอะไรจะเสียแล้ว"ชายหนุ่มอีกคนรูปร่างหน้าตาหยาบกระด้าง แต่แฝงไปด้วยความมีเสนห์ในแบบสมชายชาตรี

"โอ้....ขออภัยที่ข้ากล่าวขึ้นมากระทันหันเยี่ยงนี้  ข้ามีนามว่า'**มิ่งเหิน'**อันดับ3ศิษย์แผนกปรุงยาเช่นกัน"มันกล่าวพลางค้อมตัวอย่างสุภาพให้หลงเฟิง เขารู้สึกได้ว่าพวกนี้นัยน์ตานั้น ถึงจะหลบซ่อนเยว่หลินและฉางหยวนไว้ได้แต่ ไฉนเลยจะหลบพ้นสายตาของหลงเฟิงไปได้ ดวงตาที่มีแต่ความปราถนา ความร้อนรุ่ม หลงเฟิงนั้นต้องการสังหารมันอย่างยิ่ง

"ยินดีที่ได้รู้จักพี่ท่านทั้งสอง ดูแล้วที่ท่านทั้งสองมากับพี่ฉางหยวนและเยว่หลินคงจะไปประลองปรุงยาเช่นเดียวกัน ใช่หรือไม่"หลงเฟิงตอบออกไป

"แน่นอนอยู่แล้วแม่นาง พวกข้าพเจ้าทั้งสองได้ถูกคัดมาจากผู้อาวุโสทั้งสิบสอง"ล่งหวินกล่าวขึ้นพลางจ้องจดจ่อไปยังหลงเฟิง ทำให้เขาสะอิดสะเอียนเป็นอย่างยิ่ง เยว่หลินนั้นก็รู้สึกได้เช่นเดียวกัน

"เอาล่ะ ท่านทั้งสองข้าจะนำแม่นางเยว่หยางไปเปลี่ยนชุดแล้ว พวกท่านครจะให้เกียรตินางบ้าง พี่ฉางหยวนท่านนำพี่ท่านทั้งสองไปรอด้านนอกก็แล้วกัน"เยว่หลินพลันจูงมือหลงเฟิงไปยังห้องอาบน้ำไปอย่างเริ่งรีบ

ฉางหยวนก็กล่าวกับทั้งสองและจึงนำพาออกไปยังด้านนอกพร้อมมองไล่หลังหลงเฟิงและครุ่นคิดไปพลาง

.

.

"เอาล่ะ ข้าเอาชุดมาให้เจ้าด้วย ปู่ข้าอุสาห์เลือกมาอย่างดีเลยทีเดียวเจ้าลองดูสิเยว่หยาง"หลังจากเดินเข้ามาให้ห้องอาบน้ำและเยว่หลินจึงพูดขึ้น ขณะที่หลงเฟิงกำลังถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอยู่

"......ข้าขอไม่ใส่ได้หรือไม่"หลงเฟิงคัดค้านดดยทันที ชุดที่เยว่หลินเอาออกมา เป็นผ้าแพรสีฟ้าหรูหราชั้นดีปักลายลูกไม้สีขาวเล็กน้อย เพียงดูก็รู้แล้วว่ามันเป็นชุดที่ดึงดูดตาต้องใจมากเพียงใด

"ไม่ได้ ท่านปู่บอกว่าต้องให้เจ้าใส่ไม่งั้นโดนดีแน่ๆ ข้าก็ว่าไม่เสียหายอะไรสักหน่อย สวยออกจะตาย เจ้าใส่แล้วต้องดูดีแน่นอน เอาล่ะไปอาบน้ำได้แล้ว"เยว่หลินพลันผลักหลงเฟิงที่เปลือยเปล่าลงน้ำไป

หลงเฟิงในตอนนี้คร่ำครวญกับใจตนเองว่าเหตุใดชะตาจึงอาภัพขนาดต้องมาสวมใส่ชุดตามไอ้แก่เยว่ฉีเฟิงบอกด้วย พลางสัญญาในใจว่า สักวันมันต้องโดนดีแน่ๆ

หลังจากทำความสะอาดร่างกายและสวมใสชุดที่โดนบังคับให้ใส่แล้ว หลงเฟิงจึงกำลังเดินออกจากห้องไป

"เดี๋ยวก่อนๆเยว่หยาง"เยว่หลินพลันบอกห้ามขึ้นหลงเฟิงจึงหันกลับมา

"มันยังไม่เสร็จ" พูดแล้วจึงเข้ารวบผมของหลงเฟิงและเกล้ามวยผมและปักปิ่นหยกสีขาวให้ เยว่หยางหยิบกระจกขึ้นมาให้ดูทันที

"...."หลงเฟิงในตอนนี้ยืนตะลึงอึ้งไปที่เรีบยร้อย ใบหน้าที่ปราศจากการตกแต่ง แต่ก็งดงามปานธรรมชาติตกแต่งเองกับมือ  มวยผมและปิ่นขาว พอรวมกับชุดผ้าแพรสีฟ้าหรู ปานเทพธิดาลงสวรรค์มาชื่นชมดอกไม้ก็มิปาน

"งดงามจริงๆนั้นและ จนข้าอิจฉาเลยทีเดียว เยว่หยางไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นเทพธิดาจริงๆหรอกกระมัง"เยว่หลินกล่าวหยอกล้อหลงเฟิง

"....."หลงเฟิงไม่พูดตอบเยว่หลินพลันก้าวเท้าออกไปโดยทันที พลางคิดว่าเรื่องชวนปวดหัวได้เข้ามาอีกแน่ๆ เยว่หลินไม่รอช้ารีบติดตามด้านหลังไป ครั้นพอเดินออกมาจากตำหนักสูด้านนอก เยว่ฉีเฟิง ฉางหยวน ล่งหวินและมิ่งเหินกำลังยืนรออยู่ และปรากฎผู้คนมากกว่าร้อยคนยืนรออยู่เบื้องหน้าทางลงเขา

"โอ้ นั่นมัน....โฉมสระคราญแห่งสมุนไพร นี่"ชายผอมแห้งชี้ไปพลันตะโกนร้องโวกเวก ทำให้คนรอบข้างมากมายจ้องมองตามมือของมันเป็นสายตาเดียวกัน 

เยว่ฉีเฟิงพลันจ้องไปที่หลงเฟิงแล้วยิ้มขึ้นมาและเดินนำไปทางลงเขา หลงเฟิงที่เห็นดังนั้นโกรธมากที่เยว่ฉีเฟิงทำสารรูปเขาเป็นอย่างนี้ แต่ก็จำต้องอดทนและปั้นสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาและเดินตามเยว่ฉีเฟิงไป

แต่การยิ้มแย้มของหลงเฟิงได้ทำให้ศิษย์ทุกคนสั่นสะท้านขึ้นมาโดนทันที ไม่เว้นแม้แต่ฉางหยวน หลงเฟิงในตอนนี้เหมือนเทพธิดาที่สูงส่งมากไปอีก หากเพียงสามารถพูดคุยด้วยได้ก็สามารถโบยบินขึ้นนภาล่วงรู้ถึงสวรรค์ของนางได้

สายตาของทุกคนเคลิบเคลื้อมไปทั่วหน้า เยว่หลินไม่รอช้ารีบสกิดและยื่นผ้าคลุมหน้าสีขาวให้โดยทันที หลงเฟิงเห็นดังนั้นจึงไม่ปฎิเสธรีบรับผ้าคลุมมาปกปิดหน้าไว้หากยังเปิดอยู่ คงมิได้ออกจากสำนักแน่แท้แล้ว

ทั้งคณะเดินทางเดินไปถึงทางออกของสำนัก หลงเฟิงหันไปและรูว่าทั้งคณะมีผู้อาวุโสหัวหน้าแผนกลมปราณนาม"เป่ยลู่"และฉินเฟย และศิษย์อีกหกสิบคนติดตามไปด้วย

ไม่รอช้าทั้งคณะรีบออกเดินทางทันที เยว่ฉีเฟิงเรียกสัตวือสูรมีปีกของตนออกมาทันที ศิษย์บางคนอุทานออกมา

"นัั่นมัน สัตว์อสูรพาหนะของท่านเจ้าสำนัก"กระเรียนประกายเงิน"ที่สุดรักของท่านนี่นา" 

เยว่ฉีเฟิงนั่งลงกระเรียนประกายเงินสีขาวนวลขนาดกลางที่บินออกมาจากแหวนพลันร่อนลงเบื้องหน้าหลงเฟิงและเยว่หลิน เยว่ฉีเฟิงกล่าวขึ้นว่า

"ขึ้นมา"หลงเฟิงที่ตอนแรกงุนงงพลางโดนเยว่หลินที่ก้าวขึ้นไปดึงขึ้นมาทันที

ผู้อาวุโสเป่ยลูและฉินเฟยพลันสบัดมือครานึง ดวงแสงลอยขึ้นท้องฟ้าก่อจะกลายเป็นสัตว์ปีกขนาดใหญ่ นี่คือ"พญาวิหควสันต์"​ปรากฎออกมาสองตัว ผู้อาวุโสฉินเฟยพากันกล่าวออกมาดังๆ

"แบ่งให้เท่าๆกันและขึ้นไป"ศิษย์ทั้งหลายที่ได้ยินเสียงพลันตื่นตะลึงรีบแบ่งเป็นสองกลุ่มโดยทันที และขึ้นไปทันที

"ออกเดินทาง" หลังจากนั้นเยว่ฉีเฟิงจึงสั่งออกเดินทาง ทำให้เกิดแรงลมพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมๆกับร่างของนกทั้งสามทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

-*-*-*-*-*-*-*-*-

ณ ตึกตระกูลหลี่

ชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงระหง แววตาเป็นประกายดุดันขัดกับรูปลักษณ์ สะพายกระบี่เล่มหนึ่งเดินออกจากตึกของตระกูล ชายหนุ่มคนนี้คือ "หลี่หวังลิ่ง"เป็นบุตรชายคนที่1ของ"**หลี่สั้งเว่ย"**ผู้เป็นบิดาของหลี่เฟิงหลง(ชื่อเก่าหลงเฟิง)

"หวังลิ่งเอ๋อ เจ้าต้องกลับมาหาแม่นะ"หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นไล่หลัง 

หญิงวัยกลางคนนี้เป็นมารดาของหลี่หวังลิ่งและเป็นมารดาของหลี่ต่งเสี้ยว(ตอนที่5) กล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องห่วงท่านแม่ ข้าไปประลองปรุงยาแปปเดียวเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

"แต่...หากเจ้า.....อืมม ขอให้โชคดีปลอดภัย มารดาและบิดาเจ้าจะอวยพรให้เจ้าขนะการประลอง"หลี่หวังลิ่งสังเกตุเห็นความเป็นห่วงจึงกล่าวขึ้น

"หากท่านแม่ยังกังวลเรื่องน้องต่งเสี้ยวอยู่ละก็ ข้าคนนี้จะตามล่าไอ้เฟิงหลงให้ท่านแม่เอง"หลี่หวังลิ่งรู้ว่าคนที่ปักป้ายและชื่หลงเฟิงไม่ใช่ใครนอกจากหลี่เฟิงหลงแล้ว แววตามันปรากฎแววดุร้ายออกมาและจึงยกมือโบกลามารดาตนเองไป

"หลงเฟิง รอก่อนเถอะ เจ้าจะไม่ได้ตายดี"กล่าวจบก็พุ่งไปอย่างรวดเร็ว

.

-*-*-*-*-*-*-*-

ณ สำนักบุบผาสีชาด

เยียนยี่ผลักประตูวิหารออกและก้าวเดินออกมาพร้อมๆกับมีสตรีนางหนึ่งเดินตามมาข้างหลัง เขาไม่รอช้าตรงวไปยังใจกลางวิหารพลันปรากฎหญิงวัยสาวคนหนึ่ง กำลังสูบยาและนั่งบนแท่นศิลาดำ เยียยี่ไม่รอช้าคุกเข่าคารวะทันที

"คารวะท่านอาจารย์"หญิงสาวที่เยียนยี่คารวะพลันเงยหน้าขึ้นมา

"เยียนยี่ เจ้าจงพาศิษย์น้องของเจ้าร่วมเดินทางไปงานประลองปรุงยาที่จะถึงนี้"

"เอ่อ..แล้วศิษย์ไม่ได้เข้าร่วมใช่หรือไม่"หญิงสาวพลันพูดขึ้น"แน่นอนอยู่แล้ว เจ้ายังปรุงยาไม่เก่งเลย ให็ศิษย์น้องเจ้าไปดีแล้ว อ้อ แล้วนำคนจำนวนไปด้วยล่ะ" นางกล่าวพลางควงที่สูบยาไปมา

"ขอรับท่านอาจารย์"เยียนยี่ไม่พูดพล่ำทำเพลงรีบเดินพาหญิงสาวที่เป็นศิษย์น้องออกไปทันที

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ณ นครหลวงซึ่งเป็นที่จัดการประลองปรุงยา 

ในพระราชวังภายในห้องแห่งหนึ่ง ปรากฎเงาๆหนึ่งขึ้นจากแสงไฟที่สลัวๆ ลักษณะเงาทราบได้ว่าเป็นหญิงนางหนึ่ง นั่งอยู่หน้าลูกแก้วสีใสลูกหนึ่ง มือทั้งสองกวาดไปทั่วปริเวณลูกแก้ว หลังจากนั้นลูกแก้วพลันสว่างวาบขึ้น หญิงสาวพลันกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ไพเราะเสนาะหูยิ่ง

"ผู้มีสายเลือดเทพมังกร"

ความคิดเห็น