ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 19(Rewrite​)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 19(Rewrite​)
แบบอักษร

เสียงถอนหายใจดังขึ้นเป็นครั้งคราวจากคนตัวเล็ก   ควานลินมองไปที่ลูคัสที่ตอนนี้กำลังจับจ้องไปที่ถนน ขับรถอย่างตั้งใจ  ความเงียบในรถทำให้ควานลินรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย  จะทำอะไรก็เกร็งไปหมด  ปกติเวลาขับรถไปไหนมาไหนเขามักจะเปิดเพลงไปด้วย  แต่นี่รถที่นั่งอยู่ไม่ใช่รถของเขา เห้อ!  

เป็นอีกครั้งที่ควานลินถอนหายใจออกมา  เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาเขาก็รีบกลับห้องเพื่อแต่งตัวไปบ้านซีไนน์  แต่ลูคัสก็เดินมาตามหาถึงในห้อง  ถามว่าออกจากห้องทำไมไม่บอก  ทำไมไม่ปลุก เขาก็เขียนโน้ตไว้ให้แล้วนะ พอรู้ว่าเขาจะไปบ้านซีไนน์ก็บอกว่าจะขับรถมาส่ง    พอบอกว่าไม่เป็นไร อีกคนก็บอกว่าจะไปส่ง  ไม่ว่าจะค้านยังไงลูคัสก็ไม่ยอมง่ายๆจนต้องยอมแพ้และมาขึ้นรถอีกคนในที่สุด 

ควานลินมองออกไปทางกระจกรถ   เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร  บางครั้งเขาก็อึดอัด  ที่ต้องคอยอยู่แล้วคอยไปไหนมาไหนกับลูคัส   มันไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่ที่ต้องไปไหนมาไหนกับคนที่ไม่สนิทด้วย   แต่ในขณะเดียวกันอยู่ด้วยกันก็สนุกดี  บางครั้งเขาเองก็เป็นตัวของตัวเองได้แบบสบายๆถ้าเทียบกับคนอื่นๆที่เขาเพิ่งรู้จัก 

“เบื่อหรอ”เสียงถามจากคนข้างๆทำให้ควานลินหลุดจากความคิดของตัวเองหันไปมองลูคัสนิ่งๆ 

“เปิดเพลงสิ”ลูคัสบอก  เมื่อเห็นอีกคนนั่งเงียบๆเอาแต่ถอนหายใจ ลูคัสชะลอรถแล้วจอดเทียบถนนหันไปจ้องอีกคนเต็มๆตา   จับหน้ากลมๆให้มาสบตากับตัวเอง 

“ไปส่งแล้วกูกลับเลยก็ได้  อึดอัดมากหรอ”ลูคัสถาม  ใช้นิ้วตัวเองคลึงที่คิ้วขมวดของควานลินเบาๆ ควานลินมองการกระทำของลูคัสนิ่งๆ 

ทำไมหัวใจเต้นแรงขนาดนี้นะ 

แล้วก็ปัดมืออีกคนออกจากหน้าตัวเอง  แล้วเปิดเพลงในรถก่อนจะหันไปมองนอกกระจกรถ 

 

เต้นช้าลงหน่อยได้ไหมหัวใจ 

“พี่ซีนนนนนน”  ทันทีที่ลงจากรถควานลินก็วิ่งเข้ามาในตัวบ้านทันทีก่อนจะชะงักเท้าแล้วเดินออกประตูอีกครั้ง  มองไปรอบๆตัวบ้านที่ตอนนี้มีต้นไม้ดอกไม้ปลูกเต็มไปหมด 

“หืมม  มาเช้าจัง  เพิ่งเก้าโมงเองเนี่ย”  ซีไนน์เดินออกมาหาควานลินก่อนจะหันไปมองรถแปลกตาหน้าบ้าน 

“น้องมากับใคร”แล้วเอ่ยถามน้องชายที่เดินสำรวจต้นไม้รอบๆบ้าน 

“อ้อ  พี่ลูคัสมาส่งน่ะครับ”ควานลินตอบ 

“พี่ลูคัส?”ซีไนน์ขมวดคิ้ว  น้องชายของเขาไปสนิทสนมกับลูคัสกันตอนไหน 

“ทำไมไม่ชวนพี่ลูคัสเข้าบ้านล่ะ” ซีไนน์ว่า  พลางเดินไปที่รถคันดังกล่าวที่ทำท่าเหมือนจะถอยออกไป  โดยที่ควานลินได้แต่มองตามตาปริบๆ   ไม่นานนักก็เห็นอีกคนเดินมาพร้อมๆกับพี่ชายของตัวเอง  ควานลินกรอกตาขึ้นบนเล็กน้อย   

ลูคัสมองไปที่ควานลิน  ดูท่าทางร่างเล็กที่ฟึดฟัดเดินเข้าบ้านไป แล้วก็เดินตามซีไนน์เข้าบ้านก็เห็นควานลินกำลังกอดกับใครบางคนที่ลูคัสแน่ใจว่าเคยเห็นหน้ามาก่อน ผู้ชายที่กอดหน้าห้องควานลินในวันนั้น ตอนนี้กำลังกอดกลมกับควานลิน 

“พี่ลูคัสครับนี่คุณอาแอลดีน  คนที่มาคอยดูแลพวกเราครับ”ซีไนน์กล่าวแนะนำแอลดีนให้กับลูคัส แอลดีนผละจากควานลินมองลูคัสก่อนจะส่งยิ้มแล้วยื่นมือไป 

“ผมแอลดีนครับ” 

“ผมลูคัสครับ” ลูคัสยื่นมือไปทักทายตามมารยาทด้วยเช่นกัน 

“พี่ซีน  วันนี้ทำขนมอะไรให้น้องรึเปล่า”ควานลินตะโกนถาม  แต่ตัวเองก็เดินเข้าไปที่ครัว  ซีไนน์ส่ายหน้าน้อยๆให้กับน้องชายมาทีไรก็ถามหาแต่ขนม 

“พี่ทำเค้กชาเขียวอยู่ในตู้เย็นน่ะ”ตะโกนบอกน้องชายแล้วหันมาทางลูคัสอีกครั้ง 

“พี่ลูคัสนั่งก่อนนะครับ  เดี่ยวผมไปเอาขนมมาให้”ลูคัสพยักหน้าน้อยๆให้กับซีไนน์ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา  

แอลดีนมองลูคัสตามด้วยสายตานิ่งๆก่อนจะขอตัวไปทำงาน  แล้วเดินออกจากที่ตรงนั้นไปเข้าห้องตัวเอง 

 

“นี่  ตัดเค้กดีๆสิ  ต้องให้พี่เตือนทุกครั้งเลยนะน้องลิน” ซีไนน์ปรามน้องชายเบาๆเมื่อเห็นควานลินให้ช้อนตักเค้กเข้าปาก 

“พี่ซีนอะ  ทำไมถึงทำเค้กชาเขียวล่ะ  น้องอยากกินขนมบัวลอยมากกว่า”ควานลินบ่นอู้อี้แต่ก็ตักเค้กเข้าปากไม่หยุดจนซีไนน์ต้องตีมือ  แล้วเอาเค้กมาแบ่งครึ่งก่อนจะตัดตักใส่จานส่วนหนึ่ง 

“ไว้กินทีหลังนะ  ก็น้องบอกว่าจะมาเช้า  ร้านที่เขาขายกะทิสดยังไม่เปิด  น้องก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบกะทิกล่อง”ซีไนน์ตอบ  ควานลินพยักหน้าหงึกๆ 

“แล้วนี่น้องไปสนิทกับพี่ลูคัสตอนไหน”ว่าแล้วก็ถามในสิ่งที่ค้างคาใจ  ควานลินชะงัก วางช้อนแล้วรินน้ำใส่แก้วยกดื่ม 

“ก็  เขาอยู่คอนโดเดียวกับน้องอะ”ควานลินเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง 

“แล้วน้องก็ไปติดหนี้เขาด้วย”ว่าแล้วก็บอกต่อ 

“ติดหนี้? คุณแม่กับคุณย่าบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามไปติดหนี้คนอื่น  แล้วน้องไปติดหนี้อะไรพี่ลูคัส  คืนหนี้พี่ลูคัสหมดแล้วยัง”ซีไนน์ปรามน้องด้วยน้ำเสียงดุนิดๆ  เงินแต่ละเดือนที่เข้าบัญชีก็เกินครึ่งแสนแล้ว  ยังไม่พออีกหรอ 

“เขาไม่ต้องการเงิน  ก็ติดหลายอย่างเลย  ทั้งค่าเสื้อผ้า  นู้นนี่นั่น”ควานลินบอกเสียงอ่อน  บทซีไนน์จะดุเขาก็ไม่กล้าเกเร  ไม่กล้าบอกหนี้ทั้งหมด  แต่เขาเชื่อว่าอย่างน้อยวันนี้ซีไนน์ต้องช่วยพูดกับอีกคนแหละ  แม้ซีไนน์จะไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นแต่เรื่องน้องชายซีไนน์ก็ไม่เคยปล่อยไป 

“แล้วพี่ลูคัสต้องการอะไรหรอ”ซีไนน์ถามน้องชายด้วยความสงสัย  ยกแก้วน้ำ  ยกขนมใส่ถาด  เมื่อเห็นควานลินส่ายหน้าก็ยกของทั้งหมดไปหาแขก 

“ขนมเค้กครับพี่ลูคัส”ซีไนน์บอกพลางส่งยิ้มกว้าง 

“ครับ”ลูคัสพยักหน้ารับ   ความแตกต่างระหว่างสองพี่น้องมีมากจริงๆ  คนหนึ่งหน้าบึ้งตลอด  แต่คนหนึ่งก็ส่งยิ้มให้ตลอด 

“เอ่อ  เห็นน้องบอกว่า  ติดหนี้พี่ลูคัสอยู่”ซีไนน์เอ่ยปาก  ลูคัสหันไปทางซีไนน์ก่อนจะเหลือบมองอีกคนที่เดินถือเค้กเข้ามา 

“อ่าห์   คือ....”ลูคัสหันไปมองซีไนน์ที่ตั้งใจฟังแล้วเหลือบไปมองทางควานลินที่หันมายักคิ้วสองสามทีให้ตัวเอง 

“ถ้าน้องติดหนี้อะไรไว้  พี่ลูคัสทวงกับน้องได้เลยครับ  เรื่องนี้เป็นสิทธิของพี่ลูคัส”ไม่ทันที่ลูคัสจะพูดอะไรต่อซีไนน์ก็ตอบเสียงดังฟังชัดลูคัสก็แปลกใจเมื่อได้ยินแต่ก็ทำได้แค่ทำหน้านิ่งๆต่างกับอีกคนที่เรียกพี่ชายเสียงดัง 

“พี่ซีนนนนนนนนนนนนนนนน”ควานลินร้องเสียงหลง  ทำไมถึงไม่ช่วยแบบว่า   ผมจะช่วยจ่ายหนี้ให้น้องเองครับ พี่ลูคัสต้องการเท่าไหร่ครับ  เดี่ยวผมบอกคุณอาแอลดีนให้เซ็นต์เช็คให้  อะไรแบบนี้อะ!  

“ก็น้องติดหนี้พี่ลูคัส  พี่ก็ทำถูกแล้ว  หนี้ของน้อง น้องก็ต้องเป็นคนจ่าย  พี่ลูคัสอยากได้อะไรน้องก็ต้องจ่ายไป”ซีไนน์พูดพร้อมยิ้มไปทางน้องชายที่เอาแต่อ้าปากค้างก่อนที่จะยู่ปากใส่ เขารู้ว่าควานลินไม่เคยติดหนี้ใคร  ที่บ้านสอนมาตั้งแต่เด็กว่าอยากได้อะไรให้บอก  ถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้  แต่อย่าไปยืมกับคนอื่น แต่บางทีเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน    คงจะสอนอะไรหลายๆอย่างให้ควานลินได้ 

อีกอย่างควานลินไม่ใช่ว่าจะนั่งรถกับใครง่ายๆ  น้องชายเขาค่อนข้างถือตัวพอสมควร   แต่เห็นมาด้วยกันแบบนี้   แสดงว่าลูคัสต้องค่อนข้างสนิทกับควานลินพอสมควร  เห็นแบบนี้เขาก็ค่อยชื่นใจหน่อย   น้องชายเข้ากับคนอื่นได้ 

“แต่ว่า.....”ควานลินทำท่าจะท้วง 

“ไม่มีแต่สิ  ไม่งั้นพี่จะฟ้องคุณย่ากับคุณแม่นะ”ซีไนน์บอก  แม้ว่าที่บ้านจะตามใจพวกเขาทั้งสอง   แค่ก็ไม่ใช่ว่าจะตามทุกเรื่อง 

“พี่ซีนอะ  น้องไม่คุยด้วยละ   คุณอาคร๊าบบบบ”ว่าแล้วก็วิ่งโร่ตามหาอีกคนที่มักจะตามในเขาในเกือบทุกเรื่อง ซีไนน์หันมายิ้มกับลูคัสก่อนจะเอ่ยปากถาม 

“พี่ลูคัสสนิทกับน้องหรอครับ  ผมไม่ยักจะรู้มาก่อน  หรือว่าเพราะเรื่องเมื่อคืนก่อน”ซีไนน์พูด 

“อ่าห์  พี่...” ซีไนน์ที่ไม่รู้ว่ารุ่นพี่กำลังจะเอ่ยปากพูดก็พูดต่อ 

“จริงๆผมก็มีส่วนกับเพื่อนที่ทำแบบนั้นกับน้องกับพี่ลูคัส   ต้องขอโทษด้วยนะครับ  เหมือนบังคับให้พี่ลูคัสไปคืนดีกับน้องเลย”ซีไนน์พูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด 

“คุณไม่รู้เรื่อง...”ลูคัสเอ่ยออกมาแค่นั้นก็เงียบเมื่ออีกคนทำหน้างุนงง 

“เรื่องอะไรครับ”ซีไนน์ถามก่อนจะกล่าวต่อ 

“เรื่องที่น้องไปดื่มน้ำในขวดที่มียานะหรอครับ”ลูคัสพยักหน้า 

“ผมรู้แล้วครับ  เมื่อคืนผมก็ถามน้องแต่เจ้าตัวบอกว่าจะมาเล่าให้ฟังในวันนี้  แต่เมื่อคืนเพื่อนในกลุ่มโทรมาบอกผมก่อนน่ะครับ   คืนนั้นผมก็เมามากด้วย    ต้องขอโทษพี่ลูคัสอีกครั้งนะครับ  พวกเราสองคนรบกวนพี่ลูคัสบ่อยไปแล้ว”ซีไนน์พูดออกมาพร้อมแสดงสีหน้าเกรงใจคนตรงหน้า 

“แล้วก็ขอบคุณมากๆนะครับที่ช่วยดูแลน้อง  ถ้าไม่มีพี่ลูคัสน้องคงแย่  ยานั่นคงทำให้น้องทรมานมากเลยใช่ไหมครับ”ซีไนน์กล่าวออกมา   ตอนที่ได้ยินกะทิโทรมาเล่าเขาทั้งโกรธและเป็นห่วง โกรธเพื่อนๆที่เพิ่งเล่า  และเป็นห่วงน้องชาย  ไม่รู้ยาแบบนั้นทำให้น้องชายของเขาเป็นยังไงบ้าง  แทบจะขับรถออกไปหาเจ้าตัวที่คอนโดทันทีที่รู้เรื่อง  แต่แอลดีนก็ห้ามไว้    แต่พอเห็นว่าวันนี้ควานลินยังคงสดใสเหมือนเดิมเขาก็เบาใจหน่อย 

ลูคัสมองสีหน้าที่มีความกังวลเต็มไปหมดของซีไนน์  พลางส่งยิ้มบางๆให้ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆบ้าน   บ้านที่เป็นระเบียบ  ต่างกับห้องของคนน้อง 

“เที่ยงวันนี้ทานข้าวที่นี่นะครับ”ซีไนน์กล่าวชวน 

“ไม่เป็นไร  ผมกำลังจะกลับ”ลูคัสปฏิเสธ  มองหาควานลินอีกครั้งแต่ก็ไม่พบ 

“อ้อ  ครับ  หาน้องหรอครับ  ตอนนี้คงกำลังกวนคุณอาทำงานอยู่ในห้องน่ะครับ”ซีไนน์บอกเมื่อเห็นลูคัสมองรอบๆเหมือนหาอะไรบางอย่าง ควานลินมักจะชอบไปชวนแอลดีนคุยทุกครั้งเวลาที่อยู่ด้วยกัน  เวลาแอลดีนทำงานก็ไม่เว้น 

“งั้นผมขอตัวก่อนละกัน”ลูคัสพูดพร้อมลุกขึ้น ส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป 

“งั้นผมไปส่งที่รถนะครับ”ซีไนน์ว่าพลางเดินตามหลังอีกคนออกไป 

ซีไนน์เดินกลับเข้ามาในบ้านก็เดินไปหาน้องชาย  ซีไนน์แง้มประตูห้องของแอลดีนก็เห็นแอลดีนกำลังสนใจอยู่กับเอกสารบนโต๊ะในขณะที่ควานลินกำลังนั่งเล่นกล้องถ่ายรูปในมือ 

“คุณอา  น้องอยากได้กล้องบ้าง”เสียงควานลินพูดกับแอลดีนดังออกมาจากห้อง 

“เงินก็เข้าบัญชีคุณหนูทุกเดือนนี่ครับ  ถ้าไม่พอผมจะเรียนคุณท่านให้นะครับ”  แอลดีนพูดสายตาก็จับจ้องไปที่เอกสารเหมือนเดิม 

“อย่าบอกคุณย่านะครับ”ควานลินท้วง 

“ตอนนี้คุณหนูโตแล้ว  คุณท่านคงไม่ขัดหรอกครับถ้าคุณหนูอยากได้อะไร”แอลดีนหันไปมองควานลินที่กลิ้งตัวเล่นกล้องในมือบนเตียงของเขา 

“ครับๆๆ”ควานลินยู่ปากรับ  ก่อนจะตั้งใจเล่นกล้องในมือต่อไป 

ห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง   ซีไนน์ค่อยๆปิดประตูลงช้าๆเกรงจะเกิดเสียง   ก่อนจะเดินไปเข้าไปเก็บกวาดจานในครัวให้เรียบร้อย 

____________________ 

แต่ยังไงก็เข้ามาอ่านบ่อยๆนะ 

ไปนอนละน๊าาาาาาาาาาาา 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว