Royal Tiger สามีผมเป็น 'เสือ' [ Yaoi , boy's love ] รวมทุกภาค
บทที่ 1 ราวกับเหยื่ออันโอชะ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1 ราวกับเหยื่ออันโอชะ

บทที่ 1 ราวกับเหยื่ออันโอชะ

 

       ค่ำคืนที่มืดมิดและดึกสงัด ทุกอย่างเหมือนอยู่ในความปกติเรียบร้อย การเข้านอนสู่ห้วงนิทราไม่ได้ทำให้ร่างกายได้พักผ่อนอย่างจริงจังนัก แม้เปลือกตาของผมจะปิดลงแล้ว แต่ร่างกายของผม ประสาทสัมผัสของผมมันเหมือนไม่ได้ปิดตาม สายลมที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง กระทบกับผิวกาย แต่ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกร้อนรนในกายทุเลาลง มันกลับมากขึ้น และมากขึ้น

 

        เสียงที่ส่งถ่ายมาตามกระแสลม ทำให้ผมนึกหวาดหวั่น มันเหมือนสิ่งร้ายๆ กำลังคืบคลานเข้ามา ร่างกายเหมือนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป มันกระสับกระส่ายว้าวุ่นเหมือนคนบ้า

 

 

        ผมขยับไปกายไปมาอย่างทรมาน เปลือกตาผมมันหนักอึ้ง เสียงคำรามที่แสนน่ากลัวกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันใกล้เข้ามาจนผมหวาดกลัว

 

        กรรร์!!

 

        เสียงราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังขู่กรรโชกให้ผมกลัวแทบขาดใจ ทำได้เพียงแค่กำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นจนแทบจะลืมหายใจ ทุกอย่างมันใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาจนผมแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

 

        ลมกรรโชกรุนแรงเข้ามาในห้องผม ผมลืมตาขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ภาพตรงหน้าทำให้ผมแทบจะสิ้นสติ ร่างกายผมแข็งทื่อจนไม่อาจจะขยับได้ ร่างนั้นที่ยืนตะหง่านอยู่ที่กลางห้องนอนของผม

 

        แสงสว่างจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้ภาพทุกอย่างชัดเจน ดวงตาที่ดุร้าย ร่างกายที่น่ากลัว กำลังเคลื่อนตรงมาทางผม

 

        หวาดกลัว...อยากหนี แต่ไม่จะทำได้เลยสักนิด ร่างกายผม เหมือนมันแข็งไปทุกส่วน ผมจะทำอย่างไรดี ผมกลัว...

 

        อย่า....อย่าเข้ามา อย่า...

 

        “ฮึก...”

 

        ผมทำได้แค่หลั่งน้ำตาจนไหลอาบแก้ม ร่างกายนั้นกำลังเข้ามา ลายพาดกลอนที่อยู่บนร่างนั้น ทำให้ผมกลัวจนแทบเสียสติ อยากจะหลับตา แต่ก็ทำไม่ได้

 

 

        ตุบ!!

 

        สิ่งมีชีวิตที่อยู่ตรงหน้า คือสัตว์ที่แสนดุร้าย เสือ...มีเสือเข้ามาอยู่ในห้องนอนของผมได้อย่างไรกัน ทุกอย่างต้องเป็นเพียงความฝัน ผมไม่อยากฝันแบบนี้ ได้โปรด...ใครก็ได้พาผมออกไปจากฝันที่แสนน่ากลัวนี้ที

 

        กรรร์!!!

 

        “ฮึก ฮึก”

 

        มันขึ้นมาคร่อมร่างของผม อยากกลัว ผมถูกมันกัดหรือเปล่า มันจะฆ่าผมหรือเปล่า

 

 

        “กลัวมากงั้นหรือ?

 

        เสียง....ใคร ใครพูดน่ะ....ใครพูดกับผม นั่นใคร ช่วยผมด้วย ถ้าคุณพูดให้ผมได้ยิน คุณก็ช่วยผมด้วยสิ ได้โปรดเถอะ...ผมยังไม่อยากตาย

 

        แม้จะไม่อยากเปิดตามองภาพที่แสนร้ายกาจ แต่ผมก็ทำไม่ได้ เสือมันก้มหน้าต่ำลงมา อีกไม่นานชะตาชีวิตของผมคงจะจบสิ้นลงแล้ว

 

        “ถ้าเจ้ากลัว ก็มาเป็นของข้าซะ!

 

        ใคร....ใครที่พูดน่ะ...

 

        “ข้าก็อยู่ตรงหน้าเจ้า ยังจะต้องมองหาใครอีก”

 

        “!!!

 

        เสือตัวนี้...เสือตัวนี้พูดได้อย่างนั้นเหรอ....ทำไม...ทำไมถึง

 

        “ยอมรับข้าเป็นสามีของเจ้าซะ...แล้วข้าจะไว้ชีวิต”

 

        “สะ เสือ...เสือพูดได้”

 

        “ข้าทำได้มากกว่าพูดเสียอีกเจ้ามนุษย์น้อย”

 

        เสียงของผมกลับมาแล้ว ร่างกายของผมก็เหมือนจะขยับได้แล้ว ผมพยายามจะถอยหนี แต่ก็เหมือนจะไม่มีทางใดเลย

 

        “ยอมเป็นของข้าซะ!!!

 

        “ฮึก...แกเป็นเสือนะ แกเป็นเสือ ฉันเป็นคน”

 

        “ข้าไม่สน!!! เจ้าต้องเป็นของข้า เป็นคู่ชีวิตของข้า!!!!

 

        “ไม่...ฮึก ไม่...”

 

        ผมกลัว ผมกลัว....ผมได้แต่หลับตาแน่น ขอให้ฝันร้ายนี้ผ่านพ้นไปเสียที ผมไม่ต้องการเจอเรื่องแบบนี้ มันต้องบ้าไปแล้ว มันบ้าแล้ว

 

        “อ๊ะ!!

 

        แรงสัมผัสที่บริเวณลำคอ ทำให้ผมต้องเบิกตากว้าง ทุกอย่างรอบตัวผมมันมืดไปหมด พระจันทร์ที่เคยส่องแสงสว่างตอนนี้มีเมฆบังจนมิด ผมหวาดกลัว ยกมือดันร่างสูงนั้นให้ออกห่าง แม้จะกลัวว่ามันจะทำร้ายก็ตาม

 

        นิ่ม....ขนมันนิ่มมากจริงๆ เหมือนตุ๊กตาเสือที่ผมชอบกอด แต่...นี่มันเสือตัวเป็นๆ ผมชอบตุ๊กตาก็จริง แต่ถ้าจะให้มาใกล้ชิดกับเสือจริงๆ แบบนี้ล่ะก็....เป็นใครก็คงจะกลัวเหมือนกับผม

 

        “อ๊ะ!!

 

        สัมผัสที่ซุกไซ้ที่ซอกคอ ทำให้ผมกลัว มันกำลังจะกัดคอผมใช่ไหม ผมกำลังจะตายเพราะมันใช่ไหม ไม่นะ ไม่....

 

        แควก!!!

 

        เสื้อผ้าของผมถูกมันฉีกขาด ร่างกายช่วงบนของผมรับรู้ได้ถึงการเปลือยเปล่า รับรู้ได้ถึงสายลมที่พัดมากระทบผิวกาย ผมกำลังจะถูกมันขย้ำกินจนตายจริงๆสินะ ฮึก...ผมยังไม่อยากตาย

 

        “ยะ อย่า...ปล่อยฉันไป...ได้โปรด...ฮึก กลัว”

 

        แผลบ...

 

        “อ๊า!!

 

        มัน...มันน่าเกียจที่สุด ร่างกายกำลังถูกลิ้นใหญ่ๆนั้นโลมเลียเหมือนเป็นอาหาร ผมกำลังถูกเสือร้ายที่แสนน่ากลัวตรงหน้าโลมเลีย

 

        “เป็นข้า...เจ้าต้องเป็นของข้า”

 

        “มะ ไม่ ไม่....”

 

        “ยอมข้าซะ...ไม่อย่างนั้น ข้าจะฆ่าทุกคนที่เจ้ารัก”

 

        “!!!

 

        ไม่นะ....อย่า ผมไม่มีวันยอมให้เสือตัวนี้เข้าไปฆ่าน้องชายที่ผมรักเป็นอันขาด ไม่มีวัน ผมไม่มีวันยอม

 

        “ได้โปรด อย่าทำอะไรน้องฉัน ได้โปรด”

 

        “หึ...งั้นยอมรับข้าเป็นสามีเจ้าสิ”

 

        “ฮึก...ผม”

 

        “ยอมเป็นคู่ชีวิตของข้า...เจ้ากวางน้อย”

 

        ผมหลับตาแน่น ปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้ม เอ่ยถ้อยคำที่ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดออกไป

 

        “ยอมแล้ว...ฉันยอมทุกอย่าง ฮึก ฉันยอมเป็นคู่ชีวิตของแก...”

 

        ผมไม่รู้ว่ามันทำหน้ายังไง ชะตาชีวิตของผมมันน่าอดสู ผมจะต้องเป็นเมียของเสือ ผมจะมีเสือเป็นสามี นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฮึก

 

        “จากนี้...เจ้าและข้าจะมีดวงชะตาที่ผูกติดกัน ตลอดไป”

 

        “อื้อ!!!

 

        จูบ....ผมกำลังถูกเสือจูบ แต่ทำไม ทำไมริมฝีปากที่มันทาบทับลงมา มันถึงได้มีลักษณะคล้ายกับของคน

 

 

        “อื้อ!!!

 

 

        สัมผัสทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนผมตกใจ ผมกำลังถูกทำอะไ

 

 

        “อ๊ะ...อย่า”

 

        มันจูบผมไปทั้งตัว ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างมันมืดไปหมด สัมผัสนิ่มๆที่โดนแก้มผมมันเหมือนกับหาง เหมือนกับหางของสัตว์  ลิ้นสากๆ ที่ลากเลียไปทั่วอกของผม มันทั้งน่ารังเกียจ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ผมร้อนรุ่น จนแทบบ้า

 

        “ยะ หยุด ได้โปรด หยุดเถอะ”

 

        มือยกมือพยายามดันเจ้าเสือตัวนั้นให้ออกห่าง ผมสับสนไปหมด แผงอกที่เต็มไปด้วยขนหนานุ่ม มันทำให้รู้สึกดีเวลาจับแต่ก็หวาดหวั่นและสับสน

 

        “อ๊ะ อ๊า ยะ อย่า อื้อ”

 

        ทำไมร่างกายของผมถึงได้ปั่นป่วนมากขนาดนี้ ทุกจุดที่ถูกเจ้าเสือร้ายสัมผัส มันทำให้ผมเหมือนกำลังจะไร้สติควบคุมตัวเอง ผมกำลังจะขาดอากาศหายใจ

 

        “อะ อ๊า มะ ไม่ ตรงนั้น อย่า”

 

        แควก!!!

 

        เสื้อผ้าทั้งหมดในร่างกายผม ถูกทำลายจนไม่มีชิ้นดี ลิ้นนั่น...อย่าเลีย อย่าสัมผัสตรงนั้น ไม่นะ..อื้อ ไม่...

 

        เส้นผม.....สิ่งที่มือผมกำลังจับอยู่ไม่ใช่ขนเสือ แต่เป็นเส้นผม ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างมันมืดมาก ผมกำลังถูกคนหรือเสือลวนลามกันแน่ ที่มันอะไรกัน

 

        “อ๊ะ!!

 

        หางนิ่มๆที่ตวัดไปมาที่ต้นขาผม นั่นทำให้ผมรู้ว่า สิ่งตรงหน้าผมยังคงเป็นเสือ ผมกำลังจะกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของมันอย่างนั้นเหรอ ไม่...ผมไม่ต้องการแบบนี้ ผมกลัว

 

        “อย่า!!

 

        กรีดร้องออกมาแทบจะสุดเสียง เมื่อมันจับขาผมแยกออก ผมหวาดกลัว จนไม่คิดจะสนใจแล้วว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่ ผมต้องหนี ผมต้องหนี

 

        “อ๊ะ!

 

        มันกระชากขาทั้งสองข้างของผม ดุ้นแข็งๆ ที่สัมผัสกับน้องชายผม มันทำให้ผมเริ่มรับรู้ชะตาชีวิตตัวเอง

 

        “ฮือ ปล่อยฉันไปเถอะ อย่าทำอะไรฉันเลย ฮืออ อย่า”

 

        กรรร์!!!!

 

        เสียงคำรามที่แสนน่ากลัวเหมือนไม่พอใจ ส่งมาถึงผม เสียงต่อต้านของผมหยุดลง พร้อมกับความหวาดกลัวที่เข้ามาแทนที่อย่างเต็มเปี่ยม

 

        สวบ!!!

 

        “อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!

 

        ร่างของผมเหมือนจะแตกสลาย มันเข้าในตัวผม มัน....มันน่ากลัวเหลือเกิน เหมือนผมกำลังจะตาย เจ็บ... เจ็บจนชาไปทั้งร่าง

 

 

        ความทรมานนี้ได้โปรด....ได้โปรดหายไปเสียที ผมกลัว ผมกลัว

 

 

        “ฮึก เจ็บ ฮึก จะ เจ็บ ฮืออ”

 

 

        “อึก”

 

        “อ๊า!!!

 

        ความโหดร้ายยังคงทำร้ายผม ความเจ็บปวดยังคงถาโถม ความรุนแรงป่าเถื่อนและบ้าคลั่ง ไอร้อนและความแข็งแกร่งสูบเข้าออกร่างกายผม ราวกับผมไม่ใช่คน

 

        มันเป็นเสือ....ผมถูกเสือทำอะไรแบบนี้...นี่มันอะไรกัน

 

        “อ๊ะ!”       

 

 

        ผมถูกมันจับให้พลิกร่างอย่างรวดเร็ว จนผมอยู่ในท่าคลาน....แบบนี้ ผมก็ไม่ต่างจากพวกสุนัขที่มันกันเลยสักนิด

 

“อ๊า!!

 

 ความใหญ่โตของมันสอดเข้ามาในตัวผมมากขึ้น ผมเจ็บเหลือเกิน ผมไม่ไหวแล้ว ผมได้แต่ขยุ้มผ้าปูเตียงไว้แน่น แรงสัมผัสที่กอบกุมมือผม ทำให้ผมต้องก้มมอง และพยายามเลื่อนมืออีกข้างไปสัมผัสสิ่งนั้น

 

        มะ มือคน!!!!

 

...ขอให้เป็นคน ใครก็ได้ขอแค่เป็นคน...นั่นคือสิ่งที่ผมภาวนา ผมค่อยๆหันกลับไปมองด้านหลังด้วยความหวัง ขอให้ทุกอย่างผมคิดไปเอง ผมตาฝาดไปเอง

 

 

        “เฮือก!!!

 

        กรรร์!!!

 

        เสือ....

 

 

....ไม่ใช่.....ไม่ใช่คน….

 

 

        ......ไม่จริง ผมกำลังมีอะไรกับเสือจริงๆ อย่างนั้นเหรอ…. ไม่จริง ไม่...ไม่

 

 

        “อะ อ๊ะ อ๊า!!!!!!!!!!!!! ม่ายย!!!!

 

 

___________________________________________________________________

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น