ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 17(Rewrite​)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 17(Rewrite​)
แบบอักษร

เมื่อเปิดประตูห้องควานลินแทบวิ่งมาทิ้งตัวที่โซฟาด้วยความอ่อนล้า  หลับตาลงช้าๆ  แล้วก็ลุกขึ้นนั่งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้มาอยู่ห้องตัวเอง  มองนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองแล้ว   บอกให้แวะกินข้าวข้างนอกก็ไม่ยอม    เขานี่แหละไม่ยอม   ไม่ได้หิว  แต่ง่วง!  

 เมื่อคืนรู้สึกนอนไม่เต็มอิ่มเลยด้วยซ้ำ  เลยเร่งเร้าลูคัสให้รีบกลับคอนโด  แต่กลับมาลูคัสก็ยังลากมาห้องอีก 

“เที่ยงนี้อยากกินอะไร”ลูคัสถาม  มือก็สาละวนจัดของที่ถือพะรุงพะรังจัดไว้อย่างเรียบร้อย 

“เอ่อ  ไม่เป็นไรครับ  เดี่ยวน้องออกไปกินอาหารที่ร้านใกล้นี้ได้ครับ”ควานลินปฏิเสธ  ปกติเขาก็ไปนั่งทานร้านอาหารใกล้ๆคอนโดเป็นปกติอยู่แล้วยกเว้นวันที่ไปนอนเล่นบ้านซีไนน์ 

“เที่ยงนี้อยากกินอะไร”ลูคัสยังคงยืนยันคำถามเดิม 

“ก็.....”ควานลินอ้าปากจะพูดปฏิเสธ 

“ต่อไปนี้มาอยู่ห้องกู”ลูคัสพูดดักขึ้นมาก่อน 

“ห้ะ!?”ควานลินอ้าปากค้าง  ไม่เข้าใจคนตรงหน้าคิดจะทำอะไร 

“จ่ายหนี้ค่าเสื้อผ้า  โดยการมาอยู่ห้องกู จนมึงเรียนจบปีหนึ่ง”ลูคัสหันหลังพูด  ตัวเองก็ยังคงง่วนกับการจัดการวัตถุดิบที่ซื้อมาจัดใส่เข้าตู้เย็น 

“จ่ายหนี้ด้วยวิธีอื่นไม่ได้หรอครับ  น้องมีห้องของน้องอยู่แล้ว”ควานลินค้าน  ห้องเขาก็อยู่คอนโดนี้  เขาคงไม่คิดหนีหนี้หรอก 

“มีห้องแล้วไง  ก็กูอยากให้อยู่ที่นี่  ลืมกฎแล้วรึไง”แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ฟังเหตุผล  ตอนนี้ดูเหมือนลูคัสจะรู้วิธีดักทางคนตัวเล็กไปเสียแล้ว ไม่ชอบเอาเปรียบใคร  แต่ยังคงไม่รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังโดนเอาเปรียบจากคนร่างใหญ่ ไม่ชอบทำให้เรื่องวุ่นวายหรือยุ่งยาก  อะไรที่ทำได้ก็ทำๆไป ให้พ้นๆ พอลองพูดอะไรที่เจ้าตัวหาเหตุผลตามไม่ได้แค่จุดเดียวก็น็อคคล้อยตามคนอื่นไปแล้ว 

“แต่ว่า.. ”แต่ดูเหมือนจะยังมีเหตุผลมาลบล้าง 

“กฎก็ต้องเป็นกฎสิ  จะเบี้ยวหรอ  เอาเปรียบเจ้าหนี้หรอ”ลูคัสได้ทีก็หาทางดักต่างๆนาๆ 

“......” บิงโก  !! ท่าทางนิ่งๆเงียบๆ ไปไม่ถูก   เหยื่อน็อคไปแล้ว 

“ว่าไง”  ลองเค้นคำตอบอีกครั้ง 

“ครับ  แต่  จะให้มาอยู่เวลาไหนบ้างล่ะครับ” Yes  !!เหยื่อติดกับ! ลูคัสยกยิ้มริมฝีปากนึกพอใจกับคำตอบ 

“ทุกเวลา”ว่าแล้วก็หันมาตอบอีกคนที่ทำหน้ายุ่งๆ  คิ้วขมวด 

“ห้ะ ทำไมต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากด้วยล่ะครับ  แค่บอกมาว่าต้องการเท่าไหร่น้องก็จะจ่ายให้” ควานลินที่นั่งเท้าคางกับพนักโซฟา  ยืดตัวยืนขึ้นมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งง  จะชวนเขาให้มาอยู่ด้วยทำไมให้วุ่นวาย อยู่คนเดียวไม่ชอบรึไง เขาชอบอยู่คนเดียวซะอีก  สบายใจดี    ถ้าไม่ติดว่าเป็นหนี้นะ  ไม่มีทางยอมด้วยหรอก 

“ไม่อยากได้เงิน  กูรวยแล้ว”ลูคัสตอบจนทำให้ควานลินนึกหมั่นไส้ ควานลินทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ก่อนจะกระแทกก้นลงโซฟากอดอกตัวเองแน่น   ขมวดคิ้วจนจะผูกเป็นโบว์  แต่ก็ไม่วายเอ่ยปากยอมกับอีกฝ่าย 

“เห้อ  เอาเถอะครับ   น้องจะมาอยู่แค่บางเวลาเท่านั้น  เพราะบางครั้งน้องก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวนี่ครับ”แต่ถึงอย่างนั้นก็ขอพื้นที่ให้ตัวเอง 

“ห้องกูกว้างมาก  อยากได้พื้นที่ตรงไหนก็เอาเลย”ลูคัสลอยหน้าลอยตาตอบ 

“น้องไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น  พี่ลุคส์เข้าใจน้องหน่อยสิครับ”ควานลินถอนหายใจพูดเสียงอ่อน  ดูเหมือนอีกคนจะยอมเขาทุกครั้งที่พูดเสียงอ่อนใส่ คงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม 

“ก็ได้  แต่กูต้องเห็นหน้ามึงในห้องนี้ทุกวัน” นั่นไง!   ว่าแล้ว  ยอมจริงๆด้วย 

“ครับ”ควานลินระบายยิ้มนึกดีใจ  อย่างน้อยก็ต่อรองสำเร็จ  ก่อนจะหยิบมือถือ  ไม่สนใจอีกคนที่กำลังเตรียมทำอาหาร 

“ตกลงเที่ยงนี้อยากกินอะไร”ลูคัสหันหลังตะโกนถามควานลินที่นอนเล่นมือถือบนโซฟา 

“อะไรก็ได้ครับ”ควานลินร้องบอก 

“ทำไม่เป็น”ลูคัสหันมากอดอกตอบ  มองคนตัวเล็กที่เหยียดขาบนโซฟาตัวยาว  ตัวเล็กๆที่นอนจมโซฟาสีขาว  ลูคัสอดไม่ได้ต้องกระตุกยิ้มออกมา  เมื่ออีกคนนั่งในท่าดูสบายใจสุดๆเหมือนอยู่บ้านตัวเอง 

“ห้ะ”ควานลินยกหัวเมื่อได้ยินคำตอบจากอีกคนว่าทำไม่เป็น  ก็ไหนว่าจะทำอาหารให้กินไง 

“ทำเมนูอะไรก็ได้ไม่เป็น”ลูคัสตอบ 

“งั้นเอาพาสต้าแล้วกันครับ  ทำเป็นไหมครับ”ควานลินทิ้งหัวลง  กรอกตาขึ้นบน   ก่อนจะบอกเมนูที่ต้องการ 

“แน่นอน”ลูคัสพยักหน้าตอบ  แล้วหันไปสนใจกับวัตถุดิบบนเคาเตอร์ 

 

ผ่านไปได้ประมาณ15นาที  ทั้งห้องมีแต่ความเงียบ  ลูคัสหันไปทางร่างเล็กอีกครั้งก็พบว่าอีกคนกำลังยื่นคางวางไว้บนพนักโซฟา  จ้องมาที่เขาเขม็ง 

“มีอะไรจะถามกูรึไงถึงจ้องขนาดนั้น”ลูคัสถาม  ถามจบก็หันไปหั่นผักบนเขียงต่อ 

“ถ้าน้องถาม  จะตอบหรอครับ”ควานลินถามเสียงอู้อี้ 

“ถามมาสิ  ถ้าคำถามไม่ยากไปก็จะตอบ”ลูคัสตอบ ทำเป็นสนใจกับผักบนเขียงทั้งๆที่ตั้งใจฟังเต็มที่ว่าอีกคนจะถามอะไร 

“ชอบทำอาหารหรอครับ”ควานลินถาม ตาก็ยังจับจ้องที่ไหล่กว้าง ทำไมไหล่ลูคัสถึงกว้างกว่าเขานะ เพราะเป็นลูกครึ่งหรอ ไม่เกี่ยวมั้ง...  

“อื้ม” ลูคัสพยักหน้าตอบ  แต่ก็ไม่ได้หันไปมองอีกคน จนกระทั่งไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจึงหันไปมองอีกรอบ  ก็เห็นคนตัวเล็กยังคงนั่งจ้องเขาอยู่ท่าเดิม 

“จ้องขนาดนั้นอยากกินกูแทนพาสต้าหรอ”ว่าแล้วก็ถามคำถามที่ทำให้อีกคนเลิ่กลั่ก 

“ป... เปล่าสักหน่อย คนกินได้ที่ไหนกันล่ะครับ”ควานลินที่เหมือนหลุดจากภวังค์ตอบเสียงตะกุกตะกัก  เขาแค่มองไหล่กว้างนั้นเพลินไปหน่อย ทำไมไหล่กว้างแล้วดูเท่ห์ขนาดนั้นนะ ดูพร้อมที่จะปกป้องใครก็ได้ 

“งั้นให้กูถามมึงบ้าง”ลูคัสเอ่ยปากพูด 

“.........” 

“ชอบอาหารที่กูทำไหม”เมื่อได้ความเงียบเป็นคำตอบก็ถามต่อ 

“..........”ดูเหมือนความเงียบจะยังเป็นคำตอบ  ลูคัสจึงถามต่อ 

“ไม่อร่อยหรอ” 

“เปล่าครับ  อร่อยมาก”ควานลินรีบตอบทันที  เมื่อได้ยินประโยคของคนร่างสูง  อาหารที่ลูคัสทำอร่อยมากจริงๆ  เขายอมรับ  อดสงสัยไม่ได้เลยว่าเคยไปเรียนทำอาหารมารึเปล่า  รสชาติที่ทำไปเปิดร้านอาหารหรูๆได้สบายเลย 

“หึ" ลูคัสหันหลังอมยิ้มกับคำตอบที่ได้ยิน 

“เอาสิตามึงต่อละ  อยากถามอะไรอีก”ลูคัสบอก 

“พี่ลุคส์เคยมีแฟนไหม”ควานลินถามต่อจบคำถามคนตัวเล็กเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าถามอะไรออกไป 

“ไม่เคย”ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามแต่ก็ตอบออกมาตามตรง 

“จริงหรอครับ”ควานลินถามเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ ไม่น่าเชื่อ ไม่อยากเชื่อ หล่อขนาดนี้เนี่ยะนะ 

 

ก็..  หล่อ   หล่อก็ได้! แต่จะว่าไปก็หล่อจริงๆนะ 

“กูจะโกหกทำไม”ลูคัสหันมาบอกเสียงเข้ม  จนควานลินหลุดออกจากความคิดของตัวเอง 

“ทำไมถึงไม่มีแฟนล่ะครับ”ควานลินถามต่อ 

“ก็.....ไม่ชอบผูกมัด”ลูคัสครุ่นคิดเหมือนหาคำตอบ 

“แล้ว...”ควานลินที่ทำท่าจะถามต่อกลับถูกอีกคนขัดขึ้นมาซะก่อน 

“ตอนนี้ถึงตากูถามมึงแล้ว”ลูคัสท้วงแล้วถามอีกคนด้วยคำถามเดียวกัน 

“มึงเคยมีแฟนแล้วยัง” 

“ยังครับ... แต่ถึงอย่างนั้นน้องก็ฮอตพอตัวแหละน่า”ควานลินตอบ  ชะงักครู่เดียวก่อนจะเอ่ยประโยคหลังออกมา  ด้วยน้ำเสียงที่ออกจะภูมิใจตัวเองเอามากๆ? 

“ไม่เชื่อ  โม้รึเปล่า”ลูคัสส่ายหน้าท้วง 

“จริงจริ๊งงงงง สมัยเรียนมัธยมนี่นะ  เข้าโรงเรียนปุ๊บสาวกรี๊ดตลอดทาง”ได้ทีต้องโม้เบอร์ใหญ่ แต่เหมือนคนร่างใหญ่จะทำหน้าไม่เชื่อ 

“ไม่เชื่อรึไง  น้องหล่อนะ”ว่าแล้วก็กางนิ้วระหว่างคาง  ยักคิ้วให้ลูคัสที่หันมามองสองที 

“เหอะ”ลูคัสเบ้ปากให้ท่าทางคนขี้อวดนิดหน่อย  ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ไม่รู้รึไงว่าอย่างนี้เขาไม่เรียกว่าหล่อ เขาเรียกว่าน่ารัก 

“ว่าแต่  น้องได้ยินมาว่า  พี่ลุคส์เคยซ้อมคนเกือบตายเพราะพี่แรมด้วย  จริงหรอครับ”ลูคัสหุบยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำถาม คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ายอมรับ 

“อื้ม” 

“มาชิมนี่สิ  ซอสครีมต้มยำกุ้ง  ชอบไหม”จากนั้นก็เรียกอีกคนให้มาชิมอาหารที่ทำเสร็จ  ควานลินที่ตอนนี้เริ่มหายง่วงแล้วเริ่มหิวก็แทบวิ่งถลาเข้ามาด้วยความดีใจ   กลิ่นหอมจากเตา ชวนให้ท้องร้อง ลูคัสตักซอสร้อนๆยกขึ้นเป่าเบาๆก่อนจะป้อนคนตัวเล็กข้างๆที่ส่งสายตาเป็นประกายวิบวับ 

“อร่อยไหม”ป้อนเสร็จก็ถาม 

“อร่อยครับ  แต่เผ็ดไปหน่อย”ควานลินเงยหน้าขึ้นมอง  ส่งยิ้มแห้งๆ   ซอสเผ็ดไปหน่อย ไม่หน่อยแหละ  สำหรับเขาถือว่าเผ็ดมาก  แต่ก็อร่อยมากเช่นเดียวกัน 

“ไม่ชอบกินเผ็ดหรอ”ลูคัสถาม  ตาก็มองปากเล็กที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย  แค่ชิมก็แดงขึ้นมาขนาดนี้แล้วหรอ  หรือจะกินเผ็ดไม่ได้นะ 

“ครับ  แสบปากไม่ชอบ”ควานลินพยักหน้าหงึกๆ 

“งั้นต่อไป  จะทำอาหารรสไม่เผ็ดให้กินละกันนะ”ลูคัสตอบ 

“เอะ?  ไม่เป็นไรหรอก  วันหลังน้องไปกินเองที่ร้านดีกว่า  ไม่อยากรบกวน” ควานลินท้วง  แต่ก็คงเหมือนทุกครั้ง  ท้วงอะไรกับคนตัวโตไม่เคยสำเร็จ 

“กูบอกว่าจะทำให้กินอย่าค้านสิ”ลูคัสตอบเสียงเข้ม  ก่อนจะจับหัวเล็กเบาๆดึงให้พ้นออกจากหมอต้มเส้นพาสต้า แล้วปรามด้วยน้ำเสียงดุๆ 

“อย่ายื่นหน้าไปใกล้หม้อแบบนั้น  เดี่ยวก็แสบหน้าหมดหรอก” 

“แหะๆ”ควานลินส่งยิ้มแหยๆไปให้  เขาไม่ค่อยเข้าครัว  พอเห็นอะไรเดือดปุดๆอยู่ในหม้อก็แค่สงสัย อืม... อันที่จริงเรียกว่าแทบจะไม่ย่างกรายเข้าครัวที่บ้านเลยจะดีกว่า 

“อะนั่ง  เดี่ยวจะตักให้”ลูคัสจับมืออีกคนให้ไปนั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร  แล้วก็หันไปจัดการใส่อาหารลงจาน 

“กินสิ   มัวแต่จ้อง”แล้วก็บอกคนตัวเล็กที่เอาแต่จ้องพาสต้าในจานตาโต 

“อย่างกับอาหารในร้านหรูเลยครับ”ควานลินเอ่ยปากชม  ก่อนจะยกยิ้มให้ให้ลูคัสที่มองมาที่เขาอยู่แล้ว ไม่ทันที่ลูคัสจะนั่งลงตรงหน้าอีกคนเสียงมือถือก็ดังขึ้น ลูคัสเดินไปหยิบมือถือ ควานลินก็มองถามแผ่นหลังกว้างไป  ได้ยินเสียงสนทนาของลูคัสออกมาเบาๆ 

“ว่าไงนะ  เออๆ  รอก่อน  ไปเดี่ยวนี้แหละ”เมื่อเห็นลูคัสวางสาย  ควานลินก็มองร่างสูงงงๆเมื่อจู่ๆก็ทำท่ารีบร้อนจะไปที่อื่น 

“มึงกินไปก่อนนะ  เดี่ยวกูกลับมา”ว่าแล้วก็หยิบกระเป๋าตังค์ กุญแจรถแล้วลิ่วออกไป 

“เอ่อ.....เดี่ยวครับ”ควานลินเรียกแต่ก็ไม่ทันแล้ว  เมื่อร่างสูงหายไปจากห้องอย่างรวดเร็ว  คีย์การ์ดก็ไม่เอาออกไป ควานลินถอนหายใจ  มองจานบนโต๊ะอาหารแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา 

เดี่ยวกลับมา   รอสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง 

 

 

ควานลินยกมือถือขึ้นมาเลื่อนจอเล่นอีกครั้ง  ก่อนจะได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น 

"หืม  ไปเร็วไปไหม"   สงสัย  แต่ก็เดินไปเปิดประตู 

“กลับมาแล้วหรอครับ”ควานลินเอ่ยปากถามก่อนที่จะทำหน้าแปลกใจเมื่อเห็นแขกที่มา 

“อ้าวคุณ! ”ควานลินมองด้วยความสงสัย  มองผู้ชายร่างบางแต่งตัวดูดี ตรงหน้าคนที่เดินชนเขาที่ห้าง 

“อ้าวคุณที่เจอที่ห้างนี่น่า”อีกคนก็ส่งยิ้มกว้างๆมาให้เขา 

“ครับ  เออ  คุณมีธุระอะไรรึเปล่าครับ”ควานลินถาม  เพราะไม่รู้จัก  และห้องที่ตนอยู่ก็ไม่ใช่ห้องตัวเอง  จะเชิญเข้าไปเจ้าของห้องก็ไม่อยู่แต่ไม่ทันไร  ดูเหมือนแขกผู้แปลกหน้าไม่ต้องการคำเชิญจากเขานัก อีกคนแทรกเข้ามาในห้องโดยที่ควานลินได้แต่ทำหน้างงๆ 

“แหม  ผมมาที่นี่ไม่ต้องมีธุระอะไรหรอกครับ  เพราะผมกับพี่ลุคส์เนี่ยสนิทกันม๊ากมาก  อ้อ  ลืมแนะนำตัวไป  ผมชื่อไม้นะครับ”คนที่แนะนำตัวเองว่าชื่อไม้หันมาส่งยิ้มให้แล้วยื่นมือไปทางควานลิน 

“อ้อ  ครับ  ผมชื่อควานลินครับ”ควานลินเองก็ยื่นมือเช็คแฮนด์แนะนำตัวเองไปตามมารยาท  นึกสงสัยว่าคนตรงหน้าเป็นอะไรกับลูคัส 

“คุณควานลินเป็นเด็กใหม่พี่ลุคส์หรอ”ไม้ถามพร้อมเดินตรงไปนั่งไขว้ห้างบนโซฟา  จ้องไปทางควานลินส่งยิ้มบางๆอย่างมีจริต 

“เอ๊ะ  เด็กใหม่?  เอ่อ....”ควานลินเอียงหัว  ไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่อีกคนสื่อ 

“แหม่  ไม่ต้องอายหรอกครับ ผมเข้าใจ  ผมเองก็เคยผ่านจุดนั้น  แต่โชคดีที่พี่ลุคส์น่ะ  หลงเสน่ห์ผมจนหัวปักหัวปำ  ผมเลยพิเศษกว่าคนอื่นน่ะครับ”ไม้ตอบ  สายตาก็กวาดมองไปรอบๆห้อง  ก่อนจะหันไปมองควานลินเมื่อได้ยินคำถามจากอีกคน 

“เอ่อ  คุณหมายถึงอะไรหรอครับ”ควานลินถาม  แต่ดูเหมือนไม้จะไม่ใส่ใจกับคำถามของเขานัก  ยังคงตั้งหน้าตั้งตาพูดต่อ 

“แต่ก็นั่นแหละครับคุณควานลิน  วันหนึ่งถ้าถูกเมินก็อย่าเสียใจไปนะครับ  ไม่มีใครพิเศษสำหรับพี่ลุคส์ง่ายๆหรอกครับ  ยกเว้นผม”พูดจบก็ส่งรอยยิ้มที่ควานลินมั่นใจว่านั่นไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตรนัก แต่ก็พยักหน้าเออออไปด้วย 

“ครับ” 

“คุณมาหาคุณลูคัสหรอครับ  ตอนนี้เขาไม่อยู่  มีอะไรจะฝากไหมครับ”ควานลินถามต่อเมื่อเห็นอีกคนลุกขึ้นแล้วเดินไปทั่วห้อง 

“อ้อ  ไม่ต้องหรอกครับ"ไม้หันมาตอบ 

"ผมไม่แน่ใจว่าคุณลูคัสจะกลับมาเมื่อไหร่  ยังไงรอเขาที่โซฟาได้นะครับ"ควานลินพูดต่อ เมื่ออีกคนเดินสำรวจห้องไม่หยุด รู้สึกตะหงิดๆกับท่าทางของอีกคน ทำอย่างกับเป็นห้องตัวเอง 

แต่ก็นั่นแหละ  ห้องนี้ไม่ใช่ห้องเขาแต่เป็นห้องลูคัส  แล้วอีกคนก็บอกว่าสนิทกับลูคัส  ไม่รู้จะสนิทกันขนาดไหน  ถึงได้มาเดินตามใจชอบแบบนี้ 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมกำลังจะกลับ"  ไม้หันมายกยิ้ม  ในขณะที่สายตาก็จ้องมองไปที่ควานลินด้วยความสงสัย 

"อ้อ  แล้วไม่ต้องบอกพี่ลุคส์นะครับว่าผมมา  ไว้ผมจะมาใหม่ตอนที่พี่ลุคส์อยู่  พี่ลุคส์เขาชอบอะไรที่มันเซอร์ไพรส์น่ะครับ"ก่อนจะก้าวออกจากประตูก็ไม่วายหันมาบอกควานลินพร้อมรอยยิ้มบางๆ ควาานลินพยักหน้าหงึกๆ  ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยักไหล่แล้วเบ้ปากเมื่ออีกคนสะบัดตัวหันหลังเดินจากไป ควานลินเดินไปยืนมองที่ประตูมองจนอีกคนลับสายตาก็ปิดประตู แล้วไปนั่งที่โซฟาเช่นเดิม 

"ผมชื่อไม้นะครับ  สนิทกับพี่ลุคส์ม๊ากมากก  จิ๊! " แต่ก็ไม่วายเลียนแบบท่าทางของคนที่เพิ่งออกจากห้องไป  แถมท้ายด้วยการเบ้ปากหนักๆหนึ่งที่ด้วยความหมั่นไส้ 

________________________________________ 

อะ  ก่อนนอนนน  แง้งงงง 

ชดเชยที่ไม่ได้มาอัพหลายวันไงฮับ 

ยังไงก็อย่าลืมชวนเพื่อนพี่น้องมาอ่านเรื่องนี้กันเยอะนะงับ5555 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว